Cihan odkrywa plan Hancer. Za trzy miesiące zniknie z dzieckiem. Cihan i Hancer dzieli ogromna odległość, bolesna przeszłość oraz kłamstwo, które z każdym kolejnym dniem staje się coraz trudniejsze do ukrycia.
On przebywa samotnie w luksusowym domu, nieustannie spoglądając na ekran telefonu i czekając na choćby jedno słowo od kobiety, której wciąż nie potrafi wyrzucić z serca. Ona natomiast nie wie, że tajemniczy i niezwykle sumienny pracownik, któremu powierzyła przygotowywanie posiłków oraz prasowanie ubrań, jest w rzeczywistości samym Cihanem.
Niewinna rozmowa o smaku sarmy szybko przeradza się w pełną ukrytych emocji wymianę wiadomości. Hancer chwali perfekcyjną pracę nieznajomego, podczas gdy Cihan w ciszy marzy o tym, aby ponownie mu zaufała, pozwoliła się chronić i przestała odrzucać jego pomoc. Mężczyzna jest gotów pozostać w cieniu, jeśli tylko dzięki temu będzie mógł codziennie upewniać się, że Hancer oraz ich nienarodzone dziecko są bezpieczni.
Jedno pytanie całkowicie zmienia jednak przebieg rozmowy. Hancer prosi pracownika o dokumenty potrzebne do ubezpieczenia. Cihan natychmiast rozumie, że formalności mogą ujawnić jego prawdziwą tożsamość i zniszczyć całą misternie przygotowaną intrygę. Próbując się ratować, oznajmia, że zamierza pracować tylko przez trzy miesiące. Nie podejrzewa jeszcze, że ta przypadkowo wybrana data ma dla Hancer znacznie głębsze znaczenie.
Kiedy rozmowa dobiega końca, w sercu Cihana pojawia się niepokój. Dlaczego Hancer tak łatwo zaakceptowała jego odejście? Co zamierza zrobić za trzy miesiące? Odpowiedź poznajemy dopiero w przejmującym finale. Gładząc ciążowy brzuch i zwracając się czule do swojej fasolki, Hancer wyznaje, że po narodzinach dziecka chce porzucić wszystko, uciec daleko od Cihana i rozpocząć zupełnie nowe życie. Czy zdąży odkryć jej plan, zanim Hancer zniknie bez śladu? Czy jego kłamstwo pomoże mu odzyskać ukochaną? Czy stanie się ostatecznym powodem ich rozstania? I co wydarzy się, gdy Hancer dowie się, kim naprawdę jest tajemniczy pracownik, któremu zaczęła ufać?
Scena I: Samotność w luksusie i rozmowa o sarmie
Noc otuliła Stambuł głębokim granatem, a światła miasta drżały na powierzchni Bosforu niczym rozsypane złote monety. Oświetlony most rozciągał się między dwoma brzegami, łącząc nie tylko Europę z Azją, lecz także tysiące ludzkich historii, miłości, rozstań, obietnic i sekretów, których nikt nie miał prawa poznać. Samochody przesuwały się po nim w równych odstępach, pozostawiając za sobą czerwone i białe smugi. Z oddali wszystko wydawało się spokojne, idealne, jakby w tym mieście nie było miejsca na ból ani samotność.
Tymczasem w jednym z luksusowych domów położonych w cichej dzielnicy po europejskiej stronie Stambułu Cihan siedział samotnie przy dużym szklanym stole. Przestronny salon tonął w chłodnym świetle nowoczesnych lamp. Wysokie okna ukazywały panoramę miasta. Starannie dobrane meble świadczyły o bogactwie właściciela, a idealny porządek sprawiał, że wnętrze przypominało bardziej ekskluzywny apartament pokazowy niż prawdziwy dom. V tej doskonałości brakowało jednak jednego – ciepła. Cihan opierał łokcie o stół i trzymał telefon w dłoni. Co kilka sekund dotykał ekranu, sprawdzając, czy nie pojawiła się nowa wiadomość. Viedział, że zachowuje się nieracjonalnie. Minęło zaledwie kilka minut, odkąd wrócił do siebie, ale czas rozciągał się nieznośnie. Czekał na jedno zdanie, na kilka słów, na najmniejszy znak, że Hancer zauważyła to, co dla niej przygotował. Vestchnął ciężko i odłożył telefon na stół, lecz niemal natychmiast znów wziął go do ręki. — Przecież mogła jeszcze nie wrócić — powiedział do siebie cicho. — Albo jest zmęczona. Nie musi od razu pisać.
Próbował zachować rozsądek, ale w rzeczywistości każda minuta ciszy rodziła w nim nowe pytania. Czy sarma jej smakowała? Czy zauważyła wyprasowane koszule? Czy domyśliła się, że człowiek, którego uważała za nieznajomego pracownika, znał jej przyzwyczajenia lepiej, niż powinien? Czy popełnił jakiś błąd? Cihan zacisnął palce na telefonie. Najbardziej bał się właśnie tego ostatniego. Jeden nieuważny gest, jeden szczegół, jedna rzecz wykonana zbyt dobrze mogła zdradzić jego tożsamość. A wtedy wszystko by się skończyło. Nie mógłby już przekraczać progu tego niewielkiego domu. Nie mógłby zostawiać dla niej jedzenia, prasować jej rzeczy ani sprawdzać, czy niczego jej nie brakuje. Nie mógłby być blisko niej nawet w tej absurdalnej, bolesnej formie.
Nagle ekran telefonu rozświetlił się. Cihan zamarł, a serce uderzyło mu mocniej. Gdy zobaczył imię nadawcy, otworzył wiadomość niemal natychmiast. „Na zdrowie dla twoich rąk. Sarma była bardzo smaczna.” Przez kilka sekund wpatrywał się w ekran, jakby tych kilka prostych słów było najważniejszą wiadomością, jaką kiedykolwiek otrzymał. Na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech – nieszeroki, pełen troski. Był to uśmiech człowieka, który od dawna nie zaznał spokoju i nagle otrzymał jego maleńką cząstkę.
W tym samym czasie Hancer siedziała na bordowej kanapie w znacznie skromniejszym, ale przytulniejszym salonie. V pomieszczeniu paliła się niewielka lampa, rzucając ciepłe światło na jasne ściany. Na stoliku stał pusty talerz, na którym pozostało jedynie kilka kropel oliwy. Zapach faszerowanych liści winogron wciąż unosił się w powietrzu. Hancer trzymała telefon obiema dłońmi. Jej policzki lekko się uniosły, gdy zobaczyła odpowiedź: „Smacznego.” — Bardzo rozmowny człowiek — mruknęła z rozbawieniem. Po chwili zastanowienia napisała kolejną wiadomość: „Najbardziej ucieszyło mnie, że nie było w niej porzeczek. Nie znoszę słodkich dodatków w sarmie.”
Cihan przeczytał zdanie i uniósł brwi. Poczuł ulgę, ponieważ przez dłuższą chwilę rzeczywiście zastanawiał się, czy dodać porzeczki. V niektórych domach była to niemal obowiązkowa część przepisu. Ostatecznie jednak zrezygnował. „Wahałem się, czy je dodać” — odpisał. „Najwyraźniej dokonałem właściwego wyboru.”
Palec zawisł nad ekranem. Chciał napisać coś więcej. Chciał zapytać, czy zjadła wystarczająco dużo. Czy nie boli jej brzuch? Czy dziecko jest spokojne? Czy lekarz zalecił jej odpoczynek? Czy w domu jest dostatecznie ciepło? Nie mógł jednak tego zrobić. Dla Hancer był tylko człowiekiem zatrudnionym do pomocy, kimś obcym, kto przychodził podczas jej nieobecności, wykonywał swoje obowiązki, a potem znikał. Mustiał zachować dystans.
Cihan odchylił się na krześle i zamknął oczy. „Chciałbym, żebyś zawsze tak na mnie polegała” – pomyślał. „Żebyś chociaż raz przestała ze mną walczyć, żebyś nie odrzucała każdej wyciągniętej dłoni tylko dlatego, że należy do mnie.” V jego pamięci pojawiła się twarz Hancer – uparta, dumna, a jednocześnie tak bardzo zraniona. Pamiętał sposób, w jaki patrzyła na niego podczas ich ostatnich rozmów. V jej oczach widział uczucie, którego nie potrafiła całkowicie ukryć, ale widział w nich również strach. Ten strach wzniósł między nimi mur. „Pozwól mi się tobą zaopiekować” – mówił w myślach. „Nie musisz wszystkiego robić sama. Nie musisz każdego dnia udowadniać, że jesteś silna. Viem, że jesteś – wiem to lepiej niż ktokolwiek, ale nawet najsilniejszy człowiek czasami potrzebuje kogoś obok.” Otworzył oczy i spojrał na telefon. — Tylko jak mam ci tow powiedzieć, skoro nie chcesz mnie słuchać? — wyszeptał. Nie otrzymał odpowiedzi. Salon pozostawał cichy.
Scena II: Wspomnienie ojca i perfekcyjne koszule
Po drugiej stronie miasta Hancer wciąż uśmiechała się do ekranu. Wspomnienie porzeczek obudziło w niej obraz z przeszłości. Zobaczyła mały rodzinny stół, swojego ojca siedzącego naprzeciwko i miskę z sarmą pośrodku. — Tato, dlaczego wyjmujesz porzeczki? — pytała kiedyś jako mała dziewczynka. Ojciec krzywił się teatralnie. — Ponieważ porzeczki nie mają czego szukać w sarmie. To poważne danie, a nie deser. — Mama mówi, że wszyscy je dodają. — V takim razie wszyscy się mylą. Hancer zaśmiała się wtedy tak głośno, że matka przyszła z kuchni, by sprawdzić, co się wydarzyło.
Teraz wspomnienie tow niosło ze sobą ciepło, lecz zaraz potem pojawił się ból. Ojca już nie było. Nie mogła do niego zadzwonić, odwiedzić go ani zapytać o radę. Pogładziła opuszką palca krawędź telefonu. — Ty też byś ją polubił, tato — powiedziała cicho. — Ani jednej porzeczki. Vzieła głębszy oddech i postanowiła napisać coś jeszcze: „Mój ojciec również nie znosił porzeczek w sarmie. Zawsze mówił, że nie powinno się mieszać słodkiego ze słonym.”
Cihan przeczytał wiadomość i jego uśmiech zgasł. Viedział, jak bardzo Hancer tęskniła za ojcem. Viedział również, jak często czuła się samotna, nawet gdy znajdowała się wśród ludzi. Chciał odpowiedzieć: „Pamiętam”, ale nie mógł. Usunął tow słowo, zanim je wysłał. Zamiast tego napisał: „Wygląda na to, że miał doskonały gust.”
Hancer odczytała odpowiedź i przez moment milczała. — Miał — szepnęła. — Był najlepszym człowiekiem, jakiego znałam. Rozejrzała się po salonie. Na oparciu krzesła wisiały świeżo wyprasowane koszule. Vstała powoli, podeszła do nich i wzięła jedną do ręki. Materiał był idealnie gładki, ani jednego zagniecenia. Rękawy zostały wyprasowane z niezwykłą dokładnością, a kołnierzyk wyglądał tak, jakby koszula dopiero co opuściła pralnię. Hancer przyjrzała się jej z uznaniem. — Jak on tow zrobił? — zapytała samą siebie. — Ja nigdy nie potrafię tak wyprasować rękawów.
Usiadła ponownie i napisała: „Muszę też pochwalić twoją pracę. Koszule są wyprasowane perfekcyjnie, szczególnie rękawy – nie ma na nich ani jednego zagniecenia.”
Kiedy Cihan przeczytał komplement, niemal się roześmiał. Nigdy wcześniej nie przypuszczał, że pochwała za prasowanie koszul może sprawić mu tak ogromną radość. Gdybyś wiedziała, ile razy zaczynałem od początku – pomyślał. Pierwsza koszula nie wyszła dobrze. Na drugiej pojawiło się niewielkie zagniecenie przy mankiecie. Trzecią przypaliłby, gdyby w ostatniej chwili nie odsunął żelazka. Dopiero później nauczył się odpowiednio układać materiał. Mógł zlecić tow komuś innemu, mógł poprosić jedną z osób pracujących w jego domu – nie zrobił tego. Chciał wykonać wszystko własnymi rękami. Każdy ruch żelazka, każdy złożony ręcznik i każda przygotowana potrawa były rzeczami, których nie mógł jej ofiarować otwarcie. „Cieszę się, że jest pani zadowolona” — odpisał formalnie. Po chwili dopisał: „Przepraszam również za dzisiejszą sytuację. Nie chciałem sprawić pani kłopotu ani wywołać dyskomfortu.”
Hancer przeczytała wiadomość, a jej twarz spoważniała. Dzisiejsza sytuacja rzeczywiście była niezręczna. Veszła do domu wcześniej, niż planowała, i niemal zastała tajemniczego pracownika w środku. Nie widziała go dokładnie – wszystko wydarzyło się szybko, a mężczyna zniknął, zanim zdołała się z nim przywitać. Początkowo uznała jego zachowanie za dziwne, później pomyślała, że mógł się przestraszyć albo czuć skrępowany. Nie każdy lubił pracować w obecności właściciela domu. „Nie ma za co przepraszać” — odpisała. „To ja wróciłam wcześniej bez uprzedzenia.”
Cihan przesunął dłonią po twarzy. Viedział, że przeprasza ją nie tylko za dzisiejszą niezręczność. Przepraszał za całe kłamstwo, za obcy numer telefonu, za wymyśloną historię, za tow, że wchodził do domu pod jej nieobecność i udawał pracownika, choć w rzeczywistości był mężczyną, od którego próbowała się oddalić. „Ten dom nie jest miejscem, do którego przychodzę pracować” – pomyślał. „To miejsce, w którym chcę, żebyś poczuła się bezpieczna. Chcę, żebyś weszła do środka i wiedziała, że ktoś o tobie pomyślał, że jedzenie jest gotowe, że nie musisz dźwigać zakupów, że możesz odpocząć.” Vstał od stołu i podszedł do okna. Miasto rozciągało się przed nim pełne świateł, ale on widział jedynie niewielki dom Hancer. „Vybacz mi” – mówił w duchu. „Vciągnąłem cię w tę intrygę, ponieważ nie zostawiłaś mi innego sposobu. Gdybyś przyszła jako Cihan, zamknęłabyś przede mną drzwi. Gdybyś dowiedziała się, że chcę ci pomóc, uznałabyś tow za próbę kontrolowania twojego życia.”
Oparł dłoń o chłodną szybę. „Może naprawdę próbuję je kontrolować” – przyznał gorzko. „Ale robię tow dlatego, że boję się, że znikniesz.” Vyobraził sobie, że pewnego dnia pojedzie do niej, a dom będzie pusty: nie będzie na stole telefonu, w szafie ubrań ani w kuchni kubka, z którego piła herbatę. Ta wizja ścisnęła go za gardło. „Dopóki nic się nie zmieni, wystarczy mi nawet taki kontakt” – pomyślał. „Vystarczy, że przeczytam twoją wiadomość, że będę wiedział, że zjadłaś przygotowany przeze mnie posiłek, że choć przez chwilę mogę być częścią twojego dnia.”
Scena III: Pułapka ubezpieczeniowa i ostateczne odliczanie
Hancer nie miała pojęcia o jego rozterkach. Napisała kolejną wiadomość: „Od tej pory, kiedy będę wracała wcześniej, będę głośniej otwierać drzwi albo zadzwonię przed wejściem. Nie chcę, żeby czuł się pan nieswojo.”
Cihan zmarszczył brwi. Sposób, w jaki troszczyła się o komfort obcego człowieka, jednocześnie go wzruszał i bolał. Dla nieznajomego potrafiła być łagodna, wyrozumiała i cierpliwa. Dla niego miała głównie gniew oraz nieufność. „Gdybyś wiedziała, komu naprawdę tow piszesz, natychmiast przestałabyś być taka uprzejma” – stwierdził z gorzkim uśmiechem.
Hancer odłożyła telefon na chwilę, pogładziła dłonią zaokrąglony brzuch. Jej ruch był delikatny, pełen czułości i nieświadomej nadziei. — Słyszysz, moja fasolko? — powiedziała. — Mamy szczęście. Dziecko poruszyło się lekko, a ona natychmiast się uśmiechnęła. — Tak, wiem. Też go polubiłeś. Vciąż nie chcesz zdradzić mamie swojej tajemnicy? — Przesunęła dłonią po brzuchu. — Ten pan jest naprawdę kulturalny. Gotuje, prasuje, sprząta i jeszcze przeprasza, kiedy tow ja wchodzę za cicho do własnego domu. Vyobrażasz sobie? — Przechyliła głowę i dodała żartobliwie: — Mustimy o niego dbać, bo drugiego takiego pracownika raczej nie znajdziemy.
Przez chwilę jej twarz była spokojna. Hancer pozwoliła sobie uwierzyć, że przynajmniej jeden problem został rozwiązany. V ostatnich tygodniach wszystko wydawało się trudne: każda decyzja niosła konsekwencje, każda rozmowa kończyła się bólem, a każdy plan mógł w każdej chwili runąć. Pomoc w domu była jej potrzebna bardziej, niż chciała przyznać. Ciąża stawała się coraz bardziej widoczna, szybciej się męczyła, a lekarz ostrzegał, że nie powinna się przeciążać.
Cihan wrócił do stołu, przeczytał jej wiadomość jeszcze raz i nagle podjął decyzję. Ten układ nie mógł pozostać jedynie luźnym porozumieniem. Hancer mogła któregoś dnia uznać, że pomoc nie jest już potrzebna, mogła zatrudnić kogoś innego albo po prostu przestać odpowiadać. Mustiał stworzyć powód, dla którego ich kontakt będzie regularny. „Powinniśmy ustalić warunki pracy” — napisał. „Dni, godziny i zakres obowiązków. Tak będzie wygodniej dla obu stron.”
Hancer przeczytała wiadomość i skinęła głową. — Rozsądnie — stwierdziła. Zaczęła pisać odpowiedź, ale przerwała. Przypomniała sobie o formalnościach, które powinna była załatwić już wcześniej: nie chciała zatrudniać nikogo bez ubezpieczenia. Praca w domu również wiązała się z ryzykiem – można było się skalczyć, poślizgnąć albo poparzyć podczas gotowania. „W takim razie przygotuj proszę na jutro dokumenty potrzebne do ubezpieczenia” — napisała. „Kopię dowodu osobistego oraz zaświadczenie o miejscu zamieszkania. Zajmę się resztą.”
Wiadomość dotarła do telefonu Cihana. Mężczyzna przeczytał ją raz, potem drugi. Za trzecim razem jego twarz całkowicie pobladła. — Dokumenty? — powiedział z niedowierzaniem. Odsunął krzesło i gwałtownie wstał.
Nie przewidział tego. Przygotował historię pracownika, numer telefonu i sposób wchodzenia do domu, pomyślał nawet o tym, co odpowie, gdy Hancer zapyta o doświadczenie – nie zastanowił się jednak nad oficjalną umową ani ubezpieczeniem. Jak miał przekazać jej kopię dowodu? Miał znaleźć fałszywy dokument? To byłoby szaleństwo. Nie tylko pogłębiłby kłamstwo, ale mógłby wplątać w nie kolejne osoby i narazić Hancer na problemy prawne. Zaczął nerwowo krążyć po salonie. — Pomyśl, Cihan, musi być jakieś wyjście. — Masował kark, próbując uspokoić oddech. Telefon w jego dłoni wydawał się coraz cięższy.
Minęła minuta, potem druga. Hancer spojrzała na ekran – nie pojawiło się potwierdzenie odpowiedzi. — Może szuka dokumentów — powiedziała. Po kilku kolejnych minutach zaczęła się jednak niepokoić. Czy jej wiadomość zabrzmiała zbyt stanowczo? Czy pracownik obawiał się formalności? A może nie posiadał dokumentów? Może znajdował się w trudnej sytuacji, o której nie chciał mówić?
Cihan w końcu usiadł, lecz po chwili ponownie się podniósł. Napisał kilka wersji odpowiedzi. „Zgubiłem dowód.” – usunął. „Dokumenty są w innym mieście.” – tow również nie brzmiało wiarygodnie. „Nie chcę ubezpieczenia.” – zbyt podejrzane. Przez moment patrzył na pusty ekran, po czym napisał: „Ubezpieczenie nie będzie konieczne.” — Wysłał wiadomość, zanim zdążył się rozmyślić.
Hancer uniosła brwi. „Dlaczego?” — zapytała natychmiast. „Ubezpieczenie jest ważne dla pana bezpieczeństwa. To normalna procedura.”
Cihan westchnął – nie miał dobrej odpowiedzi. Hancer tymczasem poczuła ukłucie niepewności. Może pensja, którą zaproponowała, była zbyt niska? Może pracownik nie chciał jej urazić i próbował znaleźć pretekst, by zrezygnować? „Czy chodzi o wynagrodzenie?” — napisała. „Jeśli uważa pan, że zaproponowana kwota jest niewystarczająca, możemy o tym porozmawiać.” Po chwili wysłała kolejną wiadomość: „A może zrobiłam coś, co panu nie odpowiada? Proszę powiedzieć wprost. Nie chcę, żeby czuł się pan niekomfortowo.”
Cihan przeczytał oba zdania i poczuł potworne wyrzuty sumienia. Hancer zaczynała obwiniać siebie za sytuację, którą stworzył wyłącznie on. — Nie, nie zrobiłaś nic złego — powiedział do telefonu. — To ja zachowuję się jak człowiek, który stracił rozum.
Mustiał szybko wymyślić wiarygodne wyjaśnienie. Spojrzał przez okno, jakby odpowiedź mogła znajdować się gdzieś pomiędzy światłami miasta. Nagle wpadł na pomysł – był ryzykowny, ale dawał mu możliwość uniknięcia dokumentów. „Nie chodzi o pieniądze ani o pani zachowanie” — napisał. „Po prostu jest to dla mnie praca tymczasowa. Nie planuję zostać dłużej niż trzy miesiące, dlatego nie ma potrzeby rozpoczynania procedury ubezpieczeniowej.”
Gdy tylko wysłał wiadomość, uderzył dłonią w oparcie krzesła. — Trzy miesiące… — syknął. — Dlaczego napisałem akurat trzy miesiące?
Mógł wybrać miesiąc, mógł powiedzieć, że pracuje dorywczo przez kilka tygodni. Trzy miesiące zabrzmiały jednak naturalnie, zanim zrozumiał, z czym ta data mogła się wiązać. Ciąża Hancer była zaawansowana. Za mniej więcej trzy miesiące dziecko miało przyjść na świat. Cihan zacisnął szczękę. „Powinienem był tow przewidzieć. Powinienem pomyśleć, zanim cokolwiek wysłałem.”
Hancer patrzyła na wiadomość z mieszanymi uczuciami. — Tylko trzy miesiące… — szepnęła. Poczuła lekkie rozczarowanie. Przyzwyczaiła się już do myśli, że ktoś będzie jej pomagał również po narodzinach dziecka. Pierwsze tygodnie mogły okazać się najtrudniejsze i sama nie wiedziała, czy da sobie radę. Jednocześnie jednak informacja o trzech miesiącach przyniosła jej głęboką ulgę. Była to idealna granica – dokładnie tyle czasu potrzebowała. Przesunęła dłonią po brzuchu, a jej spojrzenie stało się odległe. „To nawet lepiej” – pomyślała. „Za trzy miesiące i tak wszystko się skończy. Nie będę już tutaj potrzebowała pomocy.”
V jej sercu pojawił się lęk, lecz szybko go stłumiła. Plan, który układała od pewnego czasu, nie dopuszczał odwrotu. Po narodzinach dziecka zamierzała odejść nie tylko z domu, nie tylko z dzielnicy – chciała opuścić Stambuł i znaleźć miejsce, w którym niki nie będzie jej znał. Miejsce pozbawione wspomnień o Cihanie, Beyzie, Mukadder i wszystkich konfliktach, które zatruwały jej życie. „Dla mnie nie ma innego rozwiązania” – pomyślała. „Mustię zostawić wszystko za sobą.”
Zamknęła oczy, wyobraziła sobie niewielkie miasteczko, może gdzieś nad morzem – skromne mieszkanie z jednym pokojem, małą kuchnią i oknem, przez które wpadałoby poranne światło. Nie potrzebowała luksusu, potrzebowała bezpieczeństwa. Chciała budzić się obok swojego dziecka bez strachu, że ktoś spróbuje jej je odebrać albo wykorzystać przeciwko niej.
Cihan czekał na odpowiedź, czując coraz większy niepokój. Kiedy telefon v końcu zawibrował, natychmiast przeczytał wiadomość: „Rozumiem. W takim razie możemy ustalić współpracę na trzy miesiące.”
Cihan znieruchomiał. Jej zgoda przyszła zbyt łatwo. Nie zapytała, dlaczego odchodzi. Nie próbowała go przekonać, by został dłużej. Nie napisała nawet, że będzie jej brakowało pomocy – po prostu przyjęła termin trzech miesięcy. Dokładnie trzech miesięcy. Mężczyzna zmarszczył brwi. — Dlaczego tak szybko się zgodziłaś? — zapytał cicho. Napisał: „Czy taki okres na pewno pani odpowiada?”
Hancer spojrzała na ekran. Poczuła, jak jej serce przyspiesza – musiała uważać, by nie zdradzić zbyt wiele. „Tak. Za trzy miesiące moja sytuacja prawdopodobnie się zmieni.”
Cihan wpatrywał się w tow zdanie, czując, jak rodzi się w nim podejrzenie. V jaki sposób? – chciał zapytać. Nie mógł tego zrobić jako pracownik. Obcy człowiek nie miał prawa interesować się jej przyszłością. Zamiast tego odpisał chłodno: „W porządku. W takim razie pozostajemy przy trzech miesiącach.” „Dobrze, dziękuję za dzisiejszą pracę. Dobranoc” — odpowiedziała równie formalnie Hancer. „Dobranoc” — napisał Cihan.
Rozmowa się zakończyła. Ekran telefonu zgasł, pozostawiając go sam na sam z narastającym niepokojem. Przez chwilę stał nieruchomo, a potem odłożył telefon na stół z taką siłą, że urządzenie przesunęło się po szklanej powierzchni. Podszedł do krzesła i chwycił jego oparcie. — Co ci chodzi po głowie, Hancer? — zapytał przez zaciśnięte zęby. — Co planujesz? — Jego oddech stał się cięższy. — Za trzy miesiące urodzi się dziecko, a ty piszesz, że wtedy twoja sytuacja się zmieni. Co tow znaczy?
Viedział, że Hancer nie wspominała o żadnej przeprowadzce ani nowej pracy. Nie miała bliskiej rodziny, do której mogłaby się udać. Nie przygotowywała się również do powrotu do jego domu. Pozostawała tylko jedna możliwość. — Chcesz odeść… — Stwierdził, a Słowa odbiły się echem po pustym salonie. Cihan gwałtownie odsunął krzesło. — Dokąd? Sama… Z dzieckiem? — Przeszedł kilka kroków, po czym zawrócił. — Nie możesz po prostu zniknąć. Nie możesz zdecydować, że zabierzesz dziecko i wyjedziesz, jakby mnie nie było!
V jego głosie mieszany się gniew, strach i bezradność. Nie miał pewności, czy jego podejrzenia były słuszne, ale intuicja podpowiadała mu, że trafił w sedno. Znał Hancer. Viedział, że kiedy podejmowała decyzję, potrafiła zachować ją w tajemnicy do ostatniej chwili. — Co zrobisz za trzy miesiące? — zapytał ponownie. — Gdzie zamierzasz się ukryć?
Sięgnął po telefon, gotów do niej zadać połączenie. Jego palec zatrzymał się jednak nad ikoną – co miał powiedzieć? Jako Cihan nie powinien wiedzieć o rozmowie z pracownikiem. Gdyby teraz zapytał ją o trzy miesiące, natychmiast zrozumiałaby prawdę. Odłożył telefon. Po razy pierwszy zdał sobie sprawę, że jego własne kłamstwo stało się więzieniem: pozwalało mu być blisko Hancer, ale jednocześnie odbierało mu prawo do zadawania pytań. — Sam się w tow wpakowałeś — powiedział gorzko. — A teraz nawet nie możesz jej powstrzymać.
Tymczasem Hancer siedziała na kanapie w swoim cichym salonie. Łzy lśniły w jej oczach, lecz na ustach pojawił się delikatny uśmiech. Pogładziła brzuch i poczuła łagodny ruch dziecka. — Nie martw się, moja fasolko — powiedziała czule. — Mama wszystko zaplanowała. — Otarła policzek. — Jeszcze trzy miesiące, tylko trzy. Mustimy być cierpliwi. — Przez chwilę słuchała ciszy, jakby dziecko mogło odpowiedzieć. — Kiedy się urodzisz, wyjedziemy stąd. Daleko, tak daleko, żeby niki nas nie znalazł i żeby niki nie mógł decydować za nas. — V jej głosie pojawiło się drżenie. — Zaczniemy nowe życie. Może nie będziemy mieli wielkiego domu, może na początku będzie nam trudno, ale będziemy razem. Ty i ja.
Spojrzała v stronę drugiego pokoju, gdzie znajdowały się jeszcze nierozpakowane paczki. V jednej z nich czekała biała kołyska, którą zamówiła kilka dni wcześniej. — Twoja kołyska jest już gotowa — mówiła dalej. — No, prawie gotowa. Mustię ją jeszcze złożyć. Kupiłam też mały kocyk, jest miękki i ciepły. Kiedy cię nim przykryję, nic złego nie będzie mogło cię dosięgnąć. — Zamknęła oczy, pozwalając łzom spłynąć po policzkach. — Jesteś moim talizmanem. Viesz, odkąd dowiedziałam się, że istniejesz, wszystko się zmieniło. Dałaś mi siłę, kiedy myślałam, że już jej nie mam. — Jej dłoń zatrzymała się na brzuchu. — Dzięki tobie zrozumiałam, że nie mogę całe życie czekać, aż ktoś mnie wybierze. Nie mogę prosić o miłość ani walczyć o miejsce w czyimś sercu. Mustię stworzyć własny świat dla ciebie.
Vzięła głęboki oddech. — Może kiedyś zapytasz mnie o swojego ojca. Może będziesz chciał wiedzieć, dlaczego nie ma go przy nas… — Na samo wspomnienie Cihana jej twarz wykrzywił ból. — Nie wiem jeszcze, co ci odpowiem — wyznała. — Nie chcę cię okłamywać. Twój ojciec nie jest złym człowiekiem. Vłaśnie dlatego tak trudno od niego odeść. — Przypomniała sobie jego spojrzenie, dotyk i wszystkie chwile, w których naprawdę wierzyła, że mogą stworzyć prawdziwą rodzinę. — Kochałam go — szepnęła. — Może nadal go kocham, ale czasami miłość nie wystarcza. Czasami mężczyna musi odeść właśnie dlatego, że kocha zbyt mocno i wie, że jeśli zostanie, straci samego siebie.
Dziecko ponownie się poruszyło. Hancer zaśmiała się przez łzy. — Nie zgadzasz się ze mną? Jesteś podobny do niego. Już teraz się ze mną kłócisz. — Pochyliła głowę. — Nie bój się, nie będziemy samotni. Będziemy mieli siebie. Znajdę pracę, wynajmę małe mieszkanie, a kiedy podrośniesz, będziemy spacerować nad morzem. Opowiem ci bajki, których mój ojciec uczył mnie, kiedy byłam mała. — Jej głos stawał się coraz spokojniejszy, jakby wypowiadając te marzenia, zamieniała je w rzeczywistość. — Niki nie będzie na nas krzyczał. Niki nie będzie cię używał do swoich planów. Niki nie będzie decydował, czy zasługuję na tow, by być twoją matką. — V jej spojrzeniu pojawiła się niezłomna determinacja. — Za trzy miesiące odejdziemy, zostawimy ten ból, wszystkie kłamstwa i wszystkie niedokończone rozmowy. — Uśmiechnęła się smutno. — A ten uprzejmy pracownik pomoże nam przetrwać do tego czasu. Dobrze się złożyło, prawda? Odejście dokładnie wtedy, kiedy my…
Nie wiedziała, że w luksusowym domu po drugiej stronie miasta Cihan nadal stał przy szklanym stole, patrząc na ich ostatnią rozmowę. Nie wiedziała, że przeczuwał jej plan. Nie wiedziała też, że te trzy miesiące, które miały dać jej drogę do wolności, dla niego właśnie stały się dramatycznym odliczaniem. Cihan zacisnął dłoń na telefonie. — Nie pozwolę ci zniknąć — powiedział cicho, ale stanowczo. — Nie tym razem.
Hancer natomiast pochyliła się i złożyła delikatny pocałunek na własnej dłoni, a następnie przyłożyła ją do brzucha. — Dobranoc, mój mały talizmanie — wyszeptała. — Jeszcze tylko trzy miesiące, potem będziemy wolni.
Za oknem Stambuł nadal lśnił tysiącami świateł. Most nad Bosforem łączył dwa brzegi, ale pomiędzy Hancer i Cihanem rosła przepaść zbudowana z przemilczanych uczuć, błędnych decyzji i kłamstw, które miały ich chronić, a w rzeczywistości oddalały ich od siebie. Oboje patrzyli w przyszłość, oboje myśleli o tym samym dziecku. Oboje odliczali te same trzy miesiące – jednak każde z nich czekało na zupełnie inne zakończenie.
Jak sądzisz, czy to dramatyczne odkrycie planu Hancer zmusi zdesperowanego Cihana do natychmiastowego porzucenia swojej maski tajemniczego pracownika i wyznania prawdy, zanim upływające trzy miesiące pozwolą jej na zawsze uciec ze Stambułu i ukryć przed nim małą fasolkę?
