“Pewnego dnia Silvia miała spotkać się z Arturo na kolacji, która miała naprawić ich nadszarpniętą relację. Nie pojawiła się jednak na umówionym spotkaniu. Pułkownik był rozczarowany i zmartwiony. Początkowo mogło się wydawać, że ukochana po prostu zmieniła zdanie albo chciała zrobić mu na złość. Szybko okazało się jednak, że sprawa jest znacznie poważniejsza.
Silvia zniknęła bez śladu. Nie było jej również w mieszkaniu Sary i Felipe. Wkrótce wyszło na jaw, że została porwana. Przetrzymywał ją w bardzo trudnych warunkach Blasco – dawny znajomy z pracy, który postanowił zemścić się za to, że przed laty wydała go policji. Blasco przez długi czas pielęgnował urazę i teraz postanowił sam wymierzyć sprawiedliwość. Silvia znalazła się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.
Na szczęście pomoc nadeszła dosłownie w ostatniej chwili. Kobietę uratowano tuż przed momentem, gdy porywacz zamierzał doprowadzić swój plan do końca. Dla Arturo było to jednak gorzkie zwycięstwo. Nie dlatego, że Silvia ocalała, lecz dlatego, że to nie on był jej wybawcą. Uratował ją Esteban. Pułkownik nie miał pretensji do młodzieńca. Złość kierował przede wszystkim przeciwko sobie. Czuł bezsilność wynikającą z postępującej utraty wzroku. W chwili, gdy chciał walczyć o ukochaną, jego organizm odmawiał posłuszeństwa.
Blasco został aresztowany i wydawało się, że najgorsze mają już za sobą. Wtedy nastąpił kolejny przełom. Silvia wreszcie dowiedziała się o problemach Arturo ze wzrokiem. Nie zamierzała jednak biernie patrzeć na jego cierpienie. Natychmiast sprowadziła specjalistę, który dał nadzieję na uratowanie wzroku pułkownika.
Arturo poddał się operacji. Niestety zabieg nie przyniósł oczekiwanych rezultatów. Pojawiły się powikłania, a lekarze nie byli w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy odzyska wzrok, czy pozostanie niewidomy na zawsze.
W obliczu tej niepewności Silvia ponownie przejęła inicjatywę. Zatrudniła Javiera – nauczyciela osób niewidomych, który miał pomóc Arturo przystosować się do nowej rzeczywistości. Na pierwszy rzut oka wydawał się człowiekiem godnym zaufania: pomocnym, cierpliwym i profesjonalnym. Mimo to coś od początku nie dawało spokoju.
Javier wykorzystywał momenty nieobecności domowników, aby przeszukiwać mieszkanie pułkownika. Co więcej, podmienił krople do oczu Arturo na inne, które miały doprowadzić do całkowitej utraty wzroku. Jak się później okazało, operacja w rzeczywistości się udała, a prawdę odkryła Agustina. Niestety bohaterowie dowiedzieli się o tym zbyt późno. Widzowie natomiast poznali prawdziwe intencje Javiera i fakt, że działał na polecenie Blasco.
Javier zdobył ogromne zaufanie domowników. Dzięki temu mógł spokojnie obserwować ich codzienne zwyczaje i cierpliwie czekać na odpowiedni moment, by wykonać powierzone mu zadanie. Jego najważniejszym celem było zdobycie kluczy do mieszkania Sary i Felipe. Ostatecznie udało mu się je wykraść i przekazać Blasco.
Klucze trafiły więc w ręce człowieka, który według oficjalnych informacji miał zginąć podczas ucieczki z więzienia. W rzeczywistości Blasco żył i przygotowywał ostatni, najbardziej tragiczny etap swojej zemsty.
Kula nie trafiła Silvii. Śmiertelnie ranny został Arturo Valverde.
Tak zakończyła się historia człowieka, który przeszedł jedną z największych przemian charakteru w całej telenoweli. Arturo umarł w ramionach Silvii tuż przed wejściem do kościoła, zaledwie kilka chwil przed ceremonią, która miała rozpocząć ich wspólne życie. Właśnie dlatego ten finał do dziś budzi tak wiele emocji.TD4729
Trudno nie odnieść wrażenia, że Arturo zasłużył na drugą szansę. Przez długi czas był bohaterem budzącym skrajne emocje, ale z czasem zmienił się nie do poznania. Pojawiła się nadzieja na szczęśliwe zakończenie. Odzyskiwał wzrok, a razem z Silvią snuli plany na przyszłość. Zamierzali wyjechać do Włoch, gdzie przebywała Elwira oczekująca narodzin dziecka. Mogło to być spokojne zakończenie historii dwojga ludzi, którzy po wielu przeciwnościach losu wreszcie odnaleźli szczęście.
Scenarzyści wybrali jednak inną drogę. Zamiast szczęśliwego zakończenia otrzymaliśmy finał pełen bólu, straty i niespełnionych marzeń. Być może właśnie dlatego ta historia tak mocno zapadła widzom w pamięć. Dramatyczne zakończenia często pozostawiają silniejszy ślad niż te szczęśliwe.
Jedno jest pewne – choć mówimy o fikcyjnych bohaterach, wielu widzów przeżywało ich historię bardzo osobiście. Telenowele mają niezwykłą zdolność sprawiania, że przez dziesiątki, a nawet setki odcinków bohaterowie stają się częścią naszej codzienności. A kiedy przychodzi moment pożegnania, trudno pozostać całkowicie obojętnym.
Dziękuję za wysłuchanie do końca. Jeśli dotrwali Państwo do tego momentu, jestem bardzo ciekawa Państwa opinii. Czy finał historii Arturo i Silvii był odpowiedni? A może liczyli Państwo na szczęśliwe zakończenie? Koniecznie podzielcie się swoimi odczuciami w komentarzach. Do usłyszenia w kolejnym materiale.”
