Przy rodzinnej kolacji Metin stanie od stołu, spojrzy matce prosto w oczy i powie spokojnie:
– Zepchnąłem ze schodów ciężarną żonę mojego brata. Może zabiłem też własną żonę, tylko tego nie pamiętam. Potrzebuję uleczenia.
Gülsüm zaniesie jego walizkę do samochodu, a godzinę później na progu rezydencji stanie kobieta, którą wszyscy uważali za martwą.
Wszystko zacznie się od poranka po powrocie Hancher ze szpitala, kiedy Mukadder będzie poprawiała synowej poduszki pod plecami. W tym czasie Cihan ruszy schodami w górę prosto do pokoju brata, by zapytać go o wczorajsze wydarzenia. Metin, stojąc tyłem do okna, oświadczy, że wie o wszystkim i chce porozmawiać z Hancher, lecz brat szybko uświadomi mu, że przeprosinami niczego nie załatwi.
– Bracie, tym razem posunąłeś się za daleko.
Wtedy Metin usiądzie na brzegu łóżka i wyzna, że nie jest zdrowy, ponieważ straszy własną rodzinę i sprawia, że jego córka boi się wejść do pokoju. Zamiast uciekać, wyciągnie z szuflady folder prywatnej kliniki psychiatrycznej i poprosi Cihana, aby to on zawiózł go na leczenie.
– Znalazłem klinikę. Miałeś rację, Cihan. To, co przeszedłem, zrobiło ze mnie człowieka, którym nigdy nie byłem.
Cihan zejdzie na dół, czując się tak, jakby ktoś wyrwał mu ziemię spod nóg, a Hancher położy mu dłoń na plecach, obiecując wsparcie dla dobra rodziny. Wieczorem stół w jadalni zostanie nakryty jak na święto, a Mukadder, promieniejąc w perłach, podniesie szklankę z wodą.
– Dzięki Bogu znowu siedzimy razem przy tym stole i jemy wspólnie kolację.
Gdy dzieci pójdą na górę, Metin odłoży widelec i oficjalnie przeprosi Hancher za to, że gdyby coś stało się jej lub dziecku, nigdy by sobie tego nie wybaczył. Mukadder natychmiast zamknie ten temat, uznając, że prawdziwy wróg znajduje się na zewnątrz, lecz Metin wstanie od stołu i wypowie słowa, które zmrożą wszystkich obecnych.
– Oskarżyliście mnie, że zabiłem żonę. Powiedziałem: nie, nie zrobiłem tego, ale teraz już wszystkiego się po sobie spodziewam. Może jednak to zrobiłem i nie pamiętam.
Metin wsiądzie w samochód i odjedzie sam, a Mukadder z płaczem pobiegnie za nim w pantoflach, bezskutecznie wołając jego imię. Cihan natychmiast spróbuje zadzwonić do brata, lecz telefon będzie wyłączony, a recepcjonistka kliniki poinformuje go, że nie mają żadnego nowego pacjenta na dzisiejszy wieczór.
Tymczasem samochód Metina dotrze do starego, opuszczonego budynku z murem z czerwonej cegły, gdzie od wielu dni w kompletnej ciemności przetrzymywana jest zamknięta Sinem. Metin uderzy łomem w mur, aż w końcu w ścianie powstanie otwór, przez który oświetli latarką skuloną na posadzce, wychudzoną i spękaną żonę.
– Wracasz do domu i będziesz udawała, że uciekłaś ode mnie, a potem pożałowałaś i wróciłaś skruszona z podkulonym ogonem. Powiedz to wszystkim… jeśli chcesz jeszcze kiedykolwiek zobaczyć córkę.
W drodze powrotnej Metin będzie precyzyjnie reżyserował każdą kwestię, którą Sinem ma powtórzyć rodzinie, upewniając się, że rola skruszonej uciekinierki zostanie odegrana perfekcyjnie. Godzinę później w rezydencji rozlegnie się dzwonek, Gülsüm otworzy drzwi i krzyknie na widok Sinem, która bosa, w podartej sukience i z walizką w ręku stanie na progu obok mężą.
Mukadder natychmiast stanie w drzwiach jak mur i wrzeszczy na syna, by wyrzucił tę bezwstydnicę za drzwi, lecz Metin wejdzie do holu i przetnie wszystkie krzyki lodowatym tonem.
– To nie jest duch. To moja żona, która mnie zdradziła. Stoi przed wami żywa, z krwi i kości.
Cihan stanie w holu jak rażony piorunem, a w jego głowie wszystkie dotychczasowe dowody – kilof, kopanie grobu i kłótnie – w jednej chwili zamienią się w stos bolesnych nieporozumień. Nagle na schodach pojawi się mała Minę w różowej piżamie z misiem pod pachą, obudzona hałasem dochodzącym z parteru.
Sinem rzuci się w stronę schodów z płaczem, wołając córkę, lecz dziewczynka popatrzy na nią bez słowa, odwróci się i ucieknie z powrotem do swojego pokoju, trzaskając drzwiami. Hancher zatrzyma załamaną Sinem, a Mukadder z satysfakcją podsumuje bolesne odtrącenie ze strony wnuczki.
– Policzek, którego my nie mogliśmy jej wymierzyć, wymierzyła moja malutka wnuczka. Oby to była dla ciebie nauczka.
Metin podniesie walizkę i poleci Gülsüm zanieść ją z powrotem do swojego pokoju, rezygnując z wyjazdu do kliniki, po czym ruszy na górę, cicho pogwizdując pod nosem. Zostając sama w pokoju gościnnym, Sinem zamknie oczy i ze łzami w oczach podejmie najtrudniejszą decyzję swojego życia, by znieść wszelkie upokorzenia wyłącznie dla dobra córki.
– Wolałabym umrzeć, ale dla córki, tylko dla niej muszę stać. Boże, daj mi siłę, żeby to wytrzymać.
