Victoriano zatrzymuje się przed pensjonatem z eleganckim uśmiechem. Wygląda na człowieka, któremu można zaufać: spokojny, uprzejmy, pewny siebie. Cinta schodzi po schodach z wyraźnym podekscytowaniem. Jeszcze kilka dni temu była przekonana, że po skandalu z więzieniem jej marzenia o scenie przepadły na zawsze. Teraz wszystko znowu wydaje się możliwe.
Victoriano robi kilka kroków w jej stronę: — Wszystko gotowe? — pyta z uśmiechem. Cinta kiwa głową: — Nigdy nie byłam bardziej gotowa.
Mężczyzna otwiera drzwi samochodu: — Dziś może zacząć się zupełnie nowe życie.
Te słowa sprawiają, że dziewczyna uśmiecha się jeszcze szerzej. Nie zauważa jednak jednego szczegółu: za każdym razem, gdy pyta o nazwę teatru, Victoriano natychmiast zmienia temat.
Kilka ulic dalej Antoñito nerwowo chodzi po salonie. Do wizyty wojskowego inspektora zostało już bardzo niewiele czasu. Cała rodzina przygotowuje się do odegrania roli: Ramón ma wyglądać na schorowanego, ubogiego i całkowicie zależnego od syna. Fabiana pomaga przygotować ubranie, Lolita poprawia każdy szczegół, ale Antoñito nie potrafi ukryć strachu. — Jeżeli odkryje prawdę… — szepcze. Ramón kładzie dłoń na jego ramieniu: — Nie możemy się teraz poddać.
Wie jednak, że jeden błąd wystarczy: jedno nieostrożne słowo, jedno spojrzenie i cały plan rozsypie się na oczach wojskowego.
W tym samym czasie Rosina wciąż nie potrafi zapomnieć o odgłosach dobiegających z mieszkania Genovewy. Casilda przysięga, że słyszała wyraźny hałas. Rosina sama woła pod drzwiami: — Pani Genovewo, to ja, Rosina!
Nie otrzymuje odpowiedzi, ale cisza nie uspokaja jej ani trochę. Wręcz przeciwnie, coraz bardziej wierzy, że ktoś celowo ukrywa się po drugiej stronie drzwi. Kiedy wyciąga wsuwkę do włosów i próbuje otworzyć zamek, nagle za jej plecami rozlega się stanowczy głos Liberta: — Rosina, natychmiast przestań!
Kobieta zamiera. Nie dlatego, że zrezygnowała, lecz dlatego, że została przyłapana.
W tym samym czasie Carmen spotyka się z Ramónem w altanie. Między nimi po raz pierwszy od wielu dni nie ma chłodu, nie ma pretensji, nie ma niedomówień. Ramón patrzy na medalion zawieszony na jej szyi. Na jego twarzy pojawia się ciepły uśmiech: — Wiedziałem, że będzie do ciebie pasował. Carmen delikatnie dotyka prezentu: — Nigdy nie dostałam nic piękniejszego. Ramón bierze głęboki oddech: — Jeszcze trochę cierpliwości, a potem nikt już nas nie rozdzieli.
Carmen wierzy mu bez wahania. Nie wie jednak, że właśnie w tej samej chwili Victoriano zamyka drzwi samochodu i zabiera Cintę w miejsce, którego nazwy wciąż nie chce zdradzić. A czasami właśnie od takiej podróży zaczynają się historie, z których niezwykle trudno jest później wrócić.
Scena I: Podejrzana podróż Cinty i kontrola u Palaciosów
Samochód Victoriana powoli opuszcza ulicę Akacjową. Cinta siedzi obok niego z rosnącym podekscytowaniem. Patrzy przez okno, próbuje zgadnąć, dokąd jadą. Jeszcze raz uśmiecha się do swojego towarzysza: — Może teraz zdradzi mi pan nazwę teatru?
Victoriano tylko się uśmiecha: — Za chwilę sama wszystko zobaczysz.
Dziewczyna marszczy brwi. To już kolejny raz, kiedy unika odpowiedzi. Mimo to nie chce psuć chwili – przecież od miesięcy marzy właśnie o takim dniu. Victoriano zerka na nią kątem oka: — Najpierw jednak chciałbym, żebyś udowodniła, że naprawdę mi ufasz. Cinta odwraca się w jego stronę: — Co ma pan na myśli? Mężczyzna uśmiecha się jeszcze szerzej: — Nic wielkiego. Mały dowód naszej przyjaźni.
Na twarzy dziewczyny pojawia się cień niepokoju. To nie tak miała wyglądać rozmowa o teatrze. Po raz pierwszy zaczyna zastanawiać się, czy Victoriano rzeczywiście mówi jej całą prawdę.
W tym samym czasie w domu Palaciosów napięcie sięga zenitu. Przed drzwiami zatrzymuje się wojskowy. Antoñito blednie, Lolita ściska jego dłoń, Ramón prostuje się odruchowo. Fabiana natychmiast daje mu znak, by znów przyjął postawę schorowanego starca. Po chwili rozlega się pukanie. — Porucznik armii. Przyszedłem przeprowadzić kontrolę.
Antoñito otwiera drzwi. Inspektor wchodzi do środka powoli. Jednym spojrzeniem ocenia całe mieszkanie, potem zatrzymuje wzrok na Ramónie. Nie mówi ani słowa, ale jego twarz pozostaje całkowicie niewzruszona.
Rosina nie potrafi pogodzić się z tym, że Liberto znowu przerwał dochodzenie: — Casilda naprawdę coś słyszała! — upiera się. Liberto kręci głową: — Słyszała własną wyobraźnię. Casilda natychmiast protestuje: — Przysięgam, że ktoś był w środku! Najpierw huk, potem jakby jęk…
Rosina spogląda na zamknięte drzwi mieszkania Genovewy. Im bardziej Liberto próbuje zakończyć temat, tym mocniej obie kobiety wierzą, że są o krok od odkrycia prawdy. — A jeśli wrócili zabójcy Samuela? — szepcze Casilda.
Na moment zapada cisza. Nawet Liberto nie odpowiada od razu, bo choć uważa całą historię za przesadę, nazwisko Samuela wciąż budzi w nim niepokój.
Kilka ulic dalej José i Bellita rozmawiają o przyszłości Cinty. José próbuje znaleźć sposób na zapewnienie córce edukacji. Pieniędzy na nauczycielkę praktycznie nie ma, dlatego proponuje coś zupełnie innego: — Arantxa mogłaby ją uczyć. Bellita patrzy na niego z niedowierzaniem. — Nasza służąca jest rozsądna — przekonuje José. — Lepiej policzy niż my oboje.
Po dłuższej rozmowie Bellita niechętnie przyznaje, że może to być jedyne wyjście. Nie wiedzą jednak, że ich córka właśnie oddala się od domu z człowiekiem, którego przeszłość budzi coraz więcej pytań.
Tymczasem Susana spotyka Cintę przed jej wyjazdem i po raz ostatni próbuje ją ostrzec: — Słyszałam różne rzeczy o Victorianie — mówi poważnie. — Uważaj na niego. Cinta uśmiecha się z przekonaniem: — To porządny człowiek. Pomaga mi spełnić marzenie.
Susana wzdycha. Nie chce odbierać dziewczynie nadziei, ale intuicja podpowiada jej, że za uprzejmością Victoriana może kryć się coś znacznie mroczniejszego.
I podczas gdy Cinta wierzy, że jedzie na najważniejsze spotkanie swojego życia, w domu Palaciosów wojskowy inspektor właśnie dostrzega błyszczący pierścień na dłoni Ramóna – pierścień, który zupełnie nie pasuje do wizerunku ubogiego, schorowanego starca, a jego następne pytanie może zniszczyć cały plan uratowania Antoñita.
Scena II: Ryzykowny szczegół i narastające żądania Victoriana
W salonie zapada ciężka cisza. Wojskowy inspektor powoli obraca w dłoni pierścień Ramóna. Przez chwilę nic nie mówi, potem podnosi wzrok: — Twierdzą państwo, że ten człowiek żyje w skrajnej biedzie?
Antoñito czuje, jak serce zaczyna bić mu coraz szybciej. Lolita nerwowo ściska dłonie, Fabiana spuszcza wzrok. Ramón próbuje zachować spokój: — To stara pamiątkowa ozdoba rodzinna. Inspektor nie odpowiada. Jeszcze raz przygląda się kosztownej biżuterii: — Pamiątka czy nie, wygląda na bardzo cenną.
Po tych słowach atmosfera robi się jeszcze bardziej napięta. Jedno nieostrożne wyjaśnienie może przekreślić całą szansę Antoñita na uniknięcie służby wojskowej.
Tymczasem samochód Victoriana oddala się od centrum miasta. Cinta coraz częściej spogląda przez okno. Nie rozpoznaje drogi, nie widzi teatru, nie widzi nawet miasteczka, o którym wcześniej wspominał Victoriano. W końcu nie wytrzymuje: — Daleko jeszcze? Victoriano uśmiecha się spokojnie: — Najlepsze rzeczy wymagają cierpliwości.
Dziewczyna próbuje odwzajemnić uśmiech, jednak coś zaczyna ją niepokoić. Od początku podróży mężczyzna ani razu nie wymienił nazwiska właściciela teatru, nie powiedział również, gdzie dokładnie jadą. Nagle zwalnia samochód, patrzy na Cintę: — Powiedziałem ci już, że zrobiłem dla ciebie naprawdę wiele. Teraz chciałbym zobaczyć, czy potrafisz być wdzięczna. Cinta marszczy brwi: — Nie rozumiem.
Victoriano nie odpowiada od razu. Na jego twarzy pojawia się uśmiech, który po raz pierwszy wydaje się dziewczynie nieszczery.
W tym samym czasie Rosina wciąż nie potrafi zapomnieć o wydarzeniach pod mieszkaniem Genovewy. Casilda jest przekonana, że słyszała nie tylko hałas: — To był także czyjś jęk! — mówi stanowczo. Liberto kręci głową: — Już dość. Genoveva wyjechała. Nie ma tam nikogo. Rosina jednak nie ustępuje: — A jeśli właśnie dlatego ktoś chce, żebyśmy tak myśleli?
To pytanie zawisa w powietrzu. Nikt nie potrafi na nie odpowiedzieć, bo im dłużej wszyscy próbują zapomnieć o Genovevie, tym więcej pojawia się nowych znaków zapytania.
Kilka godzin wcześniej Susana spotyka Cintę jeszcze raz. Nie potrafi pozbyć się złego przeczucia: — Naprawdę nic nie wiesz o tym teatrze? — pyta ostrożnie. Cinta potrząsa głową: — Victoriano chce zrobić mi niespodziankę.
Susana milknie. Przypomina sobie człowieka, którego znała wiele lat wcześniej: również był elegancki, również obiecywał młodym kobietom wielką karierę i również nigdy nie mówił całej prawdy. — Oby tym razem moje przeczucia były błędne — szepcze do siebie.
W domu Palaciosów wojskowy kończy oglądać mieszkanie. Nie spieszy się, uważnie obserwuje każdy szczegół. Potem ponownie patrzy na Ramóna: — Mam jeszcze kilka pytań. Antoñito zamiera – wie, że najtrudniejsza część kontroli dopiero się zaczyna.
A w tej samej chwili Victoriano zatrzymuje samochód na odludnej drodze i odwraca się w stronę Cinty. Dziewczyna uświadamia sobie, że od początku tej podróży nie zobaczyła ani jednego drogowskazu prowadzącego do teatru, i po raz pierwszy naprawdę zaczyna bać się człowieka, któremu jeszcze przed chwilą bezgranicznie ufała.
Scena III: Pułapka na odludziu i przerażenie Cinty
Samochód stoi nieruchomo na poboczu. Wokół panuje cisza. Cinta rozgląda się nerwowo: nie widzi teatru, nie widzi miasta, nie widzi nawet ludzi. Victoriano nie wygląda już jak uprzejmy impresario. Patrzy na nią spokojnie – zbyt spokojnie. — Mówiłem ti, że chciałbym czegoś w zamian — odzywa się cichym głosem. Cinta próbuje zachować opanowanie: — Najpierw chciałabym zobaczyć teatr. Victoriano lekko się uśmiecha: — Na wszystko przyjdzie czas.
Dziewczyna zaczyna rozumieć, dlaczego od początku unikał odpowiedzi. Nie zna nazwy teatru, nie zna nazwiska właściciela, nie ma nawet pewności, dokąd naprawdę jadą. Marzenie, które jeszcze godzinę wcześniej wydawało się tak bliskie, nagle zaczyna przypominać niebezpieczną pułapkę.
W tym samym czasie wojskowy inspektor kończy oglądać dom Palaciosów. Jeszcze raz spogląda na Ramóna, na jego ubranie, na dłonie, na kosztowny pierścień. Wreszcie mówi stanowczo: — Proszę mi wyjaśnić jedną rzecz. Antoñito czuje, że brakuje mu powietrza. — Jeżeli pański ojciec żyje w tak trudnych warunkach… — inspektor wskazuje na pierścień — …to skąd posiada przedmiot o tak dużej wartości?
W salonie zapada głęboka cisza. Ramón próbuje odpowiedzieć: — To jedyna cenna rzecz, jaka została mi z dawnych lat. Inspektor nie przerywa, ale nie wygląda na przekonanego. Wyciąga notatnik, zapisuje kilka słów. Antoñito natychmiast rozumie, że każda odpowiedź jest teraz oceniana. Każdy gest, każde zawahanie może zdecydować o jego przyszłości.
Tymczasem Rosina nie potrafi wyrzucić z głowy wydarzeń z poprzedniej nocy. Liberto ponownie prosi ją, aby zakończyła całe śledztwo: — Dość już tych domysłów — mówi stanowczo. — Nikogo tam nie było. Casilda od razu protestuje: — Słyszałam ten hałas, przysięgam! Rosina przytakuje: — Ja też nie wierzę, że to był przypadek.
Obie kobiety dochodzą do tego samego wniosku: jeżeli nie mogą wejść do mieszkania, muszą przynajmniej dowiedzieć się, kto ostatnio widział Genovevę. Nie wiedzą jednak, że ich ciekawość zaczyna zwracać uwagę ludzi, którzy woleliby, aby o tej sprawie zapomniano.
Kilka ulic dalej Susana ponownie spotyka Cintę przed jej wyjazdem. Nie potrafi ukryć niepokoju: — Pamiętaj — mówi cicho. — Jeżeli cokolwiek wyda ci się podejrzane, natychmiast wracaj. Cinta uśmiecha się: — Naprawdę nie ma się czego bać.
Ale kiedy ponownie siada obok Victoriana, nie potrafi już pozbyć się słów Susany. Każdy kolejny kilometr tylko wzmacnia jej niepokój.
W tym samym czasie Carmen spotyka Ramóna w ogrodzie. Medalion delikatnie błyszczy na jej szyi. Ramón patrzy na niego z czułością: — Jeszcze trochę cierpliwości, potem już nic nas nie rozdzieli. Carmen delikatnie ściska jego dłoń.
Nie wiedzą jednak, że ich spokojna rozmowa zostaje przerwana. Do ogrodu wchodzi nieznajoma kobieta, patrzy prosto na Ramóna. Na jej twarzy nie ma uśmiechu: — Muszę z panem natychmiast porozmawiać — mówi stanowczo. — To sprawa, której nie powinien usłyszeć nikt poza panem.
Ramón zamiera. Nie ma pojęcia, że kilka minut wcześniej wojskowy inspektor odkrył szczegół mogący zniszczyć plan uratowania Antoñita. A Cinta właśnie uświadamia sobie, że człowiek siedzący obok niej może wcale nie prowadzić jej do teatru, lecz prosto w niebezpieczeństwo.
Scena IV: Ostateczne pytanie inspektora i widmo niebezpieczeństwa
W salonie nikt nie odważa się odezwać. Wojskowy inspektor wciąż trzyma w dłoni notatnik. Jego spojrzenie raz po raz zatrzymuje się na Ramónie. W końcu zamyka notes i mówi spokojnym, ale stanowczym głosem: — Mam jeszcze ostatnie pytanie. Antoñito czuje, że wszystko może rozstrzygnąć się właśnie teraz. Inspektor wskazuje na kosztowny pierścień: — Jeżeli naprawdę nie stać pana nawet na samodzielne utrzymanie… — na chwilę przerywa — …to dlaczego nie sprzedał pan tej biżuterii?
Ramón milczy. To pytanie zaskoczyło wszystkich. Po chwili odpowiada cicho: — Bo są rzeczy, których człowiek nie sprzedaje za żadne pieniądze. To jedyna pamiątka po mojej rodzinie.
Inspektor przez moment patrzy mu prosto w oczy. Nie zdradza jednak, czy uwierzył. Zamyka teczkę: — Raport sporządzę po zakończeniu kontroli. Nie dodaje ani słowa więcej. Wychodzi z domu, drzwi zamykają się powoli.
Antoñito opiera się o ścianę: — Myślisz, że nas przejrzał? Ramón nie potrafi odpowiedzieć. Po raz pierwszy naprawdę zaczyna się obawiać, że przyszłość jego syna nie zależy już od nich.
Tymczasem Victoriano ponownie uruchamia samochód. Cinta siedzi obok niego coraz bardziej spięta. Nie wytrzymuje: — Proszę mi powiedzieć prawdę. Victoriano nie odwraca wzroku od drogi: — Jaką prawdę? — Dokąd naprawdę jedziemy?
Przez chwilę w samochodzie panuje cisza. Potem mężczyzna uśmiecha się lekko: — Za kilka minut sama wszystko zobaczysz.
To już kolejna taka odpowiedź. Cinta opuszcza wzrok. Po raz pierwszy żałuje, że wsiadła do tego samochodu bez zadania większej liczby pytań. Marzenie o wielkiej scenie zaczyna ustępować miejsca strachowi.
Rosina i Casilda również nie zamierzają zrezygnować, choć Liberto stanowczo zabronił im wracać pod mieszkanie Genovewy. Obie są przekonane, że usłyszane odgłosy nie były przypadkiem. — Jeżeli ktoś tam naprawdę jest — szepcze Casilda — prędzej czy później znowu się zdradzi. Rosina kiwa głową. Nie mają jeszcze dowodów, ale mają przeczucie. A na Akacjowej właśnie przeczucia nieraz prowadziły do najbardziej zaskakujących odkryć.
Kilka godzin później Carmen i Ramón spacerują jeszcze przez chwilę po ogrodzie. Medalion delikatnie błyszczy na szyi Carmen. Kobieta patrzy na ukochanego z nadzieją: — Przetrwamy to wszystko — mówi z przekonaniem. Ramón uśmiecha się, ale w jego oczach wciąż widać cień niepokoju po rozmowie z wojskowym. Wie, że dopóki decyzja nie zostanie wydana, nie może być spokojny.
W tym samym czasie Susana nie potrafi zapomnieć o słowach dotyczących Victoriana. Coraz częściej wraca myślami do człowieka, którego znała przed laty: elegancki, uprzejmy, zawsze obiecujący wielką karierę i zawsze otoczony tajemnicami. Jeżeli jej wspomnienia okażą się prawdziwe, Cinta może właśnie znajdować się u boku człowieka znacznie bardziej niebezpiecznego, niż ktokolwiek przypuszcza.
Na Akacjowej każdy walczy dziś o coś innego: jedni o miłość, inni o przyszłość swoich dzieci, jeszcze inni o prawdę, która od dawna ukrywa się za zamkniętymi drzwiami. Ale życie nie zawsze nagradza tych, którzy mają najlepsze intencje. Czasami wystarczy jedno kłamstwo, jedna źle podjęta decyzja albo jedno zaufanie okazane niewłaściwej osobie, by wszystko rozsypało się w jednej chwili.
