News

“— wymamrotała, nie podnosząc jeszcze głowy z poduszki. — Znowu się zaczyna.

Niemowlę zaniosło się jeszcze głośniejszym płaczem. Fadime gwałtownie odrzuciła kawałek kołdry i spojrzała w stronę drzwi, jakby samym wzrokiem chciała uciszyć dziecko znajdujące się kilka pomieszczeń dalej.
— Czy w tym domu naprawdę nie ma nikogo, kto mógłby się nim zająć? — zapytała podniesionym głosem. — Przecież ma matkę. Po co rodziła dziecko, skoro nie potrafi go uspokoić?

Ajsu poruszyła się pod kołdrą, ale nie odpowiedziała. Próbowała udawać, że nadal śpi. Fadime natychmiast to zauważyła:
— Ajsu! — zawołała. — Nie udawaj, wiem, że nie śpisz.

Młodsza kobieta westchnęła ciężko i odwróciła się na drugi bok. Jej włosy były rozczochrane, a twarz wyrażała skrajne zmęczenie.— Jak mam spać przy takim hałasie? — odpowiedziała z pretensją. — To dziecko płacze tak, jakby je ktoś ze skóry obdzierał!— Właśnie! — przytaknęła Fadime. — A jego matka najwyraźniej ogłuchła.— Może jest głodne?

— Oczywiście, że jest głodne. Niemowlęta nie płaczą dla przyjemności. Pewnie trzeba je nakarmić albo przewinąć. Co ja mam wiedzieć? To nie moje dziecko.

Ajsu przetarła oczy:— Może powinnaś pójść i sprawdzić?Fadime spojrzała na nią z oburzeniem:— Ja? Przecież ty lepiej znasz się na dzieciach.— A co to ma do rzeczy? — Fadime uniosła się na łokciu. — Mam wstawać w środku nocy i zajmować się cudzym dzieckiem, bo jego własnej matce się nie chce?— Ja tylko powiedziałam, że mogłabyś sprawdzić…— A ty nie masz nóg?— Jestem zmęczona!

— A ja niby nie jestem? — prychnęła starsza kobieta. — Cały dzień nie usiadłam nawet na chwilę. Niech Beyza wstanie, to jej obowiązek.

Płacz nie ustawał. Przeciwnie, zdawał się jeszcze bardziej rozpaczliwy. Dziecko robiło krótkie przerwy na nabranie oddechu, po czym ponownie zaczynało krzyczeć. Ajsu przycisnęła poduszkę do ucha:— Zaraz oszaleję… Może Nusret je uspokoi?Fadime zaśmiała się pogardliwie:— Nusret? On szybciej ucieknie z domu, niż weźmie dziecko na ręce. Dla niego ojcostwo kończy się na wydawaniu rozkazów.— W takim razie ktoś powinien obudzić Beyzę.

— Na pewno już nie śpi. Musiałaby być martwa, żeby tego nie słyszeć.

Ajsu przez moment patrzyła na drzwi. W jej oczach pojawiło się wahanie:— A jeśli coś się stało?— Nic się nie stało — stwierdziła zdecydowanie Fadime. — Dzieci płaczą, taka ich natura.— Ale ono płacze już bardzo długo…

— W końcu się zmęczy — Fadime położyła się z powrotem i naciągnęła kołdrę aż pod brodę. — Niech Beyza przekona się, co to znaczy być matką. Całymi dniami chodzi wystrojona, jakby mieszkała w pałacu, a kiedy przychodzi noc, nagle wszyscy mają wykonywać za nią obowiązki.

Ajsu odwróciła się plecami do drzwi:— Może rzeczywiście przestanie…

— Na pewno przestanie — zapewniła ją Fadime, choć sama nie brzmiała przekonująco. — A jeśli nie, to matka w końcu będzie musiała ruszyć się z łóżka.

Obie przykryły głowy kołdrami, próbując odgrodzić się od rozpaczliwych dźwięków. Żadna z nich nie zamierzała wstać. Żadna nie pomyślała, że gdzieś po drugiej stronie korytarza małe, bezbronne dziecko nie płacze z kaprysu, lecz dlatego, że rozpaczliwie potrzebuje ciepła, dotyku i obecności drugiego człowieka. W tej części domu zwyciężyła wygoda. Płacz natomiast trwał dalej.

Scena II: Frustracja Beyzy i kłótnia z Nusretem
Pokój dziecięcy wyglądał jak miejsce stworzone z największą starannością. Ściany miały jasny, spokojny kolor, na półkach ustawiono miękkie zabawki, a nad łóżeczkiem wisiała delikatna karuzela z chmurkami i gwiazdami. Wszystko było eleganckie, drogie i idealnie dopasowane. Brakowało jedynie prawdziwego ciepła.

Beyza stała przy łóżeczku z ramionami skrzyżowanymi na piersi. Jej włosy były niedbale związane, twarz zmęczona, a pod oczami pojawiły się ciemne cienie. Patrzyła na płaczące dziecko nie z troską, lecz z narastającym rozdrażnieniem.
— Przestań! — powiedziała ostro. — Słyszysz mnie? Przestań wreszcie płakać!

Dziecko poruszyło małymi rączkami i zapłakało jeszcze głośniej. Beyza zacisnęła zęby:
— Czego jeszcze chcesz? Dostałeś mleko, masz czystą pieluchę, jest ci ciepło, wszystko masz! Dlaczego więc nie możesz po prostu zasnąć?

Pochyliła się i nerwowo poruszyła łóżeczkiem. Nie robiła tego z czułością – jej ruchy były szybkie i niecierpliwe:
— No już, śpij! Zamknij oczy i śpij!

Niemowlę ani myślało się uspokoić. Beyza wyprostowała się, przyciskając dłonie do skroni:
— Doprowadzisz mnie do szaleństwa… Przysięgam, że doprowadzisz mnie do szaleństwa!

W tym momencie drzwi otworzyły się gwałtownie. W progu stanął Nusret. Miał na sobie spodnie i niedopiętą koszulę. Jego twarz wyrażała złość, jakby to on był największą ofiarą całej sytuacji.— Co tu się dzieje? — zapytał. — Dlaczego ono wciąż płacze?Beyza odwróciła się w jego stronę:— Myślisz, że ja wiem?— Jesteś jego matką.

— Naprawdę? Dziękuję, że mi przypomniałeś.

Nusret wszedł do środka i zamknął drzwi:— Od pół godziny nie można zmrużyć oka. Ten płacz słychać w całym domu!— A myślisz, że ja go nie słyszę? Stoję tutaj cały czas!— Więc je uspokój!

— Sam je uspokój!

Nusret spojrzał na łóżeczko, ale nie zbliżył się do niego:

— Nie zaczynaj, Beyza.— To ty zacząłeś! Wchodzisz tutaj i masz do mnie pretensje, jakbym specjalnie kazała mu płakać!

— Nie wiem, co robisz, ale najwyraźniej robisz to źle.

Te słowa trafiły w najczulszy punkt. Beyza podeszła do niego i spojrzała mu prosto w oczy:— Skoro jesteś taki mądry, pokaż mi, jak to się robi.— Nie mam teraz siły na twoje przedstawienia.— A ja mam siłę?! — krzyknęła. — Od kilku nocy prawie nie śpię! Cały dzień ktoś czegoś ode mnie chce, a kiedy to dziecko zaczyna krzyczeć, wszyscy nagle znikają!— Nie krzycz, jeszcze bardziej je denerwujesz.— Nie mów mi, co mam robić!— Uspokój się.

— Nie każ mi się uspokajać! — Beyza zacisnęła pięści. — Przez cały czas słyszę tylko: „Zajmij się dzieckiem, nakarm dziecko, połóż dziecko spać”. Czy ktokolwiek zapytał, jak ja się czuję?

Nusret westchnął z irytacją:— Każda matka przez to przechodzi.— Ja nie jestem każdą matką!

— To widać.

Zapadła krótka, ciężka cisza. Jedynie niemowlę płakało nieprzerwanie. Beyza cofnęła się o krok:— Co chcesz przez to powiedzieć?— To, co słyszysz. Inne kobiety potrafią uspokoić własne dzieci.— Więc znajdź sobie inną kobietę!— Znowu zaczynasz dramatyzować.

— Dramatyzować? — powtórzyła. — Chcesz zobaczyć prawdziwy dramat? Zaraz wezmę to dziecko, położę je pod drzwiami Fadime i niech ona się nim zajmuje! Skoro tak chętnie komentuje wszystko, co robię, może wreszcie pokaże, jaka z niej doskonała opiekunka.

Nusret natychmiast spoważniał:— Nawet o tym nie myśl.— Dlaczego? Przecież jej pokój jest niedaleko.— Beyza, ostrzegam cię!— Co mi zrobisz?

— Nie chodzi o mnie. Pomyśl, co zrobi Cihan, jeśli dowie się, że zostawiłaś dziecko pod cudzymi drzwiami.

Na dźwięk imienia Cihana kobieta wyraźnie się zawahała. Nusret zauważył jej reakcję:— Wiesz, jaki on jest. Jeśli uzna, że dziecko zostało zaniedbane, nie będzie słuchał twoich wyjaśnień. Wpadnie we wściekłość, a wtedy nie ochroni cię przed konsekwencjami.— Jak zwykle martwisz się tylko o to, co on powie!— Martwię się o to, żebyś nie zrobiła czegoś głupiego.

— Już zrobiłam coś głupiego — odparła gorzko Beyza. — Uwierzyłam, że będę mogła liczyć na ciebie.

Nusret spojrzał na nią ze zniecierpliwieniem:— Nie będę prowadził tej rozmowy o tej porze.— Oczywiście, najłatwiej jest odejść, bo tutaj nie da się wytrzymać. Myślisz, że ja mogę wyjść, kiedy tylko mam ochotę?— Nikt cię tu nie więzi.

— Naprawdę? W takim razie zostań z dzieckiem, a ja pojadę odpocząć.

Nusret odwrócił wzrok:— Mam rano ważne sprawy.— Zawsze masz ważne sprawy. Wszystko jest ważniejsze ode mnie!

— Dosyć! — powiedział stanowczo. — Nie będę słuchał kolejnych pretensji. Uspokój dziecko i połóż się spać.

Beyza roześmiała się krótko i bez radości:
— Jakie to proste, kiedy wypowiadasz te słowa.

Nusret ruszył w stronę drzwi:— Dokąd idziesz? — zapytała.— Gdziekolwiek, byle nie słuchać tego wrzasku.— Zostawiasz mnie samą?

— Poradzisz sobie, Beyza.

Mężczyzna zatrzymał się na chwilę, ale nie odwrócił:
— Nie rób niczego, czego później będziesz żałować — powiedział. — I pod żadnym pozorem nie zostawiaj dziecka pod drzwiami Fadime. Pamiętaj o Cihanie.

Po tych słowach wyszedł. Beyza patrzyła na zamknięte drzwi z narastającą wściekłością. Została sama z płaczącym niemowlęciem, które nie rozumiało ani kłótni, ani gniewu dorosłych. Dla dziecka istniał tylko chłód samotnego łóżeczka i niezaspokojona potrzeba bliskości.
— Wszyscy jesteście tacy sami — wyszeptała Beyza. — Wszyscy uciekacie, a ja mam ponosić całą odpowiedzialność.

Dziecko zapłakało jeszcze głośniej.

Scena III: Ucieczka NusretaKilka minut później drzwi wejściowe otworzyły się z impetem. Nusret wyszedł na zewnątrz i zatrzymał się na schodach. Nocne powietrze uderzyło go w twarz, przynosząc chwilową ulgę. Z domu nadal dobiegał płacz, stłumiony przez ściany, lecz wciąż wystarczająco wyraźny, by wzbudzać irytację. Mężczyzna spojrzał w stronę jednego z oświetlonych okien:

— Niech to wszystko diabli… — mruknął.

Nie czuł wyrzutów sumienia, nie myślał o tym, że zostawił Beyzę bez pomocy. Nie zastanawiał się również, dlaczego dziecko płacze tak rozpaczliwie. Najważniejsza była jego własna wygoda.

Ruszył szybkim krokiem w stronę niebieskiego samochodu zaparkowanego na podjeździe. td4729 Wyjął kluczyki, otworzył drzwi i usiadł za kierownicą. Przez kilka sekund pozostawał nieruchomo, próbując opanować złość:
— Człowiek nie ma chwili spokoju we własnym domu — powiedział do siebie.

Uruchomił silnik. Reflektory przecięły ciemność, oświetlając pustą drogę. Nusret jeszcze raz spojrzał w lusterko na dom. Mógł zawrócić. Mógł wejść do pokoju dziecięcego, wziąć niemowlę na ręce i spróbować pomóc. Mógł choć przez chwilę zachować się jak ojciec. Zamiast tego nacisnął gaz. Samochód ruszył, pozostawiając za sobą podjazd i pogrążony w mroku dom. Po chwili czerwone światła zniknęły za zakrętem.

Nusret uciekł przed problemami, przekonany, że skoro ich nie widzi i nie słyszy, przestają istnieć. Nie wiedział, że tej nocy jego decyzja otworzy drogę komuś, kto od dawna czekał na możliwość zbliżenia się do dziecka.

Scena IV: Decyzja BeyzyW pokoju dziecięcym Beyza nadal stała obok łóżeczka. Po odejściu Nusreta coś w niej pękło. Zmęczenie i gniew połączyły się w niebezpieczną obojętność. Spojrzała na dziecko z chłodem:

— Przez ciebie wszyscy są przeciwko mnie — powiedziała. — Gdybyś tylko spał, nie byłoby tej awantury.

Niemowlę poruszyło ustami, szukając czegoś, co mogłoby przynieść mu ukojenie. Beyza pokręciła głową:
— Nie patrz tak na mnie. Nie będę jedną z tych kobiet, które zapominają o całym świecie, kiedy rodzą dziecko. Nie zamierzam siedzieć przy twoim łóżeczku przez całą noc. Nie będę się poświęcać, aż sama przestanę istnieć.

Podeszła do łóżka stojącego przy ścianie i usiadła na jego brzegu. Przez chwilę obserwowała niemowlę, jakby liczyła, że samo zrozumie jej słowa:
— Inne matki mogą zarywać noce, mogą chodzić niewyspane, zaniedbane i zmęczone. Ja nie będę taka. Słyszysz? Moje życie nie skończyło się tylko dlatego, że ty się pojawiłeś.

Płacz trwał nadal. Beyza chwyciła dużą poduszkę, td4729 przycisnęła ją do piersi, wstała i ruszyła w stronę drzwi. Na moment zatrzymała się w progu:
— W końcu się zmęczysz — powiedziała. — Każdy kiedyś przestaje płakać.

Nie podeszła do łóżeczka, nie sprawdziła, czy dziecko potrzebuje mleka, nie dotknęła jego czoła, nie wzięła go na ręce. Po prostu zgasiła światło i wyszła.

Drzwi zamknęły się, pozostawiając w pokoju jedynie słabe światło nocnej lampki. Karuzela nad łóżeczkiem rzucała na ścianę delikatne cienie gwiazd, ale nie mogła zastąpić ludzkiego dotyku. Dziecko leżało samo i płakało w ciemności.

Scena V: Obojętność FadimeW sypialni Fadime i Ajsu nadal próbowały zasnąć. Płacz niemowlęcia nie tylko nie ustał, ale wydawał się jeszcze bardziej rozpaczliwy. Fadime przewróciła się na drugi bok:

— Ta kobieta naprawdę nie potrafi sobie z nim poradzić — mruknęła.

Ajsu nie odpowiedziała. Jej oddech był spokojny, choć trudno było stwierdzić, czy rzeczywiście spała, czy jedynie udawała. Fadime wcisnęła głowę głębiej w poduszkę:
— Ile można płakać? — powiedziała z irytacją. — Dziecko też powinno mieć trochę litości nad innymi.

Ponownie zmieniła pozycję. Zasłoniła uszy dłońmi, ale dźwięk nadal do niej docierał. W końcu usiadła i popatrzyła w stronę drzwi. Przez krótką chwilę na jej twarzy pojawiła się niepewność. Mogła wstać. Dotarcie do pokoju dziecięcego zajęłoby jej nie więcej niż minutę. Wystarczyłoby zajrzeć, sprawdzić, czy Beyza jest przy dziecku, zapytać, czy potrzebuje pomocy.

Jednak zaraz przypomniała sobie wcześniejsze pretensje, urazy i konflikty. Jej troskę ponownie zastąpiła złośliwość:
— Niech sobie radzi — powiedziała cicho. — Sama chciała udowodnić wszystkim, że jest najlepsza. Teraz ma okazję.

Położyła się i naciągnęła kołdrę na głowę. Materiał stłumił płacz, choć nie odciął go całkowicie. Po kilku minutach Fadime uśmiechnęła się pod nosem. Wyobrażała sobie td4729 Beyzę chodzącą po pokoju z dzieckiem na rękach, zmęczoną i bezradną. Ta myśl sprawiała jej dziwną satysfakcję:
— Może wreszcie nauczy się pokory — wymamrotała.

Nie wiedziała, że Beyzy w pokoju dziecięcym już nie było. Nie wiedziała również, że płaczące niemowlę pozostawiono zupełnie samo. Zamiast sprawdzić, zamknęła oczy. Po chwili jej oddech stał się głębszy i równy. Zasnęła, a wraz z nią zasnęło sumienie całego domu.

Scena VI: Tajemnicza wizyta Yonki
Korytarz pozostawał pusty. Ciszę przerywał jedynie płacz dziecka oraz odległe skrzypienie drewnianej podłogi. Nagle przy końcu korytarza pojawiła się ciemna sylwetka. Postać miała na sobie długie, czarne okrycie i kaptur naciągnięty głęboko na głowę. Poruszała się powoli, ostrożnie stawiając każdy krok. Co kilka sekund zatrzymywała się i nasłuchiwała, jakby obawiała się, że ktoś może wyjść z któregoś z pokojów.

Dom jednak milczał. Postać zbliżyła się do drzwi pokoju dziecięcego. Wyciągnęła drżącą dłoń i nacisnęła klamkę. Drzwi otworzyły się bezszelestnie. Kobieta weszła do środka. Przez moment stała nieruchomo, wpatrując się w łóżeczko. Płacz dziecka uderzył w nią z całą siłą. Jej oddech przyspieszył, a ramiona zaczęły drżeć.

Powoli zdjęła kaptur. W słabym świetle ukazały się rude włosy i twarz Yonki. Kobieta wyglądała na poruszoną do granic możliwości. W jej oczach lśniły łzy, których nie potrafiła już powstrzymać:
— Moje maleństwo… — wyszeptała.

Podeszła do łóżeczka. Każdy krok zdawał się kosztować ją ogromny wysiłek. Gdy znalazła się tuż obok, spojrzała na dziecko tak, jakby patrzyła na kogoś, kogo utraciła wiele lat wcześniej:
— Jestem tutaj — powiedziała łamiącym się głosem. — Już jestem.

Niemowlę nadal płakało, poruszając rączkami pod niebieskim kocykiem. Yonka pochyliła się i ostrożnie wsunęła dłonie pod jego małe ciało. Wzięła dziecko na ręce z niezwykłą delikatnością, przytrzymując jego główkę. Gdy tylko przytuliła je do piersi, sama rozpłakała się jeszcze mocniej:
— Wybacz mi… — szeptała. — Wybacz, że nie mogłam być przy tobie wcześniej.

Kołysała dziecko powoli, całując je w czoło, policzki i maleńkie dłonie:
— Nikt cię nie słyszał, prawda? — zapytała przez łzy. — td4729 Płakałeś, a oni wszyscy odwrócili głowy. Jak mogli zostawić cię samego? Jak mogli pozwolić, żebyś tak cierpiał?

Jej głos przepełniały jednocześnie rozpacz, gniew i bezgraniczna miłość:
— Cicho, moje serce, cicho… Nie jesteś już sam.

Niemowlę stopniowo zaczęło się uspokajać. Jego płacz stał się cichszy, mniej gwałtowny. Małe palce zacisnęły się na materiale czarnego okrycia Yonki. Kobieta spojrzała na nie i uśmiechnęła się przez łzy:
— Czujesz, że to ja? — zapytała. — Poznajesz mnie?

Przycisnęła dziecko mocniej do piersi:
— Każdego dnia myślałam o tobie. Każdej nocy zastanawiałam się, czy jest ci ciepło, czy ktoś cię przytula, kiedy płaczesz. Mówili mi, że nie mam prawa do ciebie. Mówili, że powinnam zapomnieć i odejść. Ale jak matka może zapomnieć o własnym dziecku?

Jej łzy spływały na niebieski kocyk:
— Nie wiesz jeszcze, kim jestem. Nie znasz mojego głosu, nie pamiętasz mojego dotyku… Ale ja pamiętam wszystko. Pamiętam pierwszy raz, kiedy poczułam, jak się poruszasz. Pamiętam, jak mówiłam do ciebie, kiedy nikt nie słyszał. Obiecywałam, że zawsze będę cię chronić.

Yonka usiadła na brzegu łóżka, nie wypuszczając dziecka z ramion:
— A potem cię straciłam — powiedziała. — Zabrali mi cię, zanim zdążyłam pokazać ci świat. Wmówili wszystkim, że tak będzie lepiej. Lepiej dla kogo? Dla ciebie czy dla tych, którzy chcieli mnie uciszyć?

Dziecko wydało cichy dźwięk. Jego policzek spoczywał na piersi Yonki, a oddech stopniowo się uspokajał. Kobieta pogładziła je po głowie:
— Wiedziałam, że płaczesz za mną — wyszeptała. — Choćby cały świat mówił, że jestem szalona, ja wiem, że mnie potrzebujesz. — Przytuliła je jeszcze mocniej. — Nie pozwolę, żeby cię krzywdzili. Nie pozwolę, żebyś dorastał w domu, w którym płacz dziecka jest tylko uciążliwym hałasem. Zasługujesz na miłość. Zasługujesz na ramiona, które będą cię trzymać, kiedy się boisz.

Na korytarzu coś cicho stuknęło. Yonka natychmiast uniosła głowę. Jej ciało zesztywniało. Przez chwilę nasłuchiwała, tuląc niemowlę do siebie. Nikt jednak nie nadchodził.
— Muszę być ostrożna — powiedziała cicho. — Gdyby mnie zobaczyli, znowu próbowaliby nas rozdzielić. — Spojrzała w stronę drzwi, a potem ponownie na dziecko. — Ale jak mam cię tutaj zostawić? Jak mam odejść, wiedząc, że za chwilę znowu będziesz sam?

W jej oczach pojawiła się wewnętrzna walka. Miłość podpowiadała jej, by zabrała dziecko i uciekła jak najdalej. Rozsądek ostrzegał, że taki krok mógłby sprowadzić na nich jeszcze większe niebezpieczeństwo. Yonka zamknęła oczy:
— Chciałabym zabrać cię ze sobą — przyznała. — Ukryć się w miejscu, gdzie nikt nas nie znajdzie. Budzić się przy tobie każdego ranka, słuchać twego śmiechu, patrzeć, jak stawiasz pierwsze kroki… — Na jej twarzy pojawił się bolesny uśmiech. — Chciałabym usłyszeć, jak pierwszy raz mówisz do mnie: „Mamo!”.

Dziecko poruszyło się w jej ramionach, a potem całkowicie przestało płakać. Yonka spojrzała na nie ze wzruszeniem:
— Uspokoiłeś się — szepnęła. — Wystarczyło, że ktoś cię przytulił. Tylko tego potrzebowałeś. — Pocałowała je w czoło. — Jak oni mogą tego nie rozumieć?

Przez kilka kolejnych chwil siedziała w milczeniu. Kołysała niemowlę, nucąc cichą melodię. Jej głos był delikatny, choć co jakiś czas łamał się pod wpływem emocji:
— Śpij, moje maleństwo. Nie bój się ciemności. Nawet kiedy mnie nie widzisz, jestem blisko. Nawet kiedy wszyscy odwracają się od ciebie, moje serce zawsze cię usłyszy.

Dziecko zamknęło oczy. Yonka patrzyła na nie z zachwytem, jakby cały świat przestał inieć. W tej jednej chwili nie liczyły się wcześniejsze cierpienia, intrygi ani ludzie, którzy stanęli między nimi. Była tylko matka i jej dziecko.
— Odnajdę sposób — obiecała. — Jeszcze nie wiem jak, ale nie zostawię cię na zawsze. Pewnego dnia będziemy razem i wtedy nikt nie będzie mógł nas rozdzielić.

Jej słowa brzmiały jak przysięga. Nie zauważyła, że drzwi pozostały lekko uchylone. Nie wiedziała również, czy ktoś nie obserwuje jej z ciemnego korytarza.

Scena VII: Ulga BeyzyW innej części domu Beyza weszła do przestronnej sypialni. Zamknęła drzwi, położyła poduszkę na łóżku i natychmiast wsunęła się pod kołdrę. Przez kilka sekund wpatrywała się w sufit, oczekując kolejnego krzyku. Nic jednak nie usłyszała – w domu zapanowała cisza. Beyza uśmiechnęła się z ulgą:

— Wiedziałam — powiedziała do siebie. — Trzeba było po prostu zostawić go samego. W końcu zrozumiał, że płaczem niczego nie osiągnie.

Odwróciła się na bok i poprawiła poduszkę:
— Wszyscy zachowują się tak, jakby dziecko było centrum świata. A przecież ono musi nauczyć się, że nie zawsze ktoś natychmiast przybiegnie.

Nie zastanowiła się, dlaczego płacz ustał tak nagle. Nie pomyślała, by wrócić i sprawdzić, czy wszystko jest w porządku. Cisza była dla niej wystarczającym dowodem:
— To była jedyna skuteczna metoda — wyszeptała z zadowoleniem. — Wreszcie będę mogła odpocząć.

Zamknęła oczy, jej twarz rozluźniła się, a oddech stał się spokojny. Beyza była przekonana, że dziecko zasnęło samotnie. Nie wiedziała, że w tym samym czasie spoczywało ono w ramionach Yonki, która tuliła je z miłością, jakiej nigdy wcześniej nie zaznało. Nie wiedziała też, że jej nocna obojętność może wkrótce ujawnić prawdę, której tak bardzo obawiali się wszyscy mieszkańcy domu.

Scena VIII: Zapowiedź nadchodzącej burzy
Noc dobiegała końca, lecz wydarzenia, które rozegrały się w ciemnych korytarzach domu, miały pozostawić ślad na długo. Nusret uciekł, wybierając spokój zamiast odpowiedzialności. Fadime i Ajsu zasnęły, przekonane, że cudze cierpienie ich nie dotyczy. Beyza porzuciła dziecko, aby ocalić własną wygodę. Tylko Yonka usłyszała w jego płaczu prawdziwe wołanie o pomoc.

Kobieta nadal siedziała w pokoju dziecięcym, tuląc maleństwo do piersi. Nie zdawała sobie sprawy, że czas działa przeciwko niej. Świt był coraz bliżej. Wkrótce dom miał się obudzić, a jej obecność nie mogła pozostać niezauważona.

Czy Yonka odważy się zabrać dziecko i uciec? Czy może odłoży je do łóżeczka, ryzykując, że znowu zostanie pozostawione bez opieki? Co wydarzy się, gdy Beyza odkryje, że ktoś obcy wszedł do pokoju, i jak zareaguje Cihan, kiedy dowie się, że w nocy dziecko płakało samotnie, podczas gdy wszyscy mieszkańcy domu świadomie je ignorowali?

Na końcu obrazu pojawiają się Hancer i Cihan. Oboje są ubrani w eleganckie wieczorowe stroje, a za ich plecami powiewa lekki, biały materiał. Ich spojrzenia są poważne, jakby zapowiadały, że prawdziwa walka dopiero się rozpoczyna. Bo tej nocy cisza nie oznaczała spokoju. Była jedynie chwilą poprzedzającą burzę, która miała wstrząsnąć całą rodziną.”