Witajcie kochani. Bardzo się cieszę, że znów jesteście razem ze mną, ponieważ dzisiaj wracamy do kolejnego niezwykle emocjonującego odcinka serialu Jellen, w którym jedno spotkanie zaplanowane jako zwykła rodzinna kolacja bardzo szybko zamienia się w bezlitosną próbę charakterów, skrywanych uczuć i niebezpiecznych tajemnic, a wszystko to prowadzi do wydarzeń, które mogą na zawsze odmienić los Hanser, jej dziecka oraz wszystkich ludzi uwikłanych w tę dramatyczną historię. Dlatego zostańcie ze mną do samego końca, bo z każdą kolejną minutą napięcie będzie tylko rosło, a prawda zacznie wychodzić na powierzchnię w sposób, którego nikt nie był w stanie przewidzieć.
Wieczór miał być symbolem nowego początku, ponieważ Haner i Melich postanowili udowodnić Chihanowi oraz całej rodzinie, że ich małżeństwo jest prawdziwe, stabilne i oparte na szczerym uczuciu. Dlatego przy jednym stole zasiedli dawni kochankowie, obecni małżonkowie, krewni, przyjaciele oraz dzieci. Wszyscy próbowali stworzyć atmosferę spokoju i rodzinnego ciepła, jednak już od pierwszych chwil można było wyczuć, że pod uprzejmymi uśmiechami ukrywają się zazdrość, rozczarowanie, niewypowiedziane pretensje i uczucia, które nigdy tak naprawdę nie wygasły. A w powietrzu unosiło się dziwne wrażenie, że wystarczy jedno nieostrożne słowo, aby wszystko rozsypało się jak domek z kart.
Najbardziej niepokojące było jednak zachowanie Chihana, ponieważ nie podnosił głosu, nie wdawał się w kłótnie i nie próbował nikogo publicznie upokorzyć, lecz z niezwykłym spokojem obserwował każdego obecnego przy stole, a następnie zadawał pozornie niewinne pytania, które w rzeczywistości były perfekcyjnie przygotowaną pułapką, gdyż doskonale wiedział, że człowiek może ukryć emocje, może nauczyć się odpowiednich odpowiedzi, ale nie jest w stanie wymyślić wspomnień, których nigdy nie przeżył.
Sytuacja staje się jeszcze bardziej napięta, kiedy Beza nie potrafi już dłużej panować nad własną zazdrością i nienawiścią. Dlatego patrzy na Hanser z pogardą i złośliwym uśmiechem, po czym rzuca w jej stronę słowa pełne jadu, mówiąc: „No więc mów, dziewczyno z biednej dzielnicy, omotałaś już dwóch mężczyzn, a teraz nagle zabrakło ci odwagi”, czym sprawia, że przy stole zapada niezręczna cisza. Nawet osoby, które wcześniej próbowały udawać obojętność, zaczynają rozumieć, iż ta kolacja przestaje być zwyczajnym spotkaniem rodzinnym i zmienia się w bezlitosny pojedynek.
Właśnie wtedy Cihan zadaje pytanie, które okazuje się najgroźniejszym ciosem całego wieczoru, ponieważ spokojnym głosem pyta Hancer i Melicha, kiedy po raz pierwszy wyznali sobie miłość. A choć pytanie brzmi niezwykle prosto, trafia dokładnie w miejsce, którego oboje bali się najbardziej, gdyż ich małżeństwo nigdy nie narodziło się z romantycznego uczucia, lecz z konieczności, strachu oraz desperackiej próby ukrycia prawdy. Dlatego nie istnieje żadne wspomnienie pierwszego wyznania miłości, do którego mogliby się odwołać.
Hanser przez długą chwilę nie potrafi wydobyć z siebie ani jednego słowa, czując na sobie wzrok wszystkich obecnych, a każda sekunda ciszy tylko pogłębia podejrzenia Cihana. Jednak zamiast wymyślać piękną historię lub próbować odegrać rolę zakochanej żony, decyduje się powiedzieć coś, co zaskakuje absolutnie wszystkich. Spokojnym, lecz niezwykle stanowczym głosem wyznaje, że być może wielka romantyczna miłość wcale nie jest tym, co utrzymuje małżeństwo przy życiu, gdyż znacznie ważniejsze są wzajemny szacunek, wsparcie, uczciwość, gotowość do wspólnego pokonywania trudności oraz pozostawanie przy drugiej osobie, nawet wtedy, gdy świat wokół zaczyna się rozpadać.
Jej odpowiedź sprawia, że przy stole ponownie zapada głęboka cisza, ponieważ nie była to ani romantyczna deklaracja, ani wyuczony tekst mający kogokolwiek przekonać, lecz szczere słowa kobiety zmęczonej ciągłym poniżaniem i nieustanną walką o godność. Jednak właśnie ta szczerość sprawia, że Cihan zaczyna dostrzegać jeszcze więcej niepokojących szczegółów, gdyż coraz wyraźniej widzi, iż odpowiedzi Hanser i Melicha nie płyną naturalnie. Ich spojrzenia nie są spojrzeniami zakochanych ludzi, a pomiędzy nimi istnieje jakaś niewidzialna ściana, za którą ukrywa się sekret zdolny zniszczyć życie wszystkich obecnych.
Po zakończeniu kolacji Hanser wraca do domu całkowicie załamana, nie potrafiąc ukryć rozczarowania i bólu, ponieważ jest przekonana, że całe spotkanie zakończyło się katastrofą. Dlatego mówi Melowi, iż nigdy nie powinni byli organizować tego wieczoru, gdyż zamiast przekonać Cihana o autentyczności swojego małżeństwa, jedynie wzbudzili jeszcze większe podejrzenia. Najbardziej boli ją jednak myśl o Cemilu, którego po tylu latach ponownie zawiodła. Z rozpaczą pyta, jak ma teraz spojrzeć własnemu bratu w oczy, skoro ich pierwsze spotkanie zakończyło się kolejnym ogromnym rozczarowaniem.
Następnego dnia Hanser próbuje przekonać samą siebie, że najgorsze już minęło. Jednak wystarczy jedna wiadomość od Cihana, aby cały ciężar wydarzeń z poprzedniego wieczoru powrócił ze zdwojoną siłą. Mężczyzna przesyła jej zdjęcie z rodzinnej kolacji, nie dopisując ani jednego słowa, jakby celowo chciał pokazać, że zapamiętał każdy szczegół, każdą reakcję i każde zawahanie. Hanser natychmiast czuje, że ten obraz nie jest miłą pamiątką, lecz cichym ostrzeżeniem mówiącym, iż Cihan znajduje się już o krok od odkrycia sekretu, którego tak desperacko próbowała chronić.
Melich widzi, jak bardzo żona jest przerażona. Dlatego próbuje ją uspokoić, tłumacząc, że nie powinna wpadać w panikę. Jednak sam nie potrafi ukryć własnego niepokoju, ponieważ doskonale zdaje sobie sprawę, że Cihan nie zachowuje się jak człowiek kierowany zwykłą ciekawością, lecz jak mężczyzna, który nadal kocha kobietę stojącą po drugiej stronie i nie zamierza spocząć, dopóki nie dowie się całej prawdy. Dlatego mówi Hanser wprost, że jeśli nadal będą popełniać podobne błędy, ich misternie zbudowane kłamstwo bardzo szybko się rozsypie.
W tym samym czasie w rezydencji Bezy narasta frustracja. Kobieta z każdą godziną coraz bardziej utwierdza się w przekonaniu, że Hanser musi zostać definitywnie odsunięta od Cihana. Wzywa więc do siebie Gulsem, która po wcześniejszych wydarzeniach jest przekonana, że zostanie wyrzucona z domu. Ku jej ogromnemu zaskoczeniu słyszy jednak zupełnie inne polecenie, znacznie bardziej przerażające niż utrata pracy. Beza daje jej do zrozumienia, że od tej chwili ma wykonywać wszystkie rozkazy bez zadawania pytań, jeśli naprawdę chce ocalić własną przyszłość.
Gulsem błaga o litość. Tłumaczy, że popełniła wiele błędów, ale nigdy nie chciała skrzywdzić nikogo niewinnego. Drżącym głosem wyznaje nawet, że gdyby Beza rozkazała jej umrzeć, zrobiłaby to bez wahania, jednak nie potrafi odebrać życia drugiemu człowiekowi. Beza natychmiast ucina tę rozmowę, chłodno wyjaśniając, że nie zamierza atakować Hanser wprost, ponieważ jej prawdziwym celem jest dziecko, które kobieta nosi pod sercem. Jeśli Hanser pogrąży się w niewyobrażalnym cierpieniu, zapomni o Cihanie, o dawnym uczuciu i o wszystkim, co do tej pory utrzymywało ją przy życiu.
Słowa Bezy sprawiają, że Gulsem niemal traci oddech, ponieważ po raz pierwszy naprawdę rozumie, jak daleko jest gotowa posunąć się kobieta owładnięta zazdrością. Mimo to strach okazuje się silniejszy od sumienia i dziewczyna zgadza się wykonać polecenie, choć w głębi serca doskonale wie, że przekracza granicę, za którą nie będzie już odwrotu.
Nazajutrz wszyscy są przekonani, że Gulsem przygotowuje się do opuszczenia domu. Ku zdziwieniu służby oznajmia jednak z wymuszonym uśmiechem, że zostaje. Tłumaczy, iż Beza zmieniła zdanie i poprosiła ją o dalszą pracę, a nawet powiedziała, że jest dla niej kimś niezastąpionym. Fadime i pozostali zaczynają wierzyć, że cały konflikt został zażegnany, nie mając najmniejszego pojęcia, iż za nagłym pojednaniem kryje się plan mogący zakończyć się śmiercią niewinnego dziecka.
Kilka godzin później do domu dociera przesyłka, którą Gulsem natychmiast przechwytuje. Tłumaczy wszystkim, że zamówiła coś słodkiego, ponieważ po ostatnich stresujących wydarzeniach chciała poprawić sobie humor. Nikt nie wie jednak, że właśnie w jej rękach znajduje się element przygotowanego wcześniej planu. Dziewczyna zamyka się sama w kuchni, wyciąga przygotowaną substancję i przez długą chwilę patrzy na nią z przerażeniem, jakby miała nadzieję, że ktoś otworzy drzwi i powstrzyma ją przed tym, co za chwilę zrobi.
Drżącymi rękami dodaje niebezpieczny środek do deseru przeznaczonego dla Hanser. Kiedy kończy, cicho szepcze do siebie, że jeśli sama spłonie za ten grzech, pociągnie Bezę razem ze sobą, ponieważ doskonale rozumie, iż w chwili, gdy wszystko wyjdzie na jaw, to właśnie ona zostanie poświęcona jako jedyna winna, podczas gdy prawdziwa sprawczyni będzie udawała niewinną.
