Engin stał samotnie w swoim gabinecie, wpatrując się w papierową torbę pozostawioną przez agenta nieruchomości. W pomieszczeniu panowała niemal całkowita cisza, przerywana jedynie miarowym tykaniem zegara. Za oknem powoli zapadał zmrok, a chłodne światło wpadające przez szyby nadawało wnętrzu ponury nastrój.
Agent zakończył przygotowania domu Yasemin do sprzedaży i przyniósł Enginowi wszystkie rzeczy, które po niej pozostały.
Prawnik ostrożnie zajrzał do torby. Jako pierwszy wyciągnął stetoskop. Przez chwilę przesuwał palcami po zimnym metalu, a w jego oczach pojawił się cień smutku.
Następnie wyjął niewielki notatnik z pozaginanymi rogami. Otworzył go i zobaczył charakterystyczne pismo Yasemin, pełne krótkich notatek i odręcznych zapisków. Sam widok jej liter sprawił, że ścisnęło go w gardle.
Na dnie torby znajdował się jeszcze jeden przedmiot.
Był miękki, wykonany z gąbki i miał zaokrąglony kształt.
— Co to właściwie jest…? — mruknął.
Przyjrzał się uważniej i nagle zrozumiał.
Przedmiot przypominał sztuczny brzuch ciążowy.
Engin zamarł.
— Brzuch ciążowy? Ale… dlaczego Yasemin miałaby coś takiego posiadać?
Przez jego głowę przemknęła niepokojąca myśl, której nie potrafił już od siebie odsunąć.
Cihan od kilku minut chodził nerwowo po swoim gabinecie. Krążył między biurkiem a oknem, nie potrafiąc usiedzieć w miejscu. Tym razem jednak nie był to niepokój wynikający ze strachu. Wręcz przeciwnie. Rozpierało go szczęście tak wielkie, że ledwo potrafił je ukryć.
Kiedy do gabinetu wszedł Engin, od razu zauważył nietypowe zachowanie przyjaciela.
— Co się dzieje? Wszystko w porządku? — zapytał zaniepokojony.
Cihan natychmiast podszedł do niego i z szerokim uśmiechem chwycił go za ramiona.
— Zostanę ojcem.
Engin spojrzał na niego zdezorientowany.
— Jak to zostaniesz? Przecież już jesteś ojcem.
Cihan tylko się uśmiechnął.
— Hancer jest w ciąży.
Przez chwilę w gabinecie panowała cisza.
— Co powiedziałeś?
— Będziemy mieli dziecko. Ja i Hancer.
Engin nie krył zaskoczenia. Po chwili na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech.
— Gratuluję, Cihanie. Dawno nie widziałem cię tak szczęśliwego.
— To dziecko będzie miało Hancer za mamę. Jak mógłbym nie być szczęśliwy?
— Mam nadzieję, że odziedziczy jej oczy.
— I jej dobre serce — odpowiedział Cihan z rozmarzeniem.
Obaj przyjaciele uścisnęli się, ciesząc się tą niezwykłą wiadomością.
Sinem stała przed niewielkim domem na spokojnym osiedlu. Już zdążyła wyobrazić sobie życie, które stworzy tam razem z Melihem i Mine. Wystarczyło jedynie wpłacić wymagany depozyt.
Otworzyła aplikację bankową.
Po chwili jej uśmiech zniknął.
Na koncie prawie nie było pieniędzy.
— To niemożliwe…
Kilka razy odświeżyła ekran, lecz saldo się nie zmieniało.
Natychmiast zadzwoniła do Meliha.
— Chciałam przelać pieniądze agentowi, ale konto jest prawie puste. Co się stało?
Po drugiej stronie zapadła chwila ciszy.
— Pożyczyłem je przyjacielowi. Miał poważne problemy i nie potrafiłem mu odmówić.
Sinem zacisnęła powieki. Miała ochotę wybuchnąć, lecz powstrzymała emocje.
— Kiedy odda pieniądze?
— Nie wiem. To może trochę potrwać.
Po zakończeniu rozmowy agent nieruchomości podszedł do niej.
— Czy wszystko w porządku?
— Mamy chwilowe problemy finansowe. Czy moglibyśmy poczekać kilka dni?
Mężczyzna pokręcił głową.
— Niestety nie. Dzisiaj przyjdzie kolejny zainteresowany. Jeśli zdecyduje się na wynajem, podpiszemy umowę.
Sinem spojrzała jeszcze raz na dom, który jeszcze przed chwilą wydawał się początkiem nowego życia.
Powoli odwróciła się i odeszła, czując, że ich marzenia właśnie zaczynają się rozpadać.
