News

Nadejdzie noc, kiedy w pokoju starszego brata, pomiędzy starannie poukładanymi rzeczami, Cihan znajdzie szarą, zaschnięta plamę, podobną do cementu. Nie będzie jeszcze wiedział, że trzyma w dłoni jedyny ślad prowadzący do kobiety, której nikt w rodzinie nie szuka.

Metin, starszy syn Mukadder, wrócił do rezydencji Develioglu po ośmiu latach, gdy wszyscy uważali go za zmarłego. Jego żona Sinem zniknęła – Metin ogłosił, że wyjechała, żeby poukładać sobie myśli, i kazał córce Minę spakować dla mamy walizkę.

A potom służąca Gulsum znalazła tę walizkę w kontenerze na śmieci razem z piżamką, którą dziewczynka włożyła na wierzch, żeby mama nie tęskniła za jej zapachem. Gulsum drżąc ze strachu poszła z tym do Cihana, błagając tylko o jedno: żeby Metin się nie dowiedział.

Tymczasem Sinem siedzi przywiązana do krzesła w ciemnym pokoju, którego nikt nie zna, z nadgarstkami otartymi do krwi i myślami tylko o córce.

Wieczorem Cihan stoi w salonie rezydencji naprzeciwko brata. Na ekranie telewizora zatrzymana bajka o królikach, a w powietrzu wciąż unosi się słodki zapach szamponu Minę.

• To może powiedz to wprost! Niezrównoważony mąż, który wyszedł z psychiatryka, celowo skrzywdził żonę – to chcesz powiedzieć?! Teraz myślisz o swoim bracie?!
• Dowiedziałem się czegoś, co nie pozwala mi myśleć inaczej.

Za uchylonymi drzwiami do kuchni Gulsum przyciska dłoń do ust, przerażona, że Cihan wyjawi jej imię.

• Czego się dowiedziałeś? Mów!
• Nie będę owijał w bawełnę. Spakowałeś rzeczy bratowej i wyrzuciłeś je na śmietnik. Prawda czy nie?

Metin milczy przez dłuższą chwilę.

• Skoro nie odpowiadasz, to znaczy, że prawda. Co ty próbujesz zrobić, bracie? W co próbujesz nas wszystkich wmanewrować? Skoro nie zamierzałeś wysłać tych rzeczy, to po co je pakowałeś? Dlaczego okłamałeś Minę?

Cisza się przeciąga. Metin powoli opada na kanapę, pochyla się, opiera łokcie o kolana i ukrywa twarz w dłoniach. Kiedy znowu się odzywa, jego głos jest cichy i złamany.

• Pytasz, w co chciałem was wmanewrować? To ci powiem. Chciałem, żebyście uwierzyli, że nie jestem żałosnym człowiekiem, że nikt mnie nie porzucił.
• …
• Nie udało mi się, przyłapałeś mnie na gorącym uczynku. Zadowolony? Odeszła twoja bratowa. Zostawiła mnie.

Cihan zamiera i nie potrafi wydobyć z siebie ani słowa. Cała jego złość rozsypuje się w jednej chwili.

• Bracie, ja nie wiem, co powiedzieć…
• Nie ma co mówić. Stało się, daj spokój. Nie wiem, gdzie jest Sinem. Uciekłem się do tej gry, żeby moja córka nie cierpiała, żeby przestała płakać, żeby nie obwiniała matki i jej nie znienawidziła. Chciałem tylko jakoś opanować sytuację.
• …
• Ale potom gniew wziął górę. Poczułem się upokorzony. Kiedy wynosiłem z domu tę walizkę, udając, że wiozę ją Sinem, znienawidziłem samego siebie i wyrzuciłem ją na śmietnik. Teraz ci lżej?
• Nie wiedziałem, że między wami jest aż tak źle…
• Masz prawo tak myśleć. Gulsum też ma prawo podejrzewać. Nawet Sinem ma rację. Jedyną osobą, która tu nie ma racji, jestem ja. Widać nie jestem człowiekiem, którego można kochać.
• Bracie, nie mów tak.
• Wiem, co mówię. Proszę cię tylko o jedno: ta sprawa zostanie tajemnicą między nami. Ani ty, ani Hancer nie będziecie się w to w żaden sposób mieszać. To bardzo prywatna sprawa między mężem a żoną. Niech Sinem sama się zastanowi i sama zdecyduje.
• Dobrze, bracie. Jak sobie życzysz.
• Czy Minę może dziś przenocować u was? Nie mogę patrzeć, jak jest smutna, serce mi się kraje.
• Oczywiście, że może. Zajmiemy się nią. Dobranoc.

Cihan idzie przez ciemny ogród, czując wstyd, że uwierzył służącej bardziej niż własnemu bratu. Przez szybę małego domku widzi Hancer i Minę wtulone w siebie przy telewizorze i postanawia dotrzymać obietnicy i dać bratu spokój.

Tymczasem Metin stoi przy oknie w salonie, a jego oczy znów stają się zimne jak szkło. Wyjmuje chusteczkę, ociera twarz i mruczy do własnego odbicia, że przygotował idealną historię na wypadek znalezienia walizki.

Późną nocą, gdy dom zasypia, Metin skrada się do małego pokoju Gulsum za kuchnią. Uchyla drzwi z cichym skrzypnięciem.

• Wiem, że nie śpisz. Brawo, tak trzymaj. Nawet jeśli nie śpisz, zamknij te swoje ciekawskie oczy. Widzisz to? Nie widzisz, rozumiesz?
• …
• Bo potom patrzysz, a tu się okazuje, że i dla ciebie spakowaliśmy walizkę. Tylko że tym razem nikt jej nie znajdzie na śmietniku.

Drzwi zamykają się cicho. Przerażona Gulsum leży bez ruchu aż do świtu.

O świcie Gulsum wykrada się do starej komórki na narzędzia, gdzie ukryła walizkę. Po odsuńęciu plandeki widzi tylko puste miejsce – walizka i piżamka zniknęły.

Guslum pojmuje, że Metin wie o wszystkim i od tej pory będzie żyła w domostwie jak w klatce.

Jeszcze tej samej nocy Cihan wchodzi do pokoju Metina, szukając pendrive’a z dokumentami firmy. W idealnie uporządkowanym pokoju jego uwagę przykuwa jedna rzecz leżąca z boku.

Cihan podnosi ją do światła i zauważa szarą, chropowatą plamę zaschniętą w twardą skorupę, z której sypie się pył przypominający cement.

• Co ty robisz w moim pokoju? Dlaczego wchodzisz bez pukania?
• Spokojnie, bracie. Przyszedłem się przywitać, nie widziałem cię, więc już wychodziłem.
• Jako dziecko też taki byłeś. Wchodziłeś bez pozwolenia do mojego pokoju, grzebałeś w moich rzeczach, doprowadzałeś mnie do szału. Widać niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają.
• Jako dziecko nie grzebałem w twoich rzeczach, ale ty zawsze chowałeś te, które były dla ciebie cenne. Teraz też się spiąłeś, jakbyś coś ukrywał.
• Dokładnie tak. Ukrywam przed wami skarb!
• Ta rozmowa idzie w złą stronę. Dobranoc, bracie.

Cihan wychodzi, ale zapamiętuje szary, chropowaty pył pachnący kurzem i wapnem.

Rano w jadalni Gulsum ze zdenerwowania tłucze szklankę na marmurowej posadzce. Mała Minę pyta o mamę, a Gulsum ze łzami sprząta odłamki szkła, szepcząc pod nosem z rozpaczą.

• Kto wie, gdzie jest twoja mama i w jakim stanie…
• Coś mówiłaś, Gulsum?
• Nie, nic. Mówię do siebie, jaka jestem niezdarna.
• Na pewno nic przede mną nie ukrywasz?
• Nie, nic.

Gulsum zbiera szkło, wiedząc, że jedno słowo więcej może ściągnąć na nią nieszczęście.

W szpitalu lekarka kończy przeglądać wyniki Mukadder.

• Wyniki są bardzo dobre.
• Czuję się dobrze. Nie mogłabym już wyjść do domu?
• Niestety musimy panią jeszcze trochę obserwować. Zrobimy ostatnie badanie krwi i porozmawiamy.

Lekarka wychodzi, a w drzwiach staje Metin z bukietem białych lilii.

• Metin, synku, witaj! Jak dobrze, że przyszedłeś.
• Naprawdę? Nie wiem, po przebudzeniu zawołałaś Cihana. Pomyślałem, że może nie chcesz mnie widzieć.
• Jak możesz tak mówić? Martwiłam się o Hancer i o wnuka, dlatego o nich pytałam, ale na ciebie czekałam tu z utęsknieniem.
• Wszystko dobre, co się dobrze kończy. Przeżyłaś coś wielkiego, Bóg cię nam oszczędził. Szkoda, że wujek nie miał tyle szczęścia, co ty.
• Co się stało z twoim wujem?
• Nie żyje. Bejza zabiła własnego ojca, kiedy próbowała uciec z kliniki.
• O Boże… Jaka straszna śmierć, umrzeć z ręki własnego dziecka!
• Kto chodzi po błocie, temu się ono przykleja, prawda? Wujek też niejednemu zaszkodził, niejednego skrzywdził. Chociaż ty pewnie wiesz to lepiej.
• Co chcesz przez to powiedzieć?
• Znasz go lepiej, to w końcu twój brat. Wiem, że między wami nie było żadnych tajemnic.
• A Bejza?
• Złapali ją. Jest w szpitalu psychiatrycznym, jej stan jest bardzo zły. Założyli jej kaftan bezpieczeństwa. Taki chyba jest obłęd – w jednej chwili tracisz rozum, matki nie poznajesz.
• Nie czuję się dobrze…
• Przepraszam cię. Przyszedłem jak zwiastun nieszczęścia, ale prędzej czy później i tak byś się dowiedziała. Przynajmniej usłyszałaś to ode mnie.
• Mogłabym trochę odpocząć?
• Oczywiście. Porozmawiamy później. Długo porozmawiamy.

Metin wychodzi, a Mukadder zostaje sama, patrząc z niepokojem na ciężkie, duszace białe lilie stojące przy łóżku.

W ukrytym pokoju Sinem słyszy zgrzyt klucza w zamku. Metin wchodzi z papierową torebką w dłoni.

• Czego ty ode mnie chcesz?! Dlaczego mnie męczysz?! Jeśli chcesz mnie zabić, zabij i niech się skończy ta tortura!
• Nie, umieranie nie jest takie łatwe. Są rzeczy gorsze od śmierci.
• Dosyć, dosyć! Nie wytrzymam! Jeśli chcesz mi odebrać życie, to odbierz albo puść mnie! Błagam, pozwól mi wrócić do córki!
• Nie trać na to oddechu. Przyniosłem ci kanapkę.
• Jeśli zjesz, nie chcę od ciebie niczego.
• Na twoim miejscu nie mówiłbym tak pewnie. Prawdziwa niespodzianka czeka na ciebie później. Przyniosłem ci coś takiego, że jak to zobaczysz, aż podskoczysz z radości.
• Przywiozłeś mi Minę? Moją córkę?!
• Minę? Nie ma tu czego szukać. To nie ona, ale i tak bardzo się ucieszysz.
• Dosyć! Zabierz mi życie, jeśli chcesz! Mam już dość!
• Nie jestem mordercą, ale to, co mi zrobiłaś, nie może pozostać bez kary, prawda?

Metin wychodzi i przekręca klucz, zostawiając kanapkę na podłodze poza zasięgiem spętanej Sinem. Sinem szarpie się na krześle, próbując dosięgnąć jedzenia, i zastanawia przerażona, co gorszego od śmierci przygotował dla niej mąż.