Tymczasem Hanser czeka na niego na tarasie z widokiem na Bosfor, przekonana, że Cowo jej unika i zamierza zrezygnować ze wspólnej pracy. Kiedy mężczyzna niespodziewanie pojawia się przed nią, długo tłumione emocje wybuchają z ogromną siłą. Cong przyznaje, że wiadomość o jej odejściu całkowicie odebrała mu zdolność racjonalnego myślenia. Hanser pozostaje jednak nieugięta. Wie, że ich miłość nie przynosi już szczęścia, lecz coraz więcej bólu – nie tylko im, ale również niewinnemu dziecku. Jedno zdanie Hanser uderza w Ciana jak piorun. Jego syn przyszedł na świat, a on nawet o tym nie wiedział. Wstrząśnięty mężczyzna zdaje sobie sprawę, jak bardzo zagubił się między obowiązkiem, ojcostwem i uczuciem, którego nie potrafi porzucić. Jego ostatnie słowa brzmią jak pożegnanie, ale czy naprawdę zamierza zniknąć z życia Hanser? A może podejmie decyzję, która na zawsze zmieni los całej rodziny?
Poranek w Stambule był chłodny i przygaszony. Nad ulicami wisiała cienka warstwa szarych chmur, przez które słońce przebijało się z trudem, jakby nawet ono nie miało odwagi oświetlić wydarzeń tego dnia. Przed białym budynkiem apartamentowym panowała pozorna cisza. Jedynie odległy szum samochodów, odgłos kroków przechodniów i krzyk mew przypominały, że miasto żyło własnym nieustającym rytmem. Nad wejściem do budynku widniał prosty napis. Drzwi otworzyły się gwałtownie.
Cong wyszedł na zewnątrz zdecydowanym krokiem, jednak jego twarz zdradzała, że wewnątrz nie było już w nim ani odrobiny pewności. Ciemny garnitur leżał na nim idealnie, a czarna koszula podkreślała surowość jego wyglądu, lecz nawet starannie dobrane ubranie nie potrafiło ukryć zmęczenia. Miał podkrążone oczy, mocno zaciśnięte usta i spojrzenie człowieka, który przez wiele godzin próbował znaleźć wyjście z sytuacji pozbawionej dobrego rozwiązania. Nie obejrzał się za siebie, jakby wiedział, że jeden rzut oka na okna budynku wystarczyłby, aby wszystkie pytania, przed którymi próbował uciec, powróciły z podwójną siłą.
Przed apartamentowcem stał zaparkowany beżowy SUV. Cong podszedł do samochodu, otworzył drzwi i usiadł na miejscu kierowcy. Przez chwilę nie uruchamiał silnika. Oparł dłonie na kierownicy i spuścił głowę. Cisza wewnątrz pojazdu była niemal przytłaczająca. Jeszcze niedawno wydawało mu się, że największym ciężarem w jego życiu jest walka o miłość Hanser. Teraz zaczynał rozumieć, że prawdziwym ciężarem nie była sama walka, lecz konsekwencje każdej podjętej decyzji. Każdy jego krok ranił kogoś innego. Gdy próbował chronić Hanser, odwracał się od dziecka. Gdy próbował być odpowiedzialnym ojcem, czuł, że zdradza własne serce. Gdy pozostawał w domu, dusił się. Gdy wychodził, stawał się człowiekiem, który uciekał od obowiązków. Zapiął pas bezpieczeństwa i sięgnął po telefon.
Tymczasem Hanser czeka na niego na tarasie z widokiem na Bosfor, przekonana, że Cowo jej unika i zamierza zrezygnować ze wspólnej pracy. Kiedy mężczyzna niespodziewanie pojawia się przed nią, długo tłumione emocje wybuchają z ogromną siłą. Cong przyznaje, że wiadomość o jej odejściu całkowicie odebrała mu zdolność racjonalnego myślenia. Hanser pozostaje jednak nieugięta. Wie, że ich miłość nie przynosi już szczęścia, lecz coraz więcej bólu – nie tylko im, ale również niewinnemu dziecku. Jedno zdanie Hanser uderza w Ciana jak piorun. Jego syn przyszedł na świat, a on nawet o tym nie wiedział. Wstrząśnięty mężczyzna zdaje sobie sprawę, jak bardzo zagubił się między obowiązkiem, ojcostwem i uczuciem, którego nie potrafi porzucić. Jego ostatnie słowa brzmią jak pożegnanie, ale czy naprawdę zamierza zniknąć z życia Hanser? A może podejmie decyzję, która na zawsze zmieni los całej rodziny?
Poranek w Stambule był chłodny i przygaszony. Nad ulicami wisiała cienka warstwa szarych chmur, przez które słońce przebijało się z trudem, jakby nawet ono nie miało odwagi oświetlić wydarzeń tego dnia. Przed białym budynkiem apartamentowym panowała pozorna cisza. Jedynie odległy szum samochodów, odgłos kroków przechodniów i krzyk mew przypominały, że miasto żyło własnym nieustającym rytmem. Nad wejściem do budynku widniał prosty napis Yıldırım Apartmanı. Drzwi otworzyły się gwałtownie. Cong wyszedł na zewnątrz zdecydowanym krokiem, jednak jego twarz zdradzała, że wewnątrz nie było już w nim ani odrobiny pewności. Ciemny garnitur leżał na nim idealnie, czarna koszula podkreślała surowość jego wyglądu, ale nawet starannie dobrane ubranie nie potrafiło ukryć zmęczenia. Miał podkrążone oczy, mocno zaciśnięte usta i spojrzenie człowieka, który przez wiele godzin próbował znaleźć wyjście z sytuacji pozbawionej dobrego rozwiązania.
Nie obejrzał się za siebie, jakby wiedział, że jeden rzut oka na okna budynku wystarczyłby, aby wszystkie pytania, przed którymi próbował uciec, powróciły z podwójną siłą. Przed apartamentowcem stał zaparkowany beżowy SUV. Podszedł do samochodu, otworzył drzwi i usiadł na miejscu kierowcy. Przez chwilę nie uruchamiał silnika. Oparł dłonie na kierownicy i spuścił głowę. Cisza wewnątrz pojazdu była niemal przytłaczająca. Jeszcze niedawno wydawało mu się, że największym ciężarem w jego życiu jest walka o miłość Hanser. Teraz zaczynał rozumieć, że prawdziwym ciężarem nie była sama walka, lecz konsekwencje każdej podjętej decyzji. Każdy jego krok ranił kogoś innego. Gdy próbował chronić Hanser, odwracał się od dziecka. Gdy próbował być odpowiedzialnym ojcem, czuł, że zdradza własne serce. Gdy pozostawał w domu, dusił się. Gdy wychodził, stawał się człowiekiem, który uciekał od obowiązków.
Na ekranie pozostawała otwarta rozmowa z Hanser. Przez kilka sekund patrzył na jej imię. Jego palec zawisł nad klawiaturą, ale nie potrafił napisać nawet jednego zdania. Wszystko, co przychodziło mu do głowy, brzmiało albo zbyt chłodno, albo zbyt osobiście. Nie chciał wyznawać jej uczuć. Nie miał też siły udawać, że nic się nie wydarzyło. W końcu włączył funkcję dyktowania, wziął głęboki oddech i zaczął mówić powoli, starając się, aby głos brzmiał spokojnie i profesjonalnie. „To był dla mnie dziś trudny dzień. Z powodów rodzinnych musiałem wyjść bez poinformowania was o tym. Nie mogłem dokończyć części moich spraw, ale jutro to nadrobię. Z góry dziękuję za wyrozumiałość.”
Słowa pojawiały się na ekranie jedno po drugim. Cong przeczytał wiadomość. Była poprawna, uprzejma, oficjalna i całkowicie pozbawiona prawdy. Nie wspomniał, że od chwili, gdy dowiedział się o planowanym odejściu Hanser, nie potrafił skupić się na niczym innym. Nie napisał, że myśl o jej nieobecności sprawiała, iż wszystko traciło sens. Nie przyznał, że sprawy rodzinne, o których mówił, zamieniły jego życie w labirynt, z którego nie potrafił się wydostać. Nacisnął przycisk wysyłania. Wiadomość zniknęła z pola tekstowego i pojawiła się w rozmowie. Odłożył telefon na siedzenie pasażera, oparł głowę o zagłówek i zamknął oczy. Wydobyło się z niego ciężkie westchnienie. „Jutro to nadrobię” – powtórzył cicho, niemal kpiąco. Jakby cokolwiek dało się jeszcze nadrobić.
Otworzył oczy i spojrzał przez przednią szybę. Przed nim rozciągała się droga. Mógł pojechać wszędzie – do firmy, do domu, do szpitala. Mógł przez wiele godzin krążyć po mieście, udając, że potrzebuje czasu do namysłu. Jednak doskonale wiedział, dokąd chce się udać. Do Hanser. Uruchomił silnik, samochód ruszył, włączając się w ruch uliczny, a budynek Yıldırım Apartmanı powoli zniknął w bocznym lusterku.
Tymczasem po drugiej stronie miasta Hanser stała na tarasie widokowym, z którego rozciągała się szeroka panorama Stambułu. W dole połyskiwały wody Bosforu. Statki przecinały cieśninę, pozostawiając za sobą białe smugi. W oddali majaczyły wieżowce, mosty i gęsto zabudowane wzgórza miasta. Widok był piękny, ale Hanser niemal go nie zauważała. Miała na sobie jasnokremowy płaszcz i miękki beżowy sweter. Wiatr poruszał kosmykami jej włosów wpadającymi na twarz. Kobieta opierała dłonie o chłodną balustradę, próbując uspokoić oddech. Przyjechała tam, ponieważ potrzebowała przestrzeni. W firmie wszystko przypominało jej Ciana – każdy korytarz, każde biurko i każde niedokończone zadanie. W domu z kolei nie potrafiłaby przestać myśleć o dziecku i o tym, jak bardzo skomplikowane stało się ich życie. Na tarasie mogła przynajmniej udawać, że znajduje się poza tym wszystkim. Sięgnęła do pikowanej brązowej torebki i wyjęła telefon.
Ekran rozświetlił się. Nie było żadnej nowej wiadomości. Hanser zmarszczyła brwi, odblokowała urządzenie i otworzyła rozmowę z Cianem. Jej wcześniejsza wiadomość pozostawała bez odpowiedzi. „Wysłałam wiadomość, minęło tyle czasu” – powiedziała do siebie. Nadal brak odpowiedzi. Powinien był już dawno napisać. Przesunęła palcem po ekranie, jakby chciała upewnić się, że telefon działa. Sprawdziła połączenie z internetem, poziom sygnału, a nawet inne rozmowy. Wszystko działało. To on milczał.
Hanser schowała telefon do kieszeni płaszcza i zaczęła krążyć po tarasie. Jej kroki były szybkie i nerwowe. Za każdym razem, gdy dochodziła do końca chodnika, zawracała, próbując poukładać myśli. „To tak, jakbym ciągle ratowała go z pracy” – mówiła coraz bardziej rozdrażnionym głosem. „Gdy tylko znika, wszyscy przychodzą do mnie. Hanser, gdzie jest pan Cian? Hanser, czy podpisał dokumenty? Hanser, kiedy wróci?” Zatrzymała się i zacisnęła dłonie. „Oczywiście, że się zdenerwował. Odkąd dowiedział się, że odchodzę, jego nastawienie się zmieniło.”
Wypowiedzenie tych słów sprawiło jej ból. Odejście. Przez wiele dni powtarzała sobie, że to jedyne rozsądne rozwiązanie. Przez kolejne trzy miesiące miała dokończyć rozpoczęte projekty, przekazać obowiązki i zniknąć z życia Ciana. Być może wyjechać z miasta, znaleźć pracę w miejscu, w którym nikt nie będzie znał jej historii. Plan brzmiał prosto, jednak serce nie rozumiało planów. „Uff… żeby tylko nie zrezygnował z pracy” – westchnęła. „Gdybym tylko mogła przetrwać te trzy miesiące, to by wystarczyło.”
W tej samej chwili telefon zawibrował w kieszeni. Hanser natychmiast go wyciągnęła. Wiadomość od Ciana. Jej serce zabiło mocniej, lecz gdy przeczytała treść, na jej twarzy pojawiło się rozczarowanie.
„To był dla mnie dziś trudny dzień. Z powodów rodzinnych musiałem wyjść bez poinformowania was o tym. Nie mogłem dokończyć części moich spraw, ale jutro to nadrobię. Z góry dziękuję za wyrozumiałość.”
Przeczytała wiadomość ponownie. „Z góry dziękuję za wyrozumiałość.” Brzmiało to tak, jakby pisał do całego zespołu, a nie do kobiety, z którą jeszcze niedawno dzielił najgłębsze uczucia. „Wyrozumiałość…” – wyszeptała. „Tylko tyle masz mi do powiedzenia?” Poczuła, jak złość walczy w niej ze smutkiem. Chciała odpowiedzieć natychmiast, napisać, że nie chodziło jej o dokumenty, że martwiła się o niego, że mimo decyzji o odejściu wciąż nie potrafiła przejść obojętnie obok jego cierpienia.
Otworzyła pole wiadomości i napisała: „Gdzie jesteś?”. Po chwili usunęła tekst. Napisała ponownie: „Nie musisz przede mną udawać”. Znów wszystko skasowała. W końcu zablokowała telefon i odłożyła go do torebki. „Nie” – powiedziała zdecydowanie. – „Tym razem nie będę za nim biec. Nie będę pytać. Nie będę go ratować.” Podeszła do balustrady i spojrzała na Bosfor. Po jej policzku przemknął cień bólu. „Musisz pozwolić mu odejść” – powiedziała do siebie. Nawet jeśli każdy dzień bez niego będzie bolał.
Nie wiedziała, że Cong znajdował się już niedaleko. Beżowy samochód wjechał na drogę prowadzącą w okolice punktu widokowego. Jechał wolniej niż zwykle. Wciąż nie wiedział, co powie, gdy stanie przed Hanser. Być może powinien był zawrócić. Być może sama jego obecność była kolejnym ciężarem, który na nią nakładał. Ale nie potrafił się zatrzymać. Gdy zobaczył jej sylwetkę przy balustradzie, poczuł ucisk w gardle. Wyglądała tak, jak ją zapamiętał z pierwszych dni ich znajomości – delikatna, a jednocześnie silna, samotna, lecz zbyt dumna, by prosić kogokolwiek o pomoc.
Zaparkował samochód i wyłączył silnik. Przez moment siedział nieruchomo. „Powiedz prawdę” – szepnął do siebie. – „Chociaż raz nie uciekaj od prawdy.” Wysiadł z auta, minął znak przejścia dla pieszych i ruszył w stronę tarasu. Każdy krok przybliżał go do rozmowy, której oboje się obawiali. Hanser początkowo go nie zauważyła. Dopiero gdy usłyszała czyjeś kroki, odwróciła głowę i zastygła. Cong szedł w jej stronę. Na jej twarzy pojawiło się zaskoczenie, które niemal natychmiast ustąpiło miejsca smutkowi. Jeszcze przed chwilą obiecywała sobie, że nie będzie za nim biec. Teraz to on przyjechał do niej.
– Co? – zapytała cicho.
Mężczyzna zatrzymał się kilka kroków od niej. Przez chwilę żadne z nich się nie odzywało. Wiatr przesuwał liście po chodniku, a w oddali rozlegały się klaksony samochodów. Cong spojrzał jej prosto w oczy.
– Mam już dość. Wiem… – zaczął zmęczonym głosem. – Ja też.
Hanser zmarszczyła brwi.
– Czego masz dość?
– Wszystkiego. Samodzielnego ciągnięcia tego wozu. Udawania, że wiem, dokąd zmierzam. Tego, że wszyscy oczekują ode mnie decyzji, a ja nie mogę już niczego zmienić.
Hanser odwróciła wzrok.
– Więc po co przyjechałeś? Czy to nie wystarczy, jak bardzo mnie zraniłeś?
Cong drgnął, jakby dostał policzek.
– Myślisz, że nie wiem, co ci zrobiłem?
– Wiedzieć to jedno, Cong. A powtarzać te same błędy to coś zupełnie innego.
– A ty masz rację? – zapytał ostrzej, choć w jego głosie było więcej bólu niż gniewu. – Uważasz, że możesz po prostu oznajmić mi, że odchodzisz, a ja mam spokojnie wrócić do pracy i podpisywać dokumenty?
Hanser spojrzała na niego z niedowierzaniem.
– Nie podejmowałam tej decyzji po to, żeby cię ukarać.
– Ale właśnie to zrobiłaś.
– Nie. Próbuję nas uratować.
Zaśmiał się krótko i gorzko.
– Uratować? Chcesz zniknąć z mojego życia i nazywasz to ratunkiem? Dzisiaj postawiłaś mnie w tak trudnej sytuacji – kontynuował, robiąc krok w jej stronę. – Kiedy powiedziałaś, że odejdziesz, poczułem, że kręci mi się w głowie. Nie wiedziałem, co robić. Nie mogłem zostać w firmie. Nie mogłem wrócić do domu. Jeździłem po mieście jak człowiek, który zgubił drogę.
– Ty zgubiłeś drogę dużo wcześniej – odpowiedziała Hanser spokojnie. – Zgubiłeś ją wtedy, gdy zacząłeś wierzyć, że możesz jednocześnie żyć w dwóch światach.
Tymczasem Hanser czeka na niego na tarasie z widokiem na Bosfor, przekonana, że Cihan jej unika i zamierza zrezygnować ze wspólnej pracy. Kiedy mężczyzna niespodziewanie pojawia się przed nią, długo tłumione emocje wybuchają z ogromną siłą. Cihan przyznaje, że wiadomość o jej odejściu odebrała mu zdolność racjonalnego myślenia. Hanser pozostaje jednak nieugięta. Jest przekonana, że ich miłość przynosi już tylko cierpienie nie tylko im, ale również niewinnemu dziecku. Wypowiada słowa, które uderzają go jak piorun – jego dziecko przyszło już na świat, a on nawet o tym nie wiedział. Wstrząśnięty Cihan uświadamia sobie, jak bardzo zagubił się między obowiązkiem, ojcostwem i uczuciem, którego nie potrafi porzucić.
Poranek w Stambule jest chłodny i przygnębiający. Cihan opuszcza apartament z twarzą pełną zmęczenia i wsiada do samochodu. Przez dłuższą chwilę siedzi w ciszy, nie potrafiąc ruszyć z miejsca. Dochodzi do niego, że każda decyzja rani kogoś bliskiego. Gdy próbuje chronić Hanser, odwraca się od własnego dziecka, a kiedy myśli o rodzinie, czuje, że zdradza własne serce. W końcu nagrywa oficjalną wiadomość do współpracowników, tłumacząc swoje zniknięcie sprawami rodzinnymi. Choć brzmi uprzejmie i profesjonalnie, nie zawiera ani słowa prawdy o jego prawdziwych uczuciach. Po wysłaniu wiadomości Cihan wie już, dokąd chce jechać – do Hanser.
Po drugiej stronie miasta Hanser stoi na tarasie z widokiem na Bosfor. Sprawdza telefon, ale nie znajduje żadnej odpowiedzi od Cihana. Coraz bardziej denerwuje ją jego milczenie. Przekonuje samą siebie, że musi wytrzymać jeszcze kilka miesięcy, zakończyć pracę i zniknąć z jego życia. Kiedy wreszcie otrzymuje wiadomość, czuje jedynie rozczarowanie. Oficjalny ton sprawia wrażenie, jakby pisał do całego zespołu, a nie do kobiety, którą kocha. Kilka razy zaczyna pisać odpowiedź, lecz za każdym razem usuwa tekst. Postanawia, że tym razem nie będzie za nim biec ani go ratować.
Tymczasem Cihan przyjeżdża na punkt widokowy. Z daleka dostrzega Hanser stojącą przy balustradzie. Przez chwilę zbiera się na odwagę, po czym rusza w jej stronę. Spotkanie rozpoczyna się od bolesnej rozmowy. Oboje przyznają, że są zmęczeni cierpieniem i niekończącymi się konfliktami. Hanser wyjaśnia, że decyzja o odejściu nie miała go ukarać, lecz uratować wszystkich przed jeszcze większym bólem. Cihan nie potrafi się z tym pogodzić i wyznaje, że od chwili, gdy usłyszał o jej odejściu, nie był w stanie normalnie funkcjonować.
Hanser przypomina mu jednak, że największą ofiarą tej sytuacji jest jego dziecko. Zarzuca mu, że zamiast być przy rodzinie, przyjechał do niej zamykać przeszłość. Cihan odpowiada, że nie potrafi odnaleźć się w domu i nie wie, jak zostać ojcem. Hanser tłumaczy mu, że nikt nie rodzi się gotowy do tej roli, ale trzeba znaleźć w sobie odwagę i zostać przy dziecku nawet wtedy, gdy boli. W końcu Cihan nie wytrzymuje i wyznaje jej miłość. Hanser prosi, by więcej tego nie mówił, ponieważ prawda nie zawsze daje prawo do wspólnej przyszłości.
Największy wstrząs przychodzi jednak chwilę później. Hanser w emocjach zdradza, że jego dziecko już się urodziło. Cihan jest całkowicie zszokowany. Nie może uwierzyć, że nikt go o tym nie poinformował. Zaczyna gorączkowo wypytywać o dziecko, jego zdrowie i okoliczności narodzin. Dopiero teraz rozmowa przestaje dotyczyć ich miłości, a zaczyna dotyczyć odpowiedzialności ojca. Hanser spokojnie wyjaśnia, że dziecko jest bezpieczne, ale potrzebuje ojca.
Te słowa całkowicie odmieniają Cihana. Uświadamia sobie, że przegapił najważniejszy moment w swoim życiu – narodziny własnego dziecka. Rozumie również, jak puste były jego wcześniejsze zapewnienia, że „jutro wszystko nadrobi”. Są chwile, których nie da się już odzyskać. Hanser przyznaje, że nadal go kocha, ale właśnie dlatego musi odejść. Według niej dobry człowiek, który pogubił się w życiu, może zranić innych równie mocno jak ktoś okrutny. Cihan pozostaje w milczeniu, patrząc na Bosfor i zdając sobie sprawę, że od tej chwili nic już nie będzie takie jak wcześniej.
Cion nie wie, jak wrócić do domu po wszystkim, co się wydarzyło. Obawia się, że nigdy nie pokocha własnego dziecka tak, jak powinien. Hanser uspokaja go, tłumacząc, że miłość nie zawsze pojawia się od razu. Czasem rodzi się powoli – z codziennej obecności, odpowiedzialności i wspólnie przeżytych chwil. Wyznaje, że sama przez większość życia czekała na kogoś, kto zostanie przy niej, dlatego nie chce, by jego dziecko musiało przeżyć to samo. Te słowa całkowicie przełamują opór Cihana. Po raz pierwszy przestaje się bronić i przyznaje, że był tak skupiony na utraconej miłości, iż nie dostrzegł obowiązków, które już do niego należały.
Cihan wyznaje, że wykorzystywał swoją miłość do Hanser jako usprawiedliwienie własnej ucieczki. Rozumie, że dziecko nie jest karą ani winowajcą jego życiowych porażek. Obiecuje, że wróci do domu i zajmie się synem. Hanser odczuwa ulgę, ale jednocześnie wie, że ta decyzja oznacza definitywny koniec ich wspólnej historii. Potwierdza, że po zakończeniu trzymiesięcznego okresu odejdzie z jego życia. Tłumaczy, że zmiana musi nastąpić dla niego samego i dla dziecka, a nie po to, by zatrzymać ją przy sobie. Gdy Cihan pyta, czy mają jeszcze jakąkolwiek wspólną przyszłość, odpowiada, że powinien przestać żyć marzeniami o przyszłości i wreszcie zacząć żyć teraźniejszością.
Hanser tłumaczy, że największym dowodem miłości bywa pozwolenie ukochanej osobie odejść właściwą drogą. Cihan obiecuje, że od tej chwili przestanie uciekać przed odpowiedzialnością, wróci do domu i nie będzie już szukał u niej schronienia za każdym razem, gdy życie stanie się zbyt trudne. Między nimi zapada bolesna cisza. Oboje czują, że wystarczyłoby jedno słowo lub jeden gest, aby wszystko zaczęło się od nowa, ale wiedzą, że oznaczałoby to jedynie kolejne cierpienie. Żegnają się ze świadomością, że tracą nie tylko siebie nawzajem, lecz także wspólne marzenia o domu, rodzinie i przyszłości, której nigdy nie dane im było stworzyć.
Przed odejściem Hanser prosi go tylko o jedno – by wrócił do dziecka, które na niego czeka. Cihan dziękuje jej za odwagę powiedzenia prawdy, nawet jeśli ta prawda oddziela ich od siebie. Oboje wyznają, że ich miłość nigdy nie była błędem. Następnie Cihan odchodzi do samochodu, nie oglądając się za siebie. Hanser obserwuje go aż do chwili, gdy samochód znika za zakrętem. Dopiero wtedy pozwala sobie na łzy. Choć cierpi, wierzy, że podjęła właściwą decyzję i być może właśnie uratowała dziecko przed dorastaniem bez ojca oraz samego Cihana przed całkowitym zagubieniem.
W drodze do domu Cihan patrzy na wcześniej wysłaną wiadomość, w której napisał: „Jutro to nadrobię”. Tym razem usuwa ją i mówi do siebie: „Nie jutro. Dzisiaj”. Po raz pierwszy od wielu miesięcy nie jedzie do Hanser ani nie ucieka przed własnym życiem. Jedzie do swojego dziecka. Nie wie, co zastanie po powrocie ani czy rodzina będzie gotowa go przyjąć, ale jest pewien jednego – tym razem nie odejdzie. Hanser pozostaje sama na tarasie nad Bosforem. Patrząc na znikający samochód, rozumie, że choć straciła ukochanego mężczyznę, pomogła mu odnaleźć drogę do syna. Dla obojga ten dzień staje się końcem jednej historii i początkiem zupełnie nowego życia.
