Gdy jego matka zażądała ślubu z Ainur, co miało być jedynie niewinnym przedstawieniem, nagle zamieniło się w pułapkę bez wyjścia. W tym samym czasie Poraz składał Nanie obietnice wspólnej przyszłości z Jusufem, nie wiedząc, że Cancel już przygotowuje kolejną intrygę.
Jedna rodzina odzyskiwała spokój, podczas gdy druga nieświadomie stawała na krawędzi katastrofy.
Witajcie, przyjaciele. Nazywam się Robert i zapraszam was do historii, która pokazuje, jak cienka potrafi być granica między kłamstwem a prawdą.
Czasem jedno udawane uczucie wystarczy, by odmienić ludzkie życie. A czasem właśnie wtedy, gdy wydaje nam się, że wszystko zostało naprawione, los przygotowuje próbę znacznie trudniejszą niż wszystkie wcześniejsze.
Po długich dniach pełnych napięcia dom ponownie wypełnił się ludźmi. Powrót bliskich przyniósł ulgę wszystkim domownikom.
Przy stole znów słychać było rozmowy, a twarze, które jeszcze niedawno były pełne gniewu, zaczynały odzyskiwać spokój.
— Witajcie w domu. Bez was to miejsce było zupełnie puste.
Nawet Jusuf wyglądał na szczęśliwego, że wszystko wróciło do dawnego rytmu. Jednak nie każdy potrafił tak łatwo zapomnieć o tym, co wydarzyło się wcześniej.
Kobieta, która wywołała cały konflikt, z trudem powstrzymywała łzy.
— To przeze mnie wszyscy cierpieli. Gdybym wtedy nie popełniła tego błędu…
Druga kobieta delikatnie położyła dłoń na jej ramieniu.
— Żałujesz? To już wiele znaczy.
Po chwili padły kolejne przeprosiny.
— Wybacz mi. Nawet zniszczyłam twoje ubrania.
— Ubrania nie mają znaczenia. Najważniejsze, żebyśmy przestali się ranić.
Atmosfera wydawała się coraz lepsza, ale tylko do czasu.
Starsza kobieta spokojnie spojrzała na młodszą.
— Przyjęłam twoje przeprosiny. Ale nie zmieniłam zdania. Nadal sprzeciwiam się temu małżeństwu.
Jedno zdanie wystarczyło, by cała ulga zniknęła.
Kilka godzin później Sinan usiadł naprzeciw swojej matki. Był przekonany, że najgorsze już minęło.
Mylił się.
— Skoro tak poważnie traktujesz swoją relację z Ainur, czas pomyśleć o zaręczynach.
Sinan zesztywniał. Przez chwilę nie potrafił wydobyć z siebie ani jednego słowa.
— Nie spieszymy się.
— Dlaczego? Przecież sam mówiłeś, że to poważny związek.
Matka nie spuszczała z niego wzroku.
— A może tylko udajecie? Może to wszystko było przedstawieniem?
Te słowa zabrzmiały jak cios.
Sinan szybko zakończył rozmowę.
— Muszę już iść.
Wyszedł z domu nie dlatego, że brakowało mu argumentów. Bał się, że jeśli zostanie choć minutę dłużej, prawda sama wydostanie się na powierzchnię.
Kilka minut później wysłał wiadomość do Ainur.
— Musimy się natychmiast spotkać.
Kiedy pojawiła się przed nim, od razu zauważyła jego zdenerwowanie.
— Co się stało?
— Mama chce, żebyśmy się pobrali.
Ainur zbladła.
— Co?
— Nasza gra zaszła za daleko.
Oboje zamilkli.
Od samego początku wiedzieli, że ich relacja jest tylko udawana. Miała pomóc rozwiązać rodzinne problemy i zakończyć się w odpowiednim momencie.
Nikt nie przewidział, że matka Sinana uwierzy w nią aż tak bardzo.
— Musimy to zakończyć.
— Jak?
— Wymyślimy coś. Najważniejsze, żeby wszystko wyglądało wiarygodnie.
Ainur skinęła głową, choć w jej oczach pojawił się niepokój.
Nie bała się samego końca przedstawienia.
Bała się jego konsekwencji.
Tymczasem zupełnie gdzie indziej Poraz odwoził Nanę do domu.
Rozmawiali o Jusufie, który z każdym dniem coraz bardziej przywiązywał się do nowego życia.
— Wiesz, że powiedział, iż chce mieć kiedyś własny warsztat?
Nana uśmiechnęła się.
— Jest w ciebie zapatrzony.
— Ale najpierw szkoła.
— Właśnie o tym myślałam.
Poraz od razu podjął decyzję.
— Znajdę dla niego dobrą szkołę.
— Nie martw się.
Dla Nany te słowa znaczyły więcej, niż potrafiła przyznać.
Po raz pierwszy od dawna czuła, że nie musi wszystkiego dźwigać sama.
Jeszcze tego samego dnia Poraz oznajmił przyjacielowi, że chce rozbudować warsztat.
— Od dziś odpowiadam nie tylko za siebie.
— Aż tak się zmieniłeś?
— Mam obowiązek zadbać o Nanę i Jusufa.
Los jakby usłyszał jego słowa.
Telefon zadzwonił niemal natychmiast.
Duża firma szukała wykonawcy wyjątkowego projektu dziecięcych sypialni.
— Potrzebujemy specjalnych wzorów. Podejmie się pan tego zlecenia?
Po zakończeniu rozmowy obaj mężczyźni nie kryli radości.
— Wygląda na to, że przyszłość Jusufa właśnie stała się trochę bezpieczniejsza.
Nie wiedzieli jednak, że ktoś bardzo uważnie obserwował każdy krok Nany.
Cancel nadal nie potrafiła pogodzić się z tym, że jej wcześniejsze manipulacje przestały działać.
Publicznie przepraszała za swoje błędy i udawała skruchę.
Lecz w głębi duszy wciąż szukała sposobu, by odzyskać kontrolę nad sytuacją.
Nie przypuszczała nawet, że już wkrótce usłyszy wiadomość, która całkowicie zmieni jej plany.
Tymczasem Sinan i Ainur rozeszli się po spotkaniu z jedną decyzją.
Następnego dnia mieli zakończyć swoje przedstawienie raz na zawsze.
Żadne z nich nie zauważyło jednak, że ktoś z ukrycia obserwował ich rozmowę.
Jeżeli ta osoba usłyszała choć kilka słów, sekret, który miał pozostać między nimi, może już wkrótce zniszczyć wszystko.
Cinan przez całą noc nie potrafił zasnąć.
Im dłużej analizował rozmowę z matką, tym wyraźniej docierało do niego, że sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Relacja, która miała być tylko krótkim przedstawieniem, zaczynała żyć własnym życiem.
Nazajutrz ponownie spotkał się z Ainur.
Przez chwilę żadne z nich się nie odzywało.
Milczenie było znacznie cięższe niż wszystkie rozmowy, które odbyli wcześniej.
— Myślałaś o tym?
Ainur westchnęła.
— Całą noc.
— Musimy zakończyć tę grę, zanim będzie za późno.
— Zgadzam się.
Sinan spojrzał jej prosto w oczy.
— Ale musi to wyglądać wiarygodnie.
— Co proponujesz?
— Pokłócimy się przy mojej mamie. Zobaczy, że między nami wszystko się skończyło.
Kobieta przez chwilę nie odpowiadała.
— To zaboli.
— Wiem.
— Ale chyba nie mamy innego wyjścia.
Oboje zgodzili się na plan.
Choć żadne z nich nie wyglądało na człowieka, który naprawdę chce zakończyć tę historię.
