— To był oszust — mówi Felipe z niedowierzaniem. — I zrobię wszystko, żeby go odnaleźć.
W głębi duszy przeczuwa jednak, że człowiek podszywający się pod lekarza był jedynie wykonawcą, a ktoś inny pociągał za sznurki. Komisarz przekazuje Felipe pierwszą obiecującą wiadomość: fałszywy lekarz prawdopodobnie nadal znajduje się w Hiszpanii, a ślad prowadzi do Santander. To wciąż niewiele, ale po raz pierwszy pojawia się nadzieja, że sprawca nie zdoła całkowicie zatrzeć swoich śladów. Dla Felipe nie chodzi już tylko o ukaranie przestępcy — chodzi o poznanie odpowiedzi na pytanie, kto miał aż tak wiele do zyskania na cierpieniu Agustiny.
W tym samym czasie Agustina opuszcza szpital. Jeszcze niedawno była przekonana, że jej życie dobiega końca, a dziś wraca do domu — słaba i zmęczona, ale żywa. Mieszkańcy Akacjowej przygotowują dla niej niezwykle ciepłe powitanie. Na twarzach sąsiadów pojawiają się łzy wzruszenia, a z każdej strony rozlega się: „Witaj w domu, Agustino”. Dla wielu z nich ten powrót jest czymś więcej niż zwykłym wyjściem ze szpitala — jest zwycięstwem nad kłamstwem, strachem i człowiekiem, który próbował odebrać Agustinie wolę życia.
Felipe osobiście dopilnowuje, aby Agustina miała wszystko, czego potrzebuje: nowe lekarstwa, codzienne wizyty lekarza, wygodny pokój i najlepszą opiekę. Wie, że żadna z tych rzeczy nie cofnie tygodni cierpienia, ale przynajmniej może sprawić, że od tej chwili Agustina nie będzie już sama. Nie zauważa jednak, że ktoś bardzo uważnie obserwuje każdy jego ruch — ktoś, kto jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.
Właśnie wtedy na Akacjowej ponownie pojawia się Úrsula. Kobieta prosi o pracę. Wygląda na pokorną i wdzięczną, jakby chciała rozpocząć nowe życie. Genoveva patrzy na Úrsulę przez dłuższą chwilę, po czym wypowiada spokojnie słowa, które mogą zmienić los bohaterów:
— Proszę przyjść jutro. Myślę, że znajdzie się dla pani miejsce.
Genoveva wypowiada te słowa spokojnie, bez pośpiechu i cienia wahania. Dla Úrsuli brzmią one jak ratunek, szansa na odzyskanie pracy i możliwość rozpoczęcia życia od nowa. Ale w spojrzeniu Genovevy nie ma bezinteresownej dobroci — jest kalkulacja. Ta kobieta nie przyjmuje ludzi do swojego domu z żalu; przyjmuje ich wtedy, gdy mogą stać się użyteczni. A Úrsula zna sekrety Akacjowej lepiej niż niejeden z jej mieszkańców: wie, kto komu ufa, kto czego się boi, kto kłamie i kto w chwili słabości może powiedzieć o jedno słowo za dużo.
Jeszcze niedawno Úrsula błagała o odzyskanie dawnego zatrudnienia. Próbowała przekonać Felicię, że zrobi wszystko, aby ponownie zasłużyć na zaufanie, twierdząc, że dobro Agustiny było dla niej ważniejsze niż własna przyszłość. Felicia miała jednak już inną pracownicę i nie chciała zwalniać niewinnej osoby tylko po to, by zrobić miejsce dla Úrsuli. Wydawało się więc, że kolejna droga została przed nią zamknięta. Wtedy wkroczyła Genoveva — nie przypadkiem i nie z litości. Usłyszała całą rozmowę i natychmiast dostrzegła okazję:
— Mój mąż i ja od pewnego czasu nie mamy służby. Proszę przyjść jutro do naszego domu.
Úrsula niemal nie potrafi ukryć wdzięczności. Nie rozumie jeszcze, że właśnie weszła do miejsca, w którym każdy gest może mieć drugie znaczenie, a każda przysługa może kiedyś zamienić się w dług.
Tymczasem Agustina próbuje odnaleźć się po powrocie ze szpitala. Jej pokój został odnowiony, przygotowano nowe posłanie, czyste prześcieradła i wszystko, czego może potrzebować podczas rekonwalescencji. Sąsiedzi chcą, aby poczuła się bezpiecznie. Agustina jest wzruszona, ale pod wdzięcznością ukrywa się rana, której nikt nie potrafi zobaczyć — fałszywa diagnoza odebrała jej bowiem zaufanie do własnego ciała, do lekarzy, do ludzi i do każdego kolejnego dnia.
Felipe nie zamierza pozwolić, aby sprawa ucichła. Komisarz Méndez przekazał mu, że ślad fałszywego lekarza prowadzi do Santander. Policja została powiadomiona i wydano polecenie poszukiwania człowieka, który podszywał się pod doktora Maduro. Dla Felipe jest on kimś znacznie groźniejszym niż zwykły oszust — człowiekiem, który musiał posiadać dokładne informacje o stanie Agustiny i wiedział, jak wzbudzić jej strach.
— Gdy go znajdą, sam wystąpię przeciwko niemu — zapowiada Felipe.
Jednak nawet on nie wie, czy zatrzymanie fałszywego medyka doprowadzi do prawdziwego sprawcy, bo wykonawca może bardziej bać się człowieka, który mu zapłacił, niż wymiaru sprawiedliwości.
Agustina prosi Felipe, aby wrócił do własnego życia i zajął się pracą, nie chcąc być dla niego ciężarem. Felipe nie zamierza jednak zostawić jej samej i proponuje zatrudnienie dodatkowej służącej, choć pozostali mieszkańcy zapewniają, że wspólnie zajmą się Agustiną. W tej samej chwili Genoveva zbliża się do Felipe. Jej głos jest łagodny, a spojrzenie pełne pozornego współczucia. Chwali jego oddanie służącej, mówiąc, że niewielu panów zrobiłoby dla pracownicy tak wiele. Felipe odpowiada szczerze, że Agustina zasługuje na wdzięczność, bo była przy nim wtedy, gdy sam stracił właściwy kierunek. Genoveva słucha bardzo uważnie — interesuje ją Felipe, jego słabości i to, jak łatwo można zbliżyć się do człowieka, okazując troskę o kogoś mu drogiego. Alfredo, który pojawia się chwilę później, dostrzega ich bliskość i po raz pierwszy zaczyna rozumieć, że jego żona prowadzi własną grę.
Nastepnego dnia Úrsula przekracza próg domu Genovevy. Jeszcze zanim rozpocznie pracę, otrzymuje pierwsze polecenie: ma uważnie słuchać i dowiadywać się, co mieszkańcy mówią o banku, o Ramónie i o Alfredo. Ma przynosić każdą informację, nawet tę z pozoru nieistotną. Úrsula zgadza się bez protestu, ale pojawia się w niej niepokój, bo rozumie, że została wciągnięta w głąb intrygi.
Felipe tymczasem coraz częściej wraca myślami do pytania: dlaczego Agustina? Przecież nie była bogata ani wpływowym wrogiem. Dochodzi do przekonania, że Agustina nie była prawdziwym celem, lecz narzędziem mającym uderzyć w ludzi, którzy ją kochali. Przypomina sobie wtedy rozmowę z Genovevą, jej niezwykły spokój i zainteresowanie całą sprawą.
Agustina każdego dnia odzyskuje siły, lecz pamięta każdą chwilę, w której opłakiwała własną śmierć. Fabiana delikatnie ściska jej dłoń, przypominając, że zaufała człowiekowi, który udawał lekarza. Felipe nie ustaje w swoich działaniach — jest przekonany, że fałszywa diagnoza była scenariuszem napisanym z wyprzedzeniem przez kogoś, kto dokładnie znał życie i słabości Agustiny.
Úrsula rozpoczyna nowe obowiązki. Genoveva otwarcie daje jej do zrozumienia:
— Ludzie lubią rozmawiać przy służbie. Chcę wiedzieć, o czym mówią.
Genoveva chce znać każdą plotkę i każde podejrzenie, zwłaszcza te dotyczące Banco Americano, Ramóna i śledztwa Felipe.
Wieczorem Genoveva zostaje sama. Z jej twarzy znika uśmiech, pozostaje chłodna satysfakcja. Wie, że mieszkańcy Akacjowej są zajęci własnymi problemami, a ona spokojnie buduje kolejną sieć zależności. Felipe odwiedza jeszcze Agustinę przed końcem dnia, ale wie, że dopóki fałszywy lekarz i zlecający intrygę pozostają na wolności, Agustina nie jest bezpieczna. Úrsula również uświadamia sobie niebezpieczeństwo swojej sytuacji — jeśli śledztwo doprowadzi do prawdy, każdy pomocnik stanie się niewygodnym świadkiem.
Właśnie wtedy Felipe otrzymuje wiadomość, która może całkowicie odmienić kierunek śledztwa: ktoś twierdzi, że widział człowieka niezwykle podobnego do fałszywego doktora — nie w Santander, lecz znacznie bliżej Akacjowej.
Felipe wraca myślami do wszystkich wydarzeń: fałszywej diagnozy, nieistniejącego doktora, rozpaczy Agustiny i nagłego zniknięcia oszusta. Jest przekonany, że odnalezienie rzekomego lekarza wreszcie wskaże osobę pociągającą za sznurki. Mieszkańcy Akacjowej cieszą się z powrotu Agustiny i wierzą, że najgorsze minęło, nie wiedząc, że sprawiedliwość dopiero rozpoczyna swoją drogę. Prawda powoli wychodzi na jaw, gotowa zburzyć nawet najstaranniej zbudowane imperium kłamstw.
