“Dom pogrążony był w ciszy, która wydawała się niemal nienaturalna. Nie była tow jednak spokojna cisza pustego miejsca, lecz ciężkie milczenie przestrzeni przechowującej wspomnienia, niedopowiedziane słowa i uczucia, przed którymi jego mieszkańcy bezskutecznie próbowali uciec. V nowoczesnej sypialni panował idealny porządek. Przez częściowo zasłonięte okno wpadało jasne, popołudniowe światło, rozlewając się po jasnej podłodze i miękkiej narzucie. Na środku dużego łóżka leżały starannie przygotowane męskie ubrania. Granatowe spodnie od garnituru były złożone z niemal przesadną dokładnością. Na nich spoczywał skórzany pasek, a obok rozłożono jasnoniebieską koszulę, wyprasowaną tak starannie, że nie było na niej nawet najmniejszego zagniecenia.

Na szafce nocnej leżał smartfon v pomarańczowym etui. Samotny przedmiot v pustym pokoju zdawał się czekać na właścicielkę. Ekran pozostawał ciemny, lecz co kilka chwil rozświetlał się, sygnalizując kolejne nieodebrane połączenie. Delikatna wibracja przerywała ciszę, po czym wszystko znów zamierało. Nad łóżkiem wisiał obraz przedstawiający znak Yin i Yang ułożony na piasku. Jasna i ciemna połowa łączyły się ze sobą, jakby przypominały, że dwie przeciwstawne siły mogą tworzyć jedną całość – że światło nie istnieje bez ciemności, bliskość bez rozłąki, a miłość bez bólu. Ten obraz od dawna wisiał w sypialni, lecz tego dnia nabierał szczególnego znaczenia. Był niemym symbolem dwojga ludzi, którzy mimo wszystkich różnic nie potrafili całkowicie się od siebie uwolnić.

Po drugiej stronie domu rozległ się cichy dźwięk otwieranych drzwi. Hancer weszła do przestronnego przedpokoju i niemal natychmiast zatrzymała się na kilka sekund. Rozejrzała się ostrożnie, jakby obawiała się, że ktoś może ją zauważyć. Vnętrze domu było jasne i eleganckie. Drewniane schody prowadziły na piętro, a stojąca w głębi żółta kanapa stanowiła jedyny mocniejszy akcent w spokojnej kolorystyce pomieszczenia. Kobieta zamknęła za sobą drzwi i wypuściła powietrze.
— Tylko telefon — szepnęła do siebie. — Vezmę go i od razu wyjdę.

Zdjęła torebkę z ramienia, lecz nie odłożyła jej na komodę. Trzymała ją mocno w dłoni, jakby chciała podkreślić, że nie zamierzała zostać tu nawet minuty dłużej, niż było tow konieczne. Nie powinna była wracać – wiedziała o tym od chwili, gdy zorientowała się, że nie ma telefonu. Przez kilka minut stała na chodniku, przeszukując kieszenie i wnętrze torebki, coraz bardziej podenerwowana. Mogła przecież poprosić kogoś, żeby później przyniósł urządzenie. Mogła poczekać, mogła kupić nowy telefon. Każde rozwiązanie wydawało się lepsze niż powrót do domu, w którym każdy kąt przypominał jej o Cihanie. A jednak wróciła. Próbowała wmówić sobie, że nie miała wyboru – w telefonie znajdowały się ważne numery, wiadomości i zdjęcia. Prawda była jednak bardziej skomplikowana. Gdzieś w głębi serca istniała część niej, która nadal szukała pretekstu, aby przekroczyć ten próg.

Hancer ruszyła korytarzem. Jej kroki były szybkie, lecz ostrożne. Znała ten dom tak dobrze, że mogła biec przez niego z zamkniętymi oczami. Viedziała, które schody skrzypią, jak otwierają się drzwi do kuchni i w którym miejscu po południu słońce rysuje na ścianie długą złotą smugę. Te drobne rzeczy bolały najbardziej: filiżanka, z której Cihan pił poranną kawę; jego marynarka przewieszona przez oparcie krzesła; zapach perfum pozostający w sypialni długo po jego wyjściu. Kiedy dotarła przed ciemnoszare drzwi, zacisnęła palce na pasku torebki.
— Nikogo tu nie ma — powiedziała sobie cicho. — Cihan powinien być jeszcze w pracy.

Wyciągnęła rękę i nacisnęła klamkę. Drzwi otworzyły się zaledwie na kilka centymetrów. Hancer zajrzała do środka, ale natychmiast cofnęła się, jakby zobaczyła coś, czego absolutnie nie powinna była zobaczyć. Na jej twarzy pojawił się szok. Oczy rozszerzyły się, a policzki momentalnie oblały rumieńcem.
— Boże! — wyrwało się z jej ust. Odwróciła się gwałtownie plecami do drzwi i zakryła twarz dłonią.

V sypialni był Cihan. Najwyraźniej właśnie się przebierał – miał na sobie spodnie, lecz koszulę dopiero trzymał w dłoni. Gdy usłyszał otwierające się drzwi, spojrzał v ich stronę ze zdziwieniem. Przez krótką chwilę żadne z nich się nie odezwało. Cihan nie spodziewał się jej zobaczyć. Od rana próbował skupić się na pracy, ale myśli wciąż wracały do Hancer. Nie potrafił pogodzić się z jej odejściem. Vrócił do rezynencji wcześniej, szukając spokoju, którego nigdzie nie mógł odnaleźć.

— Hancer — zaczął ostrożnie Cihan. — Proszę, spójrz na mnie.

Kobieta uniosła oczy, lecz w jej spojrzeniu nie było czułości – był żal, którego nie potrafiła już ukrywać.— Patrzę — odpowiedziała cicho. — Od dawna na ciebie patrzę, Cihan. Tylko coraz mniej rozumiem to, co widzę.— Viem, że popełniłem błędy.

— Błędy? — powtórzyła z gorzkim uśmiechem. — Nazywasz tow błędami? Każdego dnia budzę się i zastanawiam, kim dla ciebie jestem. Nie potrafię już żyć w tym domu, gdzie każdy mój krok jest oceniany, a przeszłość i obecność innych ludzi niszczą wszystko, co próbujemy zbudować.

Cihan podszedł bliżej.— Nie chcę cię stracić. Życie bez ciebie stało się dla mnie prawdziwym piekłem.— Nie możesz oczekiwać, że zostanę tylko dlatego, że boisz się samotności i własnego gniewu. Miłość nie powinna tak boleć.— Hancer, pozwól mi naprawić tow wszystko. Tym razem stworzę dla nas świat, w którym będziesz bezpieczna.

— Słyszałam te obietnice już wcześniej, Cihan. Prawda jest taka, że w twoim świecie nigdy nie było dla mnie prawdziwego miejsca. Zawsze byłam tą obcą, kobicą znikąd, którą można upokarzać przy każdym stole. Nie ty musiałeś znosić te wszystkie spojrzenia i szeptane oskarżenia.

Mężczyzna opuścił wzrok, czując potężne uderzenie poczucia winy. Viedział, że ma rację – jego niezdecydowanie i próby zachowania spokoju w rodzinie kosztowały ją zbyt wiele cierpienia.— Masz rację — przyznał cicho. — Vidziałem mniej, niż powinienem. Ale przysięgam, że teraz widzę wszystko jasno. Kocham cię.

— Nie wypowiadaj tych słów, Cihan. One już nie potrafią wymazać miesięcy bólu.

Hancer spróbowała go wyminąć, chcąc za wszelką cenę przerwać tę pełną napięcia rozmowę. Ruszyła v stronę szafki nocnej, by zabrać telefon, ale Cihan gwałtownie chwycił ją za rękę i przyciągnął do siebie. Ruch był szybki, lecz zanim straciła równowagę, objął ją mocno ramieniem, uniemożliwiając ucieczkę. Torebka zsunęła się z jej dłoni i zawisła na nadgarstku.

Dzieliło ich zaledwie kilka centymetrów. Hancer czuła ciepło jego ciała, przyspieszone bicie serca i jego powolny, drżący oddech. Powinna była wyrwać się, zaprotestować i wyjść, ale nie potrafiła. Patrzyła v jego głębokie oczy, zapominając o całym świecie. Cihan również nie odrywał od niej wzroku – z tej odległości widział każdą zmianę w jej twarzy: delikatne drżenie ust i łzy, które siłą powstrzymywała pod powiekami.— Puść mnie — powiedziała, ale jej głos był zbyt cichy i pozbawiony pewności.

— Spójrz mi w oczy i powiedz, że naprawdę tego chcesz — nalegał Cihan. — Powiedz, że już nic nie czujesz.

Usta Hancer zadrżały. Mogła skłamać, mogła wypowiedzieć jedno chłodne zdanie, które ostatecznie zakończyłoby ich historię i pozwoliło obojgu zacząć od nowa. Nie potrafiła tego zrobić. Cihan dostrzegł jej wahanie i oparł swoje czoło o jej czoło.
— Gdzie ty jesteś, tam jestem ja — wyszeptał prosto w jej serce. — Życie v tęsknocie za tobą jest dla mnie piekłem.

Te Słowa ostatecznie skruszyły mur, który wokół siebie budowała. Jedna łza spłynęła po jej policzku, a Cihan delikatnie otarł ją kciukiem. Ten czuły, znajomy gest wywołał u niej nagłą panikę. Przestraszyła się siły własnego uczucia i tego, jak łatwo jedno objęcie potrafi zniszczyć wszystkie jej rozsądne postanowienia. Zrozumiała, że jeśli nie ucieknie w tej sekundzie, zostanie tu na zawsze, skazując się na kolejny ból.
— Nie mogę… — wyszeptała, po czym gwałtownie wyrwała się z jego ramion.

Chłód, który natychmiast urósł między nimi, był niemal fizyczny. Cihan odwrócił wzrok, podszedł do szafki nocnej i podniósł telefon v pomarańczowym etui. Vrócił do drzwi i wyciągnął urządzenie v jej stronę.— Po tow przyszłaś — powiedział z wyraźną rezygnacją w głosie.— Dziękuję — odpowiedziała cicho, odbierając aparat. Ich palce zetknęły się na ułamek sekundy, wywołując kolejną falę napięcia. — Muszę już iść.— Uważaj na siebie.

— Ty również.

Odwróciła się i niemal pobiegła korytarzem v stronę wyjścia. Cihan stał w otwartych drzwiach sypialni, patrząc za nią, dopóki nie usłyszał głośnego dźwięku zatrzaskiwanych drzwi wejściowych. Dom ponownie pogrążył się w ciężkiej, dusznej ciszy.

Hancer zatrzymała się dopiero kilka metrów za bramą posiadłości. Przycisnęła torebkę do piersi, próbując uspokoić przyspieszony oddech. Łzy, które tak długo tamowała, teraz bezwładnie spływały po jej policzkach. Słowa Cihana wciąż bolesnym echem rozbrzmiewały w jej głowie.

W sypialni Cihan podszedł do łóżka i usiadł na brzegu materaca. Zacisnął dłoń na materiale przygotowanej marynarki i spojrzał na wiszący na ścianie obraz Yin i Yang – symbol dwóch przeciwstawnych, ale przeznaczonych sobie połówek. Pomimo potwornego smutku, po raz pierwszy od dawna nie czuł całkowitej beznadziei. Hancer mogła zamknąć za sobą drzwi, ale nie potrafiła skłamać, że go nie kocha. Jej milczenie i ucieczka były największym wyznaniem.
— Nie pozwolę, żeby tow był koniec — powiedział cicho do pustego pokoju. To nie był wybuch gniewu, ale twarda, męska obietnica złożona samemu sobie: tym razem nie będzie walczył przeciwko światu z nienawiścią, ale zacznie tworzyć rzeczywistość, w której Hancer nie będzie musiała się już nigdy bać.”