“Mieszkańcy Akacjowej byli świadkami wszystkich konsekwencji jej działań. Jednak po odzyskaniu syna przez Blankę i Diego wpływy Ursuli bardzo szybko się skończyły. Gdy zakochani opuścili dzielnicę razem z Moisésem, Ursula straciła władzę nad rodziną Alday. Wkrótce potem jej biologiczny ojciec, Iwan, umieścił ją w szpitalu psychiatrycznym. Dawna intrygantka stała się więźniem własnego losu.
Po ucieczce z zakładu Ursula wróciła do Akacjowej, ale nie miała już dokąd pójść. Najpierw zwróciła się do Samuela, błagając go o pomoc. Samuel nie zamierzał jednak wysłuchiwać próśb osoby, która sprowadziła na jego rodzinę tyle cierpienia. Wyrzucił ją, zamykając przed nią drzwi posiadłości Alday.
Nie tylko Samuel odwrócił się od Ursuli. Mieszkańcy dzielnicy nadal postrzegali ją jako dawne zagrożenie, a nie kobietę potrzebującą schronienia. Każde odwrócone spojrzenie i każda odmowa przypominały jej o przeszłości, której nikt nie zapomniał.
Ursula wędrowała dalej ulicami, które kiedyś przemierzała z dumą i poczuciem władzy. Dziś musiała patrzeć ludziom w oczy z nadzieją, że ktoś okaże jej choć odrobinę litości. To bolesne odwrócenie ról – kobieta, która kiedyś zmuszała innych do błagania, sama została zmuszona do proszenia o pomoc.
Na ulicy zauważyła Fabianę i natychmiast podeszła do niej, jakby była to jej ostatnia szansa. Wyciągnęła rękę i zawołała ją po imieniu. Fabiana jednak cofnęła się i stanowczo powiedziała, żeby Ursula jak najszybciej odeszła.
Reakcja Fabiany nie była przypadkowa. Ich wspólna przeszłość pełna była konfliktów, a mieszkańcy pamiętali nawet moment, gdy wszyscy sądzili, że Ursula zginęła podczas szarpaniny z Fabianą. Dlatego Fabiana nie widziała przed sobą bezbronnej kobiety, lecz osobę, która przez lata kłamała, manipulowała i niszczyła życie innych.
Po kolejnej odmowie Ursula została sama pośrodku ulicy. Choć jej obecny stan budził współczucie, dla wielu mieszkańców nie był wystarczającym powodem, by zapomnieć o jej dawnych czynach.
Inaczej zareagowała Celia. Wiedziała, ile zła wyrządziła Ursula, ale widok kobiety pozbawionej dachu nad głową poruszył jej serce. Podeszła do niej, wyjęła z torebki kilka monet i włożyła je do jej dłoni.
Nie oznaczało to przebaczenia. Był to jedynie gest współczucia wobec człowieka znajdującego się na samym dnie. Dla Ursuli był to jednak pierwszy promień nadziei po serii zamkniętych drzwi.
Fabiana nadal uważała, że Ursula powinna opuścić dzielnicę, natomiast Celia nie potrafiła przejść obojętnie obok cudzego cierpienia. Obie postawy były zrozumiałe. Mieszkańcy mieli prawo zachować ostrożność, ale byli też tacy, którzy nie umieli odmówić pomocy człowiekowi w potrzebie.
Najbardziej niepokojące było jednak to, że kilka monet nie zakończy historii Ursuli. Kobieta, która przez lata wykorzystywała słabości innych, mogła ponownie znaleźć sposób, by zadomowić się w Akacjowej.
Wkrótce okazało się, że pomoc nie skończy się na drobnych od Celii. Drzwi przed Ursulą otworzył ksiądz Telmo –td4729 nowy kapłan parafii. To właśnie on postanowił przyjąć ją pod swój dach.
Ta decyzja wzbudziła jeszcze większy niepokój. Fabiana chciała, aby Ursula jak najszybciej zniknęła z dzielnicy. Celia okazała jej jedynie chwilowe współczucie, natomiast ksiądz Telmo umożliwił jej powrót do życia w Akacjowej.
Z kobiety pozostawionej samej sobie Ursula mogła znów stać się częścią społeczności. Mieszkańcy nie znali jeszcze dobrze nowego księdza, dlatego jego decyzja mogła całkowicie zmienić ich opinię o nim.
Czy Ursula naprawdę ponosi karę za swoje czyny, czy tylko znalazła nowy sposób, by odzyskać wpływy? Czy Fabiana słusznie zachowuje wobec niej ostrożność? I czy Celia, okazując współczucie, nie otworzyła drzwi kolejnym problemom?
Najbliższe wydarzenia pokażą, dlaczego ksiądz Telmo zdecydował się pomóc Ursuli i jakie konsekwencje przyniesie ta decyzja całej Akacjowej.”
