Cihan ujawnia prawdę o Hanser. Cemil wyrzuca siostrę z domu, a Melich traci do niej zaufanie.
W skromnym domu Cemila dochodzi do konfrontacji, która na zawsze może zmienić życie Hanser. Melich staje u jej boku i odważnie przeciwstawia się Cihanowi, przekonany, że to właśnie on ochronił kobietę, gdy wszyscy inni odwrócili się od niej.
Nie wie jednak, że Cihan przyszedł przygotowany. Z pozornym spokojem wyciąga z kieszeni tajemnicze fotografie, które mają udowodnić, że Hanser nie jest tak niewinna, jak wszystkim się wydawało.
Gdy Melich ogląda zdjęcia, jego pewność zaczyna znikać, a w jego oczach pojawia się bolesne rozczarowanie. Cihan oskarża Hanser o manipulacje i wykorzystanie Melicha jako narzędzia w swojej zemście.
Ona nie potrafi się bronić — stoi nieruchomo ze łzami w oczach, podczas gdy kolejne słowa Cihana niszczą resztki zaufania obecnych w pokoju ludzi.
To jednak dopiero początek dramatu. Po odejściu Cihana Cemil traci cierpliwość i podejmuje decyzję, której Hanser najbardziej się obawiała.
— Wyrzuca siostrę z domu, odrzuca przyniesione prezenty i oznajmia, że od tej chwili nie ma już brata o imieniu Cemil. Derya zamyka przed Hanser drzwi, pozostawiając ją na werandzie z czarnym workiem zawierającym cały jej dobytek.
Tymczasem Cihan, choć na oczach innych zachowywał się chłodno i bezwzględnie, nie potrafi zapanować nad własnymi emocjami. Za kierownicą samochodu wybucha gniewem, gwałtownie zatrzymuje pojazd i wysiada na ulicę, próbując odzyskać kontrolę nad sobą.
Czy jego wściekłość naprawdę wynika z nienawiści do Hanser? Czy może za surowymi oskarżeniami ukrywa uczucia, których nadal nie potrafi wymazać? Czy też fotografie rzeczywiście pokazują całą prawdę, czy są jedynie fragmentem znacznie bardziej skomplikowanej historii?
Cihan demaskuje Hanser, a Cemil wyrzeka się własnej siostry. W skromnym domu Cemila panowała cisza tak ciężka, jakby ściany nagle przestały przepuszczać powietrze.
Niewielki przedpokój, który jeszcze chwilę wcześniej wydawał się zwyczajnym miejscem rodzinnych powitań, zamienił się w przestrzeń pełną napięcia, niedopowiedzianych oskarżeń i spojrzeń, od których trudno było uciec.
Hanser stała przy ścianie ze spuszczoną głową i dłońmi splecionymi na wysokości brzucha. Jej palce drżały, choć starała się to ukryć. Obok niej znajdował się Melich.
Trzymał się blisko, niemal osłaniając ją własnym ciałem przed stojącym naprzeciwko Cihanem. Cihan wyglądał pozornie spokojnie. Elegancki garnitur, idealnie zapięta marynarka i wyprostowana sylwetka mogłyby sugerować pełne opanowanie.
Jednak jego oczy zdradzały prawdę. Były zimne, ciemne i nieruchome, jakby cała burza została zamknięta głęboko w jego wnętrzu.
Kilka kroków dalej stali Cemil i Derya, przyglądając się całej scenie w milczeniu. Derya skrzyżowała ramiona na piersi, a na jej twarzy od początku malowała się nieufność.
Cemil natomiast spoglądał raz na siostrę, raz na Cihana, nie wiedząc jeszcze, po której stronie powinien stanąć.
Melich jako pierwszy przerwał ciszę. — Powiedziałeś już wystarczająco dużo — oznajmił stanowczo. — Nie masz prawa przychodzić tutaj i traktować Hanser jak przestępczynię.
Cihan powoli przeniósł na niego wzrok. — Nie mam prawa? — Nie — odparł Melich. — Straciłeś to prawo, kiedy ją zostawiłeś, kiedy pozwoliłeś, żeby została sama ze swoim cierpieniem.
— Kiedy odwróciłeś się od niej, choć najbardziej cię potrzebowała… Hanser uniosła głowę, zaniepokojona tym, w jakim kierunku zmierza rozmowa. — Melich, proszę — szepnęła.
On jednak nie zamierzał się wycofać. — Nie, Hanser, tym razem nie będziesz milczeć tylko dlatego, że on wszedł do tego domu i spojrzał na ciebie z góry. Nie pozwolę mu znowu cię poniżać.
Na ustach Cihana pojawił się gorzki, niemal niedostrzegalny uśmiech. — Bohater — powiedział cicho. — A więc właśnie w takiej roli postanowiłeś wystąpić.
Melich zacisnął szczękę. — Nie udaję bohatera. Po prostu zrobiłem to, czego ty nie potrafiłeś. Nie zostawiłem jej na pastwę losu.
Te słowa trafiły Cihana boleśniej, niż chciał pokazać. Przez ułamek sekundy coś drgnęło na jego twarzy, szybko jednak odzyskał chłód. — Dzisiaj jej nie zostawiłeś — odpowiedział. — Ale kim jesteś, żeby zapewniać, co zrobisz jutro?
— Co to ma znaczyć? — Jesteś nieprzewidywalny, Melich. Działasz pod wpływem emocji. Najpierw składasz wielkie obietnice, później próbujesz ratować wszystkich wokół, a na końcu sam nie wiesz, dokąd zmierzasz.
— Dzisiaj stoisz u jej boku. Jutro możesz być pierwszym człowiekiem, który odwróci się od niej, kiedy poznasz całą prawdę. — Znam ją wystarczająco dobrze. Cihan spojrzał na Hanser. — Znasz tylko tę część, którą pozwoliła ci zobaczyć.
Hanser pobladła. — Cihan, milcz! — przerwał jej bez podnoszenia głosu. Sposób, w jaki wypowiedział to jedno słowo, sprawił, że wszyscy znieruchomieli.
Melich przesunął się jeszcze bliżej kobiety. — Nie będziesz tak do niej mówił. — Będę mówił dokładnie tak, jak uważam za stosowne, zwłaszcza po tym, co zrobiła.
— Co takiego zrobiła? — zapytał Cemil. Cihan nie odpowiedział od razu. Przez chwilę wpatrywał się w Hanser, jakby dawał jej ostatnią szansę na przyznanie się do winy.
Ona jednak milczała, a jej oczy zaczynały wypełniać się łzami. Derya zauważyła ten lęk. — Dlaczego tak na niego patrzysz? — zwróciła się do szwagierki. — Hanser, co się stało?
— Nic — odpowiedziała drżącym głosem. Cihan zaśmiał się bez cienia radości. — Nic.
Sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki. Ten prosty gest sprawił, że Hanser gwałtownie wciągnęła powietrze. Cihan wyciągnął kilka wywołanych fotografii, przytrzymał je przez chwilę między palcami, a następnie wyciągnął rękę w stronę Melicha.
— Skoro tak dobrze ją znasz, spójrz. Melich nie od razu przyjął zdjęcia. — Co to jest? — Dowód.
— Dowód czego? — Tego, że kobieta, której tak szlachetnie bronisz, wykorzystała cię dokładnie tak samo, jak wykorzystywała każdego, kto był jej potrzebny.
— To kłamstwo — powiedziała nagle Hanser. Cihan natychmiast odwrócił się w jej stronę. — Kłamstwo? Naprawdę chcesz teraz użyć tego słowa?
Melich wyrwał mu fotografie z ręki i spojrzał na pierwszą z nich. Widać było na niej Hanser pochylającą się nad łóżkiem. Na kolejnym zdjęciu kobieta podnosiła poduszkę, pod którą znajdowała się ukryta fotografia lub dokument.
Następne ujęcie pokazywało, jak rozgląda się nerwowo, upewniając się, że nikt jej nie obserwuje. Melich zmarszczył brwi. — Co to ma znaczyć?
Hanser zrobiła krok w jego stronę. — Melich, pozwól mi wyjaśnić. — Pytam, co to znaczy? — To nie wygląda tak, jak myślisz.
— A jak wygląda? — wtrącił Cihan. — Może powiesz mu, dlaczego potajemnie szukałaś tej fotografii? Dlaczego ukrywałaś przed nim prawdziwy cel swoich działań?
— Nie wiesz wszystkiego. — Wiem wystarczająco dużo. — Nie! — krzyknęła Hanser. — Nie wiesz, co wtedy czułam. Nie wiesz, jak bardzo byłam zdesperowana.
Cihan zbliżył się o krok. — Desperacja nie daje ci prawa do manipulowania ludźmi. — A ty nigdy nikim nie manipulowałeś? — zapytała, patrząc mu prosto w oczy.
— Nigdy nie podejmowałeś decyzji za innych? Nigdy nie więziłeś ich w świecie własnych zasad? — Nie zmieniaj tematu. — Nie zmieniam. Przez cały czas traktowałeś mnie tak, jakbym nie potrafiła decydować o własnym życiu.
— Każdy mój krok musiał być zgodny z twoją wolą. Każde moje słowo oceniałeś. Każdy błąd zamieniałeś w wyrok. Cihan wskazał na fotografie. — To nie jest błąd. To był plan.
Melich nadal wpatrywał się w zdjęcia, a jego twarz stawała się coraz bardziej napięta. — Wykorzystałaś mnie? — zapytał w końcu. Hanser spojrzała na niego ze strachem.
— Powiedz prawdę. — Nie chciałam cię skrzywdzić. — To nie jest odpowiedź, Melich. Czy wiedziałaś od początku, że dzięki mnie będziesz mogła dostać się tam, gdzie chciałaś? Czy dlatego zwróciłaś się właśnie do mnie?
— Na początku potrzebowałam pomocy. — Jakiej pomocy? — Chciałam odkryć prawdę. — Prawdę czy sposób na zemstę?
Łzy spłynęły po policzkach Hanser. — Byłam zraniona. Nie myślałam jasno. Wydawało mi się, że jeśli zdobędę ten dowód, wszystko się zmieni, że Cihan wreszcie zrozumie, co mi zrobił.
Cihan pokręcił głową. — Posłuchaj jej, Melich. Nawet teraz nie potrafi przyznać, że chodziło o zemstę. — Przestań — poprosiła. — Dlaczego? Bo prawda boli bardziej, kiedy słyszą ją wszyscy?
Cemil podszedł do siostry. — Hanser, powiedz mi, że on się myli. Kobieta spojrzała na brata, lecz nie była w stanie odpowiedzieć.
— Powiedz coś — zażądał Cemil. — Ja tylko chciałam odzyskać kontrolę nad swoim życiem. — Kontrolę poprzez kłamstwa i potajemne działania — prychnęła Derya.
— Nie chciałam, żeby to tak wyglądało. — Ale właśnie tak wygląda — odparła Derya. — Cihan przynosi dowody, Melich dowiaduje się, że był narzędziem, a ty znowu płaczesz i powtarzasz, że nikt cię nie rozumie.
Hanser odwróciła się w jej stronę. — Nie masz pojęcia, przez co przeszłam. — Zawsze to samo! — zawołała Derya. — Zawsze twoje cierpienie ma usprawiedliwiać wszystko. A co z cierpieniem innych?
— Derya, dosyć — powiedział Cemil, choć w jego głosie brakowało wcześniejszej pewności. Cihan wyjął z kieszeni jeszcze jedną fotografię. Była lekko zagięta, jakby wcześniej wielokrotnie trzymał ją w dłoni.
Spojrzał na nią, po czym podniósł wzrok na Hanser. — Wiesz, jaki był twój największy błąd? Uwierzyłaś, że nadal możesz kierować moim życiem, że wystarczy jeden sekret, jedna fotografia, jeden dobrze odegrany płacz, a ja znowu zrobię dokładnie to, czego oczekujesz.
— Nigdy nie chciałam kierować twoim życiem. — Chciałaś zemsty. — Chciałam sprawiedliwości. — Nie nazywaj zemsty sprawiedliwością.
Cihan chwycił fotografię obiema rękami i powoli rozdarł ją na pół. Dźwięk rozrywanego papieru zabrzmiał w ciszy domu zaskakująco głośno. Hanser wpatrywała się w niego szeroko otwartymi oczami.
Cihan rzucił obie części zdjęcia na podłogę. — To właśnie zostało z twojego planu. — Cihan, proszę — wyszeptała. — Nie proś mnie o nic.
— Pozwól mi tylko powiedzieć. — Nie interesują mnie twoje wyjaśnienia. Nie dzisiaj, nie jutro, nigdy. Te słowa przecięły ją jak ostrze. Cihan podszedł jeszcze bliżej, zatrzymując się zaledwie krok od niej.
— Posłuchaj mnie uważnie, Hanser. To ostatni raz, kiedy stajesz mi na drodze. Nie próbuj ingerować w moje życie, nie szukaj mnie, nie wysyłaj innych ludzi i nie buduj kolejnych intryg.
— A jeśli prawda nadal nas łączy? — zapytała cicho. Jego spojrzenie stwardniało. — Nie ma już żadnego nas.
Hanser zacisnęła usta, starając się nie rozpłakać jeszcze bardziej. — Możesz mnie nienawidzić — powiedziała — ale nie udawaj, że nic nie czujesz. Gdybyś naprawdę był obojętny, nie przyszedłbyś tutaj osobiście.
Na twarzy Cihana pojawiła się nagła furia. Przez moment wyglądał tak, jakby miał odpowiedzieć, lecz powstrzymał się. — Nie przeceniaj swojego znaczenia. Odwrócił się i ruszył w stronę drzwi.
— Cihan! — zawołała Hanser, ale nie zatrzymał się. — Cihan, spójrz na mnie! Jego dłoń spoczęła na klamce. Przez sekundę stał nieruchomo, odwrócony do wszystkich plecami.
— Wszystko, co zrobiłam, zrobiłam dlatego, że nie mogłam pogodzić się z tym, jak łatwo mnie porzuciłeś — mówiła przez łzy. — Chciałam, żebyś choć raz poczuł to, co ja czułam każdego dnia.
Cihan otworzył drzwi. — Udało ci się — odpowiedział, nie patrząc na nią. — Teraz wiem, jak to jest ufać komuś, kto wykorzystuje twoje uczucia. Wyszedł, a drzwi zamknęły się za nim głuchym uderzeniem.
Na zewnątrz powietrze było chłodne. Cihan zszedł z drewnianej werandy i ruszył szybkim krokiem w stronę zaparkowanego samochodu. Każdy jego ruch zdradzał napięcie — ramiona miał sztywne, dłonie zaciśnięte, a szczękę napiętą tak mocno, że na policzkach uwidoczniły się mięśnie.
Oddalił się od zielonego domu o kilka metrów. Wtedy nagle zwolnił, zatrzymał się i przez chwilę stał plecami do budynku, jakby walczył sam ze sobą. W końcu odwrócił głowę i spojrzał na werandę.
W jego oczach nie było już tylko gniewu. Kryło się w nich także rozczarowanie, ból i coś, czego nie chciał przed nikim ujawnić — zazdrość. W pamięci wciąż widział Melicha stojącego blisko Hanser i to, jak tamten próbował ją chronić.
Cihan zacisnął pięści. — „Nie zostawiłeś jej” — powtórzył gorzko pod nosem. Odwrócił się i poszedł dalej, nie pozwalając sobie na kolejne spojrzenie.
W domu nikt nie odezwał się przez kilka długich sekund. Hanser stała nieruchomo, wpatrując się w zamknięte drzwi, jakby wraz z odejściem Cihana straciła resztki sił. Powoli opuściła ramiona, a po jej policzkach spływały kolejne łzy.
Derya podeszła do Melicha i wyrwała mu fotografie z dłoni. Rzuciła na nie krótkie spojrzenie, po czym cisnęła nimi o podłogę. — Dosyć tego przedstawienia. Zdjęcia rozsypały się po starym dywanie.
— Derya, nie rób tego — powiedział Melich. — Nie wtrącaj się! To jest nasz dom i nasza rodzina. — Hanser potrzebuje teraz wsparcia. — Wsparcia? — Derya spojrzała na niego z niedowierzaniem. — Po tym wszystkim nadal zamierzasz jej bronić?
Melich zerknął na Hanser. — Popełniła błąd. Ale każdy może popełnić błąd. — Błąd? Ona świadomie wciągnęła cię w swój plan. Sama powiedziała, że była zdesperowana. Właśnie takich ludzi najłatwiej usprawiedliwiać, dopóki nie zniszczą także twojego życia.
Cemil wciąż milczał, patrzył na rozrzucone fotografie, a jego oddech stawał się coraz cięższy. Hanser podeszła do niego. — Bracie… Cemil cofnął się o krok. Ten ruch zabolał ją bardziej niż krzyk.
— Cemil, proszę, wysłuchaj mnie. — Co mam jeszcze usłyszeć? — Nie zrobiłam tego z zamiarem skrzywdzenia Melicha. — Ale skrzywdziłaś go! Okłamałaś nas!
— Bałam się. — Zawsze się boisz! — wybuchnął Cemil. — Boisz się powiedzieć prawdę, więc kłamiesz. Boisz się konsekwencji, więc uciekasz. Boisz się samotności, więc przywiązujesz do siebie ludzi, a potem wciągasz ich w swoje problemy.
Hanser patrzyła na niego z przerażeniem. — Nigdy nie chciałam być dla ciebie ciężarem. — Ale nim jesteś!
Derya dotknęła ramienia męża, jakby chciała go uspokoić, lecz on odsunął jej dłoń. — Odkąd wróciłaś, w tym domu nie ma spokoju — kontynuował. — Najpierw kłótnie, potem Cihan, później tajemnice, zdjęcia, oskarżenia. Każdego dnia zastanawiam się, kto następny stanie w naszych drzwiach przez twoje decyzje.
— Dokąd miałam pójść? — zapytała Hanser. — Jesteś moim bratem. — Byłem twoim bratem, kiedy próbowałem cię chronić, kiedy przyjąłem cię pod swój dach, kiedy znosiłem spojrzenia sąsiadów i pytania ludzi. A ty jak mi się odwdzięczyłaś?
— Nie chciałam cię zawieść. — W takim razie trzeba było pomyśleć wcześniej. Melich podszedł do Cemila. — Nie podejmuj decyzji w gniewie.
Cemil odwrócił się gwałtownie. — Ty nie będziesz mi mówił, co mam robić we własnym domu. — Mówię tylko, że Hanser nie może zostać sama. — Skoro tak bardzo się o nią troszczysz, zabierz ją ze sobą.
Hanser zesztywniała. — Cemil… — Nie mam ci już nic do powiedzenia. — Nie mów tak! — Wynoś się z mojego domu.
Kobieta spojrzała na niego, jakby nie zrozumiała słów. — Co? — Słyszałaś. Zabierz swoje rzeczy i wyjdź. — Jestem twoją siostrą. — Moja siostra nie zrobiłaby tego wszystkiego.
— Cemil, proszę, nie mam dokąd pójść. — To już nie mój problem. Derya natychmiast wykorzystała chwilę. — No dalej — powiedziała, wskazując podłogę. — Pozbieraj te zdjęcia i zabierz wszystko, co przyniosłaś. Nie będziemy dłużej sprzątać po twoich kłamstwach.
— Derya, błagam cię… — Nie błagaj mnie. Ostrzegałam Cemila, że sprowadzisz na nas kłopoty. Mówiłam, że nie potrafisz zostawić przeszłości za sobą. Ale on zawsze powtarzał: „To moja siostra, muszę jej pomóc”. I zobacz, do czego doprowadziłaś.
Melich schylił się i podniósł z podłogi bukiet kwiatów. Papier, w który były owinięte, zgniódł się podczas wcześniejszego zamieszania. Obok leżała papierowa torba z prezentem. — Przyniosłem to dla was — powiedział cicho. — Nie przyszliśmy tutaj robić awantury.
Cemil wskazał na drzwi. — Zabierz to. — Cemil… — Powiedziałem: zabierz! Nie chcę od was żadnych kwiatów ani prezentów. Nie przyjmę niczego, co ma udawać, że między nami wszystko jest w porządku.
Melich chwycił torbę i bukiet. — Dobrze, zabiorę. Ale nie możesz wyrzucić Hanser bez żadnego zabezpieczenia. Derya roześmiała się szyderczo. — Jakiego zabezpieczenia? Przecież ma ciebie, bohatera, który przyszedł ją ratować!
— Nie rób z tego żartu. — To wy zrobiliście żart z naszego życia. Derya zniknęła na chwilę w głębi domu, a po kilku sekundach wróciła, ciągnąc za sobą duży czarny worek. W środku znajdowały się ubrania i nieliczne rzeczy.
Hanser zamarła. — Spakowałaś moje rzeczy? — Już wcześniej wiedziałam, że ten dzień nadejdzie. Przynajmniej tym razem oszczędziłam ci pracy. Chwyciła worek, otworzyła drzwi i wyrzuciła go na werandę. Plastik uderzył o drewnianą podłogę, a część ubrań wysunęła się przez niedokładnie zawiązany otwór.
— Zabierajcie się stąd! — rozkazała. Melich spojrzał na Cemila. — Naprawdę na to pozwolisz? Cemil nie odwrócił wzroku od siostry. — Wyjdź, Hanser.
— Bracie, proszę, nie rób tego — mówiła przez łzy. — Możesz być na mnie zły, możesz nie odzywać się do mnie przez miesiąc. Mogę spać na podłodze, mogę pomagać w domu, mogę zrobić wszystko… Tylko mnie nie wyrzucaj. — Powiedziałem: wyjdź.
— Jesteś jedyną rodziną, jaka mi została. — Sama zniszczyłaś tę rodzinę. — Nie mów tak — Hanser chwyciła go za rękę. — Pamiętasz, jak byliśmy dziećmi? Obiecałeś wtedy, że nigdy mnie nie zostawisz.
— Kiedy bałam się burzy, siedziałeś przy moim łóżku. Mówiłeś, że dopóki jesteś obok, nic złego mi się nie stanie. Cemil spojrzał na jej dłoń, a potem stanowczo ją odsunął. — Tamta Hanser była moją siostrą. Ciebie już nie poznaję.
Kobieta zakryła usta dłonią, próbując powstrzymać szloch. Melich objął ją za ramiona. — Chodźmy stąd. — Nie — zaprotestowała. — Nie mogę odejść w ten sposób.
Cemil stanął w progu. — Możesz i odejdziesz. Nie wracaj tutaj więcej! — krzyknął tak głośno, że Hanser drgnęła. — Słyszysz? Nigdy więcej nie przekraczaj tego progu. — Nie możesz się mnie wyrzec przez jeden błąd!
— To nie był jeden błąd. To były dziesiątki kłamstw, które doprowadziły nas do tego miejsca. — Jestem twoją siostrą. — Nie masz już brata o imieniu Cemil.
Na werandzie zapadła cisza. Hanser wpatrywała się w niego z otwartymi ustami, jej twarz była mokra od łez, a całe ciało drżało. Cemil mówił dalej, nie pozwalając sobie na cofnięcie słów. — Nie masz brata ani za życia, ani po śmierci. Od tej chwili jesteśmy dla siebie obcymi ludźmi.
— Nie — wyszeptała Hanser. — Proszę, cofnij te słowa. — Nigdy. Derya stanęła obok męża i machnęła ręką. — Jallah, Jallah, idźcie już! Rozwiązujcie swoje problemy gdzie indziej. Nasz dom nie jest schronieniem dla każdego, kto nie potrafi uporządkować własnego życia.
Melich schylił się po czarny worek. — Chodź, Hanser. Ona jednak nadal patrzyła na brata. — Cemil, jeszcze kiedyś będziesz żałował. — Jedyne, czego żałuję, to że tak długo ci ufałem.
Drzwi zamknęły się przed jej twarzą. Hanser została na werandzie, wpatrując się w drewno, za którym stał jej brat. Przez chwilę wyglądała tak, jakby chciała zapukać. Uniosła nawet rękę, lecz nie miała już siły. Opuściła ją powoli.
— Straciłam wszystko — powiedziała. Melich stał obok z bukietem, torbą i workiem pełnym jej rzeczy. — Nie straciłaś wszystkiego. — Cihan mnie nienawidzi, Cemil się mnie wyrzekł, Derya wyrzuciła moje ubrania jak śmieci. A ty właśnie dowiedziałeś się, że cię okłamałam.
— Tak — odpowiedział Melich z bólem. — Okłamałaś mnie. Hanser spojrzała na niego ze strachem. — Ty też odejdziesz? Melich milczał przez kilka sekund.
— Nie wiem, co będzie jutro — powiedział w końcu. — Ale dzisiaj nie zostawię cię samej. Te słowa powinny przynieść jej ulgę. Zamiast tego przypomniały jej oskarżenie Cihana — jego spojrzenie, gdy mówił, że nikt nie wie, co Melich zrobi następnego dnia.
Hanser usiadła na skraju werandy i ukryła twarz w dłoniach. Tymczasem Cihan siedział już za kierownicą swojego samochodu. Wnętrze luksusowego pojazdu było ciche, odizolowane od świata — słychać było jedynie szum silnika i jego ciężki oddech.
Prowadził szybko, lecz pewnie. Obie dłonie zaciskał na kierownicy z taką siłą, że knykcie stały się białe. Przed oczami wciąż miał Hanser — jej łzy, jej drżący głos, jej pytanie: „Gdybyś naprawdę był obojętny, czy przyszedłbyś tutaj osobiście?”.
— Przestań — powiedział sam do siebie i spojrzał we wsteczne lusterko. Na pustym tylnym siedzeniu nie było nikogo, ale przez moment wyobraził sobie Hanser siedzącą tam tak jak dawniej — cichą, smutną, wpatrzoną w mijane ulice. Mrugnął gwałtownie i ponownie skupił wzrok na drodze.
— Wykorzystała mnie — wyszeptał. — Wszystko zaplanowała. Jednak im częściej to powtarzał, tym mniej przekonująco brzmiały te słowa. Przypomniał sobie Melicha, który stanął przed nim bez lęku i mówił: „Nie zostawiłem jej na pastwę losu”.
Cihan uderzył dłonią w kierownicę. — Myślisz, że ją znasz? — Samochód przyspieszył. — Nie masz pojęcia, kim ona jest! Znów spojrzał w lusterko, jakby spodziewał się, że zobaczy w nim zielony dom. Zamiast tego ujrzał własne oczy — pełne gniewu, ale także cierpienia, którego nie potrafił zaakceptować.
— Dlaczego? — zapytał nagle. — Dlaczego zawsze musisz wszystko niszczyć? Hanser odpowiedziała mu jedynie cisza. Przypomniał sobie moment, gdy rozdarł fotografię — widział jej twarz, kiedy kawałki papieru spadły na podłogę.
Przez sekundę poczuł satysfakcję. Chciał, żeby zabolało ją tak samo, jak jego bolała świadomość, że mogła nim manipulować. Teraz jednak ta satysfakcja zniknęła. Pozostała pustka. — Nienawidzę cię — powiedział.
Po chwili zacisnął powieki. — Nienawidzę tego, że nie potrafię cię znienawidzić. Z jego gardła wydobył się głośny, rozdzierający krzyk. Nie był to zwyczajny wybuch złości — był w nim cały ból, którego nie mógł pokazać przed Hanser, Melichem ani jej rodziną.
Cihan gwałtownie skręcił w prawo. Samochód zjechał na pobocze, a opony zapiszczały przy ostrym hamowaniu. Przez kilka sekund siedział bez ruchu, oddychając ciężko. Klatka piersiowa unosiła się i opadała, jakby właśnie stoczył walkę.
W końcu chwycił klamkę, otworzył drzwi i wysiadł. Trzasnął nimi z ogromną siłą, nie zwracając uwagi na przejeżdżające samochody ani ludzi, którzy spoglądali w jego stronę. Okrążył pojazd, zatrzymał się przed maską i oparł na niej obie dłonie.
Pochylił głowę, próbując uspokoić oddech, lecz obrazy z domu wciąż wracały: Hanser stojąca obok Melicha, Melich podnoszący jej rzeczy, Hanser mówiąca, że zrobiła wszystko, ponieważ nie mogła pogodzić się z tym, że ją porzucił.
Cihan uderzył pięścią w maskę. — To ty odeszłaś! — krzyknął w pustą przestrzeń. — To ty wybrałaś kłamstwa! Wyprostował się i spojrzał przed siebie. Na jego twarzy wciąż malowała się furia, lecz oczy stały się wilgotne.
— Dlaczego nie powiedziałaś mi prawdy? — zapytał ciszej. — Dlaczego nigdy mi nie zaufałaś? Wiatr poruszył jego marynarką. Cihan przymknął oczy, lecz nie przyniosło mu to ulgi.
Gdzieś w głębi serca wiedział, że jego gniew nie wynikał jedynie z odkrytej intrygi. Najbardziej bolało go to, że Hanser znów znajdowała się poza jego zasięgiem — stała u boku innego mężczyzny, przyjmowała jego pomoc, być może właśnie z nim miała rozpocząć nowe życie.
Ta myśl była nie do zniesienia. — Nie pozwolę ci znowu mnie zniszczyć — wyszeptał i uniósł głowę. Jego spojrzenie stało się chłodne i zdecydowane.
— Możesz płakać, możesz udawać niewinną, możesz szukać ochrony u Melicha, ale tym razem nie wrócę. Nie będę cię ratował, nie będę pytał, dokąd pójdziesz. Przez chwilę wierzył we własne słowa.
Potem przypomniał sobie twarz Hanser i poczuł znajomy ucisk w piersi. Wiedział, że niezależnie od tego, ile razy obieca sobie obojętność, wystarczyłby jeden telefon, jedno słowo o tym, że Hanser stało się coś złego, a natychmiast zawróciłby samochód.
I właśnie ta świadomość doprowadzała go do największej wściekłości. Bo mógł rozerwać fotografię, mógł wyrzucić ją ze swojego życia, mógł ostrzec, aby nigdy więcej nie stawała mu na drodze — nie potrafił jednak wyrwać jej z własnego serca.
Ponownie oparł dłonie na masce samochodu. Patrzył na ciągnącą się przed nim drogę, lecz myślami wciąż znajdował się przed zielonym domem. Nie wiedział jeszcze, że za zamkniętymi drzwiami Cemil wyrzekł się siostry, nie widział czarnego worka wyrzuconego na werandę ani nie słyszał rozpaczliwego pytania Hanser, czy Melich również ją opuści.
Gdyby to wiedział, być może zawróciłby natychmiast. A może właśnie dlatego nie chciał wiedzieć — bo Cihan bał się nie nienawiści do Hanser, lecz chwili, w której ponownie poczuje obowiązek, by ją ocalić.
Na werandzie Hanser powoli podniosła głowę i spojrzała na drogę, którą wcześniej odszedł Cihan. Nie było tam już ani jego, ani samochodu. Pozostała tylko cisza. Melich położył bukiet obok czarnego worka.
— Musimy znaleźć ci miejsce na noc. Hanser otarła łzy. — Nie chcę twojej litości. — To nie litość.
— Widziałam twoją twarz, kiedy patrzyłeś na zdjęcia. Już mi nie ufasz. Melich nie zaprzeczył. — Zaufanie można odbudować, ale najpierw musisz przestać ukrywać prawdę.
— A jeśli prawda sprawi, że wszyscy odejdą? — Kłamstwa już sprawiły, że wszyscy odchodzą. Hanser spojrzała na zamknięte drzwi domu brata, a następnie na pustą drogę.
Tego dnia straciła dach nad głową, rodzinę i resztki zaufania człowieka, który próbował ją chronić. Jednak najbardziej bolało ją odejście Cihana — jego ostatnie spojrzenie, chłodne słowa i podarta fotografia były dowodem, że pomiędzy nimi pozostało już tylko pole walki.
Przynajmniej tak oboje chcieli wierzyć. W rzeczywistości ich gniew wciąż wyrastał z uczucia, którego żadne z nich nie potrafiło ani nazwać, ani zakończyć.
Cihan patrzył w dal, stojąc przed samochodem, a Hanser patrzyła w tę samą stronę z drewnianej werandy. Dzieliła ich długa droga, zamknięte drzwi, zdradzone zaufanie i ludzie, których wciągnęli w swoją historię.
Jednak nawet teraz ich myśli spotykały się w jednym pytaniu: Czy to naprawdę był koniec? A może dopiero początek najboleśniejszej konfrontacji w ich życiu?
