“W tym samym czasie Hancer potajemnie planuje wyjazd z miasta. Chce urodzić swoje dziecko z dala od wszystkich i nikomu nie zdradza swoich zamiarów. Wieczorami, gdy zostaje sama, delikatnie głaszcze swój brzuch, a w jej oczach pojawiają się łzy. W ciszy podejmuje kolejne trudne decyzje.
Wujek Ertuğrul zaprasza Hancer na wspólny posiłek. Podczas spokojnej rozmowy udziela jej ważnych rad i stara się dodać jej otuchy. Hancer czuje się coraz bardziej zagubiona. Z jednej strony chce chronić Cihana, z drugiej myśli o przyszłości i prawach swojego nienarodzonego dziecka.
Tymczasem Melih wyznaje Sinem, że Hancer jest w ciąży. Kobieta jest w ogromnym szoku i natychmiast jedzie się z nią spotkać. Obie siadają naprzeciw siebie. Sinem z niepokojem zadaje kolejne pytania, a Hancer siedzi w milczeniu, ze łzami w oczach.
Bejza dochodzi do wniosku, że musi zrobić wszystko, aby Mukadder już nigdy nie wróciła do rezydencji. W jej głowie rodzą się coraz mroczniejsze plany. Jednocześnie całkowity brak zainteresowania dzieckiem prowadzi do dramatycznych wydarzeń.
Malu dostaje wysokiej gorączki, nieustannie płacze i z dnia na dzień staje się coraz słabszy. Gdy Cihan zauważa, co się dzieje, wpada w panikę. Natychmiast bierze dziecko na ręce i pędzi z nim do szpitala.
Lekarz zleca wykonanie badań krwi. Gdy otrzymuje wyniki, jest wyraźnie zaskoczony. Okazuje się, że grupa krwi dziecka nie zgadza się z grupami krwi jego domniemanych rodziców. Lekarz natychmiast informuje o tym Cihana i wyjaśnia, że z medycznego punktu widzenia taka sytuacja jest niemożliwa.
W jednej chwili świat Cihana rozpada się na kawałki. Z szoku niemal traci oddech i uświadamia sobie, że dziecko nie jest jego. Ogarnia go ogromna wściekłość, ból i poczucie zdrady. Bez chwili zwłoki rusza tropem Bejzy i Nusreta, zdecydowany odkryć całą prawdę i doprowadzić winnych przed wymiar sprawiedliwości.”
