Nana przeczytała wiadomość od Poyraza i zrozumiała, że nie potrafi już dłużej udawać obojętnej. Tymczasem Sinan patrzył bezradnie, jak jego własna matka zamienia każdy dzień rehabilitacji w kolejną wojnę z Ainur, a Sara była coraz bliżej wyznania prawdy o ciąży. Jedno przeproszenie mogło uratować miłość, ale jeden akt zemsty mógł zniszczyć wszystko.
Witajcie przyjaciele. Nazywam się Robert. Są chwile, kiedy wystarczy jedno źle wypowiedziane słowo, aby między dwojgiem ludzi wybuchła burza, ale czasami wystarczy również jeden szczery gest, by ta sama burza nagle ucichła. Problem polega na tym, że nie każdy potrafi uwierzyć, iż druga osoba naprawdę chce naprawić swoje błędy.
Po kolejnej sprzeczce Nana i Poyraz wrócili do domu w całkowitym milczeniu. Poyraz zatrzymał się przy schodach. Nana nie spojrzała na niego.
– Nie mamy już o czym rozmawiać.
Jej głos był spokojny, ale w środku wszystko w niej drżało. Poyraz westchnął.
– Dobrze.
Rozłożył poduszkę i koc na kanapie w salonie. Nana zauważyła to kątem oka.
– Będziesz spał tutaj?
– Tak. Będzie lepiej.
Nie odpowiedział nic więcej. Nie chciał, aby kolejna rozmowa zakończyła się następną kłótnią. Nana weszła do swojego pokoju, ale nie mogła zasnąć. Przez całą noc myślała tylko o jednym. Czy naprawdę doprowadziła do tego, że Poyraz woli spać samotnie niż obok niej?
Nazajutrz rano Nazli odwiedziła swoją mamę. Ledwie przekroczyła próg, od razu zaczęła opowiadać.
– Mamo, mam dla ciebie wiadomość.
– Co się stało?
Nazli usiadła bliżej i ściszyła głos.
– Poyraz spał dziś w salonie.
Starsza kobieta spojrzała na nią z niedowierzaniem.
– Naprawdę?
– Tak. To nie wygląda na zwykłą sprzeczkę.
Przez chwilę obie zastanawiały się, czy między Naną i Poyrazem nie wydarzyło się coś znacznie poważniejszego. Nie wiedziały jednak, że prawda była zupełnie inna. Oboje cierpieli dokładnie z tego samego powodu. Żadne nie miało odwagi powiedzieć, jak bardzo zależy mu na drugim.
Tymczasem Sinan przygotowywał Ainur do kolejnego trudnego dnia.
– Nadal możesz zmienić zdanie.
Ainur pokręciła głową.
– Nie zmienię.
– Mama będzie cię prowokowała.
– Wiem.
– Może nawet będzie chciała cię upokorzyć.
Ainur uśmiechnęła się spokojnie.
– Jeśli dzięki temu choć trochę szybciej wróci do zdrowia, zniosę wszystko.
Sinan spojrzał na nią z wdzięcznością.
– Nie musisz tyle poświęcać.
– Muszę. Czuję, że to także moja odpowiedzialność.
Po raz pierwszy od wielu dni Sinan zobaczył w jej oczach nie tylko współczucie, ale również niezwykłą siłę.
Kiedy Ainur weszła do pokoju chorej, kobieta od razu spojrzała na zegarek.
– Spóźniłaś się.
– Przepraszam.
Ainur nie próbowała się tłumaczyć.
– To się więcej nie powtórzy.
– Mam nadzieję.
Matka Sinana celowo mówiła chłodnym tonem. Każde zdanie miało zaboleć.
– Pomóż mi ćwiczyć.
Ainur ostrożnie podtrzymała jej nogę.
– Jeśli poczuje pani ból, proszę od razu powiedzieć.
– Myślisz, że jesteś lekarzem?
– Nie.
– Więc pamiętaj, kim tutaj jesteś.
Ainur spuściła wzrok.
– Pamiętam.
Nie odpowiedziała ani jednym ostrym słowem. Jej spokój jeszcze bardziej irytował kobietę.
Kilka godzin później Samih ponownie spotkał Nanę w kawiarni. Przygotował dwie kawy.
– Możemy chwilę porozmawiać?
Nana skinęła głową. Samih zawahał się.
– Wczoraj nie dokończyliśmy rozmowy. Chciałem tylko powiedzieć…
Nana nie pozwoliła mu skończyć. Spojrzała mu prosto w oczy.
– Między mną a Poyrazem zdarzają się kłótnie, ale to mój mąż. Czasami się śmiejemy, czasami się złościmy, czasami ranimy się nawzajem, ale nie pozwolimy, żeby ktokolwiek stanął między nami.
Te słowa całkowicie zmieniły wyraz twarzy Samiha. Po raz pierwszy zrozumiał, że źle odczytał jej zachowanie. Nie chodziło o brak miłości. Wręcz przeciwnie. To właśnie dlatego tak bardzo cierpiała, bo Poyraz nie był jej problemem. Był najważniejszą osobą w jej życiu.
