— Nie mogę zadzwonić. Melih odszedł.
Cihan natychmiast pyta, dokąd. Hancer odpowiada, że wypłynął w morze, w rejs, do pracy na statku. Mówi, że sama chciała, żeby pojechał, bo tam zarobi więcej, a gdy dziecko się urodzi, pieniądze będą potrzebne. Cihan nie wierzy w tę wersję — dla niego to nie wygląda jak odpowiedzialność, lecz jak ucieczka. Gdyby chodziło o pieniądze, znalazłby drugą pracę na miejscu. Hancer natychmiast broni Meliha, mówiąc, że on nie jest takim człowiekiem, ale Cihan nie potrafi ukryć rozczarowania. Przypomina jej, że gdyby nie wrócił po dokument, mogłaby spaść, a wtedy mogłoby stać się coś jej albo dziecku. W obliczu takiego ryzyka pieniądze nie znaczą nic.
Cihan sam wchodzi przez balkon i otwiera drzwi od środka. Potem pyta, kiedy Melih wróci, gdzie dokładnie popłynął i czy podał jakąkolwiek datę. Hancer plącze się w odpowiedziach — mówi, że nie wie, że zapomniała, że statki odwiedzają różne kraje. Im więcej mówi, tym bardziej Cihan widzi, że coś się nie zgadza. Pyta, czy naprawdę zamierza zostać sama w takim stanie. Hancer odpowiada, że jest przyzwyczajona. Te słowa bolą go bardziej niż krzyk. Cihan proponuje, że zadzwoni po Oktaja i załatwi ślusarza przed wieczorem. Hancer odmawia kolejny raz — chce wszystko zrobić sama. Cihan patrzy na nią i mówi z goryczą, że pewne rzeczy chyba nigdy się nie zmienią. Odchodzi, ale nie zostawia tej sprawy za sobą.
Kiedy Cihan wraca do rezydencji, spotyka Fadimę i widzi, że jest przygnębiona. Okazuje się, że Melih wyjechał do pracy na morzu i nawet nie pożegnał się z matką. Cihan słucha uważnie — ta wiadomość potwierdza jego podejrzenia. W tym samym domu mały Cihan Gurur płacze bez przerwy, a Mukadder, zmęczona i rozdrażniona, mówi, że dziecko tęskni za matką. Próbuje wymusić na Cihanie litość dla Beyzy, ale on nie odpowiada. W jego głowie wciąż brzmi wyznanie doktor Fusun i prawda o dziecku, którego Beyza nigdy nie pozwoliła mu poznać.
Tymczasem Hancer, zamknięta sama w mieszkaniu, mówi do swojego dziecka, że muszą być bardzo ostrożni, bo Cihan będzie ich obserwował. Wie, że jeden fałszywy krok może zdradzić wszystko. Nagle ktoś puka do drzwi — to Fadime i Aysu, które dowiedziały się o wyjeździe Meliha i nie mogą zrozumieć, jak mógł zostawić ciężarną żonę bez opieki. Hancer znów broni Meliha, tłumacząc, że to była nagła sprawa zawodowa. Fadime proponuje, by Hancer została u niej przynajmniej do porodu, ale Hancer odmawia, mówiąc, że jest przyzwyczajona do samotności i w razie potrzeby zadzwoni. Jednak im bardziej powtarza, że da sobie radę, tym wyraźniej widać, że zaczyna tonąć w kłamstwie.
Po wyjściu Fadime i Aysu Hancer zostaje sama, ale samotność nie daje jej spokoju. Wie już, że Melih nie wróci i że od tej chwili każde pytanie o męża będzie jak nóż przyłożony do sekretu, którego nie wolno jej zdradzić. W rezydencji Aysu mówi Cihanowi, że proponowały pomoc, lecz Hancer stanowczo odmówiła. Cihan słucha tego w milczeniu, ale jego podejrzenia rosną: ciężarna kobieta, która ma coraz bliżej do porodu, zostaje bez męża i opieki, a do tego odpycha ludzi, którzy chcą ją chronić. Dla Cihana to nie brzmi jak zwykła niezależność, lecz jak ukrywanie prawdy.
W tym samym czasie w domu Deryi i Cemila wieczór pozornie toczy się normalnie. Emir chce iść spać wcześniej, bo następnego dnia ma ważny sprawdzian. Derya pozwala mu odejść, ale ostrzega, żeby w pokoju nie grał po kryjomu. Cemil próbuje załagodzić jej surowość, a wtedy Derya od razu wypomina mu, że on sam dobrze wie, jak boli złamane marzenie — chodzi jej o salon, ambicje i wszystko, co kiedyś zostało podcięte. Cemil próbuje wycofać się z tej rozmowy, ale atmosfera między nimi znów robi się nerwowa. Nagle dzwoni telefon: Yonca prosi Cemila o pomoc, bo klientka, której poprzednio uratował włosy, poleciła go koleżance. Kobieta chce przyjść następnego dnia właśnie do niego. Cemil zgadza się, choć od razu wie, że musi ukryć to przed Deryą. Kiedy żona pyta, kto dzwonił tak późno, kłamie, że to natrętna sprzedaż przez telefon.
Cihan nie potrafi przestać myśleć o Hancer. Gdy dowiaduje się, że Aysu u niej nie została, wychodzi z rezydencji i jedzie do domu Cemila. Derya i Cemil są zaskoczeni jego wizytą. Cemil od razu pyta, co Cihan robi pod ich drzwiami o tej porze, ale Derya zaprasza go do środka, widząc, że sprawa musi być poważna. Cihan pyta, czy ostatnio rozmawiali z Melichem, dodając, że według Hancer wypłynął on w rejs do pracy. Cemil i Derya są kompletnie zaskoczeni, bo nikt im o tym nie powiedział. Cemil natychmiast wybucha — nie rozumie, dlaczego Cihan interesuje się życiem Hancer, skoro są po rozwodzie. Cihan odpowiada chłodno, lecz stanowczo: Hancer mieszka blisko rezydencji, jej poród się zbliża, a jeśli mąż nagle zniknął, rodzina powinna o tym wiedzieć: — Powiedziałem wam, bo czułem się odpowiedzialny. Co zrobicie dalej, to już wasza sprawa.
Derya dziękuje mu za informację, ale Cemil czuje gniew — nie tylko na Cihana, ale i na siebie, bo dowiaduje się od obcego człowieka o czymś, co powinien usłyszeć od własnej siostry. Kiedy Cihan wychodzi, w domu wybuchają emocje. Cemil chce jeszcze tej samej nocy iść do Hancer, ale Derya zatrzymuje go, mówiąc, że przestraszy ją, jeśli stanie w drzwiach tak późno. Ma pójść rano — spokojnie, jak brat, a nie jak człowiek robiący awanturę.
Równolegle Sinem rozmawia przez telefon z Melichem. On szuka mieszkania, chodzi od pośrednika do pośrednika i próbuje znaleźć miejsce, w którym mogliby zacząć nowe życie razem z Miną. Sinem słucha go z miłością, ale jej sumienie nie daje jej spokoju — myśli o Hancer, o tym, że została sama, oraz o tym, że zna prawdę i musi milczeć. Melih też czuje ciężar tej decyzji. Oboje wiedzą, że ich szczęście nie może powstać na krzywdzie kobiety, która właśnie oddała im wolność.
Wieczorem Cihan jeszcze raz przechodzi obok domu Hancer. Widzi zapalone światło i pyta sam siebie, co go to obchodzi, ale nie potrafi odejść. Hancer wychodzi akurat z workiem śmieci. Cihan pyta, czy zamek już działa. Ona odpowiada, że tak. Wtedy on bez słowa zabiera od niej worek: — Sam go wyrzucę. Wejdź do domu i zamknij drzwi.
Hancer rozumie, że Cihan obserwuje ją coraz uważniej. A im bardziej on się zbliża, tym bardziej jej sekret drży.
Następnego ranka przychodzi Cemil. Hancer próbuje powitać go ciepło, ale od razu widzi, że brat nie przyszedł na zwykłą herbatę. Pyta ją wprost, czy to prawda, że Melih wypłynął w morze. Hancer odpowiada, że tak, że wszystko stało się nagle i chciała powiedzieć rodzinie później. Cemil nie daje się zbyć — nie rozumie, jak mężczyzna może zostawić ciężarną żonę samą, i pyta, czy Melih ją porzucił. Hancer zaprzecza, ale kiedy dowiaduje się, że to Cihan przyszedł do Cemila z tą informacją, w jej oczach pojawia się złość. Cemil mówi jednak, że gdyby Cihan nie przyszedł, oni nadal nic by nie wiedzieli. Chce zabrać Hancer do siebie, żeby nie była sama. Ona błaga, by tego nie robił — obiecuje odbierać wideorozmowy i pozwalać mu przychodzić, ale nie chce opuszczać własnego domu. Cemil w końcu ustępuje i prosi ją tylko, żeby uważała na siebie i dziecko. Hancer przytula go mocno, ale gdy drzwi się zamykają, jej wdzięczność miesza się z gniewem. Wie, komu zawdzięcza tę wizytę.
Hancer nie potrafi dłużej milczeć — idzie do Cihana z gniewem w oczach. Pyta, dlaczego poszedł do Cemila, dlaczego miesza się w jej życie i dlaczego uważa, że ma prawo informować jej rodzinę o sprawach, które sama mogła im powiedzieć. Cihan odpowiada chłodno, że nie szukał sensacji — chciał tylko sprawdzić, czy rodzina wie coś o Melichu, bo zniknięcie męża ciężarnej kobiety to nie drobnostka. Hancer powtarza, że Melih wypłynął w rejs i nie ma w tym żadnej tajemnicy, ale Cihan widzi, że jej słowa i zachowanie nie idą w parze: — Twoje słowa mówią jedno, Hancer, ale twoje czyny coś zupełnie innego.
Cihan mówi, że Melih coś kręci, a ona znów sprząta po nim ślady. Hancer odpowiada gniewnie, że sama chciała powiedzieć bratu i że Cihan znów wtrącił się tam, gdzie nie powinien. On w końcu odpuszcza, ale gdy zostaje sam, rozumie, że jej gwałtowna reakcja nie była przypadkowa: skoro tak ostro się broni, to znaczy, że naprawdę coś ukrywa. Próbuje otrząsnąć się z tych myśli — przypomina sobie o Beyzie, sprawach syna i dowodach, które trzeba zdobyć, ale jego serce wciąż wraca do Hancer.
W tym czasie Syla znajduje się w szpitalu przy mężczyźnie, który okazuje się jej bratem. Przychodzi tam w tajemnicy. Mówi do niego z bólem, że długo próbowała do niego dotrzeć, że nie mają wiele czasu i że ktoś celowo trzyma go w odcięciu od świata. Opowiada o ich matce, latach cierpienia i rodzinie, która odebrała im życie, dzieciństwo i prawdę. Prosi brata, by się podniósł, bo sama nie da rady walczyć. Nagle w szpitalu pojawia się Mukadder, więc Syla musi się ukryć. Mukadder wchodzi do sali i mówi do chorego z czułością: — Przyszłam, synu. To ja, twoja matka.
Mukadder tłumaczy, że trzyma go tam, by chronić przed wujkiem, i wystarczy jej, by oddychał i żył, ale spotkanie nie przynosi ukojenia — mężczyzna reaguje gwałtownie, atakuje ją, a Mukadder z trudem uwalnia się i woła o pomoc.
Równolegle Melih spotyka się z Sinem, szukając dla nich mieszkania. Pokazuje jej zdjęcia miejsc, w których mogliby zacząć życie od nowa z Miną. Mówi, że pragnie nocy, po których Sinem nie będzie musiala wracać gdzie indziej, oraz domu bez ukrywania się i strachu. Sinem wzrusza się, ale jej myśli nadal krążą wokół Hancer. Melih również nie jest spokojny. Oboje dochodzą do wniosku, że muszą jeszcze poczekać: najpierw dziecko Hancer ma przyjść na świat bezpiecznie, potem Melih ureguluje sprawy i dopiero wtedy będą mogli zacząć układać wspólne życie.
W rezydencji Cihan wraca do domu i dowiaduje się, że Mukadder pojechała załatwiać dawne sprawy, a Sinem zabrała Minę do ojca. Dom jest prawie pusty. Cihan daje Fadimie i Aysu wolne, mówiąc, że chce zostać z synem sam na sam. Bierze małego Cihana Gurura na ręce i mówi do niego łagodnie, że tej nocy będą tylko we dwóch. Dom jest cichy, ale wystarczy chwila, by płacz dziecka wypełnił wszystkie ściany. Cihan próbuje go kołysać, wynosi na świeże powietrze, lecz nic nie pomaga. Płacze coraz mocniej. Cihan patrzy na dziecko bezradnie — po raz pierwszy cała jego duma znika wobec płaczu niemowlęcia. Wtedy wie, do kogo musi pójść.
W domu Hancer dzwoni telefon — Melih pyta, czy wszystko w porządku. Hancer uspokaja go, mówiąc, by zajął się swoim nowym życiem z Sinem i Miną, bo ona sama stawi czoła pytaniom. Gdy odkłada telefon, słyszy pukanie do drzwi. Otwiera i widzi Cihana z płaczącym dzieckiem na rękach: — Hancer, pomożesz mi?
Cihan staje w drzwiach z płaczącym synem, przyznając, że chciał sam stawić czoła opiece, ale nie potrafił go uspokoić. Hancer bierze małego na ręce i od razu rozumie, że problemem jest brzuszek. Delikatnie pomaga mu odbić, kołysze go cierpliwie i mówi do niego cicho. Płacz powoli cichnie. Cihan patrzy na tę scenę z niedowierzaniem: — Miał kolkę. Spokojnie, zaraz mu przejdzie — mówi Hancer łagodnie.
Dla niej to naturalna troska, dla Cihana — obraz, który wbija się prosto w serce. Widzi Hancer z jego synem i przez krótką chwilę wyobraża sobie dom bez kłamstw i kobietę, z którą mógłby zbudować prawdziwą rodzinę. Hancer pyta, kiedy ostatnio zmieniał dziecku pieluchę. Cihan odpowiada, że po jedzeniu. Ona mówi, że zaraz się tym zajmie, a jego wysyła do kuchni, żeby przygotował herbatę. Cihan idzie, ale z ukrycia obserwuje, jak Hancer z miłością opiekuje się dzieckiem.
W tym samym czasie u Engina i Syli dochodzi do lżejszej rozmowy: kobieta z okolicy zachwyca się Sylą i chce poznać ją ze swoim synem. Engin próbuje udawać obojętność, lecz gdy Syla pyta, czy może zadzwonić do tej rodziny, Engin sam bierze numer i umawia spotkanie na następny dzień, życząc jej szczęścia, choć jego wzrok zdradza zazdrość.
U Hancer dziecko znów się budzi. Hancer bierze małego na ręce, tłumacząc Cihanowi, że dzieci wybierają miejsca, w których czują ciepło. Cihan odpowiada cicho, że nawet niemowlę potrafi kochać miejsce, w którym czuje się bezpiecznie. Podczas przygotowywania jedzenia dla dziecka Hancer przypadkiem dotyka gorącego czajnika. Cihan natychmiast chce zobaczyć jej rękę, ale ona każe mu skupić się na karmieniu. Gdy karmią małego razem, na ich twarzach pojawia się dawno niewidziany uśmiech.
W tym czasie uwięziona u Yonki Beyza próbuje dowiedzieć się wraz z Gülsüm, co dzieje się w rezydencji. Słysząc od pracowników, że w domu nikogo nie ma, a Cihan został sam z dzieckiem, Beyza wpada w panikę, podejrzewając, że Cihan poszedł z synem do Hancer.
W domu Hancer Cihan zauważa chwiejącą się poręcz przy schodach. Pyta o skrzynkę z narzędziami, a Hancer odruchowo odpowiada, że jest w pokoju Meliha, po czym szybko poprawia się, że chodzi o pokój, w którym Melih trzymał swoje rzeczy. Cihan słyszy tę poprawkę — nie komentuje jej, ale kolejne podejrzenie zapisuje się w jego pamięci. Naprawia poręcz, a gdy Hancer mówi, że dziecko zasnęło, Cihan chce wracać. Ona proponuje kawę, a on przyjmuje zaproszenie.
Siadają naprzeciw siebie. Cihan w końcu pyta: — Kiedy wróci Melih?
Hancer czuje, że to próba dotknięcia prawdy. Zamiast odpowiedzieć, odbija pytanie: — Mogłabym równie dobrze zapytać, kiedy wróci Beyza.
Cihan patrzy na nią uważnie — wie, że ucieka od odpowiedzi, a ona wie, że on to widzi. Cihan coraz mocniej podejrzewa, że zniknięcie Meliha kryje tajemnicę, Hancer coraz bardziej boi się ujawnienia prawdy o ciąży, a mały Cihan Gurur po raz kolejny staje się mostem łączącym ich oboje.
