W tej właśnie chwili na schodkach prowadzących do głównego holu pojawiła się Sinem. Szła powoli, ostrożnie stawiając każdy krok. Na rękach trzymała niemowle owinięte w jasnoniebieski kocyk. Dziecko poruszyło się niespokojnie, marszcząc maleńkie czoło, jakby nawet ono wyczuwało napięcie ukryte w murach rezydencji. Już dobrze, maleństwo! wyszeptała Sinem, kołysząc je delikatnie. Zaraz dostaniesz mleko. Tylko spokojnie. zatrzymała się przy dużym, rzeźbionym fotelu ustawionym obok niewielkiego stolika. Usiadła ostrożnie, poprawiła kocyk i sięgnęła po niebieską butelkę. Przez krótką chwilę na jej twarzy pojawił się łagodny uśmiech. W tej jednej ulotnej chwili wszystkie problemy domu zdawały się od niej oddalać. Dziecko zaczęło pić, a Sinem przyglądała mu się z czułością. Jej wzrok jednak co jakiś czas kierował się w stronę korytarza. Powrót do rezydencji nie był dla niej łatwy. Mine przez wiele dni prosiła, by mogły wrócić. Dziewczynka tęskniła za swoim pokojem, zabawkami, ogrodem i każdym zakątkiem domu, który uważała za własny. Sinem w końcu ustąpiła, choć sama przeczuwała, że za znajomymi ścianami nie czeka na nią dawne życie.
Usłyszała dźwięk otwieranych drzwi. Jej palce natychmiast mocniej zacisnęły się na butelce. Do holu weszła beza. poruszała się pewnie jak ktoś, kto uważał się za prawdziwą panią tego domu. Miała na sobie elegancki, idealnie dopasowany strój. Jej włosy były starannie ułożone, a twarz spokojna. Tylko oczy zdradzały czujność. Wystarczyło jedno spojrzenie, aby dostrzegła sinem siedzącą z dzieckiem. Bea zatrzymała się na środku holu. Przez kilka sekund nic nie mówiła. Przyglądała się Sinem z lekkim, chłodnym uśmiechem, który nie miał w sobie ani odrobiny serdeczności.
Sinem odezwała się w końcu. Cóż za niespodzianka. Sinem uniosła głowę. Witaj Bejeza. Witaj odpowiedziała kobieta przeciągle. Kogo nam tutaj przyniosłaś? podeszła bliżej i spojrzała na niemowlę. Jej wzrok przesunął się po jasnoniebieskim kocyku, butelce i twarzy sinem. Wróciliście z wizytą u ciotki? Zapytała. Czy może tylko przejazdem? Należało uprzedzić. Kazałabym przygotować coś do jedzenia. W jej głosie brzmiała uprzejmość, ale każde słowo było podszyte ironią. Sinem dobrze znała ten ton. Wiedziała, że Bea nie pyta z troski. Chciała od razu zaznaczyć, że w tym domu nic nie powinno dziać się bez jej wiedzy.
Sinem poprawiła dziecko na rękach. Nie przyjechałyśmy w odwiedziny. Odpowiedziała spokojnie. Wróciłyśmy do domu. Uśmiech Bey nieznacznie osłabł. Do domu? Tak. Mine bardzo tęskniła. Codziennie pytała, kiedy wrócimy. Nie mogłam dłużej udawać, że to miejsce nic dla niej nie znaczy. Bea skrzyżowała ręce na piersi. Rozumiem. M zatęskniła i po prostu postanowiłyście wrócić. Bez telefonu, bez wiadomości, bez pytania, czy w rezydencji panują odpowiednie warunki. Sinem zmarszczyła brwi. Nie sądziłam, że muszę prosić o pozwolenie, żeby wrócić do rodzinnego domu. Nie mówiłam o pozwoleniu. Odparła bea, natychmiast przybierając niewinną minę. Mówię tylko o zwykłej uprzejmości. Wiele rzeczy się tutaj zmieniło podczas twojej nieobecności. To zauważyłam. Bejza usłyszała ukrytą w tych słowach uwagę. Podeszła jeszcze bliżej i zatrzymała się tuż przy fotelu. Naprawdę? Zapytała. A co dokładnie zauważyłaś? Sinem milczała. Nie chciała rozpoczynać kłótni. Nie w pierwszych minutach po powrocie i nie z niemowlęciem na rękach skupiła się na butelce, sprawdzając, czy dziecko nadal spokojnie pije.
Bea pochyliła się lekko. Jakie maleńkie powiedziała, ale w jej głosie brakowało ciepła. Szkoda, że o narodzinach dowiedziałam się właściwie jako ostatnia. Sinem spojrzała na nią zaskoczona. To nie był odpowiedni moment na zawiadamianie wszystkich. Narodziny dziecka nigdy nie są odpowiednim momentem. Bejza uniosła brwi. Interesujące. Zwykle rodzina dowiaduje się o takich wydarzeniach natychmiast. Szczególnie wtedy, gdy na świat przychodzi ktoś tak ważny. Nie próbuj doszukiwać się w tym czegoś, czego nie było. Ja Bejza przyłożyła dłoń do piersi. Niczego się nie doszukuje. Po prostu próbuję zrozumieć, dlaczego wszyscy uznali, że nie muszę o niczym wiedzieć. Najwyraźniej jestem tutaj potrzebna tylko wtedy, gdy trzeba rozwiązać kolejny problem.
Sinem wypuściła powoli powietrze. Przeżywaliśmy trudne chwile. A my tutaj nie. Przerwała jej bejza. Myślisz, że kiedy wyjechałaś, życie w tym domu się zatrzymało? Myślisz, że wszyscy spokojnie czekali na twój powrót? Nie powiedziałam tego, ale tak się zachowujesz. Wchodzisz z dzieckiem, siadasz w holu i oznajmiasz, że wróciłaś do domu. Jakby nic się nie wydarzyło, dziecko poruszyło się niespokojnie. Sinem natychmiast zaczęła je lekko kołysać. Mów ciszej. Poprosiła. Nie ma powodu, żeby podnosić głos. Ja nie podnoszę głosu. Stwierdziła beza. Próbuję tylko wyjaśnić ti obecną sytuację. Zrobiła kilka kroków po holu, po czym odwróciła się z powrotem w stronę Sinem. Po pojawieniu się następcy tronu wszystko najwyraźniej się zmieniło. Powiedziała. Syn zawsze zajmuje szczególne miejsce, prawda? Nagle dziewczynka schodzi na dalszy plan. Nikt już nie pyta, czego potrzebuje, jak się czuje i czy rozumie to, co dzieje się wokół niej.
Sinem pobladła. Nie waż się mówić o Mine w ten sposób. W jaki sposób? zapytała Bea z udawanym zdziwieniem. Przecież martwię się o nią. Powinnaś być mi wdzięczna, że ktoś jeszcze o niej myśli. Mine nigdy nie zeszła na dalszy plan. Jest dla mnie najważniejsza. Oczywiście. Odpowiedziała Bea. Każda matka tak mówi. Co próbujesz zasugerować? Niczego nie sugeruję. Widzę tylko jak łatwo wszyscy zachwycają się nowym dzieckiem. Niebieski kocyk, niebieska butelka, pełne troski spojrzenia. A Mine Mine ma być po prostu grzeczna i nie przeszkadzać. Dosyć powiedziała Sinem stanowczo. Nie będziesz wykorzystywać mojej córki do swoich gier.
Na twarzy Bey pojawił się krótki, chłodny uśmiech. Nadal jesteś bardzo drażliwa. A ty nadal mówisz rzeczy, których później próbujesz się wyprzeć. Przez moment obie kobiety patrzyły sobie prosto w oczy. Sinem czuła, jak serce bije jej coraz szybciej. Nie chciała okazywać słabości, ale słowa bey trafiały dokładnie tam, gdzie miały trafić. Mine rzeczywiście przeżywała ostatnie wydarzenia. Dziewczynka zadawała pytania, na które Sinem nie potrafiła odpowiedzieć. Pytała o rodziny, o powrót i o to, dlaczego dorośli tak często się kłócą. Bejaza doskonale o tym wiedziała.
Podczas twojej nieobecności kontynuowała spokojniejszym tonem. Stan ciotki bardzo się pogorszył. Chyba nie muszę ti tłumaczyć, co to oznacza. Wiem w jakim jest stanie. Wiesz, z opowieści, z krótkich telefonów. To nie ty byłaś przy niej, gdy nie mogła się podnieść. To nie ty pilnowałaś lekarstw, rozmawiałaś z lekarzami i próbowałaś utrzymać ten dom w całości. Nie byłaś sama. Naprawdę? Bea zaśmiała się gorzko. Con żył własnymi problemami. Służba bała się podejmować jakiekolwiek decyzje. Każdy oczekiwał, że to ja przejmę odpowiedzialność. I przejęłam ją. Nie uciekłam. Ostatnie słowa zawisły między nimi jak oskarżenie. Sinem uniosła podbródek. Uważaj Bejza. Na co? Doskonale wiesz dlaczego wyjechałam. Nie uciekłam. Próbowałam ochronić Mine i odzyskać równowagę. Każdy potrafi znaleźć piękne określenie dla opuszczenia rodziny w najtrudniejszym momencie. Nie pozwolę ci mnie osądzać. Nie muszę. Fakty robią to za mnie.
Sinem ostrożnie wyjęła butelkę z ust dziecka. Niemowle przestało pić i cicho westchnęło. Kobieta położyła je wyżej na ramieniu, delikatnie głaszcząc po plecach. Ten prosty gest pozwolił jej przez moment zapanować nad emocjami. Wróciłam ze względu na Maje. Powiedziała ciszej. Nie po to, żeby z tobą walczyć. Świetnie. Ja również nie mam czasu na walkę. Mam wystarczająco dużo obowiązków. Bea odwróciła się jakby zamierzała odejść, ale po chwili zatrzymała się i spojrzała przez ramię. Skoro już wróciłyście, dopilnuj swojej córki. Sinem zmarszczyła brwi. Co to ma znaczyć? Mine jest żywym dzieckiem. biega, śmieje się, trzaska drzwiami. Wcześniej nikomu to nie przeszkadzało, ale teraz sytuacja jest inna. Mine wie jak się zachowywać. Mam nadzieję. Mój mały syn ma bardzo lekki sen. Budzi go nawet najmniejszy hałas. Nie chcę, żeby ciągle płakał tylko dlatego, że Mine postanowi urządzić sobie zabawę na korytarzu.
Sinem spojrzała na nią z niedowierzaniem. Chcesz, żebym kazała dziecku chodzić na palcach we własnym domu? Chcę, żebyś nauczyła ją szacunku do innych mieszkańców. Maj nikogo nie krzywdzi. Jeszcze nie. Dlatego uprzedzam cię teraz. Nie będziesz traktować jej jak intruza. Bea powoli odwróciła się do sinem całym ciałem. Nie wkładaj mi w usta słów, których nie powiedziałam. Mine może tutaj zostać. Ty również, ale ten dom nie funkcjonuje już tak jak dawniej. Istnieją zasady i ktoś musi ich pilnować i tym kimś jesteś ty. Kiedy wszyscy inni byli zajęci własnymi dramatami, to ja utrzymywałam ten dom w porządku. Możesz się z tym nie zgadzać, ale tego nie zmienisz. Nie masz prawa decydować o wszystkim. Być może jednak, kiedy przychodzi moment odpowiedzialności, wszyscy spoglądają właśnie na mnie.
Bea wygładziła rękaw swojego stroju, odzyskując pełną kontrolę nad twarzą. Odpocznij po podróży powiedziała chłodno. I porozmawiaj z Mine, zanim sama będę musiała to zrobić. Nie zbliżaj się do niej z groźbami. To nie była groźba. To była prośba matki, która chce zapewnić swojemu synowi spokój. Twoje prośby zawsze brzmią jak rozkazy. Być może dlatego, że grzecznych próśb nikt tutaj nie słucha. Beja odwróciła się i ruszyła w głąb korytarza. Jej obcasy miarowo uderzały o marmurową podłogę. Ani razu nie spojrzała za siebie.
Sinem pozostała w fotelu, przyciskając niemowle do piersi. Dopiero gdy sylwetka Basy zniknęła za zakrętem, pozwoliła sobie zamknąć oczy. Nic się nie zmieniło. Wyszeptała do siebie. A może zmieniło się wszystko? Dziecko cicho zapłakało. Sinem zaczęła je kołysać, ale tym razem drżały jej dłonie. Słowa Bey obudziły w niej wszystkie obawy związane z powrotem. Nie chodziło tylko o uszczypliwości. Bea zachowywała się tak, jakby rezydencja naprawdę należała już wyłącznie do niej. Jakby każda osoba wracająca do domu musiała zaakceptować jej władzę, Sinem spojrzała w stronę schodów, zastanawiając się, gdzie jest Mine. Chciała natychmiast odnaleźć córkę i upewnić się, że dziewczynka nie spotkała po drodze bejy. Nie zdążyła jednak wstać, gdy z głębi domu dobiegł ją stłumiony odgłos szybkich kroków.
Tymczasem w kuchni atmosfera była jeszcze bardziej napięta. Fadajm stała przy szerokim jasnym blacie, opierając na nim jedną rękę. Drugą przyciskała do klatki piersiowej. Oddychała ciężko i nierówno, jakby brakowało jej powietrza. Na jej czole pojawiły się drobne krople potu. Mamo, spójrz na mnie! Mówiła Aju stojąc tuż obok. Oddychaj powoli, proszę. Wdech i wydech. Nie mogę. Wyszeptała Fadajm. Czuję jakby coś ściskało mnie w środku. To przez stres. Usiądź. Nie chcę siadać. Zaraz przyjdzie Cio. Wszyscy mają przyjść. Dlaczego nas wezwał? Co on wie? Aju położyła dłoń na jej ramieniu. Tego jeszcze nie wiemy. Nie zakładaj od razu najgorszego. Znam spojrzenie ciana. Odpowiedziała Fadajm. Widziałam go wcześniej. Nie wzywa ludzi bez powodu. Jeśli kazał nam zebrać się w jednym miejscu, to znaczy, że coś odkrył. Może chcę tylko zadać kilka pytań. W tym domu pytania nigdy nie są tylko pytaniami. Au obejrzała się nerwowo w stronę drzwi. Sama była przerażona, ale starała się tego nie pokazywać. Wiedziała, że jeśli również straci panowanie nad sobą, stan matki jeszcze bardziej się pogorszy.
Napij się wody! Powiedziała sięgając po szklankę, Fadajm pokręciła głową. Nie przełknę ani kropli. Musisz się uspokoić. Jak mam się uspokoić? Melich zniknął. Hanser znów jest w centrum całego zamieszania, a Cią patrzy na wszystkich tak jakbyśmy byli jego wrogami. Czuję, że stanie się coś złego. Melich nie jest dzieckiem. Potrafi o siebie zadbać. Właśnie dlatego się boję. Zawsze uważa, że wszystko potrafi naprawić sam. Wtrąca się, pomaga, ukrywa ludzi, składa obietnice, a potem konsekwencje spadają na całą rodzinę.
Au chciała odpowiedzieć, lecz w tej samej chwili drzwi kuchni otworzyły się gwałtownie. Do środka weszła Gulsum. Jej twarz była mokra od łez. Oddychała szybko, a ręce zaciskała tak mocno, że paznokcie wbijały się w skórę. Wyglądała jakby przed chwilą usłyszała wyrok. Gulsum Aju natychmiast odsunęła się od Fadajm. Co się stało? Gulsum otworzyła usta, ale początkowo nie potrafiła wydobyć z siebie głosu. Pokręciła tylko głową i zakryła twarz dłońmi. Wszystko się skończyło. Wyszeptała po chwili. Już po nas. O czym ty mówisz? Zapytała Fadajm mimo własnej słabości prostując plecy. Cą wie, albo przynajmniej się domyśla, dlatego wszystkich wezwał. Czego się domyśla? Nalegała Aju. Gulsum spojrzała na nią szeroko otwartymi oczami. Tego co robiliśmy, tego co ukrywaliśmy. Pytał o telefony, wyjścia i rozmowy. Ktoś mu coś powiedział. Kto? Zapytała Fadajm. Nie wiem. Zawołała Gulsum. Skąd mam wiedzieć? W tym domu ściany mają uszy. Każdy obserwuje każdego. Fadaj. ponownie złapała się za pierś. Mamo, powiedziała aj ostrzegawczo, nie denerwuj się. Jak mam się nie denerwować, skoro ona wchodzi tutaj i mówi, że Cią wszystko wie?
Wtedy w drzwiach pojawiła się Sinem. Po spotkaniu z Beą zdążyła odnieść niemowlę i teraz szukała pozostałych. Gdy zobaczyła bladą Fadajm, przestraszoną Aju i zapłakaną Gulsum, natychmiast zrozumiała, że wydarzyło się coś poważnego. Co tutaj się dzieje? Zapytała. Dlaczego wszyscy wyglądacie jakby doszło do tragedii? Nikt jej nie odpowiedział. Sinem weszła głębiej do kuchni. Czy pozostali już przyszli? zapytała. Słyszałam, że C wezwał wszystkich. Po co? Dlaczego chciał, żebyśmy zebrali się razem? Spojrzała kolejno na każdą z kobiet. Mam nadzieję, że nie wydarzyło się nic złego. Gulsum zaśmiała się nerwowo przez łzy. Nic złego. Powtórzyła. Wszystko jest złe. Wszystko. Gulsum. Uspokój się i powiedz o co chodzi. Zapytaj Melia. Wybuchła dziewczyna. To przez niego, przez jego wybryki i jego wielkie bohaterstwo wszyscy znaleźliśmy się na celowniku. Sinem znieruchomiała. Co Melich zrobił? Gulsum. Wystarczy. Odezwała się ostrzegawczo Fadajm. Nie, nie wystarczy. Odkrzyknęła Gulsum. Dlaczego zawsze mamy milczeć? Dlaczego mamy udawać, że nic nie widzimy? Co nas rozliczy? Powiedział to wyraźnie. Co dokładnie powiedział? Zapytała Sinem.
Gulsum otarła policzki, ale łzy nadal płynęły. Powiedział, że dowie się kto mu pomagał, że każdy, kto coś przed nim ukrywał odpowie za swoje czyny. Patrzył na mnie, jakby już znał prawdę. Jaką prawdę? Sinem podeszła bliżej. Przestań mówić zagadkami. Gulsum spojrzała na Fadajm. Starsza kobieta pokręciła głową, próbując ją powstrzymać. Jednak dziewczyna była zbyt przerażona, by nadal milczeć. Chodzi o Melia i Hanser. Powiedziała. W kuchni zapadła cisza. Sinem zmarszczyła brwi. Co ma wspólnego Melich z Hanser? Wszystko odpowiedziała Gulsum. Ciągle jej pomagał, spotykał się z nią, woził ją, ukrywał różne rzeczy przed Cichaem. Zachowywali się tak, jakby łączyło ich coś więcej niż zwykła znajomość. Fadajm gwałtownie uderzyła dłonią w blat. Posuwasz się za daleko, Gulsum? Jej głos był słaby, ale pełen gniewu. Nie będziesz oczerniała mojego syna. Ja go nie oczniam. Krzyknęła Gulsum. Mówię tylko to, co wszyscy widzieli. Nikt niczego nie widział. Tworzysz historię, bo się boisz. Oczywiście, że się boję. Cion zapowiedział, że wyciągnie konsekwencje. Myślisz, że oszczędzi kogokolwiek? Kiedy chodzi o Hanser?
Sinem patrzyła na niezrosnącym niepokojem. Czy ktoś może mi wreszcie wyjaśnić, co się wydarzyło? Melich pomagał Hanser. Powiedziała Gulsum łapiąc oddech. Pomagał jej spotykać się z ludźmi, przekazywał wiadomości, woził ją w różne miejsca. Cong zaczął go śledzić, zobaczył ich razem i od razu uznałaś, że łączy ich niewłaściwa zażyłość? Zapytała Fadajim. Nie tylko ja, C również tak pomyślał. Nie obchodzi mnie, co pomyślał Cią w chwili złości. Znam własnego syna. Naprawdę? Gulsum spojrzała na nią z rozpaczą. Wiesz o wszystkim co robił? Wiesz dokąd jeździł? Wiesz co obiecał Hanser? Fadajm pobladła jeszcze bardziej. Melich ma dobre serce. Jeśli pomógł Hanser, zrobił to dlatego, że była w trudnej sytuacji. I właśnie to nas zgubi. Krzyknęła Gulsum. Jego dobre serce zawsze musi ratować innych. Nie myśli, że później ktoś przyjdzie do nas i zażąda odpowiedzi. Nie waż się mówić o nim w ten sposób. A jak mam mówić? Przez niego Cą podejrzewa nas wszystkich. Przez niego. Nie wiem, czy za chwilę nie każą mi odejść z rezydencji. Nie mam dokąd pójść.
Fadaj zrobiła krok w jej stronę, ale zachwiała się. Mamo, Aju natychmiast ją podtrzymała. Puść mnie. Powiedziała Fadajm. Muszę jej odpowiedzieć. Nie musisz. Musisz się uspokoić. Ona obraża twojego brata. Gulsum jest przerażona. nie wie co mówi. Wiem doskonale. Zaprotestowała dziewczyna. Nikt nie chce przyznać, że Melich przekroczył granicę. Był zbyt blisko. Hanser za dużo dla niej robił. A teraz Cią chce wiedzieć dlaczego. Sinem patrzyła na Gulsum uważnie. Czy masz dowód łączyło ich coś więcej? Gulsum zawahała się. Nie wiem, co dokładnie ich łączyło, więc nie masz prawa rzucać takich oskarżeń. A jeśli Cio ma dowody? Odpowiedziała. A jeśli za chwilę przyjdzie tutaj i pokaże nam coś, czego nie będziemy w stanie wyjaśnić? Wtedy Melich sam odpowie na jego pytania. Powiedziała Sinem. Nie wolno ti skazywać człowieka na podstawie domysłów. Łatwo ci mówić. Ty dopiero wróciłaś. Nie widziałaś, co się tutaj działo.
Te słowa zabolały Sinem, zwłaszcza po wcześniejszym spotkaniu z Beą. To, że mnie nie było, nie oznacza, że przestałam być częścią tej rodziny. Rodzina powtórzyła Gulsum Gorzko. Tutaj każdy mówi o rodzinie, dopóki nie trzeba za nią zapłacić. Dosyć. Fadaj znów próbowała ruszyć w jej stronę. Nie będę słuchała, jak oskarżasz mojego syna i obrażasz wszystkich dookoła. A uchwyciła ją mocniej pod ramię. Chodź mamo, nigdzie nie idę. Mamy coś do zrobienia. Powiedziała stanowczo, spoglądając jej prosto w oczy. Teraz, zanim naprawdę zrobi ci się słabo. Ale ona niech mówi, ty nie musisz odpowiadać na każde słowo. Fadaj oddychała ciężko. Przez moment próbowała się wyrwać, lecz w końcu opadła z sił. Melich nie jest złym człowiekiem. Powiedziała cicho, patrząc na Gulsum. Jeśli pomógł Hanser, miał ku temu powód. I nie pozwolę nikomu zrobić z niego winnego tylko dlatego, że CO nie potrafi zapanować nad własną zazdrością. Mamo, chodź. Powtórzyła Aju.
Powoli wyprowadziła ją z kuchni. Fadajm jeszcze raz obejrzała się przez ramię, ale tym razem nic już nie powiedziała. Po chwili obie zniknęły za drzwiami. W pomieszczeniu zostały Sinem i Gulsum. Dziewczyna oparła się o blat i ponownie zaczęła szlochać. Cała złość, która przed chwilą dodawała jej sił, nagle ją opuściła. Teraz wyglądała na bezbronną i zagubioną. Sinem przez kilka sekund obserwowała ją w milczeniu. Nie wiedziała jeszcze komu może wierzyć. Gulsum niewątpliwie przesadzała, ale jej strach był prawdziwy. Cion rzeczywiście musiał coś odkryć, skoro wezwał wszystkich mieszkańców i pracowników rezydencji.
Gulsum odezwała się łagodniej. Spójrz na mnie. Dziewczyna nie podniosła głowy. Nie chciałam tego wszystkiego powiedzieć. Wyszeptała, ale dłużej nie wytrzymam. Od rana mam wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Każdy telefon, każda rozmowa, wszystko może zostać wykorzystane przeciwko mnie. Co dokładnie robiłaś dla Melia? Gulsum zastygła. Nic. Przed chwilą powiedziałaś, że Cion chce wiedzieć, kto mu pomagał. Ja tylko słyszałam różne rzeczy. Gulsum Sinem podeszła bliżej. Co nie wezwałby cię bez powodu. Jeśli ukrywasz coś ważnego, powiedz mi teraz. Być może jeszcze można zapobiec większej tragedii. Gulsum uniosła zapłakane oczy. Nie da się już niczego zatrzymać. powiedziała. Cą szuka Hanser. Jest przekonany, że Melich pomógł jej przed nim uciec. A jeśli dowie się wszystkiego, jeśli pozna prawdziwy powód, dla którego Melich tak bardzo chciał ją chronić. Urwała Sinem poczuła zimny dreszcz. Jaki prawdziwy powód? Gulsum zacisnęła usta, jakby natychmiast pożałowała wypowiedzianych słów. Nie mogę. Przed chwilą oskarżyłaś mojego brata o niewłaściwą relację z Hanser. Teraz powiesz mi wszystko. On chciał jej tylko pomóc. Dlaczego? Bo była sama. To nie jest cała prawda. Gulsum ponownie spuściła wzrok. Jej ramiona drżały. Hanser nie była sama. Wyszeptała. Właśnie w tym tkwi problem.
Sinem wpatrywała się w nią, próbując zrozumieć znaczenie tych słów. Z korytarza dobiegły ciężkie kroki. Obie kobiety odwróciły się w stronę drzwi. Ktoś nadchodził. Gulsum natychmiast otarła twarz i cofnęła się pod ściany. W jej oczach pojawiło się przerażenie. To on szepnęła. Cą sinem wyprostowała się, choć jej serce zaczęło bić gwałtownie. Jeszcze kilka minut wcześniej jej największym problemem wydawała się Beza i jej chłodne ostrzeżenia dotyczące Min. Teraz rozumiała, że pod dachem rezydencji rozgrywa się znacznie poważniejszy dramat. Melich coś ukrywał. Hanser znajdowała się w niebezpieczeństwie. Cion podejrzewał wszystkich. Agulsum wiedziała więcej niż chciała przyznać. Kroki zatrzymały się tuż przed drzwiami kuchni. Sinem spojrzała na zapłakaną dziewczynę. Cokolwiek się wydarzy, powiedziała szeptem. Nie kłam. Jedno kłamstwo wystarczyło, żeby ten dom zamienił się w więzienie. Kolejne może zniszczyć nas wszystkich. Klamka powoli się poruszyła. Gulsum wstrzymała oddech, a Sinem zacisnęła dłonie, przygotowując się na konfrontację, która mogła ujawnić nie tylko prawdę o Melichu i Hanser, lecz także wszystkie sekrety skrywane przez mieszkańców rezydencji. Drzwi zaczęły się otwierać.
