Dzisiejszy odcinek zaczyna się od wieczoru, który miał przynieść odrobinę spokoju po dniach pełnych kłótni, upokorzeń i walki o dom, fundację oraz uczucia, których nikt już nie potrafi nazwać.
U Engina przy jednym stole siedzą Hanser, Melih, Syla i Engin. Z pozoru to zwyczajna kolacja – kilka talerzy, kilka spokojnych zdań i chwila oddechu. Jednak w świecie tych bohaterów nawet śmiech przy stole potrafi w jednej chwili zamienić się w ciszę ciężką jak wyrok.
To właśnie Syla próbuje rozluźnić atmosferę. Z ciepłem opowiada o swoim dziadku, jego głosie, dawnych pieśniach i wielkiej miłości do babci – prostej, szczerej i niemal zapomnianej we współczesnym świecie.
Przy stole pojawia się śmiech. Melih troskliwie nakłada Hanser jedzenie, a Syla, widząc ich bliskość, żartuje, że zamiast podawać jej jedzenie na talerz, powinien karmić ją prosto do ust.
Na pierwszy rzut oka to niewinny żart. Jednak trafia dokładnie w miejsce, którego nikt nie powinien dotykać. Małżeństwo Hanser i Meliha wcale nie wygląda tak, jak mogłoby się wydawać. Nie ma w nim namiętności ani iskry zakochanych. Jest za to troska, lojalność, wspólne cierpienie i ciche porozumienie, którego nikt przy tym stole nie rozumie.
Kiedy Syla pyta, jak się poznali i jak wyglądał ich romans, Hanser nie potrafi opowiedzieć żadnej romantycznej historii. Odpowiada tylko cicho, niemal bezbronnym głosem, że nigdy ze sobą nie flirtowali. Połączyły ich własne rany i wzajemne pocieszanie.
Właśnie wtedy ktoś puka do drzwi.
Engin otwiera i w progu staje Cihan. Jego wzrok natychmiast zatrzymuje się na Hanser i Melihu. Przez kilka sekund nie odzywa się ani słowem, ale jego twarz zdradza wszystko. Nie spodziewał się zobaczyć ich właśnie tutaj.
Przyszedł do Engina z ważną sprawą, licząc na rozmowę w cztery oczy. Zamiast tego widzi swojego najlepszego przyjaciela siedzącego przy jednym stole z ludźmi, których sam uznał już za swoich wrogów.
Cihan chłodno stwierdza, że gdyby wiedział o gościach, w ogóle by nie przyszedł.
Engin próbuje załagodzić sytuację. Tłumaczy, że Cihan jest jego najbliższym przyjacielem, a pozostali również nie są mu obcy. Zaprasza go do stołu, lecz Cihan stanowczo odmawia.
Wyjaśnia, że przyszedł w sprawie Jasemin. Na jej komputerze udało się wreszcie otworzyć wcześniej niedostępny plik. To, co znaleziono w środku, nie daje mu spokoju.
Engin bierze dokument do ręki.
To anonimowy wynik testu ciążowego, wykonany poza kliniką Jasemin. Najbardziej niepokojące jest jednak to, że badanie pochodzi dokładnie z dnia jej śmierci.
W pokoju zapada głęboka cisza.
To nie jest zwykły dokument. Jasemin była lekarką, więc mogła przechowywać setki wyników badań swoich pacjentek. Jednak dlaczego właśnie ten test nie zawiera nazwiska? Dlaczego wykonano go poza jej kliniką? I dlaczego pojawił się właśnie w dniu, w którym zginęła?
Hanser próbuje spojrzeć na wszystko racjonalnie. Zastanawia się, czy sam fakt znalezienia wyniku badania na komputerze lekarki rzeczywiście musi oznaczać coś podejrzanego.
Cihan odpowiada spokojnie, ale w jego głosie słychać wyraźne napięcie. Gdyby był to zwykły dokument, nikt nie ukrywałby go w taki sposób.
Engin od razu przyznaje mu rację. Jasemin była osobą niezwykle uporządkowaną. Nie znosiła chaosu, niedomówień ani tajemnic. Taki anonimowy plik zupełnie do niej nie pasuje.
Cihan proponuje, aby następnego dnia pojechali do laboratorium, w którym wykonano badanie. Być może ktoś pamięta Jasemin albo wie, do kogo naprawdę należał ten test.
Kiedy wychodzi, Engin odprowadza go do drzwi i dziękuje, że przyszedł osobiście zamiast tylko zadzwonić.
Cihan odpowiada lodowatym tonem, że sprawy Jasemin nigdy nie pomiesza z ich prywatnym konfliktem.
Jednak Engin nie potrafi już dłużej milczeć.
Próbuje porozmawiać o tym, co naprawdę niszczy ich przyjaźń. Ostrożnie sugeruje, że może nadszedł czas, aby wreszcie rozwiązać problemy, które rosną między nimi niczym mur.
Wtedy Cihan patrzy mu prosto w oczy i wypowiada słowa, które zawisają w powietrzu niczym policzek.
„Skoro sadzasz mojego wroga przy swoim stole, to chyba te problemy nie są już tylko moje.”
Po tych słowach odwraca się i odchodzi.
Po jego wyjściu atmosfera wcale nie staje się lżejsza. Wręcz przeciwnie. Napięcie osiada na wszystkich niczym ciężki pył.
Hanser zaczyna obawiać się, że przez nią przyjaźń Engina i Cihana powoli się rozpada.
Melih nie potrafi zrozumieć, dlaczego ona wciąż próbuje usprawiedliwiać człowieka, który tak bardzo ją zranił.
Hanser jednak milczy.
Bo prawda jest znacznie bardziej bolesna.
Jedna część jej serca jest pełna gniewu wobec Cihana.
Druga wciąż widzi w nim człowieka, który rani nie dlatego, że jest silny, ale dlatego, że sam od dawna krwawi.
