Czy można stracić kobietę, którą kocha się najbardziej dokładnie w chwili, gdy dowiadujesz się, że zostałeś ojcem? Czy można tak długo uciekać od własnego życia, aż przegapi się narodziny własnego dziecka? I czy miłość naprawdę wystarczy, kiedy po drugiej stronie stoją obowiązek, zdrada i ból, którego nie da się już cofnąć?

Witajcie kochani na kanale. Dziś wracamy do serialu Gellen. To, co wydarzy się w tym odcinku, dosłownie rozdziera serce. Cihan stanie twarzą w twarz nie tylko z Hancer – kobietą, którą kocha ponad wszystko – ale także z prawdą, od której uciekał tak długo, aż w końcu dopadła go z całą siłą. To będzie historia o miłości, która nie potrafi ocalić, o dziecku, które przyszło na świat bez ojca u boku, i o kobiecie, która odchodzi nie dlatego, że przestała kochać, lecz dlatego, że kocha zbyt mocno.

Poranek w Stambule był chłodny, przygaszony i dziwnie ciężki, jakby samo miasto przeczuwało, że tego dnia wydarzy się coś, czego nie da się już odwrócić. Nad ulicami wisiały szare chmury, a przed apartamentowcem panowała cisza, która tylko z pozoru wydawała się spokojna. W rzeczywistości pod tą ciszą buzował chaos.

Drzwi budynku otwierają się gwałtownie i na zewnątrz wychodzi Cihan. Idzie szybkim, zdecydowanym krokiem, ale wystarczy spojrzeć na jego twarz, by zrozumieć, że już dawno przestał panować nad własnym życiem. Elegancki garnitur i nienaganny wygląd skrywają bezsenność, zmęczenie i człowieka, który nie wie już, jak uratować to, co sam doprowadził na skraj przepaści.

Nie ogląda się za siebie. Jakby bał się, że gdy spojrzy na okna budynku, wrócą wszystkie pytania, od których próbuje uciec. Siada do samochodu, ale przez dłuższą chwilę nie uruchamia silnika. Opiera dłonie na kierownicy, pochyla głowę i siedzi w ciszy głośniejszej niż jakakolwiek kłótnia.

Jeszcze niedawno wydawało mu się, że największym ciężarem jego życia jest walka o Hancer. Teraz zaczyna rozumieć coś znacznie gorszego. Największym ciężarem nie jest sama miłość, lecz konsekwencje. Każda jego decyzja rani kogoś innego. Gdy chroni Hancer, odwraca się od dziecka. Gdy próbuje być odpowiedzialny wobec rodziny, zdradza własne serce. A kiedy ucieka od wszystkiego, przestaje brać odpowiedzialność za cokolwiek.

W końcu sięga po telefon. Na ekranie wciąż widnieje rozmowa z Hancer. Jej imię dosłownie wypala mu wzrok. Przez kilka sekund tylko patrzy na ekran, jakby jedno zdanie mogło zdecydować o wszystkim. Nie potrafi jednak nic napisać. Każde słowo wydaje się fałszywe – zbyt chłodne albo zbyt osobiste, zbyt oficjalne albo zbyt bolesne.

Włącza więc dyktowanie i nagrywa wiadomość spokojnym, profesjonalnym tonem, jakby pisał do współpracowniczki, a nie do kobiety, przez którą jego świat właśnie się rozpada. Informuje jedynie, że miał trudny dzień z powodów rodzinnych, nie dokończył swoich obowiązków i jutro wszystko nadrobi. Wiadomość jest uprzejma, poprawna i całkowicie martwa. Nie ma w niej ani słowa o tym, że od chwili, gdy dowiedział się o planowanym odejściu Hancer, nie potrafi myśleć o niczym innym.

Po wysłaniu wiadomości opiera głowę o zagłówek i zamyka oczy. Powtarza pod nosem: „Jutro to nadrobię”, ale sam nie wierzy w te słowa. Bo jak nadrobić coś, co już się rozsypało? Jak nadrobić miłość, którą sam zniszczył? Jak odzyskać czas, który nigdy nie wróci?

Patrzy przez przednią szybę. Mógłby pojechać do firmy, do domu albo do szpitala. Mógłby godzinami krążyć po mieście, udając, że potrzebuje czasu. Ale doskonale wie, dokąd naprawdę chce jechać. Do Hancer.