Cihan przypomniał sobie objawy Hancer, jej bóle i dłonie spoczywające na brzuchu. — Dlaczego tutaj jest kołyska? — Nie należy do mnie. — Więc dla kogo ją kupiono? Czy Melih spodziewa się dziecka? Czy kobieta, z którą się żeni, jest w ciąży? Hanser odwróciła twarz. — Hanser, to dlatego się z nim żenisz? Z powodu dziecka? — Nie powiedziałam, że wychodzę za Meliha! — Ale temu nie zaprzeczyłaś. Widzę człowieka, który udawał mojego przyjaciela, kobietę, która nie potrafi powiedzieć prawdy, i kołyskę dla dziecka, o którym wszyscy wiedzą oprócz mnie. — Muszę odejść. — Jedziesz do Meliha? — Czasami człowiek robi coś nie dlatego, że tego pragnie, ale dlatego, że nie widzi innego wyjścia — powiedziała przy zasłonie Hancer. — Twoje decyzje, twoja rodzina, twoje małżeństwo z Beyzą… Wszystko to zmusiło mnie, bym zaczęła szukać drogi, na której nie będziesz mógł mnie ponownie zranić.
Po tych słowach Hancer wyszła. Cihan po chwili ruszył za nią. Z ukrycia za rogiem budynku zobaczył, jak Hancer wsiada do czekającej żółtej taksówki i odjeżdża.
Cihan wrócił do baraku i rozerwał folię bąbelkową. W rękach trzymał płozy dziecięcej kołyski z naklejką sklepową. — Jak mogłem być tak ślepy? — pomyślał.
Przypomniał sobie, jak Melih stale był przy Hancer, woził ją i chronił. Cihan uważał dawniej, że taksówkarz działa z litości, lecz teraz uznał, że Melih krok po kroku zajmował jego miejsce. Przypomniał sobie ukrywaną ciążę Hancer, sekretny ślub i obecność kołyski w baraku Meliha. Doszedł do wniosku, że Melih zamierza poślubić Hancer i uznać jej dziecko za własne.
Cihan podniósł instrukcję montażu kołyski i zauważył na odwrocie odręczną notatkę z numerem zamówienia oraz godziną odbioru. — Znajdę cię — wyszeptał, wsuwając kartkę do kieszeni płaszcza. — Zniszczyłeś moje prywatne życie, wykorzystałeś moje błędy i jej strach, ale za to wszystko zapłacisz.
Cihan, prowadzony gniewem i zazdrością, postanowił odnaleźć Meliha, zanim ceremonia ślubna dobiegnie końca.
