C ukrył spotkanie z matką Hanser. Nagranie ujawnia jego sekret. Hanser była przekonana, że na komisariacie wreszcie pozna prawdę o tajemniczym zaginięciu swojej matki. Nie spodziewała się jednak, że osobą wezwaną na przesłuchanie okaże się jej własny mąż.
Gdy przekroczył próg gabinetu komisarza i zobaczył siedzącą tam żonę, natychmiast zrozumiał, że sekret, którego tak długo strzegł, może za chwilę wyjść na jaw. Śledczy ujawnia, że C nie tylko rozmawiał z teściową w dniu jej zaginięcia, lecz także spotkał się z nią osobiście na plaży.
Dowodem okazuje się przypadkowe nagranie z kamery motocyklisty. Widać na nim, jak mężczyzna odchodzi, pozostawiając kobietę samą. Niedługo później, zaledwie 200 metrów dalej, odnaleziono jej rzeczy osobiste. Dla Hanser jest to cios, którego nie potrafi spokojnie przyjąć. Chwyta Ciana za płaszcz i rozpaczliwie żąda odpowiedzi. Co powiedział jej matce podczas ostatniego spotkania? Dlaczego ukrył przed żoną tak ważny fakt i czy jego słowa mogły doprowadzić do tragedii?
C twierdzi, że działał dla dobra swojej rodziny. Opowiada komisarzowi o mrocznej przeszłości teściowej, zakazanej miłości, wieloletnim pobycie w więzieniu oraz jej destrukcyjnym wpływie na Hanser. Jednak nawet wtedy nie wyjawia wszystkiego. W głębi serca przyznaje, że z naprawdę tak bolesną, iż mogłaby na zawsze zniszczyć kobietę, którą kocha.
Co naprawdę wydarzyło się tamtego ranka na plaży? Jaki sekret C nadal ukrywa przed Hanser? I czy po ujawnieniu nagrania ich małżeństwo zdoła przetrwać kolejną próbę? Gabinet komisarza był niewielki, surowy i nieprzyjemnie chłodny. Białe światło jarzeniówek odbijało się od szarych ścian, metalowych szaf oraz blatu biurka, na którym leżało kilka grubych teczek. W powietrzu unosił się zapach papieru, kawy i wilgotnych płaszczy. Za zamkniętymi drzwiami od czasu do czasu słychać było czyjeś kroki, dźwięk telefonu albo krótki rozkaz wydawany przez jednego z funkcjonariuszy.
Hanser siedziała na krześle naprzeciwko biurka komisarza. Trzymała torebkę na kolanach tak mocno, jakby była jedyną rzeczą chroniącą ją przed rozpadem. Jej dłonie drżały. Co kilka sekund nerwowo przesuwała kciukiem po metalowym zapięciu, otwierając je i zamykając bez wyraźnego powodu. Gulsum siedziała obok, wyprostowana, skupiona i czujna. Chociaż starała się zachować spokój, co jakiś czas zerkała w stronę drzwi. Wiedziała, że kiedy C wejdzie do środka, spokojna rozmowa może błyskawicznie zamienić się w emocjonalną burzę.
Komisarz przeglądał dokumenty, nie spiesząc się. Jego twarz nie zdradzała żadnych emocji. Widział w swojej karierze setki rodzinnych dramatów. Widział ludzi, którzy kłamali ze strachu, ludzi, którzy zatajali prawdę z miłości oraz takich, którzy pod pozorem troski próbowali kontrolować życie najbliższych. Hanser nie należała do żadnej z tych kategorii. Była kobietą, która rozpaczliwie próbowała dowiedzieć się, co wydarzyło się z jej matką.
Nagle klamka opadła, drzwi otworzyły się i do gabinetu wszedł C. Miał na sobie ciemny płaszcz, spod którego wystawał elegancki garnitur. Jego twarz była napięta, ale początkowo spokojna. Najwyraźniej spodziewał się zwykłej rozmowy z policją, kolejnego pytania dotyczącego zaginięcia teściowej albo formalnego uzupełnienia zeznań. Zrobił dwa kroki, po czym zatrzymał się jak wryty. Jego wzrok natychmiast spoczął na Hanser. Przez krótką chwilę w gabinecie panowała całkowita cisza.
— Co ty tu robisz, Hanser? — zapytał. W jego głosie zabrzmiało autentyczne zaskoczenie, ale Hanser usłyszała w nim coś jeszcze: niepokój, być może nawet strach. Nie odpowiedziała. Patrzyła na niego nieruchomo, próbując odnaleźć na jego twarzy odpowiedź, zanim jeszcze zada pierwsze pytanie. C jednak szybko odzyskał panowanie nad sobą, zamknął drzwi i przeniósł wzrok na komisarza.
— Panie C, — odezwał się funkcjonariusz chłodnym tonem — jest pan tu z powodu skargi złożonej przez panią Hanser. C powoli odwrócił głowę w stronę żony. — Skargi? Hanser uniosła podbródek. Jej oczy były zaczerwienione od niewyspania i płaczu, ale nie spuściła wzroku. — Tak — odpowiedziała cicho. — Zgłosiłaś mnie na policję? — W jego pytaniu nie było gniewu. Jeszcze nie było niedowierzanie człowieka, który nagle uświadomił sobie, że osoba najbliższa jego sercu przestała mu ufać.
Hanser wstała. — Nie patrz na mnie w ten sposób. Przez wiele dni pytałam cię, czy coś wiesz. Błagałam, żebyś powiedział mi prawdę. Za każdym razem powtarzałeś, że nie masz przede mną tajemnic. — Bo nie mam. — Nie kłam. Gulsum poruszyła się niespokojnie na krześle. — Hanser, może najpierw wysłuchajmy pana komisarza. — Właśnie to zamierzam zrobić — odpowiedziała kobieta, nie odrywając wzroku od męża.
Komisarz zamknął teczkę i oparł dłonie na biurku. — Proszę usiąść, panie C. Mężczyzna przez chwilę się nie poruszał. Później podszedł do wolnego krzesła, ale zamiast usiąść, stanął obok niego. — Wolałbym wiedzieć, o co dokładnie chodzi. Komisarz westchnął. — Chodzi o pańską rozmowę z teściową w dniu jej zaginięcia. Twarz C pozostała nieruchoma, jednak jego prawa dłoń zacisnęła się w pięść. Hanser to zauważyła. — Jaką rozmowę? — zapytała.
Komisarz nie odpowiedział jej od razu. Patrzył na C. — Pana teściowa rozmawiała z panem rano w dniu swojego zaginięcia. Z naszych ustaleń wynika, że kontakt został nawiązany z pańskiej inicjatywy. Nie wspomniał pan o tym w swoich wcześniejszych zeznaniach. C spuścił wzrok. Sekunda milczenia przeciągnęła się w nieskończoność. — To prawda — przyznał w końcu.
Hanser gwałtownie cofnęła się o pół kroku, jakby te dwa słowa miały fizyczną siłę. — To prawda? — powtórzyła. — Rozmawiałeś z moją matką? — Tak. — W dniu, w którym zaginęła? C spojrzał jej prosto w oczy. — Tak.
Na twarzy Hanser pojawił się wyraz głębokiego bólu. — Wiedziałeś, że jej szukam. Widziałeś, jak nie śpię po nocach. Słyszałeś, jak dzwonię do szpitali i komisariatów. Patrzyłeś, jak zastanawiam się, czy nie leży gdzieś sama, chora albo ranna. I przez cały ten czas nie powiedziałeś mi, że z nią rozmawiałeś. — Chciałem ci powiedzieć… — Kiedy, po pogrzebie? Hanser, nie wypowiadaj mojego imienia takim tonem! Jej głos odbił się echem od ścian.
Komisarz uniósł dłoń. — Proszę zachować spokój. Hanser odwróciła się do niego. — Jak mam zachować spokój? Mój mąż jako ostatni kontaktował się z moją matką i ukrył to przede mną. — Powiedziałem jedynie, że rozmawiali — wyjaśnił komisarz. — Nie powiedziałem jeszcze, że był ostatnią osobą, która ją widziała.
C zesztywniał. Hanser powoli odwróciła się w jego stronę. — Widziałeś ją? C milczał. — Pytam cię, czy widziałeś moją matkę? — Hanser, pozwól mi wyjaśnić… — Odpowiedz! — Tak, spotkałem się z nią. Kobieta zasłoniła usta dłonią. Przez chwilę wyglądała, jakby zabrakło jej powietrza. — Nie — wyszeptała. — To niemożliwe. — Chciałem tylko porozmawiać. — Co zrobiłeś, C? Co jej powiedziałeś? Dlaczego ukryłeś to przede mną? Pytam cię o coś! Odpowiedz mi!
C wykonał ruch w jej stronę, ale Hanser natychmiast uniosła rękę. — Nie podchodź. Zatrzymał się. — Nie chciałem cię zranić. — W takim razie dlaczego wszystko, co robisz, boli coraz bardziej?
Gulsum zerknęła na komisarza, a następnie na C. Dostrzegła w jego oczach napięcie, którego wcześniej u niego nie widziała. Znała go jako człowieka rozhodnego, czasami bezwzględnego, lecz zawsze opanowanego. Teraz wydawał się kimś, kto stał na skraju przepaści i wiedział, że każdy następny krok może zniszczyć jego rodzinę.
— Panie komisarzu — odezwała się Gulsum. — Czy może pan powiedzieć, o co dokładnie oskarżony jest pan C? Z tego, co wiem, sama rozmowa z kimś nie jest przestępstwem. Komisarz splotł palce. — To prawda. Sama rozmowa nie jest przestępstwem. Problem polega na tym, że wcześniej pan twierdził, iż nie miał z zaginioną kontaktu. Teraz wiemy, że nie skończyło się tylko na telefonie — spotkał się z nią twarzą w twarz.
Hanser wpatrywała się w męża szeroko otwartymi oczami. Komisarz odwrócił stojący na biurku laptop, kliknął kilka razy, a na ekranie pojawiło się nieruchome ujęcie nadmorskiej promenady. Obraz był lekko przechylony. W prawym dolnym rogu widniała część kierownicy motocykla. Na ławce siedziała kobieta. Hanser natychmiast rozpoznała matkę. Kilka metrów od niej stał C. Kobieta chwyciła się oparcia krzesła. — Mamo… C zamknął oczy.
Komisarz uruchomił nagranie. Obraz drżał, ponieważ kamera była zamontowana na kasku motocyklisty. Nie było słychać słów. Widać było jednak gesty. Matka Hanser siedziała ze spuszczoną głową. C stał przed nią, mówił coś stanowczo i co jakiś czas wskazywał w stronę drogi. Kobieta próbowała mu odpowiedzieć. W pewnym momencie podniosła się, lecz C uczynił krok naprzód, zmuszając ją, by ponownie usiadła. Hanser patrzyła na ekran bez mrugnięcia. — Zatrzymaj! — powiedziała.
Komisarz wstrzymał film. — Co jej wtedy powiedziałeś? — zapytała C. — To była prywatna rozmowa. — Prywatna? Rozmowa z moją matką, którą ukryłeś przede mną, jest prywatna? — Nie chciałem, żebyś była w to zaangażowana. — To moja matka! — Właśnie dlatego.
Hanser zwróciła się do komisarza. — Skąd macie to nagranie? — Z kamery motocyklisty — wyjaśnił. — Funkcjonariusze analizujący okoliczne zapisy monitoringu zauważyli motocyklistę stojącego przez dłuższy czas przy promenadzie. Ustaliliśmy jego dane i zabezpieczyliśmy nagranie. Kamera pracowała przez cały czas, kiedy czekał na znajomego. — Czy widać, co stało się później?
Komisarz ponownie uruchomił film. Na ekranie C odwrócił się od matki Hanser. Przez chwilę jeszcze coś mówił, a później odszedł w stronę zaparkowanego samochodu. Kobieta została na ławce sama, nie ruszała się. Siedziała z opuszczoną głową i rękami zaciśniętymi na kolanach. Minęło kilka minut nagrania. Motocyklista wsiadł na maszynę i odjechał. Ekran zrobił się ciemny.
— Pana teściowa siedziała tam jeszcze długo po odejściu pana C — powiedział komisarz. — Niestety motocyklista odjechał, więc nie posiadamy zapisu tego, co wydarzyło się później. — A jej rzeczy? — zapytała Hanser roztrzęsionym głosem. — Torebkę, telefon i szal odnaleziono około 200 metrów dalej, przy zejściu prowadzącym w stronę skalistego brzegu. Hanser pobladła. — Czyli ona stamtąd poszła nad wodę… — Tego nie możemy jeszcze stwierdzić z całą pewnością. — Ale szukacie jej tam? — Przeszukaliśmy wybrzeże. Poszukiwania nadal trwają. — Nie znaleźliście jej? — Nie.
W gabinecie ponownie zapadła cisza. Hanser patrzyła na zatrzymany obraz matki siedzącej samotnie na ławce. Jej twarz była niewyraźna, ale postawa wyrażała całkowite załamanie. Nagle kobieta odwróciła się od laptopa. Ruszyła w stronę C tak szybko, że Gulsum nie zdążyła jej zatrzymać. Chwyciła męża za klapy płaszcza i szarpnęła nim z całej siły.
— Co zrobiłeś, Hanser? Co zrobiłeś, C? Co jej powiedziałeś? — Uspokój się. — Nie każ mi się uspokajać! Powiedz, co takiego powiedziałeś, że moja matka poszła nad brzeg i zostawiła wszystkie swoje rzeczy! — Nie wiemy, co się z nią stało. — A ty wiesz? Nie kłam! — szarpnęła nim ponownie. — Hanser, posłuchaj mnie… — Czego od niej chciałeś?! Kiedy ją odnalazłam, kiedy pierwszy raz od lat poczułam, że mam matkę, musiałes ją ode mnie odsunąć! Dlaczego bałeś się jej? Bałeś się tego, co mogła mi powiedzieć?
C zacisnął szczękę. — To nie było tak. — W takim razie jak? Wyjaśnij mi! Stań przede mną i powiedz, że nie zrobiłeś nic złego! — Nie zrobiłem nic złego. Hanser zamarła. — Naprawdę potrafisz spojrzeć mi w oczy i tak po prostu to powiedzieć?
C spojrzał na nią. To spojrzenie okazało się dla niego trudniejsze niż wszystkie pytania komisarza. Widział przed sobą kobietę, którą kochał bardziej niż własne życie. Widział jej drżące usta, łzy na policzkach i rozpacz, której sam był częścią. Pragnął objąć ją, powiedzieć wszystko, uwolnić ich oboje od tajemnicy. Wiedział jednak, że prawda nie przyniesie ulgi. Prawda była ciężarem, który mógł zmiażdżyć Hanser.
— Spotkałem się z nią, bo musiałem — powiedział. Uścisk Hanser na jego płaszczu osłabł. — Co? — Musiałem to zrobić. — Dla kogo? — Dla nas. — Nie używaj słowa „nas”, żeby usprawiedliwiać swoje kłamstwa! — Twoja matka mąciła ci w głowie.
Hanser puściła jego płaszcz. Na jej twarzy pojawiło się niedowierzanie. — Moja matka… — Odkąd pojawiła się w twoim życiu, przestałaś być sobą. — Ponieważ próbowałam zrozumieć kobietę, która mnie urodziła! — Ponieważ zapomniałaś o wszystkim innym. — Nieprawda! — Zapomniałaś o dziecku, o domu, o naszym małżeństwie! Każda rozmowa, każdy posiłek i każda noc kręciły się wokół niej. — Była sama! — Ty również nie byłaś sama, Hanser. Miałaś mnie, miałaś dziecko, miałaś rodzinę, ale zachowywałaś się tak, jakbyśmy przestali istnieć!
Hanser potrząsnęła głową. — Nie wierzę, że to mówisz. — Próbowałem ci pomóc. — Pomóc, ukrywając przede mną spotkanie z moją matką?! — Wiedziałem, że nie pozwolisz mi z nią porozmawiać. — Oczywiście, że bym nie pozwoliła! Wiedziałabym, że nie chcesz rozmowy. Chciałeś ją zastraszyć! — Nie zastraszałem jej. — Na nagraniu stoisz nad nią, jakbyś wydawał jej rozkazy! — Powiedziałem jej, żeby trzymała się od ciebie z daleka.
Hanser cofnęła się. — Powiedziałeś jej, żeby ode mnie odeszła? — Tak. — Po wszystkim, co przeszłyśmy… — Właśnie ze względu na to, co przeszłaś! — Nie miałeś prawa! — Jestem twoim mężem! — To nie daje ci prawa do decydowania, kto może być w moim życiu! — Ktoś musiał cię chronić przed własną matką, przed jej przeszłością, przed chaosem, który ze sobą przyniosła! Przed cierpieniem, które začęło niszczyć ciebie i nasze dziecko!
Hanser przycisnęła obie dłonie do skroni. — Nie, nie wierzę ti. To nie jest cały powód. — Jest. — Kłamiesz. — Mówię prawdę. — Kłamiesz! — krzyknęła. — Znam cię! Widzę, kiedy coś ukrywasz — zaciskasz szczękę i nie patrzysz na mnie dłużej niż kilka sekund. Dokładnie tak samo zachowywałeś się wtedy, gdy ukrywałeś przede mną inne rzeczy. — To nie jest miejsce na rozmowę o naszym małżeństwie. — Właśnie tutaj mnie przyprowadziły twoje tajemnice.
C spuścił głowę. W jego wnętrzu rozległ się głos, którego nikt poza nim nie mógł usłyszeć: „Przepraszam, moja miłości. Nie mogę powiedzieć ci prawdy. Chciałbym, ale nie potrafię. To nie jest historia, którą można wypowiedzieć i później spokojnie wrócić do domu. To nie jest sekret, który da się naprawić przeprosinami. Gdybyś poznała wszystko, przestałabyś patrzeć na siebie tak samo. Przestałabyś patrzeć na mnie tak samo. Ten ciężar zmiażdżyłby cię. Zabrałby ci resztki spokoju. Nie podnieślibyśmy się z tego.”
Hanser podeszła do niego ponownie, tym razem powoli. — Powiedz mi prawdę, C. — Już ci powiedziałem. — Nie, powiedziałeś mi wersję, którą sam przygotowałeś. Hanser, czy moja matka wiedziała coś o tobie? Mężczyzna uniósł wzrok. — Co miałaby wiedzieć? — Właśnie o to pytam. Czy znała jakiś sekret? Czy groziła, że mi go ujawni? — Nie. — Czy szantażowała cię? — Nie. — Czy wiedziała coś o naszej rodzinie? O Mukader? O przeszłości? — Przestań.
Jedno słowo wystarczyło, by Hanser dostrzegła zmianę w jego twarzy. — Czyli jednak… — Niczego nie potwierdziłem! — Ale się zdenerwowałeś. — Jestem zdenerwowany, ponieważ oskarżasz mnie o coś, czego nie zrobiłem. — Jeszcze nie wiem, co zrobiłeś. — Nie skrzywdziłem twojej matki. — Może nie dotknąłeś jej palcem. Może nie musiałes. Czasami wystarczy kilka słów.
C drgnął. — Uważaj, co mówisz. — Dlaczego? Bo boisz się, że powiem to głośno? Že przez ciebie odebrała sobie życie? Gulsum poderwała się z krzesła. — Hanser, proszę, nie wiemy, czy tak się stało! — A co mam myśleć? — odparła Hanser, odwracając się do niej. — Moja matka spotkała się z nim. On kazał jej zniknąć z mojego życia. Niedługo później znaleziono jej rzeczy nad brzegiem. Co mam myśleć? Gulsum nie znalazła odpowiedzi.
Hanser ponownie spojrzała na C. — Powiedz mi, jak wyglądała ta rozmowa. — Nie pamiętam każdego słowa. — Pamiętasz. — Powiedziałem jej, że jej obecność źle na ciebie wpływa. — I co odpowiedziała? — Że jesteś jej córką i ma prawo być blisko ciebie. — Miała rację. — Powiedziałem jej, że prawa nie pojawiają się nagle po latach nieobecności.
Hanser poczuła ukłucie bólu. — To powiedziałeś? — Tak. — Wypomniałeś jej, że mnie zostawiła? — Nie musiałm jej niczego wypominać. Sama wiedziała, co zrobiła. — A jednak uznałeś, że powinieneś przypomnieć jej o każdym błędzie. — Powiedziałem tylko prawdę. — Twoja prawda zawsze brzmi jak wyrok!
C podszedł bliżej. — Chciałem, żeby zrozumiała, że nie może wejść do naszego domu i udawać, że przeszłość nie istnieje. — Ona niczego nie udawała! Każdego dnia walczyła ze wstydem. Każdego dnia bała się, że ją odrzucę! — Ponieważ wiedziała, że może na to zasługiwać. Hanser uniosła dłoń, jakby chciała go uderzyć, lecz zatrzymała ją w połowie ruchu. Przez kilka sekund patrzyła na niego z mieszaniną gniewu i rozpaczy. — Nie poznaję cię — wyszeptała.
— Robiłem to dla ciebie. — Nie, robiłeś to dla siebie! Chciałeś odzyskać kontrolę. Nie podobało ci się, że pojawił się ktoś, na kogo nie masz wpływu? — To absurd. — Czyżby? Zawsze decydujesz, co jest dla mnie dobre — gdzie mam mieszkać, z kim rozmawiać, komu ufać i przed kim powinnam się chronić. A kiedy nie zgadzam się z tobą, mówisz, że jestem zbyt emocjonalna, żeby zrozumieć sytuację. — Ponieważ czasami działasz pod wpływem emocji. — A ty działasz bez serca!
Słowa te trafiły C mocniej, niż Hanser mogła przypuszczać. Na moment jego twarz złagodniała. — Gdybym nie miał serca, nie próbowałbym cię chronić. — Człowiek, który kocha, nie zabiera drugiej osobie prawa do prawdy. Nie każda prawda przynosi wolność, ale każde kłamstwo buduje więzienie.
Komisarz obserwował ich przez chwilę, po czym wstał. — Wystarczy. Hanser nie zareagowała. — Pani Hanser, proszę usiąść. — Nie usiądę, dopóki on mi nie odpowie. — Ta rozmowa przestała mieć charakter przesłuchania. — Dla mnie dopiero się zaczęła.
Komisarz zwrócił się do policjanta stojącego przy drzwiach. — Proszę wyprowadzić panią na zewnątrz. Musi trochę przewietrzyć głowę. Porozmawiamy jeszcze chwilę z panem C. Hanser gwałtownie odwróciła się w jego stronę. — Nie, nic mi nie jest. Chcę tu zostać! — Jest pani w stanie silnego wzburzenia. — Mam prawo wiedzieć, co powie! — O szczegółach poinformujemy panią później. — Nie chcę później! Znam go. Gdy tylko wyjdę, zmieni historię. Powie dokładnie to, co będzie mu wygodne.
C spojrzał na nią z bólem. — Naprawdę tak mało mi ufasz? — Po tym, co właśnie zobaczyłam, nie wiem już, komu могу ufać. Policjant podszedł bliżej. — Proszę pani… — Nie dotykaj mnie! — ostrzegła Hanser. Funkcjonariusz zatrzymał się i spojrzał na komisarza. — Proszę nie utrudniać — powiedział komisarz stanowczo. — Musimy porozmawiać z pani mężem bez obecności osób postronnych. Proszę wyjść na korytarz.
Hanser zerknęła na Gulsum. — Ty też wiedziałaś? — Nie! — odpowiedziała natychmiast Gulsum. — Przysięgam, że nie miałam pojęcia o tym spotkaniu. — A gdybyś wiedziała, powiedziałabyś mi? Gulsum zawahała się. To krótkie wahanie wystarczyło. Hanser uśmiechnęła się gorzko. — Właśnie tak wygląda życie u boku C. Każdy wie coś, czego nie wiem ja. Wszyscy milczą dla mojego dobra.
Podeszła do krzesła, gwałtownie podniosła torebkę i przewiesiła ją przez ramię. Zatrzymała się przy drzwiach. — Nie wracaj dziś do domu — powiedziała do męża. C zesztywniał. — Hanser, porozmawiamy spokojnie… — Nie mam już pewności, czy kiedykolwiek rozmawialiśmy naprawdę. — Nie podejmuj decyzji w gniewie. — A ty nie podejmuj kolejnych decyzji za mnie. Otworzyła drzwi i wyszła. Jej kroki oddalały się w korytarzu, ale C jeszcze długo patrzył w stronę miejsca, w którym zniknęła.
Gulsum ruszyła za nią, jednak komisarz ją zatrzymał. — Panią również proszę zostać na zewnątrz. Hanser jest w bardzo złym stanie. Policjant dopilnuje, żeby nic jej się nie stało. Gulsum spojrzała na C. — Powinieneś był jej powiedzieć. — Wiem. — Nie, C. Gdybyś naprawdę wiedział, nie pozwoliłbyś, żeby dowiedziała się w taki sposób. Mężczyzna nie odpowiedział. Gulsum wyszła, zamykając za sobą drzwi.
W gabinecie pozostali komisarz i C. Funkcjonariusz usiadł za biurkiem i uruchomił dyktafon. — Wróćmy do początku. Dlaczego uznał pan, że matka pańskiej żony stanowi dla niej zagrożenie? C powoli usiadł. Nagle wyglądał na zmęczonego. Cała jego pewność siebie, którą jeszcze kilka minut wcześniej próbował zachować, zniknęła. — Ponieważ znałem jej przeszłość. — Jaką dokładnie? C przez chwilę milczał, jakby porządkował w myślach słowa. — Lata temu uciekła z żonatym mężczyzną. Zostawiła rodzinę, dzieci i wszystko, co miała. Uwierzyła, że zakazana miłość da jej nowe życie.
Komisarz notował. — Co wydarzyło się później? — Ta miłość zakończyła się tragedią. Mężczyzna zginął. Ona została oskarżona o morderstwo. — Została skazana? — Tak. Spędziła wiele lat w więzieniu. — Czy przyznała się do winy? C zawahał się. — Twierdziła, że nie wszystko wyglądało tak, jak przedstawiono to w sądzie. — Wierzył jej pan? — To nie ma znaczenia. — Dla śledztwa może mieć. C spojrzał na komisarza. — Niezależnie od tego, czy była winna, czy nie, jej pojawienie się otworzyło wszystkie stare rany.
— Jak odnalazła pańską żonę? — Po wyjściu z więzienia zaczęła ją śledzić. — Śledzić? — Nie podeszła do niej i nie powiedziała od razu: „Jestem twoją matką”. Przedstawiła się pod innym imieniem. Udawała przypadkowo poznaną kobietę, pomagała jej, rozmawiała z nią, zdobyła jej zaufanie. — Dlaczego ukrywała swoją tożsamość? — Bała się odrzucenia. Przynajmniej tak twierdziła. — A jak pan to oceniał? — Jak manipulację. Komisarz uniósł wzrok znad notatek. — Dlaczego? — Ponieważ pozwoliła Hanser przywiązać się do siebie, zanim ujawniła prawdę. Wiedziała, że gdyby powiedziała od razu, kim jest, moja żona mogłaby odejść. Najpierw stworzyła więź, dopiero później zmusiła Hanser do zmierzenia się z prawdą.
— Czy pańska żona chciała utrzymywać z nią kontakt? — Tak, pomimo kłamstwa Hanser całe życie tęskniła za matką. Gdy dowiedziała się, że ta kobieta żyje, rozsądek przestał mieć dla niej znaczenie. — To dość surowa ocena. — Widziałem, co się z nią dzieje — C pochylił się do przodu. — Przestała spać, budziła się w nocy i płakała. Zadawała sobie pytanie, dlaczego została porzucona, czy była niechciana, czy zrobiła coś złego jako dziecko. Potem zaczęła obwiniać siebie za cierpienie matki. Chciała naprawić jej całe życie. — A pan był temu przeciwny? — Byłem przeciwny temu, żeby Hanser niszczyła siebie.
— Co dokładnie się zmieniło? C przetarł twarz dłonią. — Jej stan psychiczny pogorszył się do tego stopnia, że nie była w stanie zajmować się naszym dzieckiem. Mogła godzinami siedzieć przy telefonie, czekając na wiadomość od matki. Gdy dziecko płakało, nie zawsze reagowała. Później miała z tego powodu ogromne wyrzuty sumienia. Stres był tak silny, że straciła pokarm.
Komisarz zapisał kilka zdań. — Czy konsultowaliście się z lekarzem? — Tak. — Czy lekarz potwierdził, że przyczyną był stres związany z matką? — Lekarz mówił o przeciążeniu emocjonalnym. Ja widziałem, kiedy wszystko się zaczęło. — Rozumiem. Dlaczego więc nie rozwiązał pan tego wspólnie z żoną? C zaśmiał się krótko, bez cienia radości. — Ponieważ każda próba rozmowy kończyła się oskarżeniem, że chcę odebrać jej matkę. — Czy nie chciał pan? — Chciałem odsunąć od niej osobę, która ją niszczyła. — Bez jej zgody. — Czasami człowiek, który tonie, odpycha rękę wyciągniętą z pomocą, a czasami ktoś przekonany, że ratuje, ciągnie drugą osobę w stronę, w którą ona nie chce iść. C nie odpowiedział.
Komisarz odchylił się na krześle. — Proszę dokładnie opowiedzieć o spotkaniu na plaży. — Zadzwoniłem do niej rano. — Z jakiego numeru? — Ze swojego prywatnego telefonu. — Dlaczego nie usunął pan połączenia? C spojrzał na niego chłodno. — Nie planowałem przestępstwa. — Tego nie powiedziałem. — Ale pan to sugeruje. — Ustalam fakty. Co powiedział pan przez telefon? — Że musimy się spotkać. Sama, bez Hanser. — Zgodziła się od razu? — Nie. Zapytała, dlaczego nie możemy porozmawiać w domu. — Co pan odpowiedział? — Że nie хочу, żeby Hanser nas słyszała. — Gdzie umówiliście się na spotkanie? — Na promenadzie przy Starej przystani. — Kto wybrał miejsce? — Ja. — Dlaczego właśnie tam? — Było spokojnie, mało ludzi. Chciałem przeprowadzić rozmowę bez świadków.
Komisarz podniósł wzrok. — Zdaje pan sobie sprawę, jak to brzmi? — Tak, ale taka była prawda. — Co wydarzyło się po pana przyjeździe? C utkwił wzrok w blacie biurka. — Siedziała już na ławce. Powiedziała, że ma mało czasu, bo umówiła się później z Hanser. — Jak pan zareagował? — Powiedziałem, że do tego spotkania nie dojdzie. — Dlaczego? — Ponieważ chciałem, żeby odeszła. — Jak dokładnie pan to sformułował? C zamknął oczy, przypominając sobie twarz kobiety. — Powiedziałem: „Zniknij z jej życia. Zrobiłaś to raz, więc potrafisz zrobić to ponownie”.
Komisarz przestał pisać. — To były pańskie słowa? — Tak. — Co odpowiedziała? — Że wtedy była młoda, zagubiona i przestraszona. Że każdego dnia żałowała swojej decyzji. — Uwierzył pan? — Nie miało znaczenia, w co wierzyłem. — Dla niej mogło mieć. C zignorował uwagę. — Powiedziała, że nie odejdzie, ponieważ Hanser jest jej córką. Zapytała, czy byłbym w stanie porzucić własne dziecko. — I co pan odpowiedział? — Że właśnie dlatego nie rozumiem, jak ona mogła to zrobić. — Jak zareagowała? — Zaczęła płakać.
W gabinecie zapadła cisza. Komisarz przyjrzał się uważnie Cihanowi. — Kontynuował pan rozmowę, mimo że była w złym stanie? — Tak. — Dlaczego? — Ponieważ łzy nie zmieniały faktów. — Co powiedział pan później? — Że jej obecność niszczy Hanser, że moja żona nie śpi, nie je i nie potrafi skupić się na dziecku. Powiedziałem, że jeżeli naprawdę kocha córkę, powinna odejść. — Czy zagroził jej pan? — Nie. — Czy wspomniał pan o policji, sądzie albo ujawnieniu jej przeszłości?
C zacisnął palce na poręczy krzesła. — Powiedziałem, że jeżeli będzie nadal zbliżać się do naszego domu, zrobię wszystko, żeby chronić rodzinę. Co oznaczało wszystko: środki prawne, zakaz zbliżania się, powiadomienie opieki społecznej, jeżeli jej obecność nadal będzie wpływać na dziecko. — Czy powiedział pan, że przez nią Hanser może stracić dziecko? C nie odpowiedział od razu. Komisarz pochylił się nad biurkiem. — Panie C… — Powiedziałem, że jeżeli stan Hanser się nie poprawi, ktoś może zakwestionować jej zdolność do opieki nad dzieckiem. Rozumie pan, jak matka mogła to odebrać?
