“Ich plan okazuje się niezwykle skuteczny. Przez długi czas otoczenie nie zauważa, że Arturo ma poważne problemy ze wzrokiem. On sam zaczyna wierzyć, że utrata wzroku jest karą za grzechy z przeszłości. To przekonanie sprawia, że coraz bardziej zamyka się w sobie i niechętnie przyjmuje pomoc od innych. Ukrywanie prawdy ma jednak swoją cenę.
Arturo staje się drażliwy, nerwowy i chłodny wobec Silvii oraz sąsiadów. Silvia nie rozumie, dlaczego ukochany tak bardzo się od niej oddalił. Pułkownik wszystkim tłumaczy, że cierpi na silne migreny, dlatego większość czasu spędza w mieszkaniu z zasłoniętymi oknami. Takie wyjaśnienie uspokaja otoczenie, a jego tajemnica pozostaje bezpieczna. td4729 Wkrótce pojawia się konieczność wyjazdu do Włoch w sprawie odzyskania jeńców. Dla Arturo to kolejny trudny problem. Ku zaskoczeniu wszystkich odmawia udziału w podróży i proponuje, aby Silvii towarzyszył Esteban.
Prawdziwy powód pozostaje niezmienny – nie chce dopuścić do tego, by ukochana odkryła, że niemal całkowicie stracił wzrok. Na pożegnanie Silvia wręcza mu chusteczkę nasączoną swoimi perfumami, aby nawet podczas rozłąki mógł czuć jej bliskość. Arturo zapewnia ją, że choć dziś nie rozumie jego decyzji, wszystko, co robi, wynika z ogromnej miłości do niej. Słowa te głęboko poruszają Silvię.
Po powrocie z Włoch Silvia jest w doskonałym nastroju. Misja zakończyła się pełnym sukcesem – rozmowy z armatorem przebiegły pomyślnie, a wskazówki Arturo okazały się niezwykle cenne. To jednak nie koniec niespodzianek. Silvia przekazuje pułkownikowi list od Elwiry, którego treść może całkowicie odmienić dalszy bieg wydarzeń.”
