News

Hanser bierze dziecko Bejzy na ręce. Jedno wyznanie może rozdzielić ją z Cihanem.

Niespodziewane pojawienie się Bey z nowonarodzonym dzieckiem burzy pozorny spokój w domu Dery i Hanser. Kobieta twierdzi, że przyszła jedynie po przesyłkę, lecz jej prawdziwy cel szybko wychodzi na jaw. Gdy przekazuje niemowlę swojej rywalce, Hanser nie potrafi ukryć wzruszenia. Wystarczy jedno spojrzenie na niewinną twarz chłopca, aby w jej sercu pojawiły się uczucia, których Bejza zamierza bezwzględnie użyć przeciwko niej.

Jeszcze niedawno Cihan obejmował Hanser i błagał ją, aby nigdy nie zwątpiła w jego miłość. Zapewniał, że żaden człowiek ani żadna przeszkoda nie zdołają ich rozdzielić. Jednak za jego stanowczymi słowami krył się ogromny ból, strach i tajemnica, z którą nie potrafił sobie poradzić.

Teraz Bea próbuje przekonać Hanser, że przez ich miłość niewinne dziecko dorasta bez ojca. Nazywa własnego syna sierotą, choć Cihan żyje, i sugeruje rywalce, że powinna usunąć się z jego życia.

Czy Hanser poświęci własne szczęście, aby połączyć ojca z dzieckiem? Czy uwierzy w słowa Bejzy? Czy przypomni sobie przysięgę Cihana? Jedno spotkanie może sprawić, że największa miłość w jej życiu zakończy się, zanim oboje zdążą o nią zawalczyć.

Nieoczekiwany gość i decyzja, która może rozdzielić Hanser z Cihanem.

W skromnie urządzonym salonie panowała cisza, która tylko z pozoru mogła wydawać się spokojna. Przez lekko rozsunięte zasłony wpadało blade, chłodne światło poranka, odbijając się od niewielkiego stołu i starych, lecz starannie wypielęgnowanych mebli. Zegar wiszący na ścianie odmierzał kolejne sekundy nieprzyjemnie głośnym tykaniem. Każde uderzenie wskazówki zdawało się przypominać siedzącym w pokoju kobietom, że prędzej czy później będą musiały porozmawiać o tym, czego obie dotąd unikały.

Dea siedziała na kanapie, trzymając w dłoniach filiżankę dawno wystygłej herbaty. Od kilku minut nie wypiła ani jednego łyka. Jej wzrok co chwilę wędrował ku Hanser, która siedziała naprzeciwko niej na drewnianym krześle. Młoda kobieta miała skrzyżowane ręce, a jej ramiona były lekko uniesione, jakby nieświadomie próbowała ochronić serce przed kolejnym ciosem.

Hanser patrzyła w podłogę. Na jej twarzy malowało się zmęczenie, które nie miało nic wspólnego z brakiem snu. Było to zmęczenie człowieka, który zbyt długo walczył o miłość, o godność i o własne miejsce w świecie. A mimo to każdego dnia budził się z pytaniem, czy cała ta walka miała jakikolwiek sens.

Dea odstawiła filiżankę na spodek.

– Nie możesz tak bez końca milczeć – powiedziała wreszcie łagodnym głosem. – Wiem, że boli. Wiem też, że najchętniej zamknęłabyś drzwi i nigdy więcej nie usłyszała niczego o tamtym domu. Ale uciekanie przed pytaniami nie sprawi, że odpowiedzi znikną.

Hanser uniosła wzrok.

– A jakie odpowiedzi chciałabyś usłyszeć? – zapytała cicho. – Kocham? Kocham. Że każdej nocy zastanawiam się, czy podjęłam dobrą decyzję. Zastanawiam się, czasami chcę pobiec do niego, a chwilę później przypominam sobie o Bejzie, dziecku i wszystkich słowach Mu Kader. To też prawda.

Deira westchnęła.

– Cihan cię kocha.

– Miłość nie zawsze wystarcza.

– Mówisz tak, bo próbujesz przekonać samą siebie.

Hanser odwróciła twarz w stronę okna.

– Nie próbuję się do niczego przekonywać. Chcę tylko przestać ranić ludzi.

– A siebie możesz ranić?

– Do tego już się przyzwyczaiłam.

Deira spoważniała. W jej oczach pojawił się gniew, lecz nie był skierowany przeciwko Hanser. Była zła na wszystkich, którzy doprowadzili jej przyjaciółkę do miejsca, w którym cierpienie zaczęła uważać za coś zwyczajnego.

– Nigdy więcej tak nie mów! – rzuciła stanowczo. – Człowiek nie powinien przyzwyczajać się do bólu, zwłaszcza do bólu zadawanego przez ludzi, którzy twierdzą, że wiedzą, co jest dla niego najlepsze.

Hanser chciała odpowiedzieć, lecz w tej samej chwili rozległo się pukanie do drzwi.

Obie kobiety zamilkły. Pierwsze uderzenie było krótkie i zdecydowane. Po chwili nastąpiło drugie, jeszcze głośniejsze.

Dera zmarszczyła brwi i spojrzała w stronę wejścia.

– Spodziewasz się kogoś? – zapytała.

– Nie. Może Cemil? – Hanser pokręciła głową. – O tej porze powinien być w pracy.

Pukanie rozległo się po raz trzeci.

Hanser wstała, poprawiła sweter i ruszyła w stronę przedpokoju.

– Otworzę.

– Poczekaj, może najpierw zapytaj, kto to.

– To nie twierdza.

– Po tym wszystkim powinnaś zacząć traktować każde miejsce, w którym przebywasz, jak twierdzę.

Na ustach Hanser pojawił się słaby, niemal niezauważalny uśmiech.

– Nic mi nie będzie.

Podeszła do drzwi i położyła dłoń na klamce. Przez krótką chwilę zawahała się, czując dziwny niepokój. Nie potrafiła wyjaśnić, skąd się wziął. Było to jednak wrażenie tak silne, że jej palce lekko zadrżały.

Mimo to otworzyła drzwi.

W progu stała Bejza.

Hanser znieruchomiała. Pierwszą rzeczą, którą dostrzegła, nie była twarz rywalki, lecz jasnoniebieski kocyk. Dopiero po chwili zrozumiała, że Bea trzyma w ramionach noworodka. Dziecko spało spokojnie, wtulone w jej pierś, całkowicie nieświadome napięcia, które nagle wypełniło cały przedpokój.

Bea wyglądała na zmęczoną, lecz starannie zadbaną. Jej włosy były ułożone, płaszcz elegancko zapięty, a na twarzy nie było śladu przypadkowości. Nawet przyjście z dzieckiem wydawało się dokładnie przemyślanym elementem planu.

Przez kilka sekund żadna z kobiet się nie odezwała.

Hanser patrzyła na dziecko, jakby zapomniała, że powinna oddychać.

Bea pierwsza przerwała ciszę.

– Nie zaprosisz mnie do środka?

Ton jej głosu był chłodny, lecz nieagresywny. Właśnie ta pozorna łagodność wzbudziła w Hanser jeszcze większy niepokój.

– Co ty tutaj robisz? – zapytała.

– Przyszłam po coś, co do mnie należy.

Z salonu wyszła Dejra. Kiedy zobaczyła Beę, jej twarz natychmiast stężała.

– Tego jeszcze brakowało – mruknęła.

– Skąd wiedziałaś, gdzie jesteśmy?

Bejza przesunęła wzrok na Deirę.

– Dzień dobry również tobie.

Hanser bierze dziecko Bezy na ręce. Jedno wyznanie może rozdzielić ją z Cihanem.

Niespodziewane pojawienie się Bezy z nowonarodzonym dzieckiem burzy pozorny spokój w domu Deiry i Hanser. Kobieta twierdzi, że przyszła jedynie po przesyłkę, lecz jej prawdziwy cel szybko wychodzi na jaw. Gdy przekazuje niemowlę swojej rywalce, Hanser nie potrafi ukryć wzruszenia. Wystarczy jedno spojrzenie na niewinną twarz chłopca, aby w jej sercu pojawiły się uczucia, które Beza zamierza bezwzględnie wykorzystać przeciwko niej.

Jeszcze niedawno Cihan obejmował Hanser i błagał ją, aby nigdy nie zwątpiła w jego miłość. Zapewniał, że żaden człowiek ani żadna przeszkoda nie zdołają ich rozdzielić. Jednak za jego stanowczymi słowami krył się ogromny ból, strach i tajemnica, z którą nie potrafił sobie poradzić.

Teraz Beza próbuje przekonać Hanser, że przez ich miłość niewinne dziecko dorasta bez ojca. Nazywa własnego syna sierotą, choć Cihan żyje, i sugeruje rywalce, że powinna usunąć się z jego życia. Czy Hanser poświęci własne szczęście, aby połączyć ojca z dzieckiem? Czy uwierzy w słowa Bezy? Czy przypomni sobie przysięgę Cihana? Jedno spotkanie może sprawić, że największa miłość w jej życiu zakończy się, zanim oboje zdążą o nią zawalczyć.

Nieoczekiwany gość i decyzja, która może rozdzielić Hanser z Cihanem.

W skromnie urządzonym salonie panowała cisza, która tylko z pozoru mogła wydawać się spokojna. Przez lekko rozsunięte zasłony wpadało blade, chłodne światło poranka, odbijając się od niewielkiego stołu i starych, lecz starannie wypielęgnowanych mebli. Zegar wiszący na ścianie odmierzał kolejne sekundy nieprzyjemnie głośnym tykaniem. Każde uderzenie wskazówki zdawało się przypominać siedzącym w pokoju kobietom, że prędzej czy później będą musiały porozmawiać o tym, czego obie dotąd unikały.

Deira siedziała na kanapie, trzymając w dłoniach filiżankę dawno wystygłej herbaty. Od kilku minut nie wypiła ani jednego łyka. Jej wzrok co chwilę wędrował ku Hanser, która siedziała naprzeciwko niej na drewnianym krześle. Młoda kobieta miała skrzyżowane ręce, a jej ramiona były lekko uniesione, jakby nieświadomie próbowała ochronić serce przed kolejnym ciosem.

Hanser patrzyła w podłogę. Na jej twarzy malowało się zmęczenie, które nie miało nic wspólnego z brakiem snu. Było to zmęczenie człowieka, który zbyt długo walczył o miłość, o godność i o własne miejsce w świecie. A mimo to każdego dnia budził się z pytaniem, czy cała ta walka miała jakikolwiek sens.

Deira odstawiła filiżankę na spodek.

— Nie możesz tak bez końca milczeć — powiedziała wreszcie łagodnym głosem. — Wiem, że boli. Wiem też, że najchętniej zamknęłabyś drzwi i nigdy więcej nie usłyszała niczego o tamtym domu. Ale uciekanie przed pytaniami nie sprawi, że odpowiedzi znikną.

Hanser uniosła wzrok.

— A jakie odpowiedzi chciałabyś usłyszeć? Że kocham? Kocham. Że każdej nocy zastanawiam się, czy podjęłam dobrą decyzję? Zastanawiam się. Czasami chcę pobiec do niego, a chwilę później przypominam sobie o Bezie, dziecku i wszystkich słowach Mukadera. To też prawda.

Deira westchnęła.

— Cihan cię kocha.

— Miłość nie zawsze wystarcza.

— Mówisz tak, bo próbujesz przekonać samą siebie.

Hanser odwróciła twarz w stronę okna.

— Nie próbuję się do niczego przekonywać. Chcę tylko przestać ranić ludzi.

— A siebie możesz ranić?

— Do tego już się przyzwyczaiłam.

Deira spoważniała. W jej oczach pojawił się gniew, lecz nie był skierowany przeciwko Hanser. Była zła na wszystkich, którzy doprowadzili jej przyjaciółkę do miejsca, w którym cierpienie zaczęła uważać za coś zwyczajnego.

— Nigdy więcej tak nie mów! Człowiek nie powinien przyzwyczajać się do bólu, zwłaszcza do bólu zadawanego przez ludzi, którzy twierdzą, że wiedzą, co jest dla niego najlepsze.

Hanser chciała odpowiedzieć, lecz w tej samej chwili rozległo się pukanie do drzwi.

Obie kobiety zamilkły. Pierwsze uderzenie było krótkie i zdecydowane. Po chwili nastąpiło drugie, jeszcze głośniejsze.

Deira zmarszczyła brwi i spojrzała w stronę wejścia.

— Spodziewasz się kogoś?

— Nie. Cemil o tej porze powinien być w pracy.

Pukanie rozległo się po raz trzeci.

Hanser wstała, poprawiła sweter i ruszyła w stronę przedpokoju.

— Otworzę.

— Poczekaj. Może najpierw zapytaj, kto to.

— To nie twierdza.

— Po tym wszystkim powinnaś zacząć traktować każde miejsce, w którym przebywasz, jak twierdzę.

Na ustach Hanser pojawił się słaby, niemal niezauważalny uśmiech.

— Nic mi nie będzie.

Podeszła do drzwi i położyła dłoń na klamce. Przez krótką chwilę zawahała się, czując dziwny niepokój. Nie potrafiła wyjaśnić, skąd się wziął. Było to jednak wrażenie tak silne, że jej palce lekko zadrżały.

Mimo to otworzyła drzwi.

W progu stała Beza.

Hanser znieruchomiała. Pierwszą rzeczą, którą dostrzegła, nie była twarz rywalki, lecz jasnoniebieski kocyk. Dopiero po chwili zrozumiała, że Beza trzyma w ramionach noworodka. Dziecko spało spokojnie, wtulone w jej pierś, całkowicie nieświadome napięcia, które nagle wypełniło cały przedpokój.

Beza wyglądała na zmęczoną, lecz starannie zadbaną. Jej włosy były ułożone, płaszcz elegancko zapięty, a na twarzy nie było śladu przypadkowości. Nawet przyjście z dzieckiem wydawało się dokładnie przemyślanym elementem planu.

Przez kilka sekund żadna z kobiet się nie odezwała. Hanser patrzyła na dziecko, jakby zapomniała, że powinna oddychać.

Beza pierwsza przerwała ciszę.

— Nie zaprosisz mnie do środka?

Ton jej głosu był chłodny, lecz nieagresywny. Właśnie ta pozorna łagodność wzbudziła w Hanser jeszcze większy niepokój.

— Co ty tutaj robisz?

— Przyszłam po coś, co do mnie należy.

Z salonu wyszła Deira. Kiedy zobaczyła Bezę, jej twarz natychmiast stężała.

— Tego jeszcze brakowało. Skąd wiedziałaś, gdzie jesteśmy?

— Dzień dobry również tobie.

— Oszczędź sobie uprzejmości. Pytam, skąd znasz ten adres?

— To nie jest tajemnica państwowa.

— Dla ciebie powinien być tajemnicą.

Dziecko poruszyło się w ramionach Bezy. Kobieta spojrzała na nie i poprawiła kocyk, zasłaniając maleńką dłoń przed chłodem. Ten gest wyglądał naturalnie, czule i matczynie. Hanser nie potrafiła jednak zapomnieć, że Beza nigdy nie robiła niczego bez powodu.

Deira stanęła obok niej.

— Jeżeli przyszłaś tutaj szukać kłopotów, to źle trafiłaś. Możesz się odwrócić i wyjść. A jeśli nie zrobisz tego sama, pomogę ci.

— Nie przyszłam się kłócić — odpowiedziała Beza.

— W takim razie po co przyszłaś z dzieckiem?

— Powiedziałam już. Chcę odebrać przesyłkę.

Hanser zmarszczyła brwi.

— Jaką przesyłkę?

— Paczkę, która przez pomyłkę została dostarczona pod stary adres. Dowiedziałam się, że trafiła tutaj.

— Nie widziałam żadnej paczki. Może ktoś odebrał ją za ciebie?

Deira prychnęła.

— Naprawdę uważasz, że uwierzymy, iż przyszłaś z noworodkiem przez pół miasta po paczkę?

Beza wyprostowała się.

— Nie zamierzam tłumaczyć się z tego, jak tu dotarłam, dlaczego zabrałam dziecko ani co znajduje się w przesyłce. To nie powinno was interesować.

— Wszystko, co robisz w pobliżu Hanser, zaczyna mnie interesować — odpowiedziała Deira. — Zazwyczaj chwilę później ktoś cierpi.

Na twarzy Bezy pojawił się ledwie dostrzegalny uśmiech.

— Zawsze byłaś jej wiernym strażnikiem.

— A ty zawsze byłaś źródłem problemów.

— Wystarczy — przerwała im Hanser.

Jej głos nie był głośny, lecz drżał od emocji. Nadal patrzyła na dziecko. Beza zauważyła to spojrzenie. Doskonale wiedziała, co ono oznaczało. W oczach Hanser nie było wrogości wobec niemowlęcia. Była w nich czułość, smutek i coś jeszcze — ukryte pragnienie życia, które mogłoby wyglądać zupełnie inaczej.

Beza spuściła wzrok na syna.

— Obudzi się, jeśli będziecie tak podnosić głos.

— To ty przyniosłaś go do obcego domu — zauważyła Deira.

— Nie jest w obcym domu.

Słowa te zabrzmiały zaskakująco poważnie.

Hanser spojrzała Bezie prosto w oczy.

— Co to ma znaczyć?

— Nic. Po prostu chciałam powiedzieć, że jest wśród ludzi, których zna jego ojciec.

— Nie używaj Cihana jako wymówki — ostrzegła Deira.

Beza nie odpowiedziała. Ponownie spojrzała na dziecko, a jej twarz na chwilę złagodniała.

Hanser czuła, że pod pozorem zwykłej wizyty kryje się coś znacznie większego. Beza nie przyszła wyłącznie po paczkę. Być może żadnej paczki nawet nie było. Każdy jej gest, każde słowo i każde milczenie zmierzały do punktu, którego Hanser jeszcze nie potrafiła dostrzec.

Nie wiedziała również, że w tym samym czasie, w innym domu, Cihan po raz kolejny przeżywał jedną z najboleśniejszych chwil swojego życia.

Elegancka sypialnia tonęła w półmroku. Ciężkie zasłony były zasunięte, a jedynym źródłem światła pozostawały lampki stojące po obu stronach dużego łóżka. Złote detale mebli i ozdobne ramy obrazów podkreślały bogactwo rezydencji, lecz w tej chwili całe to piękno wydawało się martwe.

Drzwi otworzyły się i do środka wszedł Cihan. Mężczyzna wyglądał, jakby w ciągu jednego dnia postarzał się o kilka lat. Jego twarz była blada, oczy zaczerwienione, a ramiona przygarbione pod ciężarem myśli. Zatrzymał się przy drzwiach i przez chwilę stał nieruchomo, jak gdyby zapomniał, po co tu przyszedł.

Powoli zdjął czarny płaszcz. Nie zawiesił go starannie, jak robił to zwykle. Rzucił go na stojący przy ścianie fotel, po czym przeszedł kilka kroków i usiadł na skraju łóżka. Oparł łokcie na kolanach. Jego dłonie splotły się tak mocno, że pobielały mu knykcie.

Przez głowę Cihana przelatywały obrazy ostatnich tygodni: twarz Hanser pełna łez, triumfujący uśmiech Bezy, bezlitosne słowa matki i spojrzenia ludzi, którzy oczekiwali od niego decyzji. Każdy chciał, by wybrał. Każdy twierdził, że wie, co powinien zrobić. Nikt nie pytał, ile kosztuje go każdy kolejny wybór.

Cihan zamknął oczy.

— Jak do tego dopuściłem? — wyszeptał do siebie.

Nie usłyszał, kiedy drzwi ponownie się otworzyły.

Do sypialni weszła Hanser. Miała na sobie elegancki, jasnoniebieski szlafrok. Jej włosy opadały luźno na ramiona. Zatrzymała się kilka kroków od niego, obserwując jego pochyloną sylwetkę.

— Cihan… — odezwała się cicho.

Mężczyzna gwałtownie uniósł głowę. Przez moment patrzył na nią bez słowa. W jego oczach pojawiło się coś na kształt ulgi, jakby sam widok Hanser wystarczył, by uratować go przed całkowitym upadkiem.

— Myślałem, że już śpisz.

— Słyszałam, jak wróciłeś.

— Nie chciałem cię obudzić.

— Nie spałam.

Hanser podeszła bliżej.

— Co się stało?

Cihan odwrócił twarz.

— Nic.

— Nie okłamuj mnie.

— Nie okłamuję.

— Znam cię. Wiem, jak wyglądasz, kiedy próbujesz udawać, że wszystko jest w porządku.

Cihan uśmiechnął się gorzko.

— Czy cokolwiek jeszcze jest w porządku?

Hanser nie odpowiedziała. Usiadła obok niego, pozostawiając między nimi niewielką odległość.

— Rozmawiałeś z matką?

— Nie chcę teraz o niej mówić.

— Z Bezą?

Cihan zacisnął szczękę.

— O niej również nie.

— W takim razie porozmawiajmy o nas.

Mężczyzna spojrzał na nią.

— Właśnie o nas próbuję myśleć. Bez przerwy. Każdego dnia, każdej nocy próbuję znaleźć sposób, by wyprowadzić nas z tego wszystkiego. Ale gdziekolwiek się odwrócę, ktoś stawia nową ścianę.

— Może niektórych ścian nie da się zburzyć?

— Da się, Hanser. Da się! — powtórzył głośniej.

Hanser drgnęła, więc natychmiast złagodził ton.

— Przepraszam. Nie chciałem na ciebie krzyczeć.

— Wiem.

Cihan wstał i zaczął chodzić po pokoju. Zrobił kilka kroków w stronę okna, lecz nie odsunął zasłon. Stanął z plecami do Hanser.

— Wszyscy mówią mi, kim powinienem być — powiedział. — Synem posłusznym matce. Ojcem, który dla dziecka poświęci całe swoje życie. Mężem, który naprawi małżeństwo, nawet jeśli nie ma w nim miłości. Głową rodziny, która nie może okazać słabości. Ale nikt nie pyta, kim naprawdę jestem.

— A kim jesteś?

Odwrócił się.

— Człowiekiem, który cię kocha.

Hanser opuściła wzrok.

— Nie mów tego.

— Dlaczego?

— Bo za każdym razem, gdy to słyszę, zaczynam wierzyć, że możemy być szczęśliwi. A potem przychodzi rzeczywistość i przypomina mi, że nie jesteśmy sami.

— Nie pozwolę, by ktokolwiek odebrał nam szczęście.

— Dziecko nie jest “kimkolwiek”.

Cihan zamilkł.

— Nigdy tak nie powiedziałem.

— Ale ono istnieje. To twój syn. Nie możesz udawać, że jego narodziny niczego nie zmieniły.

— Nie udaję. Będę przy nim.

— Jak będziesz dzielił życie między dwa domy? Będziesz wracał do mnie, gdy skończysz odgrywać rodzinę z Bezą? A może to ja mam czekać, aż…

Hanser bierze dziecko Bezy na ręce. Jedno wyznanie może rozdzielić ją z Cihanem.

Niespodziewane pojawienie się Bezy z nowonarodzonym dzieckiem burzy pozorny spokój w domu Deiry i Hanser. Kobieta twierdzi, że przyszła jedynie po przesyłkę, lecz jej prawdziwy cel szybko wychodzi na jaw. Gdy przekazuje niemowlę swojej rywalce, Hanser nie potrafi ukryć wzruszenia. Wystarczy jedno spojrzenie na niewinną twarz chłopca, aby w jej sercu pojawiły się uczucia, które Beza zamierza bezwzględnie wykorzystać przeciwko niej.

Jeszcze niedawno Cihan obejmował Hanser i błagał ją, aby nigdy nie zwątpiła w jego miłość. Zapewniał, że żaden człowiek ani żadna przeszkoda nie zdołają ich rozdzielić. Jednak za jego stanowczymi słowami krył się ogromny ból, strach i tajemnica, z którą nie potrafił sobie poradzić.

Teraz Beza próbuje przekonać Hanser, że przez ich miłość niewinne dziecko dorasta bez ojca. Nazywa własnego syna sierotą, choć Cihan żyje, i sugeruje rywalce, że powinna usunąć się z jego życia. Czy Hanser poświęci własne szczęście, aby połączyć ojca z dzieckiem? Czy uwierzy w słowa Bezy? Czy przypomni sobie przysięgę Cihana? Jedno spotkanie może sprawić, że największa miłość w jej życiu zakończy się, zanim oboje zdążą o nią zawalczyć.

W skromnie urządzonym salonie panowała cisza, która tylko z pozoru mogła wydawać się spokojna. Przez lekko rozsunięte zasłony wpadało blade, chłodne światło poranka, odbijając się od niewielkiego stołu i starych, lecz starannie wypielęgnowanych mebli. Zegar wiszący na ścianie odmierzał kolejne sekundy nieprzyjemnie głośnym tykaniem. Każde uderzenie wskazówki przypominało siedzącym w pokoju kobietom, że prędzej czy później będą musiały porozmawiać o tym, czego obie dotąd unikały.

Deira siedziała na kanapie, trzymając w dłoniach filiżankę dawno wystygłej herbaty. Od kilku minut nie wypiła ani jednego łyka. Jej wzrok co chwilę wędrował ku Hanser, która siedziała naprzeciwko niej na drewnianym krześle. Młoda kobieta miała skrzyżowane ręce, a jej ramiona były lekko uniesione, jakby nieświadomie próbowała ochronić serce przed kolejnym ciosem.

Hanser patrzyła w podłogę. Na jej twarzy malowało się zmęczenie, które nie miało nic wspólnego z brakiem snu. Było to zmęczenie człowieka, który zbyt długo walczył o miłość, o godność i o własne miejsce w świecie. A mimo to każdego dnia budził się z pytaniem, czy cała ta walka miała jakikolwiek sens.

Deira odstawiła filiżankę na spodek.
– Nie możesz tak bez końca milczeć – powiedziała łagodnie. – Wiem, że boli. Wiem też, że najchętniej zamknęłabyś drzwi i nigdy więcej nie usłyszała niczego o tamtym domu. Ale uciekanie przed pytaniami nie sprawi, że odpowiedzi znikną.

Hanser uniosła wzrok.
– A jakie odpowiedzi chciałabyś usłyszeć? Że go nie kocham? Kocham. Że każdej nocy zastanawiam się, czy podjęłam dobrą decyzję? Zastanawiam się. Czasami chcę pobiec do niego, a chwilę później przypominam sobie o Bezie, dziecku i wszystkich słowach Mukadder. To też prawda.

Deira westchnęła.
– Cihan cię kocha.
– Miłość nie zawsze wystarcza.
– Mówisz tak, bo próbujesz przekonać samą siebie.
– Nie próbuję się do niczego przekonywać. Chcę tylko przestać ranić ludzi.
– A siebie możesz ranić?
– Do tego już się przyzwyczaiłam.

Deira spoważniała. W jej oczach pojawił się gniew, lecz nie był skierowany przeciwko Hanser. Była zła na wszystkich, którzy doprowadzili jej przyjaciółkę do miejsca, w którym cierpienie zaczęła uważać za coś zwyczajnego.
– Nigdy więcej tak nie mów! Człowiek nie powinien przyzwyczajać się do bólu, zwłaszcza do bólu zadawanego przez ludzi, którzy twierdzą, że wiedzą, co jest dla niego najlepsze.

Hanser chciała odpowiedzieć, lecz w tej samej chwili rozległo się pukanie do drzwi. Obie kobiety zamilkły. Pierwsze uderzenie było krótkie i zdecydowane. Po chwili nastąpiło drugie. Jeszcze głośniejsze.

Deira zmarszczyła brwi.
– Spodziewasz się kogoś?
– Nie. Cemil o tej porze powinien być w pracy.

Pukanie rozległo się po raz trzeci. Hanser wstała, poprawiła sweter i ruszyła w stronę przedpokoju.
– Otworzę.
– Poczekaj. Może najpierw zapytaj, kto to.
– To nie twierdza.
– Po tym wszystkim powinnaś zacząć traktować każde miejsce, w którym przebywasz, jak twierdzę.

Na ustach Hanser pojawił się słaby, niemal niezauważalny uśmiech.
– Nic mi nie będzie.

Podeszła do drzwi i położyła dłoń na klamce. Przez krótką chwilę zawahała się, czując dziwny niepokój. Nie potrafiła wyjaśnić, skąd się wziął. Było to jednak wrażenie tak silne, że jej palce lekko zadrżały.

Mimo to otworzyła drzwi.

W progu stała Beza.

Hanser znieruchomiała. Pierwszą rzeczą, którą dostrzegła, nie była twarz rywalki, lecz jasnoniebieski kocyk. Dopiero po chwili zrozumiała, że Beza trzyma w ramionach noworodka. Dziecko spało spokojnie, wtulone w jej pierś, całkowicie nieświadome napięcia, które nagle wypełniło cały przedpokój.

Beza wyglądała na zmęczoną, lecz starannie zadbaną. Jej włosy były ułożone, płaszcz elegancko zapięty, a na twarzy nie było śladu przypadkowości. Nawet przyjście z dzieckiem wydawało się dokładnie przemyślanym elementem planu.

Przez kilka sekund żadna z kobiet się nie odezwała. Hanser patrzyła na dziecko, jakby zapomniała, że powinna oddychać.

Beza pierwsza przerwała ciszę.
– Nie zaprosisz mnie do środka?

Ton jej głosu był chłodny, lecz nieagresywny. Właśnie ta pozorna łagodność wzbudziła w Hanser jeszcze większy niepokój.

– Co ty tutaj robisz?
– Przyszłam po coś, co do mnie należy.

Z salonu wyszła Deira. Kiedy zobaczyła Bezę, jej twarz natychmiast stężała.
– Tego jeszcze brakowało. Skąd wiedziałaś, gdzie jesteśmy?
– Dzień dobry również tobie.
– Oszczędź sobie uprzejmości. Pytam, skąd znasz ten adres?
– To nie jest tajemnica państwowa.
– Dla ciebie powinien być tajemnicą.

Dziecko poruszyło się w ramionach Bezy. Kobieta poprawiła kocyk, zasłaniając maleńką dłoń przed chłodem. Gest wyglądał naturalnie, czule i matczynie, lecz Hanser nie potrafiła zapomnieć, że Beza nigdy nie robiła niczego bez powodu.

Deira stanęła obok niej.
– Jeżeli przyszłaś tutaj szukać kłopotów, to źle trafiłaś. Możesz się odwrócić i wyjść.
– Nie przyszłam się kłócić.
– W takim razie po co przyszłaś z dzieckiem?
– Powiedziałam już. Chcę odebrać przesyłkę.

Hanser zmarszczyła brwi.
– Jaką przesyłkę?
– Paczkę, która przez pomyłkę została dostarczona pod stary adres. Dowiedziałam się, że trafiła tutaj.
– Nie widziałam żadnej paczki.
– Może ktoś odebrał ją za ciebie?

Deira prychnęła.
– Naprawdę uważasz, że uwierzymy, iż przyszłaś z noworodkiem przez pół miasta po paczkę?

Beza wyprostowała się.
– Nie zamierzam tłumaczyć się z tego, jak tu dotarłam, dlaczego zabrałam dziecko ani co znajduje się w przesyłce. To nie powinno was interesować.
– Wszystko, co robisz w pobliżu Hanser, zaczyna mnie interesować. Zazwyczaj chwilę później ktoś cierpi.

Na twarzy Bezy pojawił się ledwie dostrzegalny uśmiech.
– Zawsze byłaś jej wiernym strażnikiem.
– A ty zawsze byłaś źródłem problemów.

– Wystarczy – przerwała Hanser.

Jej głos drżał od emocji. Nadal patrzyła na dziecko. Beza doskonale wiedziała, co oznaczało to spojrzenie. W oczach Hanser nie było wrogości wobec niemowlęcia. Była w nich czułość, smutek i ukryte pragnienie życia, które mogło wyglądać zupełnie inaczej.

Beza spuściła wzrok na syna.
– Obudzi się, jeśli będziecie tak podnosić głos.
– To ty przyniosłaś go do obcego domu – zauważyła Deira.
– Nie jest w obcym domu.

Słowa zabrzmiały zaskakująco poważnie.

Hanser spojrzała Bezie prosto w oczy.
– Co to ma znaczyć?
– Nic. Po prostu chciałam powiedzieć, że jest wśród ludzi, których zna jego ojciec.

– Nie używaj Cihana jako wymówki – ostrzegła Deira.

Beza nie odpowiedziała. Hanser czuła, że pod pozorem zwykłej wizyty kryje się coś znacznie większego. Być może żadnej paczki nawet nie było. Każdy gest, każde słowo i każde milczenie Bezy prowadziły do celu, którego Hanser jeszcze nie potrafiła dostrzec.

Kiedy na niego patrzę, zapominam o wszystkim – o wszystkich kłótniach, problemach i ludziach, którzy mnie zawiedli. Zostaje tylko on.

Hanser nic nie odpowiedziała.

– Macierzyństwo to coś, czego nie da się opisać – kontynuowała Beza. – Można przeczytać setki książek i wysłuchać tysięcy opowieści, ale dopiero kiedy trzymasz własne dziecko, rozumiesz, że od tej chwili nie żyjesz już dla siebie.

Deira skrzyżowała ręce.

– Przejdź do rzeczy.

Beza zignorowała ją.

– Ty również kiedyś tego doświadczysz, Hanser.

Uśmiech zniknął z twarzy młodej kobiety.

– Nie wiesz tego.

– Jesteś młoda, piękna, dobra. Z pewnością spotkasz odpowiedniego człowieka.

– Spotkała – wtrąciła Deira.

Beza posłała jej chłodne spojrzenie.

– Mówię o człowieku, z którym będzie mogła zbudować własne życie. Bez cudzych dzieci, bez cudzej przeszłości i bez ciągłej walki.

Hanser spojrzała na nią.

– Powiedziałaś, że przyszłaś po paczkę.

– Przyszłam, ale skoro już tu jestem, nie mogę udawać, że nie widzę, co się dzieje.

– Nie wiesz, co się dzieje.

– Wiem więcej, niż myślisz.

– W takim razie powiedz wprost, po co naprawdę przyszłaś.

Beza przez chwilę milczała, następnie pochyliła się lekko do przodu.

– Najpierw spójrz mi w twarz.

– Patrzę.

– Nie, naprawdę na mnie spójrz. Nie jak na rywalkę, nie jak na kobietę, której nienawidzisz.

– Nie nienawidzę cię.

– Może powinnaś.

– Nie jesteś dla mnie ważna na tyle, żebym poświęcała ci nienawiść.

Słowa zabolały Bezę, lecz nie pozwoliła, by było to po niej widać.

– Dobrze. W takim razie spójrz na niego. Pomyśl o tym, czego potrzebuje, zanim podejmiesz decyzję, która wpłynie na całe jego życie.

Deira zrobiła krok do przodu.

– Nie waż się obarczać jej odpowiedzialnością za twoje decyzje.

– To nie są tylko moje decyzje.

– To ty pojawiłaś się tutaj z dzieckiem, żeby wzbudzić w niej poczucie winy.

– A może po prostu pokazuję jej prawdę?

Hanser kołysała chłopca, który zaczął cicho pomrukiwać.

– Jaką prawdę? – zapytała.

Beza odczekała kilka sekund, celowo budując napięcie.

– Od chwili narodzin ani razu nie widział swojego ojca.

Hanser zamarła.

– To niemożliwe.

– Cihan nie przyszedł do niego ani razu. Nie wziął go na ręce, nie spojrzał mu w oczy, nawet nie zapytał, czy dobrze śpi.

– Był w szpitalu.

– Mógł przyjść później.

– Może nie wiedział, gdzie jesteście?

– Wiedział.

Hanser spojrzała na dziecko.

– Dlaczego do niego nie poszedł?

– Naprawdę musisz pytać?

– Nie pozwolę ci powiedzieć, że to przeze mnie.

– Nie muszę tego mówić. Sama znasz odpowiedź.

Deira podniosła głos.

– Dość. Cihan jest dorosłym człowiekiem i sam odpowiada za swoje wybory.

– Oczywiście – zgodziła się Beza. – Ale wszyscy wiemy, dlaczego boi się zbliżyć do syna. Obawia się, że Hanser uzna to za zdradę. Boi się, że jeśli okaże dziecku uczucia, straci kobietę, dla której porzucił wszystko.

Hanser pokręciła głową.

– Nigdy nie zabroniłabym mu widywać syna.

– Nie musisz. Wystarczy, że istniejesz.

W salonie zapadła cisza.

Deira spojrzała na Bezę z niedowierzaniem.

– Jesteś bezwstydna.

– A ty jesteś ślepa – odparła Beza. – Bronisz Hanser, ale nie widzisz, że ta sytuacja zniszczy ich wszystkich. Ją, Cihana i dziecko.

– Zniszczyłaś ją ty swoimi kłamstwami.

– To nie ja sprawiłam, że Cihan jest ojcem. Za to zrobiłaś wszystko, żeby wykorzystać ten fakt.

– Jestem matką. Bronię przyszłości syna.

Hanser poczuła, jak chłopiec mocniej zaciska dłoń na jej palcu. Ten niewinny ruch przeszył ją bólem.

– On ma ojca, Hanser. Ojca, który żyje zaledwie kilka ulic dalej, a mimo to moje dziecko jest traktowane jak sierota. Czy uważasz, że na to zasługuje?

– Nie.

– Czy uważasz, że powinien dorastać, widując Cihana tylko przez kilka godzin w tygodniu?

– Nie wiem.

– Czy powinien kiedyś zapytać mnie, dlaczego jego ojciec wybrał inną kobietę zamiast niego?

– Cihan nie musi wybierać między mną a dzieckiem.

– To piękne słowa, ale życie nie jest takie proste. Każdego dnia będzie musiał wybierać, gdzie wróci wieczorem, z kim spędzi święta i przy czyim łóżku zostanie, kiedy dziecko zachoruje. Tobie może obiecywać, że pogodzi wszystko, ale obie doskonale wiemy, że to niemożliwe.

Hanser próbowała zachować spokój.

– Czego ode mnie oczekujesz?

Beza spojrzała jej prosto w oczy.

– Właściwej decyzji.

– Czyli jakiej?

– Zejścia mu z drogi.

Deira gwałtownie ruszyła w jej stronę.

– Wynoś się!

– Jeszcze nie skończyłam.

– Właśnie skończyłaś.

– Deira, poczekaj – powiedziała Hanser. – Nie słuchaj jej.

– Chcę usłyszeć wszystko.

Beza dostrzegła pierwsze pęknięcie w jej oporze.

– Nie proszę cię o to dla siebie. Myślisz, że łatwo było mi tu przyjść? Stanąć przed kobietą, którą kocha mój mąż, pokazać ci syna, wiedząc, że kiedy na niego patrzysz, być może widzisz wszystko, czego sama pragnęłaś?

Hanser pobladła.

– Nie mów o moich pragnieniach.

– Nie chcę cię ranić.

– Od chwili, gdy weszłaś, robisz wyłącznie to.

– Bo czasami prawda rani.

– To nie jest prawda, tylko twoja wersja wydarzeń.

– Czy fakt, że Cihan nie trzymał jeszcze syna, również jest moją wersją?

Hanser zamilkła.

Beza wskazała wzrokiem na dziecko.

– Spójrz na niego. Jest taki mały. Nie rozumie, dlaczego ojciec go odrzuca, ale kiedyś zrozumie. Kiedyś zacznie zadawać pytania. Co mam mu odpowiedzieć? Że jego ojciec kochał inną kobietę tak bardzo, iż nie znalazł miejsca dla własnego syna?

– Cihan go nie odrzucił.

– W takim razie gdzie jest?

To pytanie trafiło w najczulsze miejsce.

Hanser przypomniała sobie twarz Cihana ukrytą w dłoniach, jego łzy, zmęczenie i słowa o walce ze wszystkimi, którzy staną im na drodze. Czy jednym z tych ludzi miało być jego własne dziecko?

– Żadne dziecko nie powinno być oddzielane od ojca – ciągnęła Beza. – Nawet jeśli dorośli popełnili błędy, nawet jeśli miłość się skończyła, dziecko nie może płacić za uczucia swoich rodziców.

– Nie chcę go od nikogo oddzielać.

– Ale właśnie to się dzieje.

– Nie przeze mnie.

– Cihan przyjdzie do syna dopiero wtedy, gdy przestanie się bać, że straci ciebie.

– Nie boi się mnie.

– Boi się twojego cierpienia. Boi się twoich łez. Wie, że każdy jego krok w stronę dziecka będzie krokiem w stronę mnie, a jednocześnie krokiem oddalającym go od ciebie.

– To nieprawda.

– Udowodnij to.

Hanser podniosła wzrok.

– Jak?

– Odejdź.

Hanser bierze dziecko Bezy na ręce. Jedno wyznanie może rozdzielić ją z Cihanem. Niespodziewane pojawienie się Bezy z nowonarodzonym dzieckiem burzy pozorny spokój w domu Deiry i Hanser. Kobieta twierdzi, że przyszła jedynie po przesyłkę, lecz jej prawdziwy cel szybko wychodzi na jaw. Gdy przekazuje niemowlę swojej rywalce, Hanser nie potrafi ukryć wzruszenia. Wystarczy jedno spojrzenie na niewinną twarz chłopca, aby w jej sercu pojawiły się uczucia, które Beza zamierza bezwzględnie wykorzystać przeciwko niej.

Jeszcze niedawno Cihan obejmował Hanser i błagał ją, aby nigdy nie zwątpiła w jego miłość. Zapewniał, że żaden człowiek ani żadna przeszkoda nie zdołają ich rozdzielić. Jednak za jego stanowczymi słowami krył się ogromny ból, strach i tajemnica, z którą nie potrafił sobie poradzić. Teraz Beza próbuje przekonać Hanser, że przez ich miłość niewinne dziecko dorasta bez ojca. Nazywa własnego syna sierotą, choć Cihan żyje, i sugeruje rywalce, że powinna usunąć się z jego życia. Czy Hanser poświęci własne szczęście, aby połączyć ojca z dzieckiem? Czy uwierzy w słowa Bezy? Czy przypomni sobie przysięgę Cihana? Jedno spotkanie może sprawić, że największa miłość w jej życiu zakończy się, zanim oboje zdążą o nią zawalczyć.

W skromnie urządzonym salonie panowała cisza, która tylko z pozoru mogła wydawać się spokojna. Przez lekko rozsunięte zasłony wpadało blade, chłodne światło poranka, odbijając się od niewielkiego stołu i starannie wypielęgnowanych mebli. Zegar wiszący na ścianie odmierzał kolejne sekundy nieprzyjemnie głośnym tykaniem, przypominając siedzącym w pokoju kobietom, że prędzej czy później będą musiały porozmawiać o tym, czego obie dotąd unikały.

Deira siedziała na kanapie z filiżanką dawno wystygłej herbaty. Co chwilę spoglądała na Hanser, która siedziała naprzeciwko ze skrzyżowanymi rękami, jakby próbowała ochronić własne serce przed kolejnym ciosem. Na jej twarzy malowało się zmęczenie człowieka, który zbyt długo walczył o miłość, godność i swoje miejsce w świecie.

Deira przerwała milczenie, mówiąc, że uciekanie przed pytaniami nie sprawi, iż odpowiedzi znikną. Hanser odparła cicho, że kocha Cihana, ale każdej nocy zastanawia się, czy podjęła właściwą decyzję. Czasem ma ochotę do niego pobiec, lecz zaraz przypomina sobie o Bezie, dziecku i wszystkich bolesnych wydarzeniach.

Deira westchnęła i powiedziała, że Cihan ją kocha. Hanser odpowiedziała, że sama miłość nie zawsze wystarcza. Przyznała również, że chce przestać ranić innych, nawet jeśli oznacza to ranienie samej siebie. Deira stanowczo zaprotestowała, mówiąc, że nikt nie powinien przyzwyczajać się do bólu zadawanego przez ludzi, którzy twierdzą, że wiedzą, co jest dla niego najlepsze.

Ich rozmowę przerwało pukanie do drzwi. Hanser poszła otworzyć mimo obaw Deiry. Gdy nacisnęła klamkę, poczuła niewytłumaczalny niepokój. Po otwarciu drzwi zamarła. W progu stała Beza, trzymając na rękach nowo narodzonego syna. Elegancko ubrana kobieta wyglądała na zmęczoną, ale każdy szczegół jej wyglądu sprawiał wrażenie dokładnie zaplanowanego. Nawet przyjście z dzieckiem wydawało się elementem przemyślanej strategii.

Przez chwilę żadna z kobiet się nie odezwała. Beza chłodnym głosem zapytała, czy nie zostanie zaproszona do środka. Deira natychmiast pojawiła się w przedpokoju i nie kryła swojej niechęci. Beza twierdziła, że przyszła jedynie po paczkę, która omyłkowo trafiła pod stary adres. Deira nie uwierzyła ani jednemu słowu, podejrzewając, że prawdziwy powód wizyty jest zupełnie inny.

Między kobietami wywiązała się napięta wymiana zdań. Beza utrzymywała, że nikomu nie musi tłumaczyć, dlaczego przyszła z dzieckiem. Deira odpowiedziała, że wszystko, co Beza robi w pobliżu Hanser, kończy się czyimś cierpieniem. Hanser przerwała kłótnię, lecz nadal nie mogła oderwać wzroku od niemowlęcia. Beza natychmiast zauważyła jej spojrzenie i zrozumiała, że właśnie ono może stać się jej największą bronią.

Hanser nie wiedziała, że w tym samym czasie Cihan przeżywał jedne z najtrudniejszych chwil swojego życia. W swojej sypialni siedział przygnębiony i wyczerpany, wspominając łzy Hanser, triumfujący uśmiech Bezy oraz naciski matki. Czuł, że wszyscy oczekują od niego wyboru, lecz nikt nie pyta, ile kosztuje go każdy kolejny dzień.

Do pokoju weszła Hanser. Widząc jego stan, próbowała dowiedzieć się, co się wydarzyło. Cihan nie chciał rozmawiać ani o matce, ani o Bezie. Przyznał jedynie, że każdego dnia próbuje znaleźć sposób, aby uratować ich miłość, lecz z każdej strony napotyka kolejne przeszkody.

Wyjaśnił, że wszyscy mówią mu, kim powinien być — posłusznym synem, odpowiedzialnym ojcem, mężem naprawiającym małżeństwo i głową rodziny — ale nikt nie pyta, kim naprawdę jest. Odpowiedział na to pytanie sam: jest człowiekiem, który kocha Hanser.

Hanser odparła, że za każdym razem, gdy słyszy jego wyznania, zaczyna wierzyć w ich wspólną przyszłość, lecz rzeczywistość natychmiast odbiera jej nadzieję. Przypomniała, że dziecko zmieniło wszystko. Cihan zapewnił, że nigdy nie zrezygnuje ani z syna, ani z ukochanej, nawet jeśli będzie musiał walczyć z Bezą i własną matką.

W końcu wyznał Hanser, że bardziej niż wszystkiego jest pewien swojej miłości do niej. Powiedział, że nie chce pozwolić jej odejść, ponieważ bez niej jego dom i życie stają się puste. Hanser rozpłakała się, lecz nadal bała się uwierzyć, że mogą być szczęśliwi.

Objęli się, próbując choć na chwilę zapomnieć o świecie. Cihan błagał ją, by nigdy go nie opuszczała. Hanser nie potrafiła odpowiedzieć. Gdy zobaczyła jego łzy i bezsilność, zrozumiała, jak ogromny ciężar dźwiga każdego dnia. To wspomnienie na zawsze pozostało w jej sercu.

Teraz, stojąc w salonie naprzeciwko Bezy i jej dziecka, Hanser słyszała w myślach każde słowo ukochanego. Jednocześnie nie potrafiła przestać myśleć o tym, czy pozostając przy Cihanie, nie odbiera jego synowi ojca.

Beza weszła głębiej do salonu i niespodziewanie zapytała Hanser, czy chciałaby potrzymać dziecko. Deira natychmiast próbowała ją powstrzymać, przekonana, że to kolejna manipulacja. Hanser długo się wahała, lecz widok niewinnego chłopca okazał się silniejszy od rozsądku.

Ostrożnie wzięła niemowlę na ręce. Gdy maleńkie palce zacisnęły się wokół jej dłoni, na twarzy Hanser pojawił się czuły uśmiech. Wyszeptała, że chłopiec wygląda jak aniołek. Deira z niepokojem obserwowała całą scenę, wiedząc, że właśnie na ten moment Beza czekała od początku wizyty.

Beza zaczęła mówić spokojnym, pełnym pozornego bólu głosem. Twierdziła, że każdej nocy zastanawia się, co zrobiła źle, ale dziś najważniejsze jest dobro dziecka. Powiedziała, że chłopiec potrzebuje ojca i nie powinien dorastać z dala od niego.

Hanser próbowała odróżnić szczerość od kolejnej gry, lecz nie mogła zaprzeczyć jednemu — dziecko, które trzymała w ramionach, było prawdziwe, podobnie jak jego potrzeba obecności ojca.

Po chwili oddała chłopca matce. Gdy z jej ramion zniknął ciężar dziecka, poczuła bolesną pustkę. Beza stwierdziła, że Hanser już wszystko zrozumiała i nie musi nic mówić. Była przekonana, że jej sumienie zrobi resztę.

Na odchodnym powiedziała, że decyzja należy do Hanser, lecz kiedy następnym razem spojrzy Cihanowi w oczy, powinna pamiętać, iż jego syn wciąż czeka, aż ojciec weźmie go na ręce. Wychodząc, ukryła zadowolenie, którego nie dostrzegł nikt poza Deirą.

Po wyjściu Bezy Deira natychmiast próbowała przekonać Hanser, aby nie wierzyła w jej słowa. Tłumaczyła, że Beza nie przyszła ratować więzi ojca z dzieckiem, lecz odzyskać mężczyznę, którego uważa za swoją własność. Hanser jednak nie potrafiła przestać myśleć o chłopcu i o tym, że Cihan być może nigdy nie trzymał własnego syna na rękach.

Deira przypomniała jej, że prawdziwa miłość nie polega na znikaniu z czyjegoś życia dlatego, że ktoś trzeci uważa to za najlepsze rozwiązanie. Powiedziała, że Cihan jasno wybrał Hanser i teraz potrzebuje jej wsparcia, a nie kolejnego poświęcenia.

Hanser została sama. Patrzyła na swoje dłonie, w których jeszcze przed chwilą trzymała syna Cihana. Cicho zapytała pusty pokój, jak ma kochać Cihana, nie krzywdząc przy tym nikogo.

W tym samym czasie Beza odjeżdżała samochodem z uśmiechem na twarzy. Była przekonana, że nie musi już zmuszać Hanser do odejścia. Wystarczyło sprawić, aby uwierzyła, że rezygnacja z ukochanego jest największym dowodem miłości.

Nie wiedziała jednak, że uczucie Cihana przetrwało już kłamstwa, groźby i rozłąkę. Gdy odkryje, kto zasiał w sercu Hanser poczucie winy, jego rozpacz może zamienić się w gniew, jakiego Beza jeszcze nigdy nie widziała.

Hanser siedziała samotnie, próbując wybrać między własnym sercem a losem niewinnego dziecka. Nie wiedziała jeszcze, że bez względu na swoją decyzję nadchodzące wydarzenia odmienią życie ich wszystkich. Dla Bezy ta rozmowa była końcem, lecz dla Hanser dopiero początkiem najtrudniejszej walki w jej życiu.