— C niszczy dom Hanser. Kim jest mężczyzna, który stanął u jej boku? Cion przyjeżdża pod dom Hanser z gniewem, którego nie potrafi już dłużej ukrywać.
Zamiast zapukać do drzwi, chwyta ciężki młot i zaczyna z furią burzyć mur na werandzie. Każde kolejne uderzenie wydaje się wyrazem bólu, zazdrości i rozczarowania, które narastały w nim od chwili rozstania z ukochaną.
Wśród huku pękających bloczków CON wraca pamięcią do niezwykle intymnego spotkania z Hanser. Mała wsówka położona na jej dłoni, pierścionek na palcu kobiety i ich pełne niewypowiedzianych uczuć spojrzenia przypominają mu o tym, co kiedyś ich łączyło. Jednak romantyczne wspomnienie szybko ustępuje miejsca brutalnej rzeczywistości.
Drzwi domu nagle się otwierają. Na progu pojawia się Hanser, a tuż obok niej stoi elegancki, tajemniczy mężczyzna.
Cion zamiera z młotem w dłoni. W jego oczach widać wściekłość i poczucie zdrady, podczas gdy przerażona Hanser nie potrafi zrozumieć do czego jest zdolny.
Kim jest nieznajomy, który znalazł się w domu Hanser? Dlaczego jego obecność doprowadziła Ciana do tak gwałtownej reakcji? I czy zniszczony mur okaże się jedynie początkiem znacznie poważniejszej konfrontacji?
— Jedno spojrzenie wystarczy, by stało się jasne, że między tą trójką za chwilę rozegra się scena, która może na zawsze zmienić ich losy.
Gwiazdka, gwiazdka mur, który cią postanowił zburzyć gwiazdka gwiazdka. Spokojna tafla bosforu lśniła pod bladym zimowym niebem.
Woda poruszała się leniwie, jakby zupełnie nieświadoma ludzkich dramatów rozgrywających się na jej brzegach. Pasażerskie promy przecinały cieśninę, pozostawiając za sobą długie białe smugi piany.
W oddali majaczyły gęsto ustawione budynki miasta, a nad nimi wznosił się ogromny most spinający dwa brzegi niczym milczący świadek tysięcy rozstań i powrotów. Dzień wydawał się spokojny, a jednak gdzieś pod tą pozorną ciszą narastało napięcie. Początkowo niemal niezauważalne, podobne do odległego pomruku burzy.
Po chwili delikatna melodia zaczęła nabierać ciężaru. Smyczki stawały się coraz bardziej niespokojne, jakby zapowiadały, że w życiu kilku osób za moment wydarzy się coś, czego nie będzie można już cofnąć.
— Daleko od brzegu Bosforu, przed białym dwupiętrowym domem z ozdobnymi kolumnami, panowała równie złudna cisza.
Na podjazd prowadzący do posesji gwałtownie wjechał miedziano-brązowy samochód. Koła SUVA zatrzymały się na kostce brukowej tak nagle, że spod opon uniosła się odrobina pyłu.
Silnik zgasł, lecz przez kilka sekund nikt nie wysiadał. C siedział za kierownicą i wpatrywał się w dom. Jego dłonie były zaciśnięte na skórzanym kole kierownicy.
Ściskał je tak mocno, że pobielały mu knykcie. Oddychał ciężko.
Pod długim brązowym płaszczem jego pierś unosiła się szybko, jakby mężczyzna właśnie zakończył długi bieg. Nie przyjechał jednak tutaj zmęczony drogą. Zmęczyły go tygodnie bez silności.
— niedopowiedziane słowa, zamknięte drzwi, każde spojrzenie Hanser, w którym dostrzegał żal, ale nigdy nie znajdował odpowiedzi.
Każde jej odejdź wypowiedziane głosem, który jednocześnie błagał, by został. Przede wszystkim zaś męczyła go myśl, że w tym domu mogła zacząć budować życie, w którym nie było już dla niego miejsca.
Cion zacisnął szczękę. “Myślałaś, że wystarczy zamknąć drzwi?” — wyszeptał do siebie, “że postawisz między nami ścianę i wszystko się skończy.”
Przez przednią szybę dostrzegł niski biały murek na werandzie. Jeszcze niedawno go tam nie było.
Konstrukcja odgradzała część wejścia i sprawiała, że dom wyglądał inaczej — chłodniej, bardziej obco. Dla każdego innego człowieka byłaby to tylko niewielka przebudowa.
Dla Ciana stała się symbolem. Hanser wznosiła wokół siebie kolejne przeszkody: najpierw milczenie, potem kłamstwa, następnie wyprowadzka, a teraz prawdziwy mur.
Otworzył drzwi samochodu i wysiadł. Bezlistne gałęzie drzewa rzucały na jego twarz cienkie, nieregularne cienie.
Długi płaszcz poruszał się przy każdym zdecydowanym kroku. Co nie rozglądał się, nie sprawdzał, czy ktoś obserwuje go z okna.
Szedł prosto do wejścia, jak człowiek, który podjął już decyzję i nie zamierzał pozwolić, by rozsądek ponownie go zatrzymał. Wspiął się po schodkach werandy.
Masywne brązowe drzwi znajdowały się zaledwie kilka metrów przed nim. Mógł zapukać, mógł zadzwonić, mógł poczekać, aż Hanser otworzy i pozwoli mu wyjaśnić, dlaczego przyjechał.
Nie zrobił niczego z tych rzeczy. Jego wzrok zatrzymał się na ciężkim młocie opartym o ścianę.
Drewniany trzonek był obdrapany, a metalowa głowica nosiła ślady wcześniejszego użycia. Prawdopodobnie pozostawili go tam robotnicy.
Cong podszedł powoli i zacisnął obie dłonie na trzonku. Przez krótką chwilę stał bez ruchu.
W jego umyśle odezwał się cichy głos rozsądku: “Odłóż go, zapukaj. Porozmawiaj z nią jak człowiek.”
— Ale zaraz potem przypomniał sobie twarz Hanser, gdy po raz ostatni powiedziała mu, że nie ma prawa decydować o jej życiu.
Przypomniał sobie jak odwróciła się od niego, choć jej oczy były pełne łez. Przypomniał sobie mężczyznę, którego samochód widział niedaleko domu.
Uniósł młot. Pierwsze uderzenie spadło na biały murek z ogromną siłą.
Rozległ się głuchy huk. Beton pękł, a w powietrze wzbił się biały pył.
Kawałek bloczka odpadł i roztrzaskał się o posadzkę wandy. Cion patrzył na pierwsze pęknięcie, jakby dostrzegł w nim obietnicę.
“Nie zatrzymasz mnie kolejną ścianą” — powiedział cicho. Uderzył ponownie, tym razem mocniej.
Metalowa głowica wbiła się w konstrukcję, rozrywając zaprawę między bloczkami. Odłamki posypały się na wszystkie strony.
Jeden z nich odbił się od jego buta, ale Cią nawet tego nie zauważył. Trzecie uderzenie, czwarte, piąte.
Z każdym zamachem narasta w nim furia. Nie niszczył już tylko niewielkiego murku.
— W jego wyobraźni każde uderzenie spadało na wszystkie przeszkody, które rozdzieliły go z Hanser.
Na jej kłamstwo, że nic już do niego nie czuje, na własną dumę, przez którą tak długo nie potrafił przyznać, jak bardzo się boi. Na małżeństwo, które stało się więzieniem, na rodzinę, która w imię nazwiska i pozycji odebrała im możliwość prostego szczęścia.
Na każde spojrzenie pełne tęsknoty, po którym oboje odwracali się w przeciwnych kierunkach. “Dlaczego?” — krzyknął unosząc młot — “Dlaczego za każdym razem uciekasz?”
Uderzenie roztrzaskało cały narożnik konstrukcji. Biały pył osiadł na jego płaszczu i włosach.
Con cofnął się o pół kroku, nabrał powietrza i ponownie chwycił młot obiema rękami. “Mogłaś mi powiedzieć prawdę?” — zawołał, choć wiedział, że Hanser prawdopodobnie go nie słyszy — “Mogłaś choć raz spojrzeć mi w oczy i powiedzieć, czego naprawdę chcesz?”
Młot spadł. “Zamiast tego zamknęłaś się tutaj.”
Kolejne uderzenie. “Schowałaś się przede mną.”
Jeszcze jedno. “I sądzisz, że pozwolę ci zniknąć?”
Konstrukcja zaczęła się chwiać. Duży fragment górnej części murku oderwał się i runął na posadzkę z przeraźliwym trzaskiem.
— Cion zatrzymał się na moment, oparł dłonie na trzonku i pochylił głowę. Pod spływał mu po skroniach mimo chłodnego powietrza.
Oddychał gwałtownie. Ramiona zaczynały boleć od wysiłku, ale ból fizyczny był niczym w porównaniu z tym, który od tygodni nosił w piersi.
Właśnie wtedy obraz werandy zaczął rozpływać się przed jego oczami. Głośny huk ustąpił miejsca szumowi wiatru między drzewami.
Pył zmienił się w drobne płatki śniegu niesione chłodnym powietrzem. Cą ponownie zobaczył Hanser.
Stała obok pnia starego drzewa, ubrana w jasnobeżowy płaszcz. Jej długie ciemne włosy poruszały się delikatnie na wietrze.
Była blisko, a jednak sprawiała wrażenie kogoś nieosiągalnego. Tamtego dnia również unikała jego wzroku.
“Zgubiłaś to” — powiedział Cią. Między jego palcami znajdowała się mała, jasna wsówka do włosów.
Hanser spojrzała na nią i przez sekundę na jej twarzy pojawiło się zaskoczenie. “Myślałam, że przepadła.”
“Znalazłem ją w samochodzie.” — “Mogłeś ją wyrzucić.” — “Nie wyrzucam rzeczy, które należą do ciebie.”
— Hanser podniosła na niego oczy. W jej spojrzeniu pojawił się cień bólu.
“Czasami powinieneś. To znaczy nie każdą rzecz warto zachowywać tylko dlatego, że przypomina nam o przeszłości.”
CON zrobił krok w jej stronę. “Mówisz o wsówce czy o sobie?”
Hanser odwróciła głowę. “Nie zaczynaj.” — “To ty zaczęłaś. Od miesięcy mówisz zagadkami, a potem uciekasz zanim zdążę zadać pytanie.”
“Nie wszystko musi zostać wypowiedziane.” — “Właśnie przez takie słowa straciliśmy wszystko.”
Kobieta zadrżała, lecz trudno było stwierdzić, czy z zimna, czy pod wpływem jego słów. Cong powoli ujął jej dłoń.
Hanser początkowo próbowała ją cofnąć, ale zatrzymał ją delikatnym ruchem. “Nie bój się mnie” — powiedział.
“Nie boję się ciebie.” — “W takim razie czego?”
Hanser spojrzała na ich dłonie. Na jej palcu lśnił duży pierścionek.
Jego widok sprawił, że twarz ciana stężała. Pierścionek był jak znak, że pewna granica została już przekroczona.
“Boję się tego, jaka staje się przy tobie” — przyznała cicho — “Zapominam, co powinnam zrobić. Zapominam o konsekwencjach. Przez chwilę wierzę, że moglibyśmy zacząć od początku.”
— “Możemy.” — “Nie.” — “Dlaczego?”
“Ponieważ ty za każdym razem burzysz wszystko, co próbuję odbudować.”
Con patrzył na nią długo. “A ty za każdym razem stawiasz nowy mur.”
“Może mur jest jedyną rzeczą, która potrafi nas ochronić… przede mną, przed nami samymi.” Otworzył jej dłoń i ostrożnie położył na niej wsuwkę.
Jego palce przez chwilę pozostały na jej skórze. “Zachowaj ją” — powiedział — “nawet jeżeli nie chcesz zachować niczego innego.”
Hanser patrzyła na mały przedmiot, jakby miał ogromne znaczenie. “Dlaczego to robisz?”
“Ponieważ należała do ciebie w dniu, w którym po raz pierwszy powiedziałaś mi prawdę.” — “Jaką prawdę?” — “Że mnie kochasz.”
W oczach Hanser pojawiły się łzy. “Nie powinieneś do tego wracać.” — “Nigdy od tego nie odszedłem. Cio, spójrz na mnie.”
Nie zrobiła tego. “Hanser, spójrz mi w oczy i powiedz, że nic już nie czujesz.”
Jej palce zacisnęły się wokół wsówki. “To nie ma znaczenia.” — “Dla mnie ma, a dla mnie nie może mieć.”
“To nie jest odpowiedź.” — “To jedyna odpowiedź, jaką mogę ci dać.”
Cion przybliżył się jeszcze bardziej. “Pierścionek na twoim palcu nie zmieni tego, co widzę w twoich oczach.”
— Hanser gwałtownie cofnęła dłoń. “Nie masz prawa mówić o tym pierścionku.”
“Kto ci go dał?” — “To nie twoja sprawa.” — “Wszystko, co dotyczy ciebie jest moją sprawą.”
“Właśnie dlatego muszę trzymać się od ciebie z daleka. Nie rozumiesz granic, nie przyjmujesz odmowy. Próbujesz decydować za wszystkich.”
“Nie chcę decydować za ciebie. Chcę tylko, żebyś przestała pozwalać innym decydować o naszym życiu.”
“Naszego życia już nie ma.” Słowa Hanser zabrzmiały stanowczo, lecz jej głos zadrżał.
Cion to zauważył. “Powiedz to ještě raz. Nie zmuszaj mnie. Powiedz, że nic między nami nie zostało. Powiedz to i odejdę.”
Hanser przez długą chwilę milczała, później spojrzała na niego, a w jej oczach było wszystko oprócz obojętności. “Nic między nami nie może zostać” — wyszeptała.
Cą uśmiechnął się gorzko. “Znowu zmieniasz słowa, ponieważ czasami to czego chcemy nie ma żadnego znaczenia.”
“Dla mnie ma.” — “W takim razie będziesz cierpiał.” — “Już cierpię.”
Hanser spuściła wzrok na wsówkę. Kiedy ponownie uniosła głowę, na jej twarzy pojawiła się maska chłodu.
“Nie przychodź więcej.” — “Nie obiecuję.” — “Musisz.” — “Nie potrafię.” — “Naucz się.”
Odeszła, pozostawiając go obok starego drzewa. Wsówkę zabrała ze sobą.
Nie wyrzuciła jej, choć mogła to zrobić na jego oczach. To wspomnienie skończyło się nagle, rozerwane kolejnym uderzeniem młota.
— CON ponownie znajdował się na Werandzie. Tym razem jego gniew był jeszcze większy.
“Mur cię nie ochroni!” — krzyknął. Młot uderzył w środkową część konstrukcji.
Cały rząd bloczków pękł, a biały gruz osunął się u jego stóp. “Nie ochroni cię przede mną.”
Kolejne uderzenie. “I nie ochroni mnie przed tobą.”
Ją nie wiedział już, czy niszczył przeszkodę, czy samego siebie. Każdy zamach odbierał mu siły, ale jednocześnie przynosił krótką, gwałtowną ulgę.
Wreszcie mógł zrobić coś z gniewem, który dotąd musiał ukrywać pod spokojnym tonem i niewzruszonym spojrzeniem. Nie zauważył ruchu za drzwiami.
Wewnątrz domu Hanser siedziała w salonie naprzeciwko mężczyzny w eleganckim czarnym garniturze. Na stoliku między nimi leżała otwarta teczka z dokumentami.
Pierwszy huk sprawił, że oboje spojrzeli w stronę korytarza. “Co to było?” — zapytał mężczyzna.
Hanser zastygła. Rozległo się drugie uderzenie, później trzecie. Szklanki stojące na tacy zadrzały.
“Ktoś jest na werandzie” — powiedział mężczyzna podnosząc się. Hanser również wstała, lecz przez moment nie mogła zrobić kroku.
— Rozpoznała ten rodzaj gniewu jeszcze zanim zobaczyła jego twarz. “Cio…” — wyszeptała.
Mężczyzna odwrócił się ku niej. “Jesteś pewna?” — “Nikt inny nie zachowywałby się w ten sposób.”
“Wezwę policję.” — “Nie” — odpowiedziała zbyt szybko. Mężczyzna zmrużył oczy.
“Ktoś demoluje twój dom.” — “Ja z nim porozmawiam.” — “Hanser, od kilku minut próbujesz przekonać mnie, że ten człowiek nie ma już wpływu na twoje decyzje. Teraz słyszysz jego głos i natychmiast chcesz go chronić.”
“Nie chronię go, więc pozwól mi zadzwonić.” Hanser spojrzała na telefon w jego dłoni: “Proszę, ještě nie.”
“Czego się spodziewasz? Że sam się uspokoi?” Kolejny potężny huk przerwał ich rozmowę.
Tym razem odgłos był tak silny, że dobiegł ich trzask rozpadających się bloczków. Hansel ruszyła do drzwi, a mężczyzna podążył za nią.
“Zostań w środku” — powiedział — “Nie wiesz w jakim jest stanie.” — “Właśnie dlatego muszę wyjść.”
“To nie jest rozsądne.” Hanser zatrzymała się z dłonią na klamce: “Nic w mojej relacji z Cichaem nigdy nie było rozsądne.”
Otworzyła drzwi. Pierwszy na werandę wyszedł mężczyzna w garniturze.
Zachował ostrożność, lecz w jego postawie nie było strachu. Stanął w progu i z poważną miną przyjrzał się zniszczeniom.
Cion właśnie brał kolejny zamach. Młot spadł z ogromną siłą.
Ostatni większy fragment murku rozpadł się zasypując posadzkę białym gruzem. Mężczyzna w garniturze nie powiedział ani słowa.
— Cong poczuł jednak na sobie jego spojrzenie. Powoli odwrócił głowę.
Zobaczył elegancką sylwetkę w drzwiach. W jego oczach pojawiło się coś jeszcze groźniejszego niż wcześniejsza furia — zazdrość, podejrzliwość, potwierdzenie wszystkich najgorszych wyobrażeń, które prześladowały go podczas drogi.
Wyprostował się, mocniej zaciskając dłonie na trzonku. Wtedy za nieznajomym pojawiła się Hanser.
Miała na sobie ten sam jasnobeżowy płaszcz, który pamiętał ze spotkania pod drzewem. Przez moment C odniósł wrażenie, że przeszłość i teraźniejszość nałożyły się na siebie.
Znów widział jej smutne oczy, pierścionek, zaciśniętą dłoń, w której ukryła wsówkę. Tym razem jednak nie byli sami.
Hanser zobaczyła gruz, zniszczony murek i młot w rękach Ciana. Jej twarz pobladła.
“Co ty wyprawiasz?” — zawołała. W jej głosie brzmiały jednocześnie strach, oburzenie i niedowierzanie.
Cą natychmiast przerwał, oparł głowicę młota na gruzach i próbował uspokoić oddech. Przez kilka sekund nie był w stanie odpowiedzieć.
Patrzył tylko na Hanser, a później na stojącego obok niej mężczyzny. “Więc to prawda” — powiedział w końcu.
Hanser zmarszczyła brwi. “O czym ty mówisz?” — “Nie musisz już udawać.”
“To ty przyjechałeś pod mój dom i zacząłeś go niszczyć. Jak śmiesz jeszcze czegokolwiek ode mnie żądać?”
Cong wskazał spojrzeniem mężczyznę w garniturze. “Kim on jest?” — “To nie ma żadnego znaczenia.” — “Dla mnie ma.”
“Oczywiście. Dla ciebie wszystko ma znaczenie, kiedy wydaje ci się, że tracisz kontrolę.”
— Mężczyzna w garniturze zrobił krok naprzód: “Proszę odłożyć młot.”
Cion skierował na niego lodowate spojrzenie: “Nie rozmawiam z tobą.”
“Stoi pan na cudzej posesji i niszczy cudzą własność. W tej sytuacji będzie pan rozmawiał również ze mną.”
“Nie wtrącaj się w sprawy, których nie rozumiesz.” — “Rozumiem wystarczająco dużo. Kobieta, przed której domem pan stoi, jest przerażona.”
C spojrzał na Hanser: “Boisz się mnie?” Kobieta otworzyła usta, lecz nie odpowiedziała od razu.
To krótkie milczenie ugodziło go mocniej niż wszystkie możliwe oskarżenia. “Naprawdę się mnie boisz?” — powtórzył ciszej.
Hanser zeszła o jeden stopień niżej. “Boję się tego, co robisz. Spójrz na siebie. Przyjechałeś tutaj bez słowa, chwyciłeś młot i zniszczyłeś póły.”
“Ten mur nie powinien tutaj stać.” — “To mój dom.” — “Ten dom miał być naszym miejscem.”
“Nigdy nim nie był.” — “Kłamiesz.” — “Nie masz prawa nazywać mnie kłamczuchą po wszystkim, co zrobiłeś.”
“A ty masz prawo zamknąć się tutaj z obcym mężczyzną i oczekiwać, że będę udawał, iż nic mnie to nie obchodzi?”
Hanser spojrzała na niego z niedowierzaniem. “Więc właśnie o to chodzi. Nie o mur, nie o dom, nie o rozmowę. Przyjechałeś tutaj z zazdrości.”
“Odpowiedz mi, kim on jest?” — “Nie, Hanser, nie będę się przed tobą tłumaczyć.”
“Masz na palcu jego pierścionek?” Hansel odruchowo spojrzała na swoją dłoń.
— Cion zauważył ten gest. “Wiedziałem.” — “Niczego nie wiesz.”
“Widziałem go już wcześniej. Widziałem samochód. Teraz znajduję go w twoim domu, a ty wychodzisz za nim, jakby miał cię przede mną chronić.”
“Może ktoś wreszcie powinien?” Słowa Hanser sprawiły, że C ją znieruchomiał.
Mężczyzna w garniturze uważnie obserwował ich oboje. Dostrzegał gniew ciana, lecz widział również coś, czego nie dało się ukryć: rozpacz człowieka przekonanego, że właśnie traci ostatnią osobę, na której naprawdę mu zależało.
“Hanser” — powiedział Cią ochrypłym głosem — “Poproś go, żeby wszedł do środka.” — “Dlaczego?”
“Ponieważ musimy porozmawiać.” — “My nie umiemy rozmawiać. Ty oskarżasz, ja się bronię. Ty podnosisz głos, ja odchodzę. Później wracasz i niszczysz wszystko, czego nie potrafisz zrozumieć.”
Cion spojrzał na gruzy. “Zniszczyłem ścianę.” — “Nie, zniszczyłeś kolejną rzecz, która należała do mnie.”
“Zbudowałaś ją po to, żeby mnie zatrzymać.” — “Nie wszystko kręci się wokół ciebie.”
“To dlaczego powiedziałaś robotnikom, żeby postawili ją właśnie tutaj? Dokładnie w miejscu, w którym kiedyś siedzieliśmy… w miejscu, gdzie powiedziałaś, że ten dom mógłby stać się naszym novym początkiem?”
Na twarzy Hanser pojawiło się zaskoczenie. “Skąd o tym wiesz?” — “Pamiętam każde słowo, które wtedy wypowiedziałaś.”
Jej oczy zaszkliły się. Cong puścił trzonek jedną ręką i wyprostował obolałe palce.
“Powiedziałaś, że chciałabyś kiedyś usiąść tutaj bez strachu, że chciałabyś mieć dom, do którego nikt nie wchodzi bez pozwolenia, dom, w którym sama będziesz podejmowała decyzję.”
— “I właśnie dlatego powinieneś odejść.” — “Nie, Cio, powiedziałaś, że nikt nie wejdzie bez pozwolenia, ale jego wpuściłaś.”
Mężczyzna w garniturze odetchnął powoli: “Przyjechałem w sprawie dokumentów.”
Cion przeniósł na niego wzrok: “Jakich dokumentów?”
Hanser natychmiast odpowiedziała: “Nie musi ci niczego wyjaśniać.” — “Ty więc wyjaśnij.” — “Nie dotyczą domu.”
Milczała. “Chcesz go sprzedać?” — zapytał. Jej twarz zdradziła odpowiedź.
Cion roześmiał się krótko, gorzko. “Oczywiście. Sprzedasz dom. Wyjedziesz, znikniesz, zanim zdążę cię zatrzymać.”
“Nie masz prawa mnie zatrzymywać.” — “Dokąd chciałaś pojechać?” — “To bez znaczenia.”
“Dla mnie ma znaczenie wszystko, co może sprawić, że więcej cię nie zobaczę.” Ostatnie słowa niemal wykrzyczał.
Zapadła cisza. Gniew Hanser osłabł.
Po raz pierwszy zobaczyła nie tylko zniszczony murek i młot. Dostrzegła drżenie jego dłoni, zmęczenie, ból ukryty pod warstwą pyłu, potu i wściekłości.
“Dlaczego zawsze musisz przychodzić za późno?” — zapytała cicho. Cion zmarszczył brwi: “Co to znaczy?”
“Kiedy czekałam na jedno twoje słowo, milczałeś. Kiedy potrzebowałam, żebyś stanął po mojej stronie, wybierałeś rodzinę. Kiedy prosiłam, żebyś mi zaufał, żądałeś dowodów. A teraz, kiedy próbuję zbudować cokolwiek bez ciebie, przyjeżdżasz z młotem.”
— “Przyjechałem, bo dowiedziałem się, że wyjeżdżasz.” — “I nie pomyślałeś, żeby zapytać dlaczego?” — “Pomyślałem, tylko bałem się odpowiedzi.”
Hanser spojrzała na niego z mieszaniną smutku i złości. “Con deoglu boi się odpowiedzi?” — “Kiedy odpowiedź może oznaczać, że cię straciłem… tak.”
Mężczyzna w garniturze odsunął się o krok. Napięcie między nimi było zbyt osobiste.
Czuł, że nie powinien uczestniczyć w tej rozmowie, a jednak nie zamierzał zostawiać Hanser samej, dopóki Cion trzymał młot. C zauważył jego ruch, powoli odsunął narzędzia od gruzów i położył je na ziemi.
Głuchy dźwięk metalowej głowicy uderzającej o posadzkę zabrzmiał jak zakończenie bitwy. “Już go nie trzymam” — powiedział — “Teraz nadal się mnie boisz?”
Hanser spojrzała najpierw na młot, później na jego twarz. “Tak.” Ciją pobladł.
“Ale nie dlatego, że mógłbyś mnie skrzywdzić” — dodała — “Boję się, że znowu ci uwierzę.”
W jego oczach pojawiło się zaskoczenie. “Hanser…”
“Boję się, że wystarczy jedno twoje słowo, a zapomnę o wszystkim: o upokorzeniu, o samotności, o nocach, kiedy czekałam, aż wybierzesz mnie, a ty nawet nie przyszedłeś. Boję się, że zburzysz nie tylko ten mur, ale wszystkie granice, które z takim trudem postawiłam.”
Cion zrobił krok, lecz natychmiast się zatrzymał. “A jeżeli te granice cię unieszczęśliwiają?” — “Przynajmniej są moje.”
“Pozwól mi naprawić to, co zepsułem.” — “Nie wszystko można naprawić.” — “Nie dowiemy się, jeśli ciągle będziesz uciekała.” — “A ty nie zrozumiesz, dopóki ciągle będziesz mnie ścigał.”
— Stali naprzeciwko siebie po dwóch stronach sterty gruzu. Nie było już murku, fizyczna przeszkoda została całkowicie zniszczona, a jednak nigdy wcześniej dzieląca ich odległość nie wydawała się tak wielka.
Mężczyzna w garniturze spojrzał na pokruszone bloczki. “Naprawa będzie kosztowna” — powiedział chłodno.
Cą nie odrywał wzroku od Hanser. “Zapłacę za wszystko.” — “Nie chodzi o pieniądze” — odpowiedziała.
“Wiem. Naprawdę tak. Chodzi o to, że znowu zdecydowałem za ciebie.”
Hanser nie odpowiedziała. C wziął powolny oddech. “Nie powinienem był tego robić.”
Mężczyzna w garniturze uniósł brwi, jakby nie spodziewał się przeprosin. “Ale nie będę przepraszał za to, że przyjechałem” — kontynuował Cią — “I nie będę udawał, że potrafię spokojnie patrzeć jak znikasz.”
“Nie masz wyboru.” — “Zawsze jest wybór.” — “Nie wtedy, gdy jedna osoba nie chce już walczyć.”
Cion spojrzał na nią długo. “Nie wierzysz we własne słowa.” — “Nie mów mi w co wierzę.”
“Masz ještě tę wsówkę?” Pytanie pojawiło się nagle. Hanser zamarła.
Mężczyzna w garniturze spojrzał na nią, nie rozumiejąc znaczenia tych słów. “Co to ma wspólnego z tą sytuacją?” — zapytała.
— “Odpowiedz. Nie wyrzuciłaś jej.” Hanser zacisnęła palce.
Cion zauważył drobny ruch jej dłoni. “Nadal ją masz” — powiedział.
“To tylko wsówka.” — “Nie, to dowód, że nie wyrzuciłaś wszystkiego.” — “Nie buduj nadziei na podstawie małego kawałka metalu.”
“Zbuduję ją na czymkolwiek, co mi pozostawisz.” Łza spłynęła po policzku.
Hanser szybko ją otarła, jakby wstydziła się tej jednej chwili słabości. “Odejdź” — wyszeptała.
C stał nieruchomo. “Proszę” — dodała — “Nie zmuszaj mnie, żebym znowu stała się okrutna tylko po to, żebyś mnie posłuchał.”
Jego twarz stężała, lecz tym razem nie było na niej gniewu. Pozostało jedynie rozżalenie.
“Odejdę” — powiedział — “ale wrócę, żeby naprawić murek.” — “Nie chcę, żebyś go odbudowywał.”
C spojrzał na gruzy: “Dlaczego?”
Hanser również przeniosła wzrok na zniszczoną konstrukcję: “Ponieważ teraz za każdym razem, gdy na niego spojrzę, będę pamiętała, dlaczego go zburzyłeś.”
“To dobrze czy źle?” — “Jeszcze nie wiem.”
— Cion podniósł wzrok. Przez kilka długich sekund patrzyli na siebie w milczeniu.
Mężczyzna w garniturze obserwował ich z boku, lecz żadne z nich nie zwracało już na niego uwagi. W oczach Ciana wciąż płonął gniew, ale pod nim znajdowała się nadzieja — niewielka i niebezpieczna, podobna do iskry, która mogła zarówno rozświetlić ciemność, jak i spalić wszystko dookoła.
W spojrzeniu Hanser mieszały się strach, bezradność i uczucie, którego tak długo próbowała się wyprzeć.
Cion cofnął się o krok. “Nie podpisuj dziś tych dokumentów” — powiedział.
“Nie możesz mnie o to prosić.” — “Mogę. Nie mogę ci rozkazać, ale mogę prosić. Co zmieni jeden dzień? Daj mi ten dzień, a pokażę ci, że tym razem nie przyjechałem tylko po to, żeby coś zniszczyć.”
Hanser nie odpowiedziała. Cio odwrócił się i ruszył w stronę schodów.
Przy pierwszym stopniu zatrzymał się, nie patrząc za siebie. “Mur można odbudować w kilka godzin” — powiedział — “ale jeżeli dziś wyjedziesz, może nie wystarczyć nam całe życie, żeby odnaleźć do siebie drogę.”
Zszedł z werandy. Hanser patrzyła, jak powoli oddala się w stronę samochodu.
Nie zawołała go, nie zatrzymała. Nie obiecała również, że pozostanie.
Dopiero gdy CON znalazł się przy drzwiach SUV-a, otworzyła zaciśniętą dłoń. Leżała w niej mała, jasna wsówka do włosów.
— Mężczyzna w garniturze spojrzał na przedmiot, a później na Hanser: “To o niej mówił?”
Kobieta skinęła głową. “Dlaczego ją nosisz?”
Hanser obserwowała ciana wsiadającego do samochodu: “Ponieważ czasami najtrudniej wyrzucić rzeczy, które przypominają nam o tym, kim byliśmy, zanim wszystko się rozpadło.”
“A kim wtedy byłaś?” Hanser zamknęła dłoń wokół wsówki: “Kobietą, która wierzyła, że miłość wystarczy.”
Silnik samochodu uruchomił się. Cio nie odjechał jednak od razu.
Przez boczną szybę spojrzał na Werandę. Ich oczy ponownie się spotkały.
Między nimi nie было już białego murku. Pozostała tylko sterta gruzu i kilka metrów pustej przestrzeni.
Ale czasami właśnie pierwszy zburzony mur staje się początkiem drogi prowadzącej z powrotem do człowieka, którego nigdy naprawdę nie przestało się kochać.
Obraz twarzy Hanser powoli pociemniał. W jej wielkich oczach wciąż malował się lęk, lecz obok niego pojawiło się coś nowego — pytanie, na które nie znała ještě odpowiedzi.
Czy tym razem naprawdę zamierzał odbudować ich życie? Czy też zburzenie Murku było tylko początkiem kolejnej burzy, która miała pozostawić po sobie jeszcze więcej ruin?
Dramatyczna muzyka osiągnęła kulminacyjny moment, a obraz całkowicie zniknął w ciemności.
