Ali był przekonany, że nigdy nie zostanie ojcem. Sara ukrywała pod sercem ich dziecko. Nana coraz boleśniej walczyła z miłością do Poyraza, a matka Sinana po tragicznym wypadku zaczęła przygotowywać zemstę na kobiecie, którą obwiniała za własne nieszczęście. Tymczasem jedno niewinne kłamstwo mogło doprowadzić do kolejnej tragedii.
Witajcie przyjaciele. Nazywam się Robert. Są takie chwile, kiedy bohaterowie robią wszystko, aby chronić ukochaną osobę. Problem w tym, że największe kłamstwa rodzą się właśnie z miłości. Im bardziej chcą oszczędzić drugiemu cierpienia, tym boleśniej ranią go później prawdą.
Ali od dłuższego czasu sprawiał wrażenie człowieka, który niesie na barkach ciężar, z którym nie potrafi sobie poradzić. Nawet najbliżsi zauważyli, że coś jest nie tak. Volkan usiadł naprzeciwko niego i przez chwilę przyglądał się nietkniętej kanapce.
– Od kilku minut trzymasz ją w ręku i nie zjadłeś nawet jednego kęsa.
Ali uśmiechnął się wymuszenie.
– Nie jestem głodny.
– Nie okłamuj mnie. Coś się stało między tobą a Sarą?
Ali natychmiast zaprzeczył.
– Nie. Między nami wszystko jest dobrze.
Volkan znał go jednak zbyt dobrze.
– Więc o co chodzi?
Ali długo milczał. W końcu nachylił się bliżej.
– Obiecaj, że nikomu nie powiesz.
– Masz moje słowo.
Ali zamknął oczy.
– Przypadkiem usłyszałem rozmowę Sary z jej mamą. Robili badania. Wygląda na to, że możemy nigdy nie mieć dzieci.
Zapadła cisza. Volkan nie spodziewał się takich słów.
– Nie mów tak. Medycyna daje dziś wiele możliwości.
Ali pokręcił głową.
– Nie o mnie się martwię.
– To o kogo?
– O Sarę.
Jego głos zadrżał.
– Najbardziej na świecie chciałem kiedyś usłyszeć, jak ktoś woła mnie „tato”. Marzyłem, że nasze dziecko będzie miało jej uśmiech. Ale jeśli to marzenie nigdy się nie spełni, nie pozwolę, żeby cierpiała.
Volkan patrzył na przyjaciela z ogromnym szacunkiem.
– Co zamierzasz?
– Pogrzebię własny ból. Od dziś będę udawał, że wcale nie chcę mieć dzieci, żeby Sara nie czuła się winna.
– Jeśli będzie szczęśliwa, to mi wystarczy.
Volkan uśmiechnął się smutno.
– Właśnie tak zachowuje się prawdziwy mężczyzna.
Ali nie wiedział jednak jednego. Sara nie była bezpłodna. Wręcz przeciwnie – pod swoim sercem nosiła ich dziecko i z każdą godziną coraz bardziej bała się powiedzieć mu prawdę.
Tymczasem Nana postanowiła jeszcze bardziej ograniczyć kontakt z Poyrazem. Przychodziła do pracy wcześniej niż zwykle, wyłączała telefon, szukała nowych obowiązków i robiła wszystko, by nie zostawać z nim sam na sam.
Poyraz zauważył to niemal natychmiast.
– Znowu uciekła.
Kiedy zadzwonił na jej telefon, nikt nie odebrał.
– Zostawiła komórkę w domu.
Mert zaśmiał się pod nosem.
– Nie szukaj wymówek. Ona ucieka przed tobą.
Poyraz spojrzał na niego z niedowierzaniem.
– Dlaczego miałaby to robić?
– Bo zakochani ludzie często uciekają bardziej niż ci, którzy nic nie czują.
Poyraz nie odpowiedział, ale po raz pierwszy nie potrafił odrzucić tej myśli.
W tym samym czasie Nana i Poyraz przypadkowo zatrzasnęli się w magazynie kawiarni. Drzwi nie chciały się otworzyć. Poyraz próbował kolejnych kluczy, lecz bez skutku.
– Świetnie. Tego jeszcze brakowało – westchnęła Nana.
Po chwili zza drzwi usłyszeli głos Samiha. Zaniepokoił się, gdy Nana nie przyszła do pracy i nie odbierała telefonu. Kilka minut później udało się otworzyć drzwi.
– Nic ci nie jest?
– Wszystko dobrze.
Poyraz spojrzał na Samiha z wdzięcznością.
– Dobrze, że przyjechałeś.
Nana uśmiechnęła się lekko.
– Chyba cała ta historia wydarzyła się przez jedną zgubioną temperówkę.
Oboje cicho się roześmiali. Był to jeden z nielicznych momentów, kiedy między nimi zniknęło napięcie. Jednak trwało to bardzo krótko.
