”Hanser jest zszokowana jego zachowaniem. Próbuje natychmiast zakończyć spotkanie, lecz Cihan nalega na wyjaśnienie wielu spraw. W czasie rozmowy kobieta przypomina sobie o ubrankach pozostawionych na kanapie. W pośpiechu chowa je do niebieskiej torby, jednak jedna skarpetka spada na podłogę. Cihan podnosi ją i zaczyna zadawać pytania. Hanser tłumaczy, że to prezent dla znajomej oczekującej dziecka, lecz jej odpowiedzi brzmią mało przekonująco.
Między byłymi małżonkami wybucha bolesna kłótnia. Hanser przypomina, że są już po rozwodzie i nie musi tłumaczyć się ze swojego życia, pracy ani planów. Cihan nie potrafi zaakceptować tego, że całkowicie zniknęła z jego świata. Przyznaje, że nadal się o nią martwi i nie umie przestać o niej myśleć. Kobieta odpowiada chłodno, lecz w głębi serca wciąż odczuwa ból i tłumi dawne uczucia.
Rozmowa schodzi na temat nowej pracy Hanser. Cihan jest zazdrosny o jej przełożonego i próbuje dowiedzieć się, czy między nimi istnieje coś więcej. Hanser stanowczo zaprzecza. Wyjaśnia, że znalazła zatrudnienie, ponieważ potrzebowała niezależności finansowej oraz szacunku, którego wcześniej często jej brakowało. Podkreśla, że jej szef traktuje ludzi z godnością i nigdy nie przekracza ich granic, co Cihan odbiera jako bolesne porównanie do własnego zachowania.
Niespodziewanie z korytarza słychać kroki. Do salonu zbliża się Cemil. Hanser wpada w panikę i ukrywa Cihana za drzwiami. Gdy Cemil wchodzi do pokoju, zauważa otwarte okno i pyta, z kim rozmawiała. Hanser szybko wymyśla historię o filmiku odtwarzanym w telefonie. Mężczyzna nie jest do końca przekonany, ale ostatecznie odchodzi. Dopiero wtedy Cihan wychodzi z ukrycia, a napięcie między nim a Hanser jeszcze bardziej narasta.
Cihan dowiaduje się, że Hanser planuje wyjazd z miasta. Nie rozumie, dlaczego chce odejść tak daleko i rozpocząć życie od nowa. Kobieta tłumaczy, że pragnie uwolnić się od przeszłości, ocen innych ludzi i bolesnych wspomnień. Marzy o miejscu, gdzie nikt nie będzie znał jej historii i gdzie będzie mogła wychować dziecko w spokoju.
Podczas rozmowy Cihan zaczyna dostrzegać drobne szczegóły, które budzą jego podejrzenia. Przypomina sobie dziecięce ubranka, zauważa, że Hanser odruchowo dotyka brzucha i coraz częściej unika odpowiedzi na pytania dotyczące przyszłości. Coraz mocniej podejrzewa, że kobieta ukrywa przed nim coś bardzo ważnego. Pyta wprost, czy wydarzyło się coś, o czym powinien wiedzieć. Hanser patrzy mu w oczy i zaprzecza, choć doskonale wie, że mówi nieprawdę.
Oboje wracają wspomnieniami do czasów, gdy byli szczęśliwym małżeństwem. Hanser pamięta wspólne chwile, ale również cierpienie, rozczarowanie i kłamstwa, które doprowadziły do rozpadu ich związku. Cihan przyznaje, że popełnił wiele błędów i codziennie żałuje utraty najważniejszej osoby w swoim życiu. Wyznaje, że nadal ją kocha i liczył na to, że kiedyś uda im się odbudować relację. Hanser odpowiada, że te słowa padły zbyt późno. Miłość nie wystarczy, aby naprawić wszystko, co zostało zniszczone.
Mimo wzajemnych uczuć Hanser pozostaje nieugięta. Prosi Cihana, aby przestał ją śledzić, nie przychodził bez zapowiedzi i nie próbował dowiedzieć się, dokąd zamierza wyjechać. Mężczyzna, choć z wielkim bólem, zgadza się uszanować jej decyzję. Przed odejściem mówi, że ma nadzieję, iż odnajdzie spokój, którego on nie potrafił jej zapewnić, i obiecuje, że jeśli kiedykolwiek będzie go potrzebowała, zawsze przyjdzie jej z pomocą.
Po jego wyjściu Hanser nie potrafi już dłużej ukrywać emocji. Płacze, trzymając w dłoniach maleńką dziecięcą czapeczkę. Przyznaje przed samą sobą, że chciała powiedzieć Cihanowi prawdę o ciąży, lecz strach przed jego rodziną i obawa o przyszłość dziecka okazały się silniejsze. Obawia się, że mogłaby zostać zmuszona do powrotu do dawnego życia albo utracić prawo do samodzielnego wychowania dziecka.
Kiedy Cemil ponownie pojawia się na korytarzu, Hanser z trudem ukrywa łzy i przekonuje go, że wszystko jest w porządku. Po jego odejściu zostaje sama. Delikatnie obejmuje swój brzuch i składa nienarodzonemu dziecku obietnicę, że zrobi wszystko, aby zapewnić mu bezpieczny dom, pełen miłości i szacunku. Jest gotowa zacząć wszystko od nowa, nawet jeśli będzie musiała samotnie zmierzyć się z przyszłością.
Tymczasem Cihan odchodzi z ciężkim sercem. Nie zna prawdy, ale obraz dziecięcej skarpetki, niebieskiej torby i gestu Hanser, która instynktownie położyła dłoń na brzuchu, nie daje mu spokoju. Stojąc samotnie na ciemnej ulicy, zadaje sobie jedno pytanie, którego nie odważył się wypowiedzieć podczas ich spotkania: czy Hanser spodziewa się jego dziecka?”
