Najpierw ogromny tort ląduje na ziemi, wywołując panikę wśród domowników. Nikt jednak nie podejrzewa, że zniszczone przyjęcie jest najmniejszym z ich problemów.
Melich przypadkowo odnajduje ukryte nagranie umierającej Bezy. Jej ostatnie słowa ujawniają prawdę, która może całkowicie odmienić los Hanser i zdemaskować mroczne zamiary Galfem. Mężczyzna natychmiast rusza na poszukiwanie Hanser, nie wiedząc, że każda stracona minuta może kosztować ją życie.
Tymczasem młoda kobieta leży bez ruchu na podłodze starego domu. Z odkręconej kuchenki ulatnia się gaz, a Hanser powoli traci świadomość. Sinem stoi zaledwie kilka kroków od niej, puka do zamkniętych drzwi i woła jej imię, lecz nie otrzymuje żadnej odpowiedzi.
W ogrodzie rodzina raduje się wiadomością, że Cihan znalazł nowy tort. Nagle niewinna zabawa dzieci prowadzi do kolejnej katastrofy. Wózek z płaczącym niemowlęciem stacza się wprost do głębokiego basenu. Cihan zamiera z przerażenia, a potem rzuca się na ratunek, krzycząc rozpaczliwie imię Hanser.
Czy zdąży uratować dziecko? Czy Sinem odkryje nieprzytomną Hanser, zanim będzie za późno? I jaką rolę w całej tragedii odegra Galfem, która z zimnym uśmiechem obserwuje, jak jej plan zemsty zaczyna przynosić przerażające skutki?
Kratka po kratce uroczystość zamienia się w koszmar. Dziedziniec rezydencji Develioglu od wczesnego ranka przypomina wielką scenę teatralną, na której dziesiątki osób próbują przygotować perfekcyjne przedstawienie.
Między wysokimi drzewami rozwieszono delikatne błękitne girlandy. Na marmurowych kolumnach powiewają białe wstęgi, a wokół basenu ustawiono kompozycje z niebieskich i srebrnych kwiatów. Wszystko ma wyglądać wystawnie, elegancko i godnie nazwiska jednej z najbardziej wpływowych rodzin w mieście.
Tego dnia w rezydencji odbywa się uroczystość obrzezania. Zaproszono krewnych, znajomych, partnerów biznesowych oraz ludzi, którzy od lat obserwują każdy krok rodziny Develioglu.
Nic więc dziwnego, że Sinem od rana nie odrywa telefonu od ucha. Ubrana w jasnoniebieską suknię i błękitny hidżab przemierza dziedziniec szybkim krokiem, próbując jednocześnie kontrolować pracowników, sprawdzać listę gości i odpowiadać na kolejne połączenia.
– Nie, nie tam! – woła do młodego mężczyzny ustawiającego rząd białych krzeseł udekorowanych fioletowym tiulem. – Proszę przesunąć je na drugą stronę. Jeżeli zostaną tutaj, przejście będzie całkowicie zablokowane.
Pracownik zatrzymuje się i spogląda na nią niepewnie.
– Wszystkie krzesła, proszę pani?
– Wszystkie – odpowiada stanowczo Sinem. – Musimy otworzyć przestrzeń między stołami a basenem. Goście nie mogą przeciskać się między dekoracjami. I proszę uważać na kwiaty. Każda z tych kompozycji kosztowała więcej, niż chciałabym wiedzieć.
Mężczyzna skinął głową i natychmiast zawołał dwóch pomocników.
Sinem odetchnęła głęboko, lecz nie zdążyła nawet spojrzeć na ekran telefonu, gdy tuż obok niej przebiegł Emir. Chłopiec miał na sobie czarny garnitur, śnieżnobiałą koszulę i niewielką muszkę. Za nim pędziła May ubrana w błyszczącą niebieską sukienkę. Na jej głowie znajdował się srebrny diadem, który przekrzywił się podczas zabawy.
– Nie złapiesz mnie! – krzyknął Emir.
– Złapię cię przy fontannie! – odpowiedziała dziewczynka, śmiejąc się radośnie.
Deria, oparta o jeden ze stolików, natychmiast wyprostowała się z niepokojem.
– Emir! May! Przestańcie biegać! – zawołała.
Deria ruszyła za dziećmi, lecz zanim zdążyła je dogonić, drogę zastąpiła jej Gulsum.
– Zostaw ich. Dzieci muszą się wyszaleć, zanim przyjdą goście.
– Wyszaleć? – odpowiedziała Deria. – Za chwilę któreś z nich wpadnie do basenu albo przewróci wszystkie dekoracje.
Gulsum tylko się uśmiechnęła.
– Ty zawsze widzisz najgorszy scenariusz.
Kilka metrów dalej Cihan rozmawiał z organizatorem uroczystości. Sprawdzał ostatnie szczegóły ceremonii, ale jego wzrok co chwilę uciekał w stronę Hanser.
Kobieta pomagała pracownikom układać kwiaty. Miała na sobie jasną suknię, a delikatny uśmiech sprawiał wrażenie, jakby przynajmniej na chwilę zapomniała o wszystkich problemach ostatnich tygodni.
Cihan patrzył na nią dłużej, niż zamierzał.
Nie odezwał się ani słowem.
Jednak Sinem natychmiast zauważyła to spojrzenie.
Podeszła do niego i cicho zapytała:
– Wszystko w porządku?
Cihan odwrócił wzrok.
– Oczywiście.
Ale nawet on wiedział, że skłamał.
W tym samym czasie Galfem stała nieco dalej, obserwując wszystkich z chłodnym spokojem.
Na jej twarzy pojawił się ledwie zauważalny uśmiech.
Nikt nie domyślał się, że od rana realizowała własny plan.
Plan, który miał zamienić rodzinne święto w największą tragedię tej rodziny.
Hanser została poproszona o przyniesienie kilku rzeczy ze starego domu.
Uznała to za zwykłą drobnostkę.
Nie wiedziała jednak, że dokładnie na to czekała Galfem.
Kiedy Hanser weszła do środka, dom wydawał się całkowicie pusty.
Panowała dziwna cisza.
Drzwi zamknęły się za jej plecami.
Kobieta przeszła do kuchni.
Nie zauważyła jednak najważniejszego szczegółu.
Jeden z kurków przy kuchence był odkręcony.
Gaz powoli wypełniał kolejne pomieszczenia.
Hanser przez chwilę niczego nie wyczuwała.
Zaczęła szukać potrzebnych rzeczy.
Po kilku minutach zakręciło jej się w głowie.
Oparła się o stół.
Próbowała złapać głębszy oddech.
Nagle obraz przed oczami zaczął się rozmazywać.
Jeszcze próbowała dojść do drzwi.
Ale nogi odmówiły jej posłuszeństwa.
Upadła na podłogę.
Powoli traciła przytomność.
Kilka minut później przed domem pojawiła się Sinem.
Wołała Hanser.
Pukała do drzwi.
Nikt nie odpowiadał.
Coraz bardziej czuła, że dzieje się coś bardzo złego.
Sinem coraz mocniej dobijała się do drzwi starego domu. Wołała Hanser raz za razem, ale z wnętrza nie dochodził nawet najcichszy dźwięk. Cisza była nienaturalna i z każdą sekundą budziła w niej coraz większy lęk. Próbowała nacisnąć klamkę, jednak drzwi były zamknięte. Przez krótką chwilę zastanawiała się, czy Hanser po prostu jej nie słyszy, lecz instynkt podpowiadał jej, że dzieje się coś znacznie poważniejszego. Nie wiedziała jeszcze, że zaledwie kilka metrów dalej na podłodze kuchni Hanser leży już nieprzytomna, a ulatniający się gaz wciąż wypełnia cały dom.
W tym samym czasie w ogrodzie trwały ostatnie przygotowania do uroczystości. Goście rozmawiali, dzieci śmiały się i biegały między stołami, a muzyka skutecznie zagłuszała narastające niebezpieczeństwo. Nikt nie zauważył, że wózek z dzieckiem stoi zbyt blisko basenu. Wystarczył jeden nieuważny ruch i delikatne nachylenie terenu sprawiło, że koła powoli zaczęły się obracać. Początkowo nikt nie zwrócił na to uwagi. Wózek toczył się coraz szybciej, centymetr po centymetrze zbliżając się do krawędzi wody.
Dopiero po chwili ktoś krzyknął z przerażeniem. Wszystkie spojrzenia skierowały się w stronę basenu. Cihan odwrócił głowę i zamarł. Zobaczył wózek sunący prosto w stronę wody. Przez ułamek sekundy nie był w stanie się poruszyć. Potem ruszył z całych sił, biegnąc tak szybko, jak jeszcze nigdy wcześniej. Wokół wybuchła panika. Kobiety zaczęły krzyczeć, dzieci płakały, a goście rzucili się w stronę basenu, nie wiedząc, czy zdążą.
Serce Cihana biło jak oszalałe. W jego głowie nie było już miejsca na gniew, dumę ani dawne konflikty. Liczyło się tylko jedno – uratować własne dziecko, zanim wydarzy się niewyobrażalna tragedia. W tej samej chwili Sinem nadal bezskutecznie próbowała dostać się do środka starego domu. Jeszcze nie miała pojęcia, że w tym samym czasie dwie tragedie rozgrywają się równocześnie i że los rodziny Develioglu za chwilę odmieni się na zawsze.
