Czy powrót Metina po ośmiu latach okaże się największym cudem? Czy początkiem katastrofy, która zniszczy rodzinę Develou?
Gdy wszyscy świętują jego niespodziewany powrót, sam Metin zaczyna zadawać pytania, na które nikt nie chce odpowiedzieć.
A w tym samym czasie Engin decyduje się zrobić krok, który może na zawsze odmienić życie Syli. Witajcie przyjaciele. Nazywam się Robert. Nie każdy cud przynosi spokój. Czasami największe cuda rodzą największy chaos.
Bo kiedy człowiek wraca z miejsca, z którego według wszystkich nie było już powrotu, nie wraca sam. Razem z nim wracają pytania, sekrety, niewypowiedziane kłamstwa i prawda, której wielu za wszelką cenę chciałoby uniknąć.
Tej nocy rodzina Develou przeżywała coś, czego nikt nie odważył się już nawet sobie wyobrazić. Metin, mężczyzna uznany za zmarłego 8 lat wcześniej, stał znowu we własnym domu, żywy. W salonie panowała całkowita cisza. Mukadder wciąż nie mogła oderwać od niego wzroku. Jeszcze kilka minut wcześniej straciła przytomność z szoku. Teraz patrzyła na syna, jakby bała się, że wystarczy jedno mrugnięcie, a on znowu zniknie. Metin podszedł do matki, delikatnie ujął jej dłonie.
— Mamo, jestem tutaj. Już nigdzie nie odejdę.
Mukadder nie była w stanie odpowiedzieć. Objęła go tak mocno, jakby chciała odzyskać wszystkie utracone lata. Po jej policzkach płynęły łzy.
— Nie wiesz, jak bardzo za tobą tęskniłam.
W salonie nie było osoby, która potrafiłaby ukryć wzruszenie. Cihan patrzył na brata z niedowierzaniem. Jeszcze rano był przekonany, że nigdy więcej go nie zobaczy. Teraz Metin stał kilka kroków od niego. Żywy, zdrowy, choć jednocześnie zupełnie inny.
Policjanci kończyli formalności. Wyjaśnili rodzinie, że Metin sam zgłosił się na komisariat, przedstawiając się swoim nazwiskiem. Przez lata figurował w dokumentach jako osoba zmarła. Dlatego następnego dnia konieczne będzie oficjalne potwierdzenie jego tożsamości i zakończenie wszystkich procedur.
Cihan skinął głową.
— Mój adwokat zajmie się wszystkim.
Funkcjonariusz spojrzał jeszcze raz na Metina.
— Zadawaliśmy mu wiele pytań. Wygląda na to, że nadal nie pamięta większości wydarzeń sprzed lat.
Metin tylko spuścił wzrok, bo jedyne co naprawdę pamiętał to ciemność. Kiedy policjanci opuścili rezydencję, w domu wybuchły emocje, których nikt nie był już w stanie powstrzymać.
Cihan podszedł do brata. Bez słowa objął go mocno.
— Myślałem, że już nigdy cię nie zobaczę.
Metin uśmiechnął się blado.
— Ja też nie pamiętam jak przeżyłem. Ale pamiętam jedno. Nigdy nie przestałem wracać do tego domu, choć nawet o tym nie wiedziałem.
Hanser obserwowała wszystko z boku. Widziała szczęście całej rodziny, ale w jej sercu rodziło się zupełnie inne uczucie — niepokój. Bo jeśli Metin naprawdę niczego nie pamięta, to gdzie był przez osiem długich lat i dlaczego właśnie teraz odzyskał swoją tożsamość?
Mukadder nie chciała już więcej rozmawiać o przeszłości.
— Dosyć — powiedziała stanowczo. — Dzisiaj nie wracamy do tego, co było. Dzisiaj cieszymy się, że mój syn wrócił do domu.
Metin spojrzał na matkę. W jej oczach zobaczył ogromną miłość, ale dostrzegł też strach, jakby obawiała się nie tylko tego, co on sobie przypomni, lecz także tego, co mogą odkryć inni.
W tym samym czasie Mine przyglądała się Metinowi z daleka. Dziewczynka nie rozumiała, dlaczego wszyscy płaczą z radości. Delikatnie pociągnęła Hanser za rękę.
— Kim on jest? — zapytała cicho.
Hanser przykucnęła przy niej. Uśmiechnęła się łagodnie.
— Dowiesz się, ale jeszcze nie dziś.
Mine skinęła głową, choć pytań w jej głowie było coraz więcej.
Tymczasem daleko od rodzinnych emocji, Engin i Syla wracali z kina. Atmosfera była lekka. Rozmawiali o filmie, śmiali się, aż nagle Engin zatrzymał się. Patrzył na Sylę przez kilka sekund, jakby walczył sam ze sobą. W końcu wyjął z kieszeni małe pudełeczko. Serce biło mu coraz szybciej, bo wiedział, że za chwilę wypowie słowa, które mogą odmienić całe jego życie.
Czy Syla przyjmie oświadczyny Engina w chwili, gdy rodzina Develou właśnie przeżywa największy cud od 8 lat? O tym przekonamy się w kolejnej części. Czy Syla odrzuci mężczyznę, którego zaczyna kochać, tylko dlatego, że nie potrafi jeszcze zaufać własnemu sercu? Podczas gdy Engin zdobywa się na najodważniejszy krok w swoim życiu, Metin zadaje rodzinie pytanie, które nagle zamienia radość w pełną napięcia ciszę.
Po wyjściu z kina Engin przez dłuższą chwilę nic nie mówił. Szedł obok Syli. Co kilka sekund spoglądał na nią ukradkiem, jakby próbował zapamiętać tę chwilę. Syla zauważyła jego dziwne zachowanie.
— Coś się stało? — zapytała z uśmiechem.
Engin zatrzymał się. Przez moment wydawało się, że zrezygnuje, ale nie, nie chciał już dłużej czekać.
— Wiesz, od pierwszego dnia, kiedy cię poznałem, moje życie zaczęło się zmieniać.
Syla spojrzała na niego zaskoczona. Nie spodziewała się takiej rozmowy. Engin wyjął z kieszeni małe pudełeczko, powoli uklęknął.
— Nie patrzę na ciebie tylko jak na kobietę, którą kocham. Chcę patrzeć na ciebie jak na moją żonę.
Otworzył pudełeczko z pierścionkiem.
— Syla, wyjdziesz za mnie?
Przez kilka sekund świat wokół nich jakby przestał istnieć. Syla patrzyła na pierścionek, potem na Engina. Jej oczy wypełniły się wzruszeniem, ale zamiast odpowiedzi zrobiła krok do tyłu.
— Engin, naprawdę się tego nie spodziewałam. Nie wiem nawet, co mam powiedzieć.
Na twarzy Engina pojawił się niepokój.
— Powiedz tylko jedno. Czy jest dla mnie jakaś nadzieja?
Syla westchnęła.
— To nie o ciebie chodzi. Po prostu to zbyt ważna decyzja. Znamy się za krótko. Przechodzimy teraz przez zbyt wiele. Nie chcę podejmować takiej decyzji pod wpływem emocji.
Engin przez chwilę milczał. W jego oczach pojawiło się rozczarowanie, ale nie gniew, nie pretensje, tylko zrozumienie. Powoli zamknął pudełeczko.
— Przepraszam. Dałem się ponieść emocjom.
Syla natychmiast pokręciła głową.
— Nie przepraszaj. To najpiękniejsze słowa, jakie kiedykolwiek usłyszałam. Ale jeszcze nie teraz.
Engin delikatnie się uśmiechnął.
— Dobrze, zaczekam. Choćby tyle, ile będzie trzeba. Ten pierścionek założysz wtedy, kiedy sama będziesz tego chciała.
Syla nie odpowiedziała, ale kiedy Engin odwrócił wzrok, na jej twarzy pojawił się uśmiech, którego nie potrafiła ukryć.
Tymczasem w rezydencji Develou rodzina wciąż próbowała oswoić się z obecnością Metina. Każdy chciał z nim porozmawiać. Każdy chciał usłyszeć choć jedno wspomnienie z przeszłości. Ale Metin pamiętał niewiele. Siedział w salonie, patrzył na znajome twarze i miał wrażenie, jakby oglądał własne życie z bardzo daleka. Po chwili spojrzał na Cihana.
— Powiedz mi, co właściwie się ze mną stało?
W salonie zapadła cisza. Cihan usiadł naprzeciwko brata.
— 8 lat temu miałeś wypadek. Twój samochód wpadł do morza. Szukaliśmy cię przez wiele dni.
Metin słuchał uważnie, nie przerywał.
— Potem znaleziono ciało. Wszystko wskazywało na to, że to ty.
Metin zmarszczył brwi.
— Nie pamiętam niczego, tylko ciemność. Jakbym obudził się po bardzo długim śnie.
Te słowa poruszyły wszystkich. Mukadder natychmiast podeszła do syna, położyła dłoń na jego ramieniu.
— Nie wracajmy już do tamtych dni. Najważniejsze, że jesteś z nami.
Ale Metin nie potrafił przestać myśleć. W jego głowie pojawiało się coraz więcej pytań. Jeśli naprawdę zaginął na 8 lat, to kto się nim opiekował? Dlaczego nikt go nie odnalazł? I dlaczego odzyskał pamięć właśnie teraz?
Hanser uważnie obserwowała całą rozmowę. Im dłużej słuchała, tym bardziej czuła, że czegoś tutaj brakuje. Jakby najważniejszy fragment tej historii wciąż pozostawał ukryty, a odpowiedź mogła całkowicie zmienić los całej rodziny. Czy Metin odkryje, kto naprawdę ukrywał go przez 8 lat, zanim ktoś zdoła uciszyć prawdę na zawsze? O tym w następnej części.
Czy Hanser jako jedyna zaczyna dostrzegać prawdę, której nikt inny nie chce zauważyć? Gdy wszyscy świętują cudowny powrót Metina, ona zadaje jedno pytanie i natychmiast wywołuje burzę w rodzinie Develou. Tymczasem Syla odkrywa, że coraz trudniej jest jej ukrywać uczucia do Engina.
W rezydencji ponownie zapadła cisza. Metin siedział na kanapie, wpatrywał się w swoje dłonie. Osiem lat. Tyle czasu zniknęło z jego życia. Nie pamiętał ani jednego dnia, ani jednego miejsca, ani jednej twarzy. Jedynie ciemność i uczucie, jakby ktoś wyrwał mu część życia.
Cihan usiadł obok brata.
— Nie zmuszaj się. Pamięć wróci wtedy, kiedy będzie gotowa.
Metin skinął głową, ale nie potrafił przestać myśleć.
— Jeśli naprawdę przeżyłem, to jakim cudem nikt mnie nie znalazł?
To pytanie zawisło w powietrzu. Nikt nie odpowiedział. Właśnie wtedy odezwała się Hanser. Spokojnie, bez emocji, ale każde jej słowo trafiało prosto w sedno.
— Ja też się nad tym zastanawiam.
Wszyscy odwrócili się w jej stronę.
— Przez 8 lat Metin nie mógł przecież żyć zupełnie sam. Ktoś musiał mu pomagać. Ktoś musiał go leczyć. Ktoś musiał wiedzieć, kim jest.
Salon momentalnie ucichł. Mukadder spojrzała na Hanser chłodnym wzrokiem.
— Nie szukaj problemów tam, gdzie ich nie ma.
Ale Hanser nie wycofała się.
— Nie chcę szukać problemów. Chcę tylko zrozumieć, co naprawdę wydarzyło się przez te 8 lat.
Cihan zamyślił się. Po raz pierwszy sam zaczął patrzeć na całą historię z innej strony.
— Hanser ma rację — powiedział cicho. — Jeśli Metin niczego nie pamięta, to ktoś musiał być przy nim.
Mukadder natychmiast zareagowała.
— Dosyć! Ta noc nie jest od zadawania takich pytań. Cieszmy się, że wrócił.
Ale Metin nie spuszczał wzroku z Hanser, bo pierwszy raz tego wieczoru ktoś powiedział na głos dokładnie to, co od kilku minut nie dawało mu spokoju. Po chwili odezwał się cicho:
— Ja też chcę to wiedzieć. Jeśli ktoś uratował mi życie, dlaczego nigdy mnie nie odnalazł? Dlaczego pozwolił, żebym przez tyle lat żył bez własnej przeszłości?
Nikt nie potrafił odpowiedzieć. Mukadder odwróciła wzrok. Nie chciała kontynuować tej rozmowy.
— Jutro. Wszystkim zajmiemy się jutro. Dzisiaj odpocznij.
Ale Metin coraz wyraźniej czuł, że odpowiedzi, których szuka, nie będą łatwe.
Kilka kilometrów dalej Syla wróciła do swojego pokoju. Usiadła na łóżku. W dłoniach wciąż trzymała pudełeczko z pierścionkiem. Choć nie przyjęła oświadczyn, nie potrafiła przestać o nich myśleć.
— Dlaczego tak bije mi serce? — szepnęła sama do siebie.
Przypomniała sobie spojrzenie Engina, jego drżący głos i słowa: „Poczekam tak długo, jak będzie trzeba.” Na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech. Po chwili jednak gwałtownie pokręciła głową.
— Nie, nie mogę. Nie mogę zakochać się właśnie teraz.
Próbowała przekonać samą siebie, ale serce mówiło coś zupełnie innego.
Tymczasem Engin wracał samotnie. Choć usłyszał odmowę, nie czuł porażki. Przeciwnie, po raz pierwszy miał wrażenie, że Syla nie odrzuciła jego miłości — odrzuciła jedynie pośpiech. Uśmiechnął się do siebie.
— Będę czekał choćby do końca świata.
W rezydencji Metin poprosił o świeże ubranie. Dowiedział się, że po jego rzekomej śmierci wszystkie jego rzeczy zostały rozdane zgodnie ze zwyczajem. Na jego twarzy pojawił się smutek.
— Naprawdę nie został po mnie nawet jeden ślad?
Ahu spuściła wzrok, nie wiedziała co odpowiedzieć. Bo dla wszystkich Metin od ośmiu lat był już tylko wspomnieniem. A teraz to wspomnienie nagle stanęło przed nimi żywe i zaczynało zadawać pytania, które mogły zniszczyć spokój całej rodziny.
Czy Metin odkryje, kto naprawdę ukrywał go przez 8 lat, zanim ktoś zrobi wszystko, aby prawda nigdy nie wyszła na jaw? O tym w kolejnej części.
Czy Metin właśnie odkrył pierwszą wielką lukę w historii własnej śmierci? Gdy Hanser zaczyna podejrzewać, że ktoś przez 8 lat celowo ukrywał prawdę, Mukadder traci cierpliwość i ostrzega ją, by więcej nie wtrącała się w sprawy rodziny Develou. Tymczasem Syla walczy z uczuciami, których coraz trudniej jej się wyprzeć.
Po słowach Hanser atmosfera w salonie całkowicie się zmieniła. Jeszcze przed chwilą wszyscy cieszyli się z powrotu Metina, teraz każdy zaczął zastanawiać się nad tym samym pytaniem: Co naprawdę wydarzyło się przez ostatnich 8 lat?
Metin spojrzał na swoją bratową.
— Masz rację — powiedział spokojnie. — Jeśli niczego nie pamiętałem, to ktoś musiał się mną opiekować. Sam nie przeżyłbym tylu lat.
Cihan zamyślił się. Po raz pierwszy spojrzał na całą historię z zupełnie innej perspektywy.
— Ja też zaczynam w to wierzyć. Ktoś musiał wiedzieć, że żyjesz.
Mukadder natychmiast uderzyła dłonią o stół.
— Dosyć! — Jej głos odbił się echem po całym salonie. — Zamiast dziękować Bogu za cud, wy szukacie kolejnych problemów.
Nikt się nie odezwał, ale Hanser nie zamierzała ustąpić.
— Nie chcę robić problemów, chcę tylko poznać prawdę.
Mukadder spojrzała na nią lodowatym wzrokiem.
— Nawet jeśli zostaniesz żoną Cihana, nie oznacza to, że możesz wtrącać się do każdej rodzinnej sprawy.
Słowa Mukadder zabolały Hanser, jednak nie odpowiedziała. Doskonale wiedziała, że w tej chwili każda kłótnia tylko pogorszyłaby sytuację. Po chwili odezwał się Cihan.
— Mamo, Hanser nie powiedziała nic złego. Każdy z nas chciałby wiedzieć, co naprawdę wydarzyło się z Metinem.
Mukadder odwróciła się gwałtownie.
— Ty też zaczynasz? Wystarczy, że wrócił. Reszta nie ma już znaczenia.
Ale Metin pokręcił głową.
— Dla mnie ma. Bo jeśli ktoś mnie uratował, to dlaczego nigdy nie pozwolił mi wrócić do domu?
W salonie ponownie zapadła cisza. To pytanie nie dawało spokoju nikomu.
Kilka minut później Metin poprosił o ubrania. Ahu spuściła wzrok.
— Po tylu latach twoje rzeczy zostały rozdane. Tak nakazuje tradycja.
Metin przez chwilę nic nie mówił, potem uśmiechnął się smutno.
— Czyli naprawdę nie zostało po mnie nic?
Ahu cicho odpowiedziała:
— Wszyscy byliśmy przekonani, że już nie wrócisz.
Te słowa jeszcze bardziej uświadomiły Metinowi, jak wiele stracił. 8 lat, dom, wspomnienia, całe swoje życie.
Tymczasem Syla wróciła do swojego pokoju, zamknęła drzwi, oparła się o nie plecami. Próbowała uspokoić oddech. Przed oczami wciąż miała Engina klęczącego z pierścionkiem.
— Dlaczego właśnie teraz? — szepnęła. — Dlaczego spotkałam cię właśnie teraz?
Usiadła na łóżku. Serce biło jej coraz szybciej.
— Gdybym była inną kobietą, może powiedziałabym tak, ale nie mogę. Jeszcze nie.
Jednak im bardziej próbowała wyrzucić Engina z myśli, tym częściej wracał do niej jego uśmiech, jego spojrzenie i obietnica, że będzie czekał.
W tym samym czasie Engin również nie potrafił zasnąć. Trzymał w dłoni pierścionek. Nie czuł żalu, wręcz przeciwnie. Był przekonany, że Syla nie odrzuciła jego miłości, po prostu potrzebowała czasu.
— Będę czekał — powiedział sam do siebie. — Choćby rok, choćby całe życie.
W rezydencji Metin powoli wszedł do swojego dawnego pokoju. Rozejrzał się dookoła. Ściany wydawały się znajome. Łóżko, okno, zapach drewna, ale żadnego wspomnienia, żadnego obrazu, jakby ktoś wymazał osiem lat jego życia jednym ruchem. Nagle odwrócił się do Cihana.
— Bracie, powiedz mi szczerze, czy naprawdę uwierzyliście, że ciało znalezione w morzu należało do mnie?
To pytanie sprawiło, że Cihan zamarł, bo właśnie ono mogło otworzyć drzwi do tajemnicy, której nikt w tej rodzinie nie był jeszcze gotowy odkryć. Czy Metin odkryje, że jego własny pogrzeb odbył się nad ciałem zupełnie obcego człowieka? I kto sprawił, że prawda była ukrywana przez osiem długich lat? O tym w następnej części.
Czy Metin właśnie odkryje, że przez 8 lat cała jego rodzina żyła w kłamstwie? Gdy zaczyna wypytywać o ciało, które uznano za jego, Cihan uświadamia sobie, że odpowiedzi mogą być znacznie bardziej przerażające niż ktokolwiek przypuszczał. Tymczasem Mukadder wydaje Hanser ostatnie ostrzeżenie.
W pokoju Metina panowała cisza. Cihan stał naprzeciwko brata. Nie potrafił odpowiedzieć od razu, bo pytanie Metina uderzyło dokładnie w miejsce, którego od ośmiu lat nikt nie odważył się dotknąć.
— Tak — powiedział w końcu cicho. — Wszyscy byliśmy przekonani, że to byłeś ty.
Metin zmarszczył brwi.
— Ale dlaczego? Przecież powiedzieliście, że ciała nie dało się rozpoznać.
Cihan westchnął ciężko.
— Rozpoznaliśmy bliznę na twoim kolanie, taką samą jak po operacji, którą przeszedłeś jeszcze w liceum.
Metin spuścił wzrok. Próbował sobie przypomnieć, ale w jego głowie znów pojawiła się tylko ciemność.
Mukadder usiadła obok syna, delikatnie pogładziła go po ramieniu.
— Synku, nie wracajmy już do tamtych dni. Przez tyle lat każdego dnia umierałam z bólu. Nie każ mi przeżywać tego drugi raz.
Metin spojrzał na matkę. Widział jej łzy, ale jednocześnie nie potrafił uciszyć pytań, które coraz głośniej rodziły się w jego głowie.
— Mamo, a jeśli to wszystko było pomyłką? Jeśli pochowaliście obcego człowieka, to gdzie ja wtedy byłem?
W salonie ponownie zapadła cisza. Nikt nie znał odpowiedzi. Cihan zaczął chodzić po pokoju.
— Wtedy nikt nie myślał o badaniu DNA. Byliśmy załamani. Chcieliśmy tylko godnie cię pożegnać.
Metin skinął głową. Nie obwiniał nikogo, ale coraz wyraźniej czuł, że za jego zniknięciem kryje się historia znacznie większa niż zwykły wypadek.
Hanser przysłuchiwała się rozmowie. Im więcej słyszała, tym bardziej była przekonana, że ktoś przez wszystkie te lata ukrywał prawdę.
— Jeśli ktoś uratował Metina — powiedziała spokojnie — to musiał wiedzieć kim jest i musiał świadomie nie pozwolić mu wrócić do rodziny.
Mukadder natychmiast poderwała się z miejsca.
— Znowu zaczynasz? — Jej głos był zimny. — Ostrzegałam cię. Nie wtrącaj się do spraw Develou.
Hanser nie odwróciła wzroku.
— Nie chcę nikogo oskarżać. Chcę tylko znaleźć odpowiedzi.
Mukadder zrobiła krok bliżej.
— Nawet jeśli nosisz pod sercem dziecko tej rodziny, musisz znać swoje miejsce. Nie nastawiaj mojego syna przeciwko mnie.
Słowa Mukadder zabolały Hanser, ale jeszcze bardziej zaskoczył ją Cihan.
— Mamo — powiedział stanowczo. — Hanser nie powiedziała nic złego. Każdy z nas zadaje sobie dziś te same pytania.
Mukadder spojrzała na niego z niedowierzaniem. Nie spodziewała się, że Cihan stanie po stronie Hanser. Przez chwilę nie potrafiła wydobyć z siebie ani słowa.
Tymczasem Syla siedziała sama w swoim pokoju. Przed nią leżało pudełeczko z pierścionkiem. Nie mogła przestać myśleć o Enginie.
— Dlaczego? — szepnęła. — Dlaczego właśnie ty?
Przypomniała sobie jego uśmiech, jego spokojny głos i obietnicę, że będzie czekał. Na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech. Po chwili jednak schowała twarz w dłoniach.
— Nie mogę pozwolić sobie na takie uczucia. Jeszcze nie. Nie teraz.
Engin również nie spał tej nocy. Trzymał pierścionek w dłoni. Nie czuł rozczarowania, czuł nadzieję.
— Poczekam — powiedział cicho. — Nawet jeśli potrwa to bardzo długo.
W rezydencji Metin poprosił o chwilę samotności. Wszedł do łazienki, spojrzał w lustro, dotknął swojej twarzy.
— Kim ja właściwie byłem przez te osiem lat? — szepnął.
I właśnie wtedy zrozumiał, że największa walka dopiero się zaczyna, bo odzyskał rodzinę, ale wciąż nie odzyskał własnego życia. Czy Metin odkryje, kto naprawdę uratował go po wypadku? I dlaczego przez 8 lat był odcięty od całego świata? Odpowiedź może zniszczyć wszystko, w co rodzina Develou wierzyła przez tyle lat.
Czy powrót Metina okaże się początkiem nowego życia? Czy początkiem wojny o prawdę, która zniszczy rodzinę Develou? Gdy wszyscy próbują cieszyć się cudem, ktoś zrobi wszystko, aby Metin nigdy nie przypomniał sobie, co wydarzyło się przez ostatnie 8 lat. A Syla po raz pierwszy przyznaje sama przed sobą, że Engin stał się kimś znacznie ważniejszym niż chciała uwierzyć.
Noc powoli ogarniała rezydencję. Po raz pierwszy od wielu lat pod jednym dachem znów byli obaj bracia. Cihan długo nie mógł zasnąć. Siedział w swoim pokoju. Myślami wciąż wracał do rozmowy z Metinem, do jego pytań i do jednego zdania Hanser: „Ktoś musiał go ukrywać.” Im dłużej o tym myślał, tym bardziej dochodził do wniosku, że nie da się już udawać, iż wszystko było zwykłym wypadkiem.
W swoim pokoju Metin stał przy oknie, patrzył na ogród. To miejsce powinno budzić wspomnienia, powinno przypominać dzieciństwo, rodzinę, dom, ale nie pamiętał nic. Dotknął szyby.
— Osiem lat — szepnął. — Osiem lat mojego życia po prostu zniknęło.
Na chwilę zamknął oczy. Próbował przypomnieć sobie choć jeden obraz, jedno miejsce, jeden głos. Jednak znów zobaczył tylko ciemność i poczuł narastający lęk. Bo jeśli pamięć kiedyś wróci, może przynieść prawdę, na którą nikt nie jest gotowy.
Kilka chwil później Mukadder weszła do pokoju Hanser. Jej twarz była już spokojniejsza, ale głos pozostał stanowczy.
— Posłuchaj mnie uważnie. Metin wrócił. To dla tej rodziny nowy początek. — Zrobiła krok bliżej. — Nie zadawaj więcej pytań o przeszłość. Nie podsycaj wątpliwości. Najważniejsze jest to, że żyje.
Hanser spokojnie spojrzała na przyszłą teściową.
— Ja również się z tego cieszę, ale prawda nie przestaje istnieć tylko dlatego, że boimy się ją poznać.
Mukadder zacisnęła szczękę.
— Są sprawy, których lepiej nie ruszać.
Po tych słowach odwróciła się i wyszła. Hanser została sama. Coraz mocniej czuła jednak, że właśnie dotknęła tajemnicy, której ktoś desperacko chce bronić.
Tymczasem Syla siedziała na łóżku. W dłoni obracała pierścionek, którego nie przyjęła. Przypominała sobie każde słowo Engina, jego spojrzenie, jego cierpliwość i obietnicę, że będzie czekał. Na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech.
— Gdyby wszystko wyglądało inaczej — szepnęła — może odpowiedziałabym inaczej.
Po chwili szybko schowała pudełeczko, jakby bała się własnych uczuć. Bo serce mówiło tak, a rozsądek wciąż powtarzał: jeszcze nie.
Engin również nie spał. Trzymał pierścionek w dłoni. Nie czuł porażki, wręcz przeciwnie. Po raz pierwszy miał pewność, że Syla nie zamknęła przed nim drzwi, potrzebowała jedynie czasu.
— Będę czekał — powiedział cicho. — Tak długo jak będzie trzeba.
W tym samym czasie Cihan jeszcze raz zajrzał do pokoju Metina. Brat już spał, przynajmniej tak się wydawało. Cihan patrzył na niego przez kilka sekund, potem powiedział szeptem:
— Obiecuję. Znajdę odpowiedź. Dowiem się, kto odebrał ci osiem lat życia i dlaczego.
Nie wiedział jednak, że gdzieś poza murami rezydencji są ludzie, którzy od dawna żyją w strachu przed tym właśnie dniem. Bo jeśli Metin odzyska pamięć, ich sekrety mogą wyjść na jaw.
Tak kończy się dzisiejszy odcinek. Metin wrócił do domu, ale nie odzyskał swojej przeszłości. Hanser jako pierwsza odważyła się zadać pytania, których wszyscy bali się wypowiedzieć. Mukadder zrobi wszystko, aby zamknąć temat przeszłości, a Cihan zaczyna rozumieć, że zaginięcie brata mogło nie być zwykłym wypadkiem.
Tymczasem serce Syli coraz mocniej skłania się ku Enginowi, choć ona sama wciąż nie jest gotowa tego przyznać. Dziękuję, że byliście dziś ze mną. Jeśli podobało wam się to streszczenie, zostawcie łapkę w górę, zasubskrybujcie kanał i napiszcie w komentarzu, jak myślicie, kto naprawdę ukrywał Metina przez 8 lat i czy Syla powinna była przyjąć oświadczyny Engina.
Do zobaczenia w następnym odcinku.
