🏛️ Noc przed bramą państwowego ośrodka dla dzieci.
Cihan siedzi w samochodzie, bo strażnik nie wpuścił go do środka bez dokumentów, a obok niego siedzi Huncher.
I nagle, patrząc na metalowe ogrodzenie, Huncher zaczyna mówić o czymś, czego nie powiedziała nigdy nikomu.
Po śmierci taty i odejściu mamy wychowywała ją babcia.
Kiedy babcia trafiła do szpitala, ją i brata umieszczono w takim właśnie miejscu.
Przez cztery miesiące codziennie stała przy żelaznych prętach i patrzyła na drogę, czekając, czy babcia przyjdzie.
Inne dzieci bawiły się w ogrodzie, a ona patrzyła na drogę.
Cihan słucha i dopiero teraz rozumie, kim naprawdę jest kobieta obok niego – kimś, kto zna ten ból z własnego dzieciństwa.
Cześć przyjaciele. Tu Robert Piątek, a więc TRT2 jak zwykle zaprasza nas o 17:20 na “Pannę młodą”.
I powiem wam, że po wczorajszym wieczorze ten odcinek jest jak poranek po pożarze – wszyscy chodzą po zgliszczach i każdy szuka winnego.
Jedni znajdą to w Bejzie, inni w Huncher, a jedna osoba zemdleje z powodu, o którym nikt w rezydencji nie ma pojęcia.
Zanim zaczniemy, mała prośba: jeśli macie w rodzinie kogoś, kto wychował się bez rodziców, albo sami znacie to z własnego życia, napiszcie, jeśli chcecie, jedno zdanie o tym, co wtedy najbardziej pomagało. Myślę, że po tym odcinku te słowa mogą być komuś potrzebne.
Obiecuję, że na koniec zwrócę się do historii Huncher przy bramie ośrodka i wyjaśnię, dlaczego to wspomnienie zmienia wszystko w tym, jak patrzymy na jej kłamstwo.
Powiem też, co oznacza jedno zdanie Nusreta, które padło przy kawie z córką i które moim zdaniem jest najgroźniejszym zdaniem całego tygodnia.
Subskrybujcie, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście, bo w kolejnych dniach wydarzy się tu jeszcze bardzo dużo.
Gdzie skończyliśmy? W czwartek Huncher i Cihan zjedli razem kolację, a Huncher była już o krok od wyznania prawdy o dziecku.
Zapytała go, czym jest miłość, i przyznała, że musiała go okłamać, żeby go chronić.
I kiedy miała powiedzieć, co ukryła, zadzwonił Engin – Cihan wybiegł do rezydencji, gdzie czekała na niego Bejza z prawniczką Beren i policją.
Na podstawie jej skargi, z powodu rzekomo niemoralnego życia ojca, mały Gurur został objęty ochroną państwa i zabrany do ośrodka.
Cihan błagał, żeby mógł go choć uspokoić, lecz nie pozwolono mu.
Tego samego wieczoru Syla wyprowadziła Metina z kliniki i zabrała go do domu swojej mamy, gdzie stracił przytomność, a Cemil znalazł list od Deryi: “Zabrałam Emira i odchodzę”.
I od tego ogrodu pełnego dziennikarzy zaczyna się dzisiejszy odcinek.
Policja jeszcze nie odjechała, a Bejza już gra swoją rolę do końca, zwracając się do prawniczki: – Widzi pani te spojrzenia? Od teraz nie czuję się bezpieczna.
Beren każe Cihanowi odsunąć się od klientki i grozi, że wezwie policję jeszcze raz.
Huncher błaga Cihana, żeby wszedł do rezydencji, żeby nie przedłużać tej sceny.
Nusret łapie córkę za rękę: – Wystarczy, Bejzo, idziemy.
Pod bramą są dziennikarze, a Nusret mówi córce rzeczy, których się nie zapomina: – Głupia! Do tego wszystkiego doprowadziła cię twoja własna niesprawiedliwość.
– Okryjesz hańbą siebie i całą naszą rodzinę, a wszystko, co cię jeszcze spotka, będzie twoją winą.
Bejza odpowiada, że to rodzina Develiolu ją do tego doprowadziła i że to jeszcze nie koniec – zobaczą.
Beren szepcze jej do ucha, żeby się opanowała, bo przecież gra ofiarę i nie może się odsłonić.
A Huncher, stojąc obok Cihana, prosi go cicho o jedno: – Wybacz mi, Cihanie… To ja jestem powodem twojego cierpienia. Wybacz mi, proszę.
Przed bramą Beren urządza konferencję prasową, mówiąc dziennikarzom, że jej klientka Bejza de Veliolu z krwawiącym sercem własnymi rękami musiała oddać dziecko pod ochronę państwa, bo nie miała innego sposobu, żeby uchronić syna przed ojcem i jego niewłaściwym trybem życia.
Dziennikarze pytają Bejzę o szczegóły, ale prawniczka odpowiada za nią, że klientka nie jest w stanie mówić, podczas gdy Bejza bardzo przekonująco ociera łzy.
Cihan dzwoni do Engina i mówi mu wszystko jednym tchem: Bejza przyprowadziła prawniczkę i policję do ogrodu, wyciągnęła decyzję o ochronie i zabrali jego syna do ośrodka.
Engin jest w szoku i każe mu jechać na posterunek, po czym zmienia zdanie: – Nie na posterunek. Do sądu – trzeba rozmawiać z prokuratorem i złożyć sprzeciw.
Cihan wsiada do samochodu, a dziennikarze biegną za nim, krzycząc jego nazwisko.
Za bramą zostają Mukadder i Nusret, a ta wymiana zdań wiele wyjaśnia, bo pokazuje, że tych dwoje łączy coś więcej niż pokrewieństwo.
Mukadder mówi, że Nusret prowadzi bardzo niebezpieczną grę, lecz Nusret przysięga, że nic nie wiedział, dopóki ona do niego nie zadzwoniła.
Mukadder przypomina mu, że przez sprawę Gurura niewiele brakowało, a oboje trafiliby do więzienia, a teraz jego córka własnymi rękami przyprowadziła policję pod same drzwi.
– W tej sprawie jest sędzia, jest prokurator. Jeśli zaczną kopać głębiej, niektórzy z nas mogą spłonąć. Zatkaj usta tej prawniczce! – denerwuje się Mukadder. – Dość, że Bejza oszalała, to jeszcze ona ją podjudza. Zamknij ją w domu albo w szpitalu, rób co chcesz, Nusrecie, tylko zdejmij nam tę zmowę z głowy.
Nusret mówi, że wie, co zrobi. Zapamiętajcie te słowa: “Jeśli zaczną kopać głębiej, niektórzy z nas mogą spłonąć”.
Mukadder ma coś do ukrycia i to nie jest drobiazg.
A Beren, kiedy już siedzą w samochodzie, gratuluje Bejzie: – Wspaniale pani to rozegrała. Pani gra aktorska jest znakomita.
– To dopiero wierzchołek góry lodowej. Show dopiero się zaczyna – zobaczy pani, co zrobimy z pani mężem. Proszę tylko nie wychodzić poza to, co ustalimy.
Bejza obiecuje, że nie wyjdzie, i w tym jednym zdaniu widać, kto tu naprawdę rządzi – Bejza myśli, że wynajęła adwokatkę, lecz wygląda na to, że to adwokatka zaczyna prowadzić Bejzę jak marionetkę.
Beren nie mówi już o procentach i honorarium, lecz mówi o show i o tym, co zrobią z Cihanem.
Ta kobieta lubi wygrywać i chyba lubi też patrzeć, jak przeciwnik się łamie.
Teraz scena, która mnie zabolała: Fadime idzie do Huncher i mówi jej rzeczy, które są jak policzki.
– To wszystko przez ciebie! Skoro tak bardzo interesował cię mój syn, to po co się z nim rozstawałaś?
– Doprowadziłaś go do ruiny i jeszcze ci mało! Teraz musiałaś się uczepić tamtego?
– Zrobiłaś wszystko, żeby omotać pana Cihana i zamknąć go w domu. Jego żona przez to oszalała z zazdrości i okryła nas wstydem przed całym światem!
Huncher próbuje się bronić: – Przecież my tylko rozmawialiśmy…
Lecz Fadime nie słucha: – Twój grzech nie uniósłby nawet szatan! Mogłaś chociaż najpierw rozwieść się z moim synem, a dopiero potem wpuszczać pana Cihana do domu.
– Zniszczyłaś pana Cihana, zniszczyłaś mojego syna, a teraz przyszła kolej na takie maleństwo. Kiedy ta złość z ciebie wyjdzie?
– Chciałabym cię przekląć, ale nie potrafię, bo żal mi wnuka. Mówię ci tylko jedno: żal mi tego niewinnego dziecka w twoim brzuchu, że ma taką matkę!
To jest chyba najtrudniejszy moment dla Huncher w całym tym tygodniu, bo Fadime mówi do niej jak do kobiety, która zdradziła jej syna, a Huncher nie może się bronić, nie zdradzając tajemnicy, którą zna tylko kilka osób.
W domu Joncy Bejza po cichu dzwoni do Gulsum, upewniając się, że Jonca nie słyszy.
Każe jej spakować ich rzeczy, niepostrzeżenie przyjechać do domu jej ojca i nie mówić o tym ani słowa Joncy.
Gulsum jest zachwycona, bo nareszcie ucieknie od skąpej pani, która liczy jej każdy grosz.
Jonca pyta, co mówiła Bejza, a Gulsum kłamie, że Bejza zostaje dziś u ojca, a jutro rano przyjdzie do salonu.
Jonca nie może uwierzyć, przecież ojciec wyrzucił ją kiedyś za drzwi – coś tu się nie zgadza.
I teraz rozmowa przy kawie, o której wspominałem: Nusret siedzi z Bejzą i próbuje do niej dotrzeć.
– Czy ty rozumiesz, co robisz? Czy zdajesz sobie sprawę, dokąd to może zajść?
Bejza odpowiada, że to nieważne, bo wygra.
Nusret ostrzega, że pływa po bardzo niebezpiecznych wodach, za głębokich dla niej, i wtedy mówi zdanie, które sprawiło, że wstrzymałem oddech: – Szantażujesz Cihana dzieckiem, które nie jest ani jego, ani twoje! Jeśli koniec liny wymknie się z rąk, wrzucisz nas wszystkich w ogień.
Bejza odpowiada, że tym razem stawia bardzo pewne kroki.
Nusret pyta, co będzie, kiedy Jonca usłyszy, że jej wnuk jest w ośrodku i jak jej wtedy powstrzyma.
Bejza mówi, że przemyślała wszystko, zrezygnowała z Cihana i chce już tylko zemsty, że nie wynajęła tej diabelskiej adwokatki Beren na darmo, bo ona wszystko załatwi za nią drogą prawną.
– Odbiorę Cihanowi wszystkie pieniądze do ostatniego grosza. Jeśli tak kocha syna, wyda na niego cały majątek.
Nusret zaczyna wreszcie słuchać z uwagą: – To brzmi rozsądnie, ale wyciągnąłeś zawleczkę z granatu – rzuć go szybko, zanim wybuchnie nam w rękach.
Bejza się uśmiecha: – Tato, to większy plan. Podłożyłam ładunki pod wszystkie słabe punkty Cihana, pod jego miękkie serduszko. Pilot jest w mojej ręce – kiedy przyjdzie czas, nacisnę guzik.
W rezydencji Mukadder pyta ze złością, czy ta bezwstydnica wciąż jest w ogrodzie.
Fadime mówi, że rozmawiała z nią i powiedziała jej wszystko, co miała na sercu.
Mukadder kiwa głową z satysfakcją, odsyła ją do pracy, a potem dzwoni telefon.
Mukadder odbiera, a głos po drugiej stronie mówi, że mają złą wiadomość.
Mukadder pyta przerażona, czy ktoś umarł, i słyszy: “Miejmy nadzieję, że żyje”.
– Co to znaczy “miejmy nadzieję”?
– Pani pacjent znowu uciekł. W budynku było zamieszanie i wtedy zniknął. Przeszukali okolicę, nie znaleźli go – szukają dalej.
Mukadder osuwa się na podłogę.
Sinem krzyczy: “Mamo!”, a Fadime biegnie z wodą kolońską.
Mukadder powoli dochodzi do siebie, a kiedy pytają ją, co się stało i kto dzwonił, Sinem mówi, że kiedy wychodziła z pokoju, Mukadder patrzyła na telefon.
Kiedy Mukadder odzyskuje przytomność, kłamie gładko, mówiąc, że od kilku dni tyle się dzieje, że już nie wytrzymała, bo dzwonią znajomi i krewni, bo wiadomość się rozeszła, i kiedy odbierała kolejny telefon, zrobiło jej się słabo.
Sinem jej wierzy i prosi, żeby nie odbierała i nie rozmawiała z nikim o Bejzie, żeby się nie mieszała.
Mukadder każe wszystkim wyjść, chce być sama.
A kiedy zostaje sama, mówi do siebie zdanie, które ujawnia wszystko: – Prawdziwa katastrofa stoi u drzwi, jeśli Metin przyjdzie do rezydencji. Muszą go znaleźć, zanim on tu dotrze.
Fadime, wychodząc z pokoju, mówi do siebie coś bardzo trafnego: “Zabrali jej wnuka, a nie zemdlała. Co takiego powiedzieli jej przez telefon, że straciła przytomność?”.
Fadime, która jest w tym domu od zawsze, zaczyna coś podejrzewać.
I to jest ciekawe, bo Fadime służy w tym domu od wielu lat i zna swoją panią lepiej niż ktokolwiek – jeśli ktoś w tej rezydencji może odgadnąć, kim jest pacjent, o którego tak drży pani domu, to właśnie ona.
Pytanie tylko, czy odważy się zapytać.
W tym samym czasie Huncher sama w swoim domku modli się: – Boże, ja nie jestem złym człowiekiem. Nie jestem zła, jestem tylko bardzo bezradna. Proszę, nie wystawiaj mnie na taką próbę, nie pokazuj mi, jak inni cierpią przeze mnie.
– Daj mi siłę, daj mi siłę, żebym mogła wspierać tego, kogo kocham.
W sądzie Cihan jest na granicy wytrzymałości i mówi do Engina: – Zrób wszystko. Odbierz mojego syna Bejzie.
Engin obiecuje, że go odzyskają, ale prosi, żeby Cihan był spokojny przy prokuratorze, bo nie wiedzą jeszcze dokładnie, co Bejza napisała w skardze, a każdy impulsywny ruch może ich bardzo skrzywdzić.
Okazuje się jednak, że prokurator nie przyjął sprzeciwu, zbada sprawę, a teraz mogą tylko czekać.
Do sądu przyjeżdża Huncher, lecz Engin od razu mówi jej uczciwie, że lepiej, żeby nie przychodziła i że nie powinni się teraz pokazywać razem, bo ktoś może zrobić zdjęcie, a adwokatka Bejzy ma ich na oku.
Zapowiada, że jutro spotka się z Beren i spróbuje znaleźć jakieś rozwiązanie pośrednie.
Cihan wybucha: – Jakie rozwiązanie pośrednie?! Nie pozwolę Bejzie na tę satysfakcję! Odwrócisz to natychmiast!
– Nie mam niczego do ukrycia przed nikim. Jeśli chcą wojny, będę walczył do końca!
Engin mówi do Huncher, że Cihan nie zdaje sobie sprawy z tego, z czym się mierzy, a Huncher odpowiada, że to przez nią – że przyciąga nieszczęście jak piorunochron i każdy, kto jest przy niej, cierpi.
Engin zaprzecza, ale prosi ją o wsparcie: – Tylko nie pokazujcie się razem… To może oznaczać, że Cihan nie odzyska syna.
Huncher się zgadza – nie protestuje, nie tłumaczy się.
Rozumie, że jej obecność przy Cihanie, która jeszcze wczoraj była dla niego oparciem, dziś może stać się dowodem w sądzie przeciwko niemu.
W domu służby Fadime płacze przy Ajsu, mówiąc, że nie chciała Sinem na synową, a Bóg zesłał jej gorszą.
Narzeka na Melicha, że nie dba ani o matkę, ani o siostrę, ani o żonę, i że kiedyś modliła się, żeby wrócil z zagranicy, a teraz żałuje, że te modlitwy zostały wysłuchane.
– Jak ja mam żyć z tym kamiennym sercem? A w brzuchu tej kobiety jest przecież mój wnuk…
Ta scena jest okrutna, bo Fadime płacze nad dzieckiem, które według niej jest jej wnukiem, a które według nas wcale nim nie jest.
Sinem po cichu wymyka się do domku Huncher, mówiąc, że strasznie się martwiła i że uciekła, zanim teściowa zauważyła.
Huncher przyznaje się jej do wszystkiego: – Chciałam mu dziś powiedzieć, Sinem, że to dziecko jest nasze, dlatego zaprosiłam go na kolację.
– Wyobraź sobie, co by było, gdybym mu powiedziała – do tego, co przeżywa, dołożyłabym jeszcze jeden szok…
Sinem uspokaja ją, że to nie jej wina, i opowiada, że Cihan pojechał za policją do sądu, że Engin bardzo się starał, lecz prokurator nie przyjął sprzeciwu.
Cihan wyszedł stamtąd tak wściekły, że Sinem bała się, czy nie zrobi sobie krzywdy.
Huncher pyta, czy Cihan chce być sam, czy potrzebuje starcia: – Gdybym tylko wiedziała, byłabym przy nim…
A potem pęka: – To ja wszystko spowodowałam! Jak mogłam tego nie przewidzieć?! To maleństwo płakało, kiedy je zabierali, serce mi pęka…
Sinem obejmuje ją i mówi wprost: – To nie twoja wina. Cała wina jest po stronie Bejzy – ona nawet nie mrugnęła.
– Wysłala własne dziecko do ośrodka tylko po to, żeby rzucić Cihana na kolana. Jaka matka tak robi?!
Cihan stoi pod bramą ośrodka i prosi strażnika, żeby wpuścił go na pięć minut: – Tylko zobaczę syna i wyjdę, obiecuję.
Strażnik odmawia – bez dokumentów i zezwolenia nie wpuszcza nikogo, każąc rano rozmawiać z dyrektorem.
A potem mówi coś, co jest jedyną pociechą tej nocy: – Powinien się pan cieszyć, że nie wpuszczam nikogo bez zezwolenia. Te drzwi są zamknięte, żeby dzieci były bezpieczne. Pana syn też jest bezpieczny.
Pomyślcie, jak paradoksalne jest to zdanie: ten sam przepis, który dziś odbiera Cihanowi syna, chroni tego syna przed obcymi.
Strażnik nie jest tu złym człowiekiem – robi dokładnie to, co powinien, i chyba właśnie dlatego Cihan nie krzyczy na niego ani nie wdziera się siłą.
Odchodzi do samochodu i czeka – dla człowieka, który przed kilkoma godzinami groził Bejzie, to jest ogromny wysiłek.
Może po raz pierwszy usłyszał, że jego syn jest gdzieś bezpieczny, i to mu na chwilę wystarczyło.
Dzwoni Sinem, a Cihan mówi jej, że jest pod ośrodkiem, że nie wróci do domu bez syna i że będzie tu czekał.
Sinem prosi go, żeby był rozsądny, bo przynajmniej wiedzą, gdzie jest Gurur i że jest bezpieczny, ale Cihan odpowiada: – Mają mi kazać wrócić do domu i siedzieć? Nie zrobię tego.
W domu Engina Syla już śpi, kiedy on wraca – budzi się i tłumaczy, że miała być na dyżurze za koleżankę, ale porozmawiała z dyrektorem, odchodzi z pracy i ten znalazł kogoś na jej miejsce.
Engin cieszy się, że wreszcie skończyła z tą pracą, po czym opowiada jej o obejściu i decyzji prokuratury o ośrodku, mówiąc, że od dawna nie było o niej słychać i że właśnie to planowała.
– To jest potworne, że matka może zrobić coś takiego dziecku…
Syla słucha i przytakuje, a my wiemy, że ona też ma za sobą noc pełną tajemnic.
Dzwoni Cihan, każąc Enginowi natychmiast znaleźć zezwolenie, choćby u dyżurnego prokuratora.
Engin mówi, że jutro porozmawia z Beren, bo to najkrótsza droga, lecz Cihan nie chce czekać do jutra.
Engin błaga, żeby nie kłócił się ze strażnikami, bo sytuacja i tak jest trudna: – Bejza związała nam ręce. Prawo jest jasne i musimy się go trzymać – jeśli chcesz wygrać, musisz być spokojny.
Ale Cihan już się rozłączył i wyłączył telefon.
Cemil dzwoni do teściowej – to jedna z najsmutniejszych rozmów w jego życiu, choć trwa może minutę.
Pyta, czy Deria rozładowała telefon, bo nie może się do niej dodzwonić, a teściowa odpowiada, że Deria nie chce z nim rozmawiać.
Cemil prosi, żeby mógł chociaż usłyszeć głos Emira, lecz ona i na to nie pozwala.
Teściowa przyznaje, że odebrała w tajemnicy, żeby tylko się nie martwił.
Cemil dziękuje, a potem mówi do siebie z goryczą: – Wolałbym połamać sobie nogi, niż pójść do tego salonu…
Późno w nocy Huncher przyjeżdża pod ośrodek, mówiąc, że nie mogła się powstrzymać, musiała przyjść i musiała go przeprosić, bo inaczej nie zazna spokoju.
Cihan mówi, żeby nie myślała w ten sposób i żeby nie słuchała tych, którzy chcą, żeby tak myślała.
Huncher przywiozła mu jedzenie, bo wie, że nic nie jadł, a dla syna musi być silny, oraz koc, bo w samochodzie w nocy może być zimno.
W tym samym czasie Bejza i Nusret piją kawę i nazywają to przedwczesną uroczystością majątku.
Dzwoni Beren, której ludzie w prokuraturze donoszą, że adwokat Cihana próbował podważyć decyzję, ale nic nie wskórał.
– Nie mają innego wyjścia, niż zapukać do moich drzwi. Są w naszej garści! – mówi z satysfakcją Bejza. – Słyszysz, tato? Wielki Cihan de Veliolu jest w mojej garści i zostanie tam, dopóki nie wyciśnie się z niego ostatniej kropli.
Hanser chce już odejść, bo nie powinni być razem widziani, lecz Cihan pyta: – Chcesz coś dla mnie zrobić?
– Oczywiście, cokolwiek potrzebujesz…
– To zostań ze mną.
I wtedy w samochodzie pod bramą pada rozmowa z początku: Cihan mówi, że wolałby, żeby Bejza zawalczyła z nim, nawet żeby wsadziła go do więzienia, byle tylko nie dotykała jego syna, i nie rozumie, jak matka może wysłać dziecko do ośrodka.
A Huncher mówi, że jej jedyną pociechą jest to, że Gurur jest bardzo mały i nie zapamięta tego, podczas gdy ona pamięta wszystko.
– Po śmierci taty i odejściu mamy wychowywała mnie z bratem babcia z emerytury po dziadku – rachunki, czynsz, szkoła brata, pieniądze na węgiel…
– Babcia, żeby wiązać koniec z końcem, czasem chodziła sprzątać po domach. Pewnego dnia przyszła wiadomość, że babcia upadła w czasie sprzątania, zabrali ją do szpitala z zapaleniem płuc.
– Powiedzieli, że szybko z tego nie wyjdzie. A ponieważ nie było nikogo, kto mógłby się nami zająć, ją i brata umieścili w ośrodku…
Cihan jest zaskoczony: – Nie wiedziałem, że byłaś w ośrodku. Dlaczego nigdy mi nie powiedziałaś?
Huncher odpowiada, że może chciała o tym zapomnieć: – Przez cztery miesiące codziennie czekałam, aż babcia przyjdzie i ją zabierze. Kiedy dzieci bawiły się w ogrodzie, ja patrzyłam na drogę przez żelazne pręty – czy babcia idzie?
I mówi do Cihana zdanie, które zostanie z wami na długo: – Niech Bóg nigdy nie zostawi żadnego dziecka bez matki i ojca w takim miejscu. Nieważne, jak dobrze się tam opiekują – nic nie zastąpi rodziców.
– Przez całe życie żyją z bólem tej wielkiej pustki w sercu…
A potem dodaje z odrobiną nadziei: – Ale Gurur ma ludzi, którzy na niego czekają. On nie będzie tam długo.
Między tymi scenami Mukadder rozmawia jeszcze z dyrektorem placówki, z której uciekł Metin.
Przeszukali każdy centymetr wokół, lecz nie ma śladu.
Mukadder wpada w furię: – Jak to nie ma śladu?! Przecież nie zamienił się w ptaka i nie odleciał!
– Macie go natychmiast znaleźć, inaczej zawalę wam ten dom opieki na głowy!
Moment na uśmiech, bo bez tego ten odcinek byłby nie do zniesienia: Cemil i jego wspomnienia.
Deria u matki przypomina sobie, jak niedawno Cemil chwycił ją mocno za ramię w złości, i przyznaje, że to był dla niej najpiękniejszy moment, bo serce o mało nie wyskoczyło jej z piersi, prosząc go w myślach: “Zarycz jeszcze raz”.
A Cemil sam w pustym domu mówi, że bez niej to mieszkanie jest puste i że zgodziłby się nawet na krzyki.
Tych dwoje kocha się tak bardzo, że jedno chce, żeby drugie się złościło, a drugie zgodziłoby się na każdą awanturę – mam nadzieję, że w przyszłym tygodniu ktoś im to wreszcie powie.
Wracam do obietnicy: dlaczego historia Huncher z ośrodka zmienia wszystko?
Bo nagle rozumiemy, skąd się bierze jej strach przed prawdą.
Huncher była dzieckiem, które straciło wszystkich po kolei: tata umarł, mama odeszła, babcia trafiła do szpitala, a ona stała przy prętach i czekała.
Kiedy ktoś tak dorasta, uczy się jednej rzeczy: że wszystko, co kocha, może zostać mu odebrane w każdej chwili.
Dlatego Huncher milczała o dziecku – bała się, że prawda odbierze jej Cihana, że Mukadder odbierze jej maleństwo, że znowu zostanie sama przy prętach.
To nie usprawiedliwia jej kłamstwa, ale je tłumaczy.
A Cihan, który dziś sam stoi przy zamkniętej bramie i czeka na dziecko, pierwszy raz czuje dokładnie to, co ona czuła jako mała dziewczynka.
Moim zdaniem ta noc zbliży ich bardziej niż wszystkie wyznania miłości.
A zdanie Nusreta – “Szantażujesz Cihana dzieckiem, które nie jest ani jego, ani twoje” – to jest zdanie, które może wywrócić cały serial.
Jeśli prawda o pochodzeniu Gurura kiedykolwiek wyjdzie na jaw w sądzie, to nie Cihan straci prawo do opieki – to Bejza i jej rodzina mogą stanąć przed sądem.
I właśnie o tym mówiła Mukadder, kiedy powiedziała, że jeśli zaczną kopać głębiej, niektórzy mogą spłonąć.
Wygląda na to, że kilka osób w tej historii zna tajemnicę, która jest jak tykająca bomba, a Bejza w swojej złości sama zaprosiła prokuratora, żeby zaczął kopać.
Okiem Roberta: uważam, że Bejza tak naprawdę już przegrała, choć jeszcze o tym nie wie.
Jej plan opiera się na tym, że Cihan straci panowanie nad sobą, ale ona nie przewidziała Huncher.
Huncher, która przyjeżdża w nocy z jedzeniem i kocem, która trzyma go za ramię i która opowiada mu o swoim dzieciństwie, robi coś, czego Bejza nigdy nie umiała: uspokaja go.
Dopóki Huncher jest przy Cihanie, pilot w ręku Bejzy może okazać się bezużyteczny.
Druga sprawa to Mukadder i Metin: ta kobieta zemdlała nie z powodu wnuka, tylko z powodu człowieka, którego ukrywała latami.
Fadime to zauważyła, Sinem na razie nie, ale jeśli Metin dotrze do rezydencji, a Mukadder mówi o tym jako o katastrofie, to wszystko, co ta rodzina wie o sobie, może okazać się kłamstwem.
Wygląda na to, że to Syla trzyma teraz w ręku coś, co może zniszczyć Mukadder skuteczniej niż jakikolwiek pozew.
Trzecia sprawa to Fadime: jej słowa do Huncher były okrutne, ale zwróćcie uwagę, że ona naprawdę wierzy, że broni swojego wnuka i honoru syna.
Fadime jest ofiarą kłamstwa, tak samo jak Cihan – kiedy prawda wyjdzie na jaw, będzie jej strasznie wstyd, i moim zdaniem to Fadime będzie pierwszą osobą, która przeprosi Huncher na kolanach.
Czwarta sprawa to Engin i Syla: Engin opowiada jej o potwornej matce, która wysyła dziecko do ośrodka, a Syla przytakuje, mając w domu swojej mamy człowieka, którego właśnie porwała z kliniki.
To jest para, w której jedno mówi wszystko, a drugie nic – wygląda na to, że ta różnica kiedyś między nimi wybuchnie.
I piąta sprawa: Cemil i Deria. Wiem, że to wątek komediowy, ale dziś ma w sobie prawdziwy smutek.
Cemil nie może nawet usłyszeć głosu syna – to jest mała wersja tego, co przeżywa Cihan.
Dwóch ojców tej samej nocy, którym odebrano możliwość zobaczenia dziecka: jeden przez zemstę, drugi przez urazę.
Moim zdaniem to nie przypadek, że scenarzyści pokazali to w jednym odcinku.
A teraz wasza kolej: jak myślicie, czy ta noc pod bramą ośrodka to dobry moment na wyznanie o dziecku, czy lepiej, żeby Huncher zaczekała, aż Gurur wróci do domu?
Napiszcie dziś albo później, po tym, co usłyszeliśmy o jej dzieciństwie – moje zdanie trochę się zmieniło.
Jutro zobaczymy, jak minie Cihanowi noc w samochodzie pod bramą i czy rano dyrektor ośrodka pozwoli mu zobaczyć syna.
Engin ma spotkać się z adwokatką Bejzy, Mukadder po cichu szuka Metina, a Syla musi zdecydować, co dalej zrobić z człowiekiem, którego wyprowadziła na wolność.
Jedno jest pewne: nikt z rezydencji Develiolu nie zasnie spokojnie.
Życzę wam dziś, żeby zawsze ktoś na was czekał w domu, a jeśli ktoś w waszym życiu stoi dziś przy jakiejś zamkniętej bramie i czeka, bądźcie przy nim tak, jak Huncher była przy Cihanie.
Do jutra, przyjaciele!
