Czy Genovewa właśnie zastawiła największą pułapkę na mieszkańców akacjowej? A Ursula poświęciła własną przyszłość dla Augustiny.
Gdy wszyscy modlą się o cud, ktoś inny planuje, jak odebrać całej dzielnicy dosłownie wszystko. Witajcie przyjaciele. Nazywam się Robert. Najbardziej niebezpieczne wojny nie zaczynają się od wystrzałów. Zaczynają się wtedy, kiedy człowiek uwierzy, że właśnie trafiła mu się życiowa okazja. Bo największe oszustwa nigdy nie wyglądają jak oszustwa. Wyglądają jak spełnienie marzeń. I właśnie dlatego niemal cała akacjowa nie zauważa, że powoli zmierza prosto w zastawioną pułapkę.
Tymczasem w szpitalu wszystko kręci się wokół jednego pokoju. Ursula od wielu godzin nie opuszcza korytarza. Nie spała całą noc, nie jadła, nie myślała o sobie. Fabiana podchodzi do niej z miską gorącej zupy: “Ursulo, musisz choć trochę odpocząć.” Kobieta kręci głową: “Nie mogę odejść.” Felipe również próbuje ją przekonać: “Jeżeli ty się rozchorujesz, Agustinie już w niczym nie pomożesz.” Ursula długo milczy. W końcu ustępuje: “Dobrze, ale tylko na kilka godzin. Jeżeli wydarzy się cokolwiek, natychmiast mnie obudźcie.” Fabiana obiecuje, że mieszkańcy będą zmieniać się przy sali operacyjnej. Nikt nie zostawi Augustiny samej.
Kilka ulic dalej atmosfera wygląda zupełnie inaczej. Liberto zaprasza Alfreda Brycea na kolejną rozmowę o amerykańskim banku. Na stole pojawia się kawa. Alfredo od razu przechodzi do rzeczy. Antonito nie ukrywa rozczarowania. Od dawna marzy o inwestycji. Problem w tym, że jego własne oszczędności są zbyt małe. “Czy naprawdę nie ma żadnej możliwości?” – pyta z nadzieją. Alfredo odpowiada spokojnie: “Sam pan nie spełnia wymogów.” Po chwili dodaje: “Jeżeli pański ojciec nie przystąpi do inwestycji, bank nie zaakceptuje pana udziału.” Na twarzy Antonita pojawia się ogromne rozczarowanie. Wie, że Ramon nie zamierza zmienić zdania, a bez jego zgody drzwi do wielkiego interesu pozostaną zamknięte.
Przed pensjonatem Karmen spotyka małego mącza. Chłopiec patrzy na nią z szerokim uśmiechem: “Tata powiedział, że zostanie pani jego żoną.” Karmen rumieni się: “A co ty o tym myślisz?” Chłopiec odpowiada bez chwili wahania: “Lubię panią.” Po chwili dodaje ještě coś, co niemal wzrusza Karmen do łez: “Przyjedziesz z Paryża na ślub?” Kobieta śmieje się cicho: “Nie tylko przyjadę. Będziesz naszym najważniejszym gościem.” To jedna z nielicznych chwil radości na akacjowej. Ale nawet ona nie trwa długo, bo wszyscy wciąż czekają na wiadomości ze szpitala.
Tymczasem Kasilda wraca do pensjonatu. Zastaje Ursulę pogrążoną we śnie. Pierwszy raz od wielu dni kobieta naprawdę zasnęła. Kasilda ścisza głos: “Nie budźcie jej. Całą noc czuwała przy Agustinie.” Nagle wszyscy uświadamiają sobie coś, czego wcześniej nie chcieli dostrzec. Ursula, kobieta, której niemal cała akacjowa przestała ufać, jako jedna z nielicznych ani na chwilę nie opuściła chorej przyjaciółki. Nie wie jednak, że właśnie w tej samej chwili kilka ulic dalej Genovewa i Alfredo Bryce zaczynają realizować plan, który może doprowadzić do ruiny nie jedną rodzinę, ale całą akacjową.
Szpital wciąż pogrążony jest w ciszy. Każdy krok na korytarzu sprawia, że wszyscy odwracają głowy z nadzieją, ale lekarze nadal nie wychodzą z sali operacyjnej. Ursula budzi się gwałtownie. Przez krótką chwilę nie wie nawet, gdzie się znajduje. Potem przypomina sobie wszystko: Agustina, operacja, niepewność. Natychmiast chce wrócić do szpitala. Nie interesuje jej zmęczenie, nie obchodzi jej własne zdrowie. Liczy się tylko jedno: Czy Agustina wciąż żyje?
W tym samym czasie Alfredo Bryce kontynuuje rozmowę z Libertem i Antonitem. Na pierwszy rzut oka wygląda jak człowiek, który chce pomóc wszystkim mieszkańcom. Mówi spokojnie, przekonująco: “Każdy powinien mieć prawo decydować o swoich pieniądzach.” Po chwili jednak wraca do najważniejszej kwestii – minimalny kapitał. To właśnie on zamyka drogę wielu mieszkańcom akacjowej. Antonito próbuje walczyć do końca: “Nie mogę zainwestować własnych oszczędności.” Alfredo ze spokojem kręci głową: “Bez udziału pańskiego ojca, niestety nie.” To cios. Młody Palacios zdaje sobie sprawę, że jego marzenie właśnie oddala się jeszcze bardziej. Nie zauważa jednak, że ktoś bardzo uważnie obserwuje jego rozczarowanie i zapamiętuje każdą jego reakcję.
Na podwórzu Karmen spotyka córkę Ramona. Dziewczynka nie ukrywa radości: “Tata powiedział, że się pobierzecie.” Karmen uśmiecha się z zakłopotaniem: “A ty naprawdę tego chcesz?” Odpowiedź przychodzi natychmiast: “Tak. Byłaś moją pierwszą przyjaciółką tutaj.” Słowa dziecka wzruszają Karmen bardziej niż chciałaby pokazać. Po raz pierwszy od dawna zaczyna wierzyć, że naprawdę może mieć rodzinę. Ale nawet ta chwila szczęścia nie potrafi zagłuszyć niepokoju, bo myślami wszyscy nadal są przy Agustinie.
W pensjonacie Servando zachowuje się wyjątkowo tajemniczo. Wypytuje Kasildę o ozdobny wachlarz. Nie taki zwykły – chce znaleźć piękny model z kwiatami i ptakami. “To prezent” – mówi wymijająco. Kasilda natychmiast nabiera podejrzeń: “Dla kogo?” Servando tylko się uśmiecha i nie odpowiada. Kilka minut później Marcelina dowiaduje się o całej rozmowie: “Servando chce kupić wachlarz mojej kuzynce.” Na jej twarzy pojawia się zdziwienie. Czy to tylko niewinny prezent, czy początek uczucia, którego nikt się nie spodziewał?
Tymczasem Bellita robi wszystko, aby pierwsze zajęcia taneczne zakończyły się sukcesem. Cinta nie potrafi ukryć smutku: “Nie dam rady” – mówi cicho – “Nie umiem dziś tańczyć.” Bellita pozostaje stanowcza: “Właśnie dlatego musisz wyjść do ludzi.” Goście zaczynają wchodzić do sali, jest ich coraz więcej, nawet ci, którzy wcześniej uczyli się gdzie indziej. Bellita z dumą wita każdego nowego uczestnika. Jednak pośród tłumu pojawia się również mężczyzna, który przychodzi z zupełnie innego powodu. Patrzy wyłącznie na Cintę: “Od dawna podejrzewałem, że to pani była tajemniczą damą.” Cinta spuszcza wzrok. Mężczyzna wyciąga dłoń: “Jeżeli pani pozwoli, zatańczymy tylko jeden taniec.” Nie wie jeszcze, że w tym samym czasie kilka ulic dalej rodzi się plan, który może doprowadzić do największej finansowej katastrofy w historii akacjowej.
Pierwsza lekcja tańca dopiero się rozpoczęła, a w sali Bellity zaczyna brakować wolnych miejsc. Goście uśmiechają się, muzyka rozbrzmiewa coraz głośniej. Jedynie Cinta nie potrafi ukryć smutku. Jej ruchy są pełne elegancji, ale oczy zdradzają ból, którego nie jest w stanie zatańczyć. Jeden z kursantów podchodzi do niej z wyraźnym podziwem: “Od dawna przeczuwałem, że to pani jest tajemniczą damą.” Cinta uśmiecha się nieśmiało: “To dziś nie ma znaczenia.” Mężczyzna wyciąga rękę: “Nie będę zadawał żadnych pytań. Proszę tylko zatańczyć ze mną.” Przez kilka minut Cinta naprawdę zapomina o wszystkim: o Agustinie, o własnym cierpieniu, o problemach, które od tygodni nie dają jej spokoju. Bellita obserwuje córkę z daleka. Po raz pierwszy od wielu dni widzi na jej twarzy choć cień dawnego uśmiechu.
Kilka ulic dalej, w restauracji Felicji, atmosfera staje się coraz bardziej napięta. Coraz więcej mieszkańców wybiera zajęcia Bellity. Camino próbuje zachować spokój: “To tylko konkurencja.” Felicia uderza dłonią w stół: “Nie, to kradzież naszych klientów.” Nie zamierza pogodzić się z porażką i zapowiada otwartą walkę: “Bellita sama ją zaczęła i sama będzie żałowała.” Camino patrzy na matkę z niepokojem. Wie, że Felicia nigdy nie odpuszcza, zwłaszcza wtedy, gdy czuje się upokorzona.
W tym samym czasie w kawiarni rozmowa schodzi na zupełnie inny temat: amerykański bank. Rosina i Liberto nie ukrywają entuzjazmu. Susana zadaje jedno pytanie: “Czy naprawdę wszyscy będą mogli zainwestować?” Genovewa odpowiada z uśmiechem: “To zależy od rady banku.” Po chwili dodaje jednak coś, co natychmiast rozbudza nadzieję wszystkich obecnych: “Osobiście uważam, że każdy powinien dostać swoją szansę.” Mieszkańcy patrzą na nią z wdzięcznością. Nie wiedzą jednak, że za tym spokojnym uśmiechem kryje się plan, o którym nikt poza Alfredem Brycem nie ma najmniejszego pojęcia.
Wieczorem Genovewa spotyka się z Alfredem. Nie ma już uprzejmych uśmiechów, nie ma serdecznych rozmów. Pozostaje tylko zimna kalkulacja. Alfredo spogląda na listę mieszkańców zainteresowanych inwestycją: “Nawet ci najbiedniejsi chcą dołączyć.” Genovewa odpowiada spokojnie: “Chciwość odbiera ludziom rozsądek.” Alfredo kiwa głową: “Powinniśmy im to ułatwić.” Po chwili zdradza swój prawdziwy zamiar: “Stworzymy jedną wspólną grupę inwestorów.” Genovewa patrzy na niego uważnie: “Dlaczego?” Na twarzy Alfreda pojawia się chłodny uśmiech: “Bo wtedy wszyscy pójdą razem na rzeź.” Zapada długa cisza. To nie ma być zwykła inwestycja. To ma być pułapka, z której nikt nie zdoła uciec.
W tym samym czasie Felipe wraca ze szpitala. Mieszkańcy natychmiast otaczają go z każdej strony. Marcelina pyta pierwsza: “Jak Agustina?” Felipe wygląda na wyczerpanego, ale tym razem w jego oczach pojawia się iskra nadziei: “Lekarze mówią, że operacja przebiegła pomyślnie.” Wszyscy odetchnęli z ulgą. To jednak nie koniec. Felipe szybko dodaje: “Teraz wszystko zależy od tego, jak jej organizm zareaguje w najbliższych godzinach.” Nadzieja wraca na akacjową. Nikt jednak nie zdaje sobie sprawy, że podczas gdy Agustina walczy o powrót do życia, ktoś inny właśnie przygotowuje plan, który może odebrać życie całemu majątkowi mieszkańców tej ulicy.
Choć lekarze przekazali pierwszą dobrą wiadomość, nikt na akacjowej nie odważa się jeszcze świętować. Agustina przeżyła operację, ale jej walka dopiero się zaczyna. Felipe wychodzi ze szpitala wyczerpany. Na ulicy czekają już mieszkańcy. Każdy chce usłyszeć choć jedno słowo, jedną wiadomość, jedną nadzieję. “Operacja przebiegła pomyślnie” – mówi cicho. Na twarzach wszystkich pojawia się ulga. Fabiana zamyka oczy: “Dzięki ci Boże.” Jednak Felipe natychmiast studzi ich entuzjazm: “Lekarze nadal nie wiedzą, jak zareaguje jej organizm. Najbliższe godziny będą decydujące.” Znów zapada cisza, bo każdy rozumie, że Agustina nadal znajduje się między życiem a śmiercią.
Tymczasem Ursula podejmuje decyzję, która zaskakuje nawet Felicię. Wchodzi do restauracji spokojnym krokiem. Na jej twarzy nie ma już zmęczenia, jest tylko smutek: “Chciałam z panią porozmawiać.” Felicia odkłada dokumenty: “Kiedy zamierza pani wrócić do pracy?” Ursula spuszcza wzrok: “Nie wrócę.” Zapada cisza. “Dopóki Agustina mnie potrzebuje, nie potrafię myśleć o niczym innym.” Felicia patrzy na nią z wyraźnym zaskoczeniem. Ursula mówi dalej: “Nie chcę sprawiać pani problemów, dlatego sama odchodzę.” Felicia przez chwilę nie odpowiada, w końcu kiwa głową: “To pani decyzja.” Ursula odwraca się, dziękuje za możliwość pracy i bez oglądania się za siebie opuszcza restaurację. Dla wielu mieszkańców był to kolejny dowód, że w tej kobiecie zaszła ogromna zmiana.
Kilka ulic dalej Bellita kończy pierwsze zajęcia. Sala powoli pustoszeje. Arantxa z uśmiechem liczy nowych uczestników – jest ich więcej niż ktokolwiek się spodziewał. Bellita nie kryje satysfakcji: “Mówiłam, że damy radę.” Ale po drugiej stronie ulicy Felicia obserwuje wszystko z narastającą złością. Camino próbuje ją uspokoić: “To tylko jedna lekcja.” Felicia zaciska pięści: “Nie, to początek wojny.” Zapowiada, że odzyska wszystkich klientów bez względu na cenę.
Wieczorem Genovewa spotyka się z Alfredem Brycem. Oboje są przekonani, że mieszkańcy połknęli haczyk. Alfredo rozkłada dokumenty na stole: “Mam rozwiązanie.” Genovewa patrzy na niego z zainteresowaniem: “Jakie?” Mężczyzna uśmiecha się: “Skoro większość z nich nie ma wystarczającego kapitału, połączymy ich w jedną grupę inwestorów.” Genovewa marszczy brwi: “Wtedy nikt nie zostanie wykluczony.” “I właśnie o to chodzi.” Alfredo nachyla się bliżej, a jego głos staje się chłodny: “Jeżeli wszyscy zainwestują razem, wszyscy stracą razem.” Na twarzy Genovewy pojawia się powolny uśmiech. Od początku nie chodziło o bank, nie chodziło o zysk, chodziło o coś znacznie bardziej okrutnego – o to, by doprowadzić mieszkańców akacjowej do całkowitej ruiny. I właśnie wtedy Alfredo otrzymuje wiadomość, że niemal wszyscy są gotowi przyjąć jego nową propozycję. Pułapka jest już prawie zamknięta. Pozostaje tylko sprawić, żeby nikt nie zdążył się z niej wycofać.
Wieczór powoli zapada nad akacjową. Na ulicach robi się ciszej, ale w sercach mieszkańców nie ma spokoju. Myśli wszystkich nieustannie wracają do szpitala, do Agustiny i do pytania, na które nikt jeszcze nie zna odpowiedzi: Czy naprawdę udało się ją uratować?
Felipe wraca ze szpitala dopiero późnym wieczorem. Na jego twarzy widać zmęczenie po wielu godzinach czuwania. Fabiana natychmiast podchodzi bliżej: “Jak się czuje?” Felipe odpowiada spokojniej niż wcześniej: “Lekarze są zadowoleni z przebiegu operacji.” Na twarzach mieszkańców pojawia się ulga, ale trwa zaledwie chwilę. “Teraz wykonują kolejne badania. Muszą sprawdzić, jak jej organizm poradzi sobie po tak ciężkim zabiegu.” Fabiana ściska dłonie: “Najważniejsze, że żyje.” Felipe kiwa głową. Po raz pierwszy od wielu dni w jego oczach pojawia się prawdziwa nadzieja.
Tymczasem Bellita kończy pierwsze zajęcia taneczne. Goście opuszczają dom z uśmiechami. Cinta patrzy za nimi w milczeniu. Jeszcze kilka godzin wcześniej była przekonana, że nie potrafi nawet wyjść z własnego pokoju. Teraz czuje, że zrobiła pierwszy krok. Bellita obejmuje córkę: “Widzisz, życie czasem zmusza nas do tańca, nawet wtedy, kiedy serce chce tylko płakać.” Cinta delikatnie się uśmiecha, wie, że matka miała rację.
Jednak w innym miejscu akacjowej nie ma powodów do radości. Felicia nie potrafi pogodzić się z sukcesem Bellity. Coraz więcej kursantów wybiera nową szkołę tańca. Camino próbuje przemówić matce do rozsądku: “To nie jest wojna.” Felicia patrzy na nią chłodno: “Od dziś już jest.” Postanawia zorganizować własne wydarzenie dobroczynne – oficjalnie, aby pomóc potrzebującym, w rzeczywistości jednak chce odzyskać klientów i pokazać całej dzielnicy, że nadal to ona rozdaje karty.
W tym samym czasie Alfredo Bryce spotyka się ponownie z Genovewą. Na stole leżą dokumenty, listy nazwisk, kwoty oszczędności. Każdy szczegół został dokładnie przygotowany. Alfredo uśmiecha się z satysfakcją: “Większość już jest gotowa.” Genovewa spogląda na niego z zainteresowaniem: “A ci, którzy jeszcze się wahają?” Alfredo odpowiada bez cienia emocji: “Przekonamy ich.” Po chwili ujawnia ostatni element swojego planu: “Nie będą inwestować osobno. Stworzymy jeden wspólny fundusz mieszkańców.” Genovewa od razu rozumie: Jeżeli wszyscy połączą swoje pieniądze, nikt nie będzie mógł wycofać się sam. Wystarczy jedna katastrofa, a upadną wszyscy – nie pojedyncze rodziny, lecz cała akacjowa. Na twarzy Genovewy pojawia się chłodny uśmiech. Właśnie o to chodziło.
Tymczasem Ramon dowiaduje się o nowym pomyśle inwestycyjnym. Oferta wydaje się znacznie korzystniejsza niż wcześniej. Coraz więcej sąsiadów zaczyna wierzyć, że oto nadarzyła się jedyna okazja, aby odmienić swoje życie. Nie widzą jednak tego, co dostrzegają tylko Alfredo i Genovewa. Nie patrzą na bank, patrzą na własne marzenia. A właśnie marzenia najłatwiej wykorzystać przeciwko człowiekowi, bo największe tragedie rzadko zaczynają się od nienawiści. Znacznie częściej rodzą się z nadziei. I wygląda na to, że tym razem mieszkańcy akacjowej są o krok od decyzji, która może kosztować ich wszystko.
Dziękuję wam, przyjaciele, za wspólnie spędzony czas. Jeśli podobał wam się ten odcinek, zostawcie kciuk w górę, zasubskrybujcie kanał i włączcie powiadomienia, aby nie przegapić kolejnych dramatycznych wydarzeń z Akacjowej 38. Do zobaczenia w następnym odcinku.
