Po rozmowie z Melihem Hancer w końcu podjęła decyzję. Przez wiele tygodni nosiła w sobie prawdę, która ciążyła jej z każdym dniem coraz bardziej. Nie mogła już dłużej patrzeć na cierpienie Cihana ani żyć we własnym strachu. Musiała powiedzieć mu, że dziecko, które nosi pod sercem, jest jego. Z bijącym sercem stanęła przed drzwiami jego pokoju, wpatrując się w klamkę i zbierając odwagę. Drzwi były jednak lekko uchylone. Spojrzała do środka i zamarła: za progiem stał Cihan, a naprzeciw niego Beyza, która patrzyła na niego z uczuciem i objęła go za szyję. Hancer poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg. Wszystkie przygotowane słowa rozsypały się w pył. Uznała, że jest za późno, wycofała się bezszelestnie i odwróciła, nie chcąc wiedzieć nic więcej.

Nikt nie zauważył jej wyjścia z rezydencji prócz Aysu. Samotnie wróciła do starego domu, walcząc ze łzami. W półmroku usiadła na różowej kanapie przy oknie i przycisnęła dłonie do brzucha. Płacząc, cicho przepraszała swoje nienarodzone dziecko: „Obiecałam ci, że zabiorę cię do twojego taty… Ale nie miałam odwagi”. W czerwonej sukience, zraniona i samotna, po raz kolejny uwierzyła, że musi odejść z życia człowieka, którego kochała. Nie wiedziała jednak, że scena, którą zobaczyła za uchylonymi drzwiami, nie była tym, czym się wydawała.

W tym samym czasie w pokoju Beyza stała przed Cihanem, trzymając dłonie na jego ramionach i czekając na ślad odwzajemnionego uczucia. Cihan patrzył jednak przed siebie i nie widział Beyzy – w jego myślach była wyłącznie Hancer. Widział jej ciemne oczy, łagodny uśmiech i czerwień sukni. Nieświadomie przyciągnął Beyzę do siebie i delikatnie pocałował we włosy, wierząc, że znów trzyma w ramionach ukochaną. Gdy głos Beyzy przerwał tę iluzję, Cihan natychmiast zesztywniał i odsunął się pełen przerażenia. Nazwał to strasznym błędem i chwilą słabości. Beyza zareagowała oburzeniem i rozpaczą, pytając, czy jest dla niego zabawką, po czym wyznała miłość i zaoferowała, że zgadza się nawet być narzędziem zemsty na Hancer. Te słowa przelały czarę goryczy – Cihan twardo ją odtrącił, zakazał dalszych słów i wyszedł z pokoju, zostawiając upokorzoną i wściekłą Beyzę na łóżku.

Godzinę wcześniej Derya otrzymała nocną wiadomość od Tayyara z informacją, że Yonca zniknęła. Wyszła do sąsiedniego pokoju, by zadzwonić. Tayyar warknął, że dziewczyna spakowała się i uciekła, a wkrótce dopadnie ją Nusret, więc on sam ucieka i radzi to samo Deryi. Derya od razu zrozumiała, że Yonca poszła do rezydencji, by odzyskać swoje dziecko.

Chwilę później na chłodnej, ciemnej ulicy Derya odnalazła Yoncę. Dziewczyna przyznała, że nie zdołała zabrać syna, bo do pokoju wszedł Cihan. Derya surowo punktowała jej bezmyślność: braki pieniędzy, pracy, dachu nad głową czy środków na mleko i pieluchy. Yonca załamała się, płacząc z bezradności. Derya, widząc jej stan, zaoferowała rozwiązanie dające schronienie i pieniądze, nakazując jej pełne zaufanie.

Obie skradły się do małego domu Cemila, który mocno spał. Yonca martwiła się, co rano powie Cemil, gdy zobaczy, że już urodziła, lecz Derya kazała jej iść spać i się nie wychylać. Gdy Yonca z rozgoryczeniem spytała, dlaczego Derya nagle chce jej pomóc, Derya wyznała, że dowiedziała się od Tayyara o oddaniu dziecka Beyzie. Zrozumiała, że ta skomplikowana sytuacja może obrócić się na ich korzyść i pozwolić im obu zyskać. Z tajemniczym uśmiechem odprawiła Yoncę do pokoju na tyłach, układając w głowie nowy plan.

Następnego dnia rano w firmie Engina pojawiła się pielęgniarka Esin, przynosząc czarne pudełko z rzeczami zmarłej siostry Yasemin. Engin ze wzruszeniem podziękował dziewczynie. Gdy został sam, otworzył pudełko i na wierzchu znalazł srebrną ramkę ze starym zdjęciem z dzieciństwa. Wspomnienia i tęsknota wywołały łzy w jego oczach. Zanim jednak zdołał przejrzeć resztę pamiątek, sekretarka wezwała go na pilne spotkanie w sprawie umowy dostawcy. Engin pospiesznie wyszedł z gabinetu. W otwartym pudełku, ukryta pod grubą książką, pozostała biała koperta zaadresowana: „Adwokat Engin Önder”.

W rezydencji Beyza przypadkowo usłyszała rozmowę Fadime i Aysu w kuchni. Fadime narzekała na Hancer i Meliha, krytykując ich za sprowadzenie byłej żony Cihana. Aysu próbowała łagodzić sytuację, lecz w końcu wyznała, że poprzedniej nocy widziała cień idący w stronę starego domu – była prawie pewna, że to Hancer, krótko po tym, jak uśpiono dziecko Cihana Gurura. Beyza weszła do kuchni i ostro dopytała o szczegóły. Łącząc fakty z tamtej nocy, zesztywniała na myśl, że Hancer mogła stać pod drzwiami Cihana dokładnie wtedy, gdy przebywała z nim w pokoju. Ostrzegła Aysu i Fadime, by nikt się o tym nie dowiedział, po czym wyszła, zastanawiając się z niepokojem, jak dużo Hancer zdołała zobaczyć.

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin (odcinek 128). Materiały użyto w celach informacyjnych, a wszelkie prawa do postaci i fabuły należą do prawowitych właścicieli.