Sinan zamarł, gdy zrozumiał, że jedno źle wypowiedziane słowo może zniszczyć wszystko. Nana coraz mocniej angażowała się w życie Poyraza, a fałszywe zaręczyny, które miały być tylko sprytnym planem, zaczynały wyglądać jak prawdziwe uczucie. Tymczasem ktoś jeszcze uważnie obserwował każdy ich ruch. Jeden błąd i cała misternie zbudowana gra rozsypie się jak domek z kart.
Witajcie przyjaciele, nazywam się Robert. Są takie historie, w których największym zagrożeniem pod żadnym pozorem nie jest zewnętrzny wróg, ale uczucia rodzące się w najmniej odpowiednim momencie. Dzisiaj właśnie z takim dramatem przyjdzie nam się zmierzyć, bo kiedy człowiek zbyt długo udaje miłość, może w końcu przestać odróżniać kłamstwo od nagiej prawdy.
Sinan był święcie przekonany, że w pełni kontroluje sytuację. Fałszywe zaręczyny miały jedynie przekonać wszystkich wokół, że razem z Aynur tworzą zakochaną parę. Każdy prezent, każde spojrzenie i każde wypowiedziane słowo miały być tylko elementem dobrze przygotowanego przedstawienia, ale życie bardzo rzadko trzyma się scenariusza. Vieczorna rozmowa, która miała zakończyć kolejny etap przygotowań, niespodziewanie odsłoniła coś znacznie głębszego. — Jeśli tylko będziesz chciała, rozwiodę się od razu po załatwieniu wszystkich formalności. — Mówisz poważnie? — Obiecałem. Dotrzymuję słowa.
V tych kilku zdaniach nie było romantyzmu. Była tam głęboka wdzięczność, było współczucie i było dziwne, silne poczucie odpowiedzialności za drugiego człowieka. Aynur próbowała wmówić sobie, że właśnie tego od początku oczekiwała. Przecież wiedziała doskonale, że tow tylko układ, że każde ich wspólne zdjęcie, każdy wymuszony uśmiech i każde publiczne okazanie czułości służą wyłącznie jednemu celowi. Dlaczego więc tak potwornie zabolało ją, kiedy Sinan tak spokojnie mówił o przyszłym rozstaniu? Czy naprawdę chodziło wyłącznie o przedstawienie?
Scena I: Rekwizyty, przysięga z serca i pamiątkowy zegarek
Następnego dnia przygotowania nabrały tempa: lista prezentów, odświętne ubrania, biżuteria, symboliczne podarunki. Vszystko musiało wyglądać idealnie przed rodziną. — Powinniśmy wymienić się prezentami. To konieczne, inaczej ludzie zaczną zadawać niewygodne pytania.
Każdy szczegół miał ogromne znaczenie, każdy najmniejszy błąd mógł zdradzić prawdę. Dlatego Sinan wręczył Aynur wyjątkową, rodową broszkę, której nigdy wcześniej nikomu nie chciał oddać. — Zachowałem ją dla kogoś naprawdę wyjątkowego… — Nie mogę tego przyjąć, Sinan. — Musisz. Inaczej niki nam nie uwierzy.
Przez krótką chwilę oboje zamilkli. To miał być tylko rekwizyt, a jednak każde z nich poczuło w sercu, jakby właśnie przekraczało niewidzialną granicę. Jeszcze trudniejsze okazało się napisanie oficjalnej przysięgi – słów, które mieli wypowiedzieć podczas uroczystości: słów o miłości, o wspólnej przyszłości, słów, które miały być czystą fikcją. Sinan długo patrzył na pustą kartkę, nie potrafiąc napisać ani jednego zdania. Dopiero przypadkowa rozmowa z kolegą z pracy sprawiła, że coś się w nim przełamało: „Pomyśl o kimś, kogo naprawdę całym sobą bałbyś się stracić. Reszta słów przyjdzie sama”. To jedno zdanie w zupełności wystarczyło. Nagle tekst zaczął pojawiać się sam: „Zanim pojawiłaś się w moim życiu, nie wiedziałem, że czegoś mi brakuje. Dzięki tobie zrozumiałem, czym naprawdę jest miłość”. Kiedy później przeczytał wszystko Aynur, nawet ona na moment zapomniała, że słucha wyłącznie dobrze napisanej roli. — Brzmi tak, jakbyś mówił tow prosto z serca, Sinan…
Sinan uśmiechnął się niepewnie. Vłaśnie o tow chodziło, ale czy naprawdę tylko o tow? Aynur nie potrafiła zachować spokoju. Patrzyła na otrzymaną broszkę i przypomniała sobie historię pamiątkowego zegarka podarowanego mu kiedyś przez brata – tow nie był zwykły przedmiot, lecz pamiątka, której nigdy nie zamierzał oddać obcej osobie. Dlaczego więc właśnie jej tak bezgranicznie zaufał? — Ta pamiątka jest dla ciebie bardzo ważna, Sinan. — Dlatego właśnie idealnie pasuje do naszej historii. — A jeśli ktoś z boku uwierzy w tę historię bardziej, niż my sami?
Sinan nie odpowiedział. Głębokie milczenie powiedziało w tym momencie znacznie więcej niż kolejne suche zapewnienia. Przy przymierzaniu zaręczynowych strojów stanęli naprzeciw siebie i jeszcze raz przeczytali przygotowane wyznania: „Kiedy pojawiłaś się w moim życiu, wszystko nabrało sensu, a ja zrozumiałam, że chcę iść z tobą do samego końca”. Oboje wypowiedzieli te słowa płynnie – zbyt płynnie. Na jedną krótką chwilę całkowicie zapomnieli, że tylko ćwiczą, spojrzeli sobie głęboko w oczy i właśnie wtedy spłoszeni odwrócili wzrok, niemal równocześnie, jakby przestraszyli się głębi własnych emocji.
Scena II: Incydent z farbą i rosnąca zazdrość Cansel
V tym samym czasie zupełnie inna historia w dzielnicy zaczynała nabierać niebezpiecznego, potwornego tempa. Nana coraz częściej pojawiała się tam, gdzie pracował Poyraz. Każda wiadomość, każdy telefon, każde dociekliwe pytanie o jego obecność w warsztacie… Dla postronnych obserwatorów wyglądało tow całkiem niewinnie, jednak ktoś inny patrzył na tow z ukrycia zupełnie inaczej. Chora zazdrość rosła z każdą minutą. — Dlaczego ta koba znowu bezczelnie pyta o mojego męża? — To tylko zwykłe sprawy związane z pracą, uspokój się. — Naprawdę wierzysz w tow, że chodzi wyłącznie o meble?
Nawet drobny prezent wywołał kolejną, potężną falę napięcia w domu. Koszula podarowana Poyrazowi stała się iskrą, która mogła w każdej chwili doprowadzić do otwartego, krwawego konfliktu. Niki jeszcze nie krzyczał, niki nikogo oficjalnie nie oskarżył, ale wszyscy zaczynali patrzeć na siebie z coraz większą, paraliżującą nieufnością.
Nana i Poyraz próbowali skupić się na wspólnej, ciężkiej pracy przy projekcie. Vszystko wydawało się układać spokojnie, dopóki w warsztacie nie wydarzył się drobny, pozornie nieistotny incydent. Podczas wspólnego wybierania kolorów farb z palety, Nana przez przypadek oblała koszulę Poyraza pigmentem. Natychmiast, potwornie zmieszana, zaczęła go przepraszać: — Ojej, tak bardzo przepraszam! To wyłącznie moja wina… — Spokojnie, Nana. To tylko zwykłe ubranie robocze, nic się nie stało. — Naprawdę pod żadnym pozorem nie zrobiłam tego specjalnie, przepraszam…
Poyraz uśmiechnął się do niej uspokajająco, ale stojąca w głębi korytarza Cansel obserwowała tę intymną scenę z zupełnie innymi, nienawistnymi emocjami. Każdy gest troski, każdy ciepły uśmiech i każde głębokie spojrzenie między tą dwójką stawały się dla niej kolejnym twardym dowodem na coś, czego być może wcale nie było. Napięcie wokół nich rosło.
Kolejny drobiazg doprowadził do gwałtownego spięcia w rodzinie. Poyraz na chwilę zdjął swoją obrączkę ślubną podczas ciężkiej pracy z drewnem, by jej nie uszkodzić, a kilka minut później za nic nie potrafił jej odnaleźć w trocinach. Dla niego był tow zwykły, głupi przypadek. Dla Cansel, która od dawna walczyła z obsesyjną zazdrością, wyglądało tow jak celowy, symboliczny gest. — Gdzie jest twoja obrączka, Poyraz?! — zażądała ostro wyjaśnień. — Zaraz ją na pewno znajdę w warsztacie, uspokój się. — Mężczyzna, który szczerze szanuje swoje małżeństwo i żonę, pod żadnym pozorem nie gubi obrączki ślubnej! Poyraz próbował obrócić sytuację w żart: — Nasze małżeństwo na pewno nie zależy od jednego złotego pierścionka, Cansel.
Jednak jego słowa pod żadnym pozorem nie uspokoiły sytuacji, wręcz przeciwnie – każda kolejna minuta nerwowych poszukiwań zguby w trocinach pogłębiała wściekłość kobicę. Dopiero gdy obrączka wreszcie się odnalazła na dnie skrzynki z narzędziami, wszyscy mogli odetchnąć z ulgą, ale bolesny niesmak pozostał. To wydarzenie uświadomiło każdemu z nich, jak bardzo kruche i niestabilne stało się ich wzajemne zaufanie. Jeszcze tego samego dnia pojawił się kolejny problem: telefon przyniósł nagłą wiadomość o przymusowym zamknięciu kawiarni Aynur po nagłej kontroli sanepidu. Dla jednych oznaczało tow dotkliwą stratę finansową, dla innych – niespodziewaną okazję do spędzenia większej ilości czasu razem w warsztacie. Nikt jednak nie przypuszczał, że właśnie ten zbieg okoliczności uruchomi nieodwracalną serię wydarzeń. Bo kiedy ślepa zazdrość spotyka się z przypadkiem, a przypadek z dobrze skrywanym sekretem, wystarczy jedno nieostrożne spojrzenie, aby cała prawda wyszła na jaw.
Scena III: Anonimowy prześladowca wykonuje ruch
Jakby tego wszystkiego było mało, do jednej z osób zaczęły regularnie docierać anonimowe, niepokojące wiadomości tekstowe z pogróżkami. Ktoś wyraźnie dawał do zrozumienia, że doskonale zna całą prawdę o fałszywych zaręczynach, bacznie obserwuje każdy ich krok na ulicy i że jego cierpliwość właśnie bezpowrotnie się kończy. Najbardziej przerażające w tym wszystkim było tow, że niki z bohaterów nie miał zielonego pojęcia, kto tak naprawdę stoi po drugiej stronie aparatu. Czy anonimowy prześladowca zamierza jedynie zastraszyć swoje ofiary, czy może podczas zbliżającej się wielkiej uroczystości ujawni sekret przed wszystkimi gośćmi, niszcząc zarówno plan Sinana i Aynur, jak i kruche zaufanie między Naną i Poyrazem?
Po drugiej stronie miasta do rąk Aynur ponownie dotarła kolejna anonimowa wiadomość na telefon – krótka, pozbawiona podpisu, ale wystarczająco przerażająca: „Pożałujesz minuty, w której mnie poznałeś”. To pod żadnym pozorem nie wyglądało już na głupi żart konkurencji, ktoś wyraźnie śledził każdy ruch swojej ofiary. — Znowu dostałaś tę samą wiadomość? — Tak… I nadal nie mam zielonego pojęcia, kto ją z nienawiści wysyła. — Nie możesz tego pod żadnym pozorem lekceważyć, Aynur, musimy iść z tym na policję. — Bez twardych dowodów i nazwiska policja nic z tym nie zrobi.
Paraliżujący strach zaczął mieszać się z kompletną bezsilnością, a każdy kolejny głośny sygnał telefonu powodował, że serce biło szybciej. Najgorsze było tow, że niki nie potrafił wskazać choćby jednego podejrzanego – czy prześladowca znajdował się blisko, na tym samym postoju, czy może od dawna udawał ich zaufanego, bliskiego przyjaciela?
A kumpel od pogróżek właśnie postanowił wykonać swój kolejny, ostateczny krok – wiadomości przestały wyglądać jak przypadkowe prowokacje, bo ten człowiek znał zbyt wiele intymnych szczegółów z ich życia. Wiedział precyzyjnie, gdzie w danej minucie znajdują się bohaterowie, kiedy są całkowicie sami i w których momentach są najbardziej bezbronni. Strach powoli zaczynał destrukcyjnie wpływać na każdą ich decyzję. Sinan próbował za wszelką cenę zachować zimną krew, bo do oficjalnej uroczystości pozostało już bardzo niewiele czasu: odświętne ubrania były gotowe, prezenty również, a wyuczone wyznania brzmiały z ich ust coraz bardziej naturalnie. Vszystko wskazywało na tow, że plan zakończy się sukcesem, tylko dlaczego oboje czuli się z każdą godziną coraz mniej pewnie?
Scena IV: Próba generalna przed katastrofą
Kiedy Aynur ponownie założyła przed lustrem broszkę otrzymaną od Sinana, przez krótką chwilę z bólom przyglądała się swojemu odbiciu w szybie: nie widziała już tam kobiety jedynie potulnie odgrywającej swoją rolę przed matką, widziała zakochaną kobicę, która zaczynała podświadomie mocno wierzyć we własne wyuczone słowa. I właśnie tego bała się najbardziej na świecie. — Sinan… Myślisz, że my naprawdę damy radę oszukać wszystkich? — Mustimy dać radę, Aynur. Nie ma już odwrotu. — A jeśli ktoś na sali od razu przejrzy, że tylko udajemy?… Vtedy wszystko się dla nas skończy.
To ostatnie zdanie zabrzmiało w pokoju wyjątkowo ciężko, bo oboje w głębi duszy doskonale wiedzieli, że w tym układzie nie chodzi już wyłącznie o samą intrygę i obronę przed ślubem. V tym samym czasie Nana i Poyraz w pocie czoła kontynuowali wspólną pracę przy projekcie w warsztacie – nagłe zamknięcie kawiarni przez inspektorów sprawiło, że mogli poświęcić remontowi znacznie więcej godzin. Z pozoru był tow szczęśliwy zbieg okoliczności, jednak dla chorobliwie zazdrosnej Cansel był tow kolejny, potężny powód do niepokoju. Każda dodatkowa godzina spędzona przez męża sam na sam z Naną wywoływała w jej głowie nowe, potworne pytania. Każdy uśmiech dziewczyny wyglądał dla niej podejrzanie, a każda codzienna rozmowa wydawała się zbyt swobodna i intymna. Nana starała się zachowywać całkowicie naturalnie, rozmawiając wyłącznie o kolorach ścian, ustawieniu mebli i kolejnych etapach pracy, a Poyraz odpowiadał jej spokojnie, skupiając się na rzemiośle, ale pod żadnym pozorem nie zauważyli, że Cansel zza węgła śledzi ich z nienawiścią.
Kolejna anonimowa wiadomość na telefonie Sinana sparaliżowała go: „Jeszcze w tej minucie możesz się honorowo wycofać”. Tym razem groźba brzmiała zupełnie inaczej – nie zapowiadała zemsty po fakcie, wyglądała jak ostateczne ostrzeżenie przed nadchodzącą katastrofą na uroczystości. — Znowu przyszedł ten sam tekst, Sinan? — Tak… — I co zamierzasz zrobić? Idziesz w końcu zgłosić tow komisarzowi? — Bez dowodów i nazwiska sprawca pozostanie bezkarny, musimy czekać.
Sinan i Aynur postanowili po razy ostatni przećwiczyć swoją przysięgę zaręczynową. Stanęli naprzeciw siebie w półmroku salonu, zapadła głęboka cisza. Nie czytali już tekstu z kartek, mówili z pamięci, patrząc sobie w oczy: — Kiedy cię poznałam, Sinan, zrozumiałam, że moje dotychczasowe życie było niepełne i puste… — A ja z każdym kolejnym dniem spędzonym przy tobie, Aynur, coraz bardziej wierzyłem, że to właśnie ciebie przez całe życie szukałem…
Słowa płynęły z ich ust z niezwykłą, przerażującą łatwością – zdecydowanie za łatwo. Sinan nagle z bólom przerwał wypowiedź w połowie zdania, chwytając się za głowę. — Sinan? Co się stało? Dlaczego przestałeś mówić? — Nic… To nic takiego, zapomniałem tekstu… — Nie uwierzę ci pod żadnym pozorem, że tow było nic! Spójrz na mnie!
Mężczyzna spojrzał na Aynur, ale nie potrafił wykrztusić ani jednego słowa. Po razy pierwszy oboje z paraliżującym strachem poczuli, że największym i najbardziej niszczycielskim zagrożeniem dla ich misternego planu wcale nie są podejrzliwi krewni czy matka Cennet – największym zagrożeniem były ich własne, autentyczne emocje, które zrodziły się z kłamstwa. Jeżeli choć jedno z nich naprawdę zacznie wierzyć w tę piękną historię, wtedy nie będzie już żadnego powrotu do dawnego życia. Jednak bezwzględny los przygotował dla nich jeszcze większy cios: anonimowy prześladowca właśnie podstępem zdobył dokładne informacje o miejscu i godzinie zbliżających się zaręczyn, a skoro znał termin, mógł pojawić się tam osobiście i zdemaskować oszustwo na oczach wszystkich zgromadzonych rodzin, dokładnie w ułamku sekundy, gdy będą zakładać sobie pierścionki.
Scena V: Ostatnie odliczanie do zaręczyn
Każda kolejna minuta nieuchronnie przybliżała wszystkich bohaterów do dnia, który miał raz na zawsze zakończyć jedno wielkie kłamstwo. Paradoks całej tej sytuacji polegał jednak na tym, że im bliżej było ceremonii, tym bardziej wyglądało na tow, że właśnie tego dnia narodzi się kilka zupełnie nowych, mrocznych sekretów, a najgroźniejszy z nich pod żadnym pozorem nie miał nic wspólnego z broszką, rodzinnym zegarkiem czy przygotowanymi przemówieniami – chodziło o czyste, głębokie uczucia, których niki z nich nie planował w scenariuszu. Sinan od samego rana próbował za wszelką cenę zachowywać się naturalnie przed matką: sprawdzał nerwowo, czy wszystkie przygotowania cateringowe przebiegają zgodnie z planem, odebrał z pralni odświętne ubrania, jeszcze razy zweryfikował listę gości i upewnił się, że podarunki są na miejscu. Z zewnątrz dla otoczenia wyglądał na oazę spokoju, w środku jednak toczył wyniszczającą walkę z własnymi myślami. Każde zdanie wypowiedziane podczas prób wracało do jego głowy ze zdwojoną siłą, a w jego umyśle pulsowało jedno paraliżujące pytanie: czy po oficjalnym zakończeniu tej całej gry będzie w ogóle potrafił zapomnieć o Aynur i wrócić do swojego dawnego, spokojnego życia sprzed całej intrygi?
Aynur miała w swoim pokoju dokładnie takie same bolesne rozterki. Przymierzając przed lustrem piękną, zaręczynową suknię, jeszcze razy po cichu przeczytała swoje miłosne wyznanie z kartki. Każde kolejne zapisane zdanie brzmiało dla niej tak strasznie naturalnie, że aż sama zaczynała się bać własnego serca. V tym momencie do pokoju wszedł Sinan, trzymając w ręku pudełko. — Vszystko już idealnie gotowe, Aynur? — Tak… Vszystko przygotowane. — Dlaczego… Dlaczego pod żadnym pozorem nie wyglądasz na szczęśliwą pannę młodą? Co się dzieje? — Bo zaczynam się śmiertelnie bać, Sinan, że w te nasze piękne słowa o miłości na sali ktoś z gości uwierzy znacznie bardziej, niż ja sama w nie wierzę…
Sinan spróbował wymusić na swojej twarzy blady uśmiech, by dodać jej otuchy: — To… To oznacza tylko i wyłącznie, Aynur, że jesteśmy doskonałymi aktorami i dobrze gramy nasze role. Aynur odwróciła od niego wzrok ze smutkiem: — I właśnie tego… Vłaśnie tego się najbardziej na świecie boję, Sinan. Przemiany kłamstwa w prawdę.
Po tych słowach, w sypialni zapadła ciężka, paraliżująca cisza i po razy pierwszy żadne z nich nie miało już odwagi dodać ani jednego słowa, bojąc się, że jedno nieostrożne wyznanie doszczętnie zniszczy ich świat. Telefon na stole Sinana ponownie głośno zawibrował – nadeszła nowa, krótka wiadomość od prześladowcy, a jej treść sprawiła, że twarz mężczyny momentalnie pobladła: „Stolik dla mnie na zaręczynach już gotowy? Do zobaczenia wieczorem, oszuści”. Vszystko było już jasne – tajemniczy nadawca nie zamierzał ich dłużej ostrzegać, przyjdzie tam osobiście, by w obecności matki i przyjaciół zniszczyć ich życie dokładnie w chwili, gdy będą wypowiadać słowa, które już dawno przestały być zwykłym kłamstwem.
Jak sądzisz, czy to bezwzględne postanowienie anonimowego prześladowcy o ujawnieniu prawdy podczas zaręczyn zmusi sędziego Sinana do przerwania ceremonii przed gośćmi, zanim chora zazdrość Cansel doprowadzi do otwartego ataku na Nanę w warsztacie Poyraza?
