ad

— Nie mogę już tego znieść — wyszeptała. — Naprawdę nie mogę. Wyjedźmy stąd po cichu, Melihu. Zanim wydarzy się coś jeszcze gorszego.

Melih uniósł wzrok. Przez chwilę patrzył na nią w milczeniu, a potem skinął głową.

— Masz rację. Najlepiej będzie się przeprowadzić. Nie mówię tego ze względu na siebie, tylko na ciebie i dziecko. Musicie być bezpieczni.

Nie zdążyła odpowiedzieć. Nagle ciszę przeciął ostry huk tłuczonego szkła. Szyba pękła z trzaskiem, a do środka wpadł kamień, zatrzymując się na białej firance. Hancer i Melih zerwali się na równe nogi. Przez ułamek sekundy oboje patrzyli w stronę okna, nie rozumiejąc, co się stało.

Chwilę później z zewnątrz rozległ się przeraźliwy, pełen furii krzyk Beyzy:

— Hancer! Wyjdź stamtąd, dziwko! Wyjdź, żebym mogła ci pokazać! Pokażę ci, co znaczy kręcić się wokół mojego męża! Zapłacisz mi za to!

ad

Hancer instynktownie przycisnęła dłonie do głowy, jakby chciała odgrodzić się od tego głosu. Jej oczy rozszerzyły się z przerażenia. Melih natychmiast odwrócił się w stronę okna i ruszył krok naprzód, gotów stanąć między nią a kolejnym atakiem.

Na zewnątrz pojawił się Cihan. Zobaczył Beyzę, której twarz wykrzywiała wściekłość, i bez słowa chwycił ją mocno za ramię. Nie pozwolił jej krzyczeć dalej. Poprowadził ją prosto do rezydencji, a potem do jej pokoju.

Kiedy drzwi zamknęły się za nimi, Beyza próbowała wyrwać rękę, lecz Cihan nie ustąpił. Stał przed nią z twarzą zimną i nieprzejednaną.

— Najwyższy czas położyć kres twoim wybrykom — powiedział lodowato. — To ostatnia noc, którą spędzisz z synem.

Beyza zamarła.

— Co?

— Jutro pojedziesz do domu ojca — oznajmił. — I nie wrócisz tutaj, dopóki nie dojdziesz do siebie.

Jego głos był tak twardy i stanowczy, że po raz pierwszy Beyza nie odważyła się zaprotestować. Patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami, jakby dopiero teraz zrozumiała, że przekroczyła granicę, za którą nie czeka już żadna łagodność.

Cihan odwrócił się na pięcie i wyszedł, zostawiając ją samą z własnym gniewem, upokorzeniem i strachem.

ad

***

Nazajutrz rano, kiedy Hancer się obudziła, Melih od dawna był już na nogach. W domu panowała cicha, blada jasność poranka. Przez naprawione okno wpadało mleczne światło, rozpraszane przez firanki i ciężkie, brązowe zasłony.

Hancer weszła do salonu jeszcze nie do końca spokojna po wydarzeniach minionej nocy. Miała na sobie miękki, kremowy sweter z delikatnie połyskującymi zdobieniami i długą, czarną spódnicę. Na jej twarzy wciąż widać było zmęczenie, ale gdy spojrzała w stronę okna, przystanęła z zaskoczeniem.

Melih stał przy nim z wysokim, zwiniętym rulonem w dłoniach. Był ubrany prosto — w szary komplet i jasną koszulkę — ale w jego postawie było coś zdecydowanego, jakby od świtu czekał właśnie na tę chwilę.

ad

— Naprawiłeś okno — zauważyła Hancer cicho.

Melih spojrzał na nią i skinął głową.

— Tak. Wstałem wcześnie i się tym zająłem.

Hancer przeniosła wzrok na rulon.

— A to? Co to jest?

Na twarzy Meliha pojawił się poważny, niemal twardy wyraz.

— Wiadomość dla Cihana — odparł. — W jego własnym języku.

Hancer zmarszczyła brwi, nie rozumiejąc.

— Co chcesz zrobić?

— Wszyscy czekają, aż odejdziemy — powiedział spokojnie. — Odejść możemy. Ale nie po cichu. Nie tak, jakbyśmy się wstydzili. Nie tak, jakbyśmy uciekali.

Podszedł do okna i otworzył je szeroko. Chłodne powietrze poruszyło firanką. Melih rozwiązał sznurek, którym przewiązany był rulon, po czym wychylił się ostrożnie i zaczął rozwijać duży, błękitny baner. Hancer podeszła bliżej, śledząc każdy jego ruch z napięciem.

Po chwili materiał opadł na zewnętrzną ścianę domu. Na tle jasnej fasady pojawił się ogromny napis białymi, drukowanymi literami:

WŁASNOŚĆ FUNDACJI

ad

Baner był widoczny z daleka. Nie dało się go przeoczyć. Każdy, kto spojrzałby w stronę starego domu, musiałby zobaczyć prawdę, którą Hancer tak uparcie próbowała ukryć — że oddała ten dom fundacji, nie dla poklasku, nie dla zemsty, lecz po to, by uratować dzieło Yasemin.

ad

Melih zamknął okno i odwrócił się do niej.

Hancer powoli usiadła na kanapie. Ciężko wypuściła powietrze, jakby dopiero teraz dotarło do niej, że tajemnica przestała być tajemnicą.

Melih usiadł obok niej, pochylając się lekko w jej stronę.

— Wiem, że chciałaś to zachować dla siebie — powiedział łagodnie. — Wiem, że nie zależało ci na tym, żeby ktokolwiek się dowiedział. Ale nie powinnaś dłużej milczeć.

Hancer spojrzała na niego z niepokojem.

— Melihu…

— Nie — przerwał jej spokojnie. — Teraz wszyscy zobaczą, że przekazałaś dom fundacji. Nie będą mogli dalej mówić, że jesteś chciwa. Nie będą mogli udawać, że zrobiłaś to wszystko dla siebie.

Spojrzał w stronę okna, za którym błękitny baner poruszał się lekko na wietrze.

— Może kiedy zobaczą prawdę na własne oczy, choć trochę zawstydzą się słów, które ci powiedzieli.

Hancer milczała. W jej oczach pojawiło się wzruszenie, ale też lęk przed tym, co przyniesie ta decyzja. Melih nie cofnął jednak wzroku. Tym razem nie chodziło już tylko o obronę starego domu.

Chodziło o obronę jej godności.

***

ad

Zdenerwowany Cihan siedział przy biurku w swoim gabinecie. Przed nim leżał otwarty laptop, obok dokumenty i telefon, lecz mężczyzna nie potrafił skupić się na pracy. Wciąż miał przed oczami błękitny baner zawieszony na starym domu. Wielki napis „Własność fundacji” wracał do niego uparcie, jak wyrzut, którego nie umiał uciszyć.

Zacisnął szczękę. Złość mieszała się w nim z upokorzeniem i czymś, czego nie chciał nazwać po imieniu. Hancer oddała dom fundacji. Zrobiła to naprawdę. A on, przekonany, że zdemaskuje jej chciwość, sam wpadł we własną pułapkę.

— Powinnaś była mi powiedzieć, zanim doprowadziłaś mnie do tego punktu — wysyczał, jakby Hancer mogła go usłyszeć. Jak zwykle łatwiej było mu obwinić ją niż spojrzeć na własne błędy. — Dlaczego nie powiedziałaś? Dlaczego to ukryłaś?

Sięgnął po telefon i wybrał numer sekretarki. Kiedy usłyszał głos Hilal, nawet nie dał jej dojść do słowa.

— Dziś nie przyjadę do firmy — oznajmił krótko.

Rozłączył się natychmiast i odłożył telefon na biurko. W gabinecie znów zapadła ciężka cisza.

Po chwili drzwi się otworzyły. Do środka weszła Beyza. Miała na sobie czarną, elegancką sukienkę i perły, jakby staranny wygląd miał przykryć wczorajszą awanturę. Powoli podeszła do biurka, ostrożnie dobierając słowa. Wiedziała, że Cihan nadal jest wściekły.

— Zachowałam się wczoraj wobec ciebie niesprawiedliwie — zaczęła łagodnie. — Przyszłam cię przeprosić. Źle zrozumiałam sytuację i byłam na ciebie bardzo zła.

ad

Cihan nawet nie podniósł na nią wzroku.

Beyza przełknęła ślinę i mówiła dalej, próbując nadać głosowi miękkość, której wcale nie czuła.

ad

— Ale cokolwiek zrobiłeś, zrobiłeś dobrze. Ta dziewczyna wreszcie odchodzi. Widziałeś, co powiesili na starym domu? Nawet kiedy się wynoszą, muszą urządzić przedstawienie.

Cihan powoli uniósł spojrzenie. Jego twarz pozostała chłodna i nieprzenikniona.

— Przygotowałaś się do wyjazdu do ojca, prawda?

Beyza zesztywniała. Na moment z jej twarzy zniknęła udawana łagodność.

— Oboje byliśmy zdenerwowani — powiedziała szybko. — Powiedzieliśmy sobie przykre rzeczy. Na chwilę zapomnieliśmy o Cihanie Gururze. Przecież on nie potrafi obejść się bez zapachu swojej matki. Nie możesz rozdzielić mnie z dzieckiem.

Cihan pozostał niewzruszony.

— Yigit czeka na dole. Zawiezie cię do mieszkania ojca.

— Ale Cihanie… — Beyza zrobiła krok bliżej. W jej głosie pojawiła się panika. — Posłuchaj mnie chociaż przez chwilę.

— Nie spiesz się z powrotem — przerwał jej lodowato. — Zaopiekuję się swoim synem. A ty nie zbliżysz się do dziecka, dopóki nie ochłoniesz.

Beyza zamilkła. Przez chwilę patrzyła na niego z niedowierzaniem, jakby dopiero teraz zrozumiała, że jego decyzja naprawdę jest ostateczna. Żadne przeprosiny, żadne czułe słowa i żadne zasłanianie się dzieckiem nie mogły już tego zmienić.

Powoli cofnęła się od biurka. Potem odwróciła się gwałtownie i wyszła z gabinetu. W jej kroku nie było już wcześniejszej skruchy. Została tylko wściekłość kobiety, która właśnie straciła kolejną bitwę.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 143.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.