Hanser ukrywa ciążę, a Cong wraca do niej nocą. Kto chce skrzywdzić ich dziecko?

Dwie kreski na teście ciążowym na zawsze zmieniają życie Hanser. Choć pod jej sercem rozwija się dziecko Ciana, kobieta nie może podzielić się swoim szczęściem z ukochanym.

Samotna, przemęczona i przytłoczona problemami finansowymi każdego dnia ciężko pracuje, ukrywając swój stan przed ludźmi, którzy bez litości wykorzystują jej dobroć.

Tymczasem w rezydencji trwają przygotowania na narodziny dziecka Bey.

Mukader urządza luksusowy pokój niemowlęcy, nie wiedząc, że prawdziwy dziedzic rodziny może dorastać w łonie kobiety, którą wyrzucono z jej życia.

W cieniu tych wydarzeń Gulsum realizuje tajemniczy plan. Wlewa nieznaną substancję do dzbanka z wodą, po którą chwilę później sięga niczego nieświadoma Hanser.

Gdy pojawiają się zawroty głowy, mdłości i nagłe osłabienie, nikt nie podejrzewa, że zagrożone może być nie tylko jej zdrowie.

Cian również nie potrafi odnaleźć spokoju.

Rozdarty między obowiązkiem, małżeństwem z Beą a uczuciem do Hanser, ściska w dłoni dwie obrączki i próbuje podjąć najtrudniejszą decyzję swojego życia.

Gdy nocą widzi Hanser samotnie stojącą przed domem z dłonią opartą na brzuchu, nie potrafi już dłużej ukrywać swoich emocji.

Wychodzi z samochodu, obejmuje ją i całuje w głowę, nie zdając sobie sprawy, jak wielką tajemnicę skrywa ukochana.

Ich wzruszające spotkanie zostaje jednak zauważone przez Derię. Chciwa i bezwzględna kobieta postanawia wykorzystać sytuację dla własnych korzyści.

Wkracza do biura Ciana, stawia mu żądania i próbuje wymusić pieniądze. Tym razem jednak Cian nie zamierza pozwolić jej na manipulację.

Czy Cian dowie się, że Hanser nosi jego dziecko? Kto dolał tajemniczą substancję do wody i jaki był prawdziwy cel tego niebezpiecznego planu?

Czy nocny uścisk stanie się początkiem ich pojednania, czy tylko kolejnym bolesnym pożegnaniem?

Nadchodzące wydarzenia ujawnią sekrety, które mogą zburzyć spokój całej rezydencji.

Hanser i sekret, który mógł zniszczyć wszystko.

Pokój był niewielki, skromnie urządzony i pogrążony w półmroku.

Przez cienkie zasłony wpadało blade, poranne światło, rozlewając się na starej komodzie, wytartym dywanie i stojącym pod ścianą łóżku.

W domu panowała cisza, lecz dla Hanser nie była to cisza kojąca. Brzmiała jak oczekiwanie na wyrok.

Kobieta weszła powoli, niemal bezszelestnie. Jedną dłonią przytrzymywała się framugi, jakby nagle zabrakło jej sił.

W drugiej ściskała test ciążowy. Nie miała odwagi na niego spojrzeć.

Przez kilka długich sekund stała nieruchomo, wsłuchując się w przyspieszone bicie własnego serca.

Wydawało jej się, że każdy jego ruch rozbrzmiewa w całym pokoju.

W końcu zamknęła drzwi, podeszła do okna i wciągnęła głęboko powietrze.

– To niczego nie zmienia – szepnęła do siebie. – Cokolwiek zobaczysz, musisz być silna.

Jednak jej głos drżał.

Powoli uniosła test na wysokość oczu.

Dwie kreski.

Hanser zamarła.

Przez moment nie oddychała.

Patrzyła na niewielki przedmiot tak, jakby nie potrafiła zrozumieć jego znaczenia.

Potem jej palce zaczęły drżeć.

Usta lekko się rozchyliły, a oczy natychmiast wypełniły się łzami.

– Nie…

Nie było w tym sprzeciwu.

Raczej niedowierzanie.

Drugą dłonią dotknęła brzucha.

Nie było jeszcze żadnych widocznych zmian, żadnego ruchu ani zaokrąglenia.

A jednak świadomość, że pod jej sercem rozwija się nowe życie, uderzyła w nią z taką siłą, że nogi się pod nią ugięły.

Usiadła na skraju łóżka.

Łzy spływały po jej policzkach jedna za drugą.

Hanser przycisnęła test do piersi, jakby był najcenniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek trzymała.

Wśród bólu poczuła niewyobrażalne szczęście.

Lecz szczęście to natychmiast zostało przesłonięte przez lęk.

Przed oczami stanęła jej twarz Ciana, jego smutne spojrzenie, głos, którego próbowała zapomnieć, i dłonie, w których kiedyś czuła się bezpieczna.

Pomyślała o jego domu, o Mukader, o Bei i o wszystkich tych ludziach, którzy nie pozwolili im być razem.

– Jak mam ci o tym powiedzieć? – zapytała szeptem, jakby Cian siedział obok. – Czy w ogóle mam prawo wrócić do twojego życia?

Przycisnęła dłoń mocniej do brzucha.

– A ty… Czy będziesz cierpieć przez błędy dorosłych?

Nie otrzymała odpowiedzi.

W pokoju nadal panowała cisza.

Hanser pochyliła głowę i rozpłakała się jeszcze mocniej.

Płakała z radości, że nie jest już sama.

Płakała ze strachu, że nie będzie w stanie ochronić dziecka.

Płakała też nad miłością, której nie potrafiła pogrzebać, choć każdego dnia próbowała przekonać samą siebie, że wszystko między nią a Cianem już się skończyło.

Tego ranka zrozumiała, że ich historia wcale się nie zakończyła.

Dopiero zaczynał się jej najtrudniejszy rozdział.

Trzy miesiące później.

Panorama Stambułu spowita była delikatną mgłą.

Nad Bosforem krążyły mewy.

Promy przecinały spokojną wodę, a miasto budziło się do życia, nieświadome dramatów rozgrywających się za tysiącami zamkniętych drzwi.

W jasnym gabinecie lekarskim Hanser leżała na kozetce.

Podciągnęła bluzkę, odsłaniając lekko zaokrąglony brzuch.

Lekarka przesuwała po jej skórze głowicę aparatu USG, uważnie obserwując monitor.

Hanser wpatrywała się w ekran bez mrugnięcia.

Początkowo widziała jedynie plamy i cienie, których nie potrafiła zrozumieć.

Lekarka uśmiechnęła się i wskazała niewielki kształt.

– Tutaj jest główka. A tutaj rączka. Widzi pani?

Hanser uniosła się nieco.

– To naprawdę jego ręka?

– Tak. Dziecko rozwija się prawidłowo. Proszę posłuchać.

Lekarka nacisnęła jeden z przycisków.

Gabinet wypełnił szybki, rytmiczny dźwięk bicia maleńkiego serca.

Hanser przestała oddychać.

– To serce mojego dziecka?

– Tak. Mocne i regularne.

Na twarzy Hanser pojawił się pierwszy od wielu tygodni szczery uśmiech.

Kobieta zasłoniła usta dłonią, próbując powstrzymać łzy.

– Ono żyje… Naprawdę tam jest?

– Oczywiście.

Lekarka wydrukowała zdjęcie USG, lecz po chwili spoważniała.

– Musimy jednak porozmawiać o pani stanie.

Uśmiech Hanser powoli zgasł.

– Coś jest nie tak z dzieckiem?

– Na tę chwilę nie widzę poważnych nieprawidłowości, ale pani organizm jest bardzo osłabiony. Ma pani niedowagę, wyniki krwi nie są najlepsze, a ciśnienie jest zbyt niskie. Czy dużo pani pracuje?

Hanser odwróciła wzrok.

– Tyle, ile muszę.

– Co to znaczy?

– Sprzątam domy, czasami również mieszkania po remontach. Potrzebuję pieniędzy.

– Dźwiga pani ciężkie przedmioty?

– Staram się tego nie robić.

Lekarka spojrzała na nią surowo.

– Nie zapytałam, czy się pani stara. Zapytałam, czy pani dźwiga.

Hanser milczała.

– Proszę mnie posłuchać. Dziecko jest na razie bezpieczne, ale przemęczenie, stres i brak odpowiedniego odżywiania mogą doprowadzić do powikłań. Musi pani zwolnić.

Hanser roześmiała się gorzko.

– Łatwo powiedzieć.

– Ojciec dziecka nie może pani pomóc?

To pytanie spadło na nią jak kamień.

Hanser zacisnęła palce na brzegu kozetki.

– Ojciec dziecka nie wie.

Lekarka przez moment nic nie mówiła.

– Zamierza mu pani powiedzieć?

– Nie wiem.

– To nie jest decyzja, którą mogę podjąć za panią. Ale nie może pani samotnie ponosić całego ciężaru. Ciąża to nie tylko radość, to także odpowiedzialność. Pani potrzebuje wsparcia.

Hanser spojrzała na obraz dziecka na monitorze.

– On ma inne życie. Inny dom. Rodzinę, która zrobi wszystko, żeby nas rozdzielić.

– A pani?

– Ja mam tylko to dziecko.

Lekarka podała jej wydruk USG.

– W takim razie musi pani o nie walczyć. Ale najpierw musi pani zadbać o siebie.

Po wyjściu z przychodni Hanser długo szła przez park.

Wiatr poruszał nagimi gałęziami drzew, a przechodnie mijali ją, zajęci własnymi sprawami.

Trzymała zdjęcie USG obiema dłońmi.

Wpatrywała się w niewyraźny zarys maleńkiego ciała, próbując wyobrazić sobie twarz dziecka.

– Czy będzie miało oczy Ciana, jego ciemne włosy, a może odziedziczy po nim upór i ten charakterystyczny sposób marszczenia brwi?

– Twój ojciec byłby szczęśliwy, gdyby o tobie wiedział. Przynajmniej chcę w to wierzyć.

Telefon zadzwonił nagle.

Hanser drgnęła i szybko schowała zdjęcie do torebki.

Na ekranie zobaczyła numer kobiety zarządzającej personelem w rezydencji.

– Słucham.

– Gdzie jesteś?

– W drodze. Mówiłam, że mam wizytę lekarską.

– Mukader jest dziś w wyjątkowo złym humorze. Masz zrobić zakupy i natychmiast przyjechać. Kuchnia, salon i pokój gościnny mają być wysprzątane przed wieczorem.

– Nie dam rady zrobić wszystkiego sama.

– To nie mój problem. Płacimy ci za pracę, nie za narzekanie.

Połączenie zostało przerwane.

Hanser opuściła telefon.

– A jednak muszę dać radę. Nie mam innego wyjścia.

W luksusowej kuchni rezydencji Mukader stała przy marmurowym blacie.

W dłoniach trzymała fotografię małego chłopca.

Dziecko uśmiechało się szeroko, a jego ciemne oczy przypominały oczy Ciana.

Mukader przesunęła palcami po zdjęciu.

– Gdybyś tu był, wszystko wyglądałoby inaczej.

Do pomieszczenia weszła Aju.

Jej kręcone włosy opadały na ramiona, a na twarzy natychmiast pojawił się niepokój.

– Znowu patrzysz na to zdjęcie?

Mukader szybko otarła oczy.

– Wspomnienia są jedyną rzeczą, której nikt nie może mi odebrać.

Aju podeszła i objęła ją.

– Już niedługo w tym domu będzie dziecko. Usłyszysz śmiech, płacz i małe kroki.

– O ile wszystko pójdzie zgodnie z planem.

– Bea czuje się dobrze. Lekarz mówił, że ciąża przebiega prawidłowo.

Mukader spojrzała na nią twardo.

– Lekarze często się mylą. A ludzie jeszcze częściej kłamią.

– Znowu podejrzewasz Beę?

– Nikomu nie ufam bezgranicznie. Nawet tobie. Ten dom zbyt wiele razy płacił za cudze sekrety.

Do kuchni weszła Gulsum, ubrana w czarno-biały uniform.

– Czy coś podać?

Mukader schowała fotografię.

– Nie. Chodź, Aju. Musimy sprawdzić, czy przygotowano pokój dziecięcy.

Kobiety wyszły.

Gulsum została sama.

Jej twarz natychmiast się zmieniła.

Spokojna mina ustąpiła miejsca napięciu.

Służąca podeszzła do drzwi i upewniła się, że nikt nie wraca.

Następnie wyjęła z kieszeni małą ciemną buteleczkę.

– Tylko kilka kropli. Nikt niczego nie zauważy.

Odkręciła zakrętkę i wpuściła zawartość do szklanego dzbanka z wodą.

Substancja rozpuściła się natychmiast, nie pozostawiając żadnego śladu.

Gulsum schowała buteleczkę i odsunęła się od blatu.

Nie zauważyła, że w wypolerowanej powierzchni piekarnika przez ułamek sekundy odbiła się sylwetka kogoś przechodzącego korytarzem.

Kiedy Hanser dotarła do rezydencji, ledwo utrzymywała torby z zakupami. Drzwi otworzyła jej starsza gospodyni.

Wreszcie – powiedziała bez powitania. Myślałam, że postanowiłaś nie przychodzić. Była kolejka w sklepie. Zawsze masz wymówkę. Hanser podała jej jedną z toreb. Są tu wszystkie produkty z listy.

Zanieś je do kuchni, potem przebierz się i zacznij od pokoju gościnnego. Dywan jest poplamiony. Ma wyglądać jak nowy.

Czy ktoś może mi pomóc go przenieść? Inne służące mają własne obowiązki. Jest bardzo ciężki.

Mukader nie płaci ci za stanie i dyskusję. Hanser spuściła wzrok. Rozumiem.

Kilka minut później klęczała na podłodze pokoju gościnnego, ubrana w roboczy fartuch. Pocierała dywan mokrą szmatką, próbując usunąć plamy.

Co jakiś czas prostowała plecy i brała głęboki oddech. Przez okno widziała ogród. Za wysokim murem rozciągał się świat, w którym ludzie mogli spacerować, odpoczywać i żyć bez ciągłego strachu o pieniądze.

Hanser przyłożyła dłoń do brzucha. Wybacz mi – wyszeptała. Lekarka kazała odpoczywać, ale nie wiem, jak to zrobić.

Po długiej pracy spróbowała zwinąć dywan. Materiał był mokry, ciężki i nieporęczny.

Hanser pociągnęła go, lecz nagle poczuła ostry ból w plecach. Zatrzymała się. Nie teraz.

Oparła dłonie na podłodze i zamknęła oczy. W tle rozbrzmiewała smutna melodia dobiegająca z radia w korytarzu.

Słowa piosenki opowiadały o kobiecie czekającej na ukochanego, który nigdy nie wrócił.

Hanser gorzko się uśmiechnęła. Jakby ktoś napisał ją dla mnie.

W pokoju dziecięcym panowała zupełnie inna atmosfera. Mukader i Ajsu poprawiały biały baldachim nad kołyską.

Na półkach ustawiono pluszowe zabawki, a w szufladach leżały starannie złożone ubranka. Gulsum przecierała meble. Do pomieszczenia weszła Bejza. Jej ciążowy brzuch był wyraźnie widoczny pod elegancką sukienką.

Och! – zawołała. Jest piękniej, niż sobie wyobrażałam.

Spójrzcie tylko. Cian będzie zachwycony.

Mukader uniosła brew. Co ostatnio rzadko wygląda na zachwyconego.

Bejza udawała, że nie usłyszała. Sięgnęła po maleńkie buciki. Wyobrażam sobie, jak bierze syna na ręce, pokazuje mu ogród i uczy go chodzić.

Najpierw dziecko musi przyjść na świat – odparła Mukader. Nie wybiegaj za daleko w przyszłość.

Ajsu próbowała złagodzić napięcie. Wszystko będzie dobrze. Ten pokój jest pełen miłości.

Gulsum opuściła głowę, by ukryć dziwny uśmiech.

W kuchni starsza gospodyni siedziała przy stole, smarując chleb dżemem. Hanser czyściła kuchenkę i blaty. Czuła narastające pragnienie.

Jej wzrok padł na dzbanek. Nalała sobie pełną szklankę i wypiła wodę prawie jednym haustem.

Gulsum, przechodząca korytarzem, zatrzymała się gwałtownie. Jej twarz pobladła. Najwyraźniej woda nie była przeznaczona dla Hanser.

Starsza gospodyni skończyła posiłek. Posprzątaj stół i uważaj na filiżankę. To porcelana.

Hanser zebrała talerz i miseczkę. Nagle świat zawirował.

Zakręciło mi się w głowie.

Usiądź na chwilę.

Nie mogę. Mam jeszcze dużo pracy.

Hanser spróbowała zrobić krok, ale zachwiała się. Przytrzymała się blatu.

Jesteś chora?

To tylko zmęczenie.

W drzwiach pojawiła się Gulsum. Może powinna wrócić do domu – powiedziała nerwowo.

Gospodyni spojrzała na nią podejrzliwie. Od kiedy tak troszczysz się o Hanser?

Nie chcę, żeby upadła i rozbiła coś cennego.

Hanser nie miała siły analizować tej odpowiedzi. Odetchnęła kilka razy i wróciła do pracy.