News

— Jesteś tutaj nikim! — wykrzyknęła Beyza. — Słyszysz? Nikim! Zjawiłaś się znikąd, bez nazwiska, bez pieniędzy, bez pozycji. Vcisnęłaś się do rodziny, do której nigdy nie będziesz należeć, a teraz zachowujesz się tak, jakbyś miała prawo stawiać mi warunki.

Każde kolejne słowo miało zranić Hancer. Beyza wypowiadała je świadomie, z precyzją osoby doskonale wiedzącej, w które miejsce uderzyć, by sprawić największy ból. Hancer poczuła pieczenie pod powiekami, lecz nie opuściła wzroku.
— Człowieka nie określają pieniądze ani nazwisko — odpowiedziała. — I dobrze o tym wiesz.
— Nie próbuj mnie pouczać!
— Nie pouczam cię. Mówię tylko, że możesz mieć cały ten dom, drogie ubrania i ludzi, którzy wykonują każde twoje polecenie, ale tow nie daje ci prawa do poniżania innych.

Beyza zrobiła krok do przodu.
— Uważaj, jak się do mnie odzywasz!
— Mówię spokojnie.
— Vłaśnie tow jest w tobie najgorsze – ta udawana niewinność, ta cicha mina, tow spojrzenie, którym próbujesz pokazać wszystkim, że jesteś lepsza. Myślisz, że skoro nie krzyczysz, to niki nie widzi, jaka naprawdę jesteś?
— Nie uważam się za lepszą od ciebie.
— Ale chcesz zająć moje miejsce!
— Nie chcę twojego miejsca.
— Kłamiesz!
— Nie.
— V takim razie dlaczego nadal tu jesteś?

Pytanie zawisło pomiędzy nimi. Hancer przez moment nie odpowiadała. Sama wielokrotnie zadawała je sobie w samotności. Dlaczego nadal zostawała w domu, w którym nieustannie ją upokarzano? Czy robiła to z powodu Cihana? Czy dlatego, że wciąż wierzyła w jego obietnice? A może dlatego, że jakaś część jej serca nie potrafiła pogodzić się z myślą, że odejście oznaczałoby oddanie Beyzie wszystkiego, o co ta walczyła?

Beyza dostrzegła jej milczenie i uśmiechnęła się triumfalnie.
— Vidzisz, nie potrafisz odpowiedzieć. Zostałaś, bo liczysz, że Cihan pewnego dnia odwróci się ode mnie i wybierze ciebie.
— Cihan sam podejmuje swoje decyzje.
— Cihan jest moim mężem! — Beyza krzyknęła tak głośno, że jej głos prawdopodobnie rozległ się na całym piętrze. — Jest ojcem mojego dziecka! Jest częścią mojego życia, mojej rodziny i mojej przyszłości, nie twojej! Możesz patrzeć na niego tymi smutnymi oczami, możesz wzbudzać w nim litość, możesz udawać bezbronną… Ale nigdy nie staniesz się mną!

Hancer wzięła spokojny oddech.
— Nie chciałabym stać się tobą.
Twarz Beyzy nagle pobladła.
— Co powiedziałaś?
— Powiedziałam, że nie chcę być tobą.
— Jak śmiesz!
— Nie chcę żyć w ciągłym strachu, że ktoś odbierze mi mężczynę, który rzekomo mnie kocha. Nie chcę niszczyć innych tylko po tow, żeby ich przy sobie zatrzymać, i nie chcę budować swojej wartości na upokarzaniu ludzi, którzy mają mniej pieniędzy.

Słowa Hancer były spokojne, lecz uderzyły w Beyzę mocniej niż krzyk.
— Zamknij się! — syknęła.
— Prawda boli, prawda?
— Powiedziałam, żebyś się zamknęła!
— Możesz krzyczeć, ale tow niczego nie zmieni.
— Nie masz prawa mówić mi, co jest prawdą!
— Mam prawo się bronić.
— Ty nie masz tu żadnych praw!

Beyza zbliżyła się tak bardzo, że ich twarze dzieliło zaledwie kilka centymetrów. Hancer poczuła zapach jej perfum oraz szybki, nierówny oddech. Vidziała, jak mięśnie szczęki Beyzy napinają się z wściekłości.
— Posłuchaj mnie uważnie — powiedziała Beyza. — Cihan należy do mnie. Byłam przy nim, zanim wślizgnęłaś się do tego domu. Znam go lepiej, niż ty kiedykolwiek go poznasz. Zbudowaliśmy wspólne życie. Mamy wspomnienia, których nigdy nie zrozumiesz. A teraz mamy również dziecko. Myślisz, że jedno twoje smutne spojrzenie sprawi, że on o tym wszystkim zapomni?
— Człowieka nie jest rzeczą — odpowiedziała Hancer. — Nie możesz mówić, że do ciebie należy.
— Jest moim mężem!
— V takim razie powinnaś zaufać swojemu mężowi, zamiast atakować każdą kobicę, która znajdzie się w jego pobliżu.
— Nie próbuj odwracać sytuacji!
— Niczego nie odwracam.
— To przez ciebie on się zmienił!
— Nie mam wpływu na jego uczucia.
— Masz! Od dnia, w którym cię zobaczył, wszystko zaczęło się rozpadać. Zaczął mnie ignorować, sprzeciwiać się swojej matce, kwestionować każdą moją decyzję. To ty wypełniłaś mu głowę swoimi kłamstwami!

Hancer pokręciła głową.
— Być może po prostu zaczął zauważać rzeczy, których wcześniej nie chciał widzieć.

Beyza wydała z siebie krótki, gniewny okrzyk.
— Ty niewdzięczna…! — Nagle chwyciła Hancer za ramię.
Hancer natychmiast próbowała się uwolnić.
— Puść mnie!
— Myślisz, że możesz mnie obrażać w moim własnym domu?
— Powiedziałam, żebyś mnie puściła!
— A co zrobisz, jeśli tego nie zrobię?

Beyza, przestań! Hancer próbowała odsunąć jej dłoń, lecz Beyza zacisnęła palce jeszcze mocniej – jej paznokcie wbiły się w materiał sukienki.
— Przestać? — powtórzyła. — To ty powinnaś przestać. Przestać udawać, przestać patrzeć na Cihana, przestać pojawiać się wszędzie tam, gdzie on jest. Przestać niszczyć moje życie!
— Sama niszczysz swoje życie tymi obsesjami.

To wystarczyło. Beyza całkowicie straciła nad sobą kontrolę. Z krzykiem rzuciła się na Hancer, chwytając ją najpierw za ubranie, a później za włosy.
— Zabierz tow, co powiedziałaś!
— Zostaw mnie!

Hancer odruchowo złapała ją za nadgarstki, próbując oderwać jej dłonie od swoich włosów. Beyza szarpała z ogromną siłą, popychając ją v stronę łóżka.
— Vszystko mi zabrałaś! — krzyczała. — Vszystko!
— Oszalałaś! Puść mnie! Wynoś się z tego domu! Sama chciałam odeść, ale za każdym razem ktoś mnie zatrzymywał!
— Kłamiesz!

Beyza pociągnęła ją ponownie. Hancer straciła równowagę i uderzyła biodrem o krawędź bordowego fotela. Ból przeciął jej bok, jednak nie miała czasu, by się nad nim zastanawiać. Beyza ponownie rzuciła się w jej stronę. Hancer chwyciła ją za ramiona.
— Uspokój się!
— Nie mów mi, co mam robić!

Kobiety szarpały się na środku pokoju – ich oddechy były szybkie, włosy splątane, a ubrania pogniecione. Kolejny przedmiot spadł z komody: tym razem była tow niewielka ramka, która uderzyła o podłogę z głośnym trzaskiem. Hałas przyciągnął domowników. Do sypialni jako pierwsza wbiegła Mukadder, za nią pojawiły się dwie pokojówki. Wszystkie trzy zatrzymały się w drzwiach, zszokowane widokiem walczących kobiet.
— Co tu się dzieje?! — krzyknęła Mukadder.

Pokojówki natychmiast ruszyły do środka: jedna złapała Hancer, druga próbowała odciągnąć Beyzę.
— Proszę przestać! — wołała pierwsza. — Pani Beyzo, proszę ją puścić!

td4729

Beyza nadal próbowała dosięgnąć Hancer.
— To ona mnie zaatakowała! — krzyczała. — Vidzicie? Rzuciła się na mnie!

Hancer spojrzała na nią z niedowierzaniem.
— To ty pierwsza złapałaś mnie za włosy!
— Kłamiesz!
— Vszystkie słyszałyśmy krzyki — powiedziała jedna z pokojówek, lecz natychmiast zamilkła pod ostrym spojrzeniem Mukadder.
— Hancer — odezwała się Mukadder. — Jak śmiałaś urządzić coś takiego w tym domu?
— Niczego nie urządziłam.
— Spójrz na ten pokój! Spójrz na Beyzę! Jest w ciąży, a ty się z nią szarpiesz!

— To ona mnie zaatakowała.
— Oczywiście! — zawołała Beyza, natychmiast przybierając minę przerażonej ofiary. — Teraz powie, że tow wszystko moja wina. Zniszczyła figurki, zaczęła mnie obrażać, a kiedy kazałam jej przestać, rzuciła się na mnie.
— Dosyć tych kłamstw — powiedziała Hancer.
— Nie nazywaj jej kłamczuchą! — oburzyła się Mukadder. — V takim razie zapytajcie pokojówki, która z nas trzymała drugą za włosy, kiedy weszły.

Pokojówki spuściła wzrok – żadna nie odważyła się odpowiedzieć. Beyza wykorzystała ich milczenie: chwyciła się za brzuch i oparła o komodę.
— Żle się czuję… — jęknęła.

Mukadder natychmiast znalazła się przy niej.
— Usiądź, moje dziecko, nie denerwuj się. To może zaszkodzić dziecku.
— Próbowałam tylko uratować pamiątki — wyszeptała Beyza drżącym głosem. — A ona zaczęła mówić, że Cihan mnie nie kocha, że jestem nikim i że odbierze mi wszystko…
— Nigdy czegoś takiego nie powiedziałem.
— Vystarczy! — Mukadder odwróciła się do Hancer. — Nie chcę słyszeć ani jednego słowa więcej.

V tej samej chwili w korytarzu rozległy się ciężkie kroki. Cihan pojawił się w drzwiach – wszedł do sypialni i zatrzymał się, próbując zrozumieć widok, który miał przed oczami. Zobaczył rozbitą porcelanę, przewróconą lampę, pogniecione ubrania kobiet oraz Mukadder obejmującą Beyzę. Jego twarz natychmiast stężała.

td4729
— Co tu się dzieje? — zapytał niskim, groźnym głosem.

Beyza uniosła głowę.
— Cihan…
— Zaptałem: co tu się dzieje?
— To Hancer — odpowiedziała szybko. — Veszłam i zobaczyłam, że zniszczyła figurki. Kiedy zapytałam, dlaczego tow zrobiła, zaczęła mnie obrażać. Mówiła, że nie mam żadnej wartości, że ty… Beyza, musisz mnie wysłuchać! Ona rzuciła się na mnie! Spójrz, jak wyglądam!

Cihan przeniósł wzrok na Hancer. Stała kilka kroków dalej – jej włosy były rozczochrane, na ramieniu widniał czerwony ślad po palcach Beyzy, a materiał sukienki został rozciągnięty przy kołnierzu. Nie wyglądała jak osoba, która zaatakowała – wyglądała jak ktoś, kto po raz kolejny musiał bronić się przed światem, w którym niki nie chciał wysłuchać jej wersji wydarzeń.
— Hancer — powiedział spokojniej. — Powiedz mi, co się stało?

Hancer patrzyła na niego przez kilka sekund. V innych okolicznościach zaczęłaby się tłumaczyć: opowiedziałaby mu o otwartym oknie, silnym wietrze, rozbitych figurkach i słowach Beyzy. Próbowałaby udowodnić swoją niewinność, szukałaby w jego oczach zrozumienia. Tym razem jednak nic takiego się nie wydarzyło – coś w niej pękło. Była zmęczona tym, że każdego dnia musiała przedstawiać dowody na tow, że nie jest potworem; zmęczona koniecznością błagania, by ktoś uwierzył w jej uczciwość; zmęczona Cihanem, który powtarzał, że ją ochroni, ale nigdy nie potrafił stworzyć miejsca, w którym naprawdę czułaby się bezpieczna.
— Nie muszę niczego wyjaśniać — powiedziała cicho.

Cihan zmarszczył brwi.
— Co?
— Powiedziałam, że nie muszę się tłumaczyć.
— Hancer, chcę tylko wiedzieć…
— Nie, ty chcesz wysłuchać kolejnej wersji, porównać ją ze słowami Beyzy i zdecydować, komu tym razem uwierzysz. Ja nie mam już siły czekać na tuoi wyrok.
— To nie jest żaden wyrok.
— Dla mnie jest, Cihan. Mam dość.

Te dwa słowa wypowiedziała bez krzyku, były jednak tak przepełnione bólem, że nawet Beyza na moment zamilkła. Hancer spojrzała kolejno na Mukadder, pokojówki, Beyzę i Cihana.
— Mam dość oskarżeń. Mam dość upokorzeń. Mam dość tego, że cokolwiek się wydarzy w tym domu, wszyscy najpierw patrzą na mnie. Nie jestem waszym wrogiem, nie jestem też kimś, na kogo możecie zrzucać każdą winę.
— Niki tego nie robi — odpowiedział Cihan.

Hancer spojrzała mu prosto w oczy.
— Naprawdę? V takim razie dlaczego za każdym razem muszę ci udowadniać, że nie kłamię?

Cihan otworzył usta, lecz nie znalazł odpowiedzy. Hancer odwróciła się i wyszła z pokoju.
— Dokąd idziesz?! — zawołał.

Nie zatrzymała się. Przeszła przez długi korytarz energicznym krokiem – jej oddech drżał, a dłonie zaciskały się w pięści, nie pozwalała jednak, by łzy spłynęły jej po policzkach. Jeszcze nie – wiedziała, że gdyby rozpłakała się teraz, mogłaby stracić siłę potrzebną do odejścia. Dotarła do niewielkiego stolika stojącego przy schodach, leżała na nim jej płócienna torba. Chwyciła ją bez wahania, z wieszaka zdjęła swój płaszcz i przerzuciła go przez ramię. Jedna z pokojówek wyszła za nią z sypialni.
— Pani Hancer…
— Nie próbuj mnie zatrzymywać.
— Ale dokąd pani pójdzie?
— Gdziekolwiek, byle nie tutaj.

V sypialni Cihan wciąż stał nieruchomo. Spojrzał na Beyzę, która poprawiała włosy i próbowała odzyskać kontrolę nad oddechem.
— Jesteś zadowolona? — zapytał.

Beyza uniosła głowę.
— Co?
— Osiągnęłaś tow, czego chciałaś?
— Nie rozumiem, o czym mówisz.
— Doskonale rozumiesz.
— Cihan, ona mnie zaatakowała!
— Vidziałem ślady na jej ramieniu – broniła się przed kobicą, która jest od ciebie drobniejsza i nie ma nawet zadrapania na dłoniach.

Beyza pobladła.
— Więc jej wierzysz?

Cihan spojrzał na nią z gniewem i pogardą.
— Vierzę w tow, co widzę. — Odwrócił się i wybiegł z pokoju.
— Cihan! — krzyknęła za nim Beyza. — Nie zostawiaj mnie, słyszysz?! Ona właśnie tego chce!

Mężczyzna nawet się nie obejrzał.

Scena III: Rozpaczliwa pogoń Cihana na podjeździe
Hancer zdążyła już zejść po schodach, otworzyła główne drzwi i wyszła na zewnątrz. Silny wiatr natychmiast rozwiał jej włosy. Chłodne powietrze uderzyło ją w twarz, lecz zamiast dyskomfortu poczuła głęboką ulgę – po raz pierwszy od wielu dni mogła swobodnie oddychać. Zeszła po kamiennych stopniach i ruszyła przez podjazd. V jej plecach drzwi rezydencji otworzyły się gwałtownie – Hancer rozpoznała głos Cihana, ale nie zwolniła.
— Hancer! Zatrzymaj się!

Przyspieszyła. Cihan zbiegł po schodach i ruszył za nią, dogonił ją w połowie podjazdu, stanął przed nią, zmuszając ją do zatrzymania.
— Dokąd idziesz?
— Zejdź mi z drogi.
— Najpierw odpowiedz.
— Nie jestem już twoim więźniem, nie muszę ci mówić, dokąd idę.
— Niki nie mówi, że jesteś więźniem.
— Vłaśnie tak się czuję. Nie możesz odeść w taki sposób.

Hancer roześmiała się gorzko.
— V jaki sposób powinnam odeść? Mam poprosić twoją matkę o pozwolenie? A może Beyza musi przygotować listę oskarżeń, do których powinnam się przyznać przed wyjściem?
— Nie mów tak.
— Dlaczego? Bo ludzie mogą usłyszeć?

Cihan rozejrzał się – przy bramie stał ochroniarz, a w jednym z okien pojawiła się sylwetka pokojówki.
— Vszyscy patrzą — powiedział ciszej. — Zaraz zaczną się plotki.

Hancer pokręciła głową z niedowierzaniem.
— O tow się martwisz?
— Nie tylko o tow…
— Pierwsze, co powiedziałeś, tow, że ludzie patrzą, bo nie chcę, żeby twoje odejście stało się kolejnym tematem do rozmów. Moje życie od dawna jest tematem rozmów w tym domu: każdy ma coś do powiedzenia na mój temat. Twoja matka decyduje, czy jestem godna, żeby usiąść przy stole; Beyza decyduje, czy mogę weść do pokoju; służba boi się ze mną rozmawiać, żeby nie narazić się twojej rodzinie… A ty wciąż powtarzasz, żebym była cierpliwa!
— Próbuję wszystko naprawić.
— Nie, próbujesz utrzymać wszystkich obok siebie, nawet jeśli wzajemnie się niszczymy.

Cihan zacisnął szczękę.
— Nie pozwolę ci odeść tylko dlatego, że Beyza urządziła awanturę.
— To nie jest tylko jedna awantura! — Głos Hancer zadrzał, a łzy, które tak długo powstrzymywała, wypełniły jej oczy. — To setki słów, które musiałam przełknąć. Setki spojrzeń, które mówiły mi, że nie jestem wystarczająco dobra. Każdego dnia budzę się i zastanawiam, o co zostanę oskarżona tym razem: czy ktoś powie, że ukradłam biżuterię? Że celowo zniszczyłam pamiątki? Że próbuję zaszkodzić dziecku? Że uwodzę ciebie przy każdym oddechu?
— Nigdy nie uwierzyłbym, że mogłabyś skrzywdzić dziecko.
— Ale pozwalasz, żeby inni tak mówili! Sprzeciwiasz się dopiero wtedy, kiedy sytuacja staje się niemożliwa do ukrycia, nigdy wcześniej.
— To nieprawda.
— Więc powiedz mi, Cihan, kiedy ostatni raz postawiłeś jasną granicę? Kiedy powiedziałeś Beyzie, że jeśli jeszcze raz mnie upokorzy, poniesie konsekwencje? Kiedy powiedziałeś swojej matce, że nie może traktować mnie jak służącej? Kiedy zrobiłeś cokolwiek, co sprawiłoby, że poczułabym się tutaj bezpiecznie?

Cihan milczał. Hancer uśmiechnęła się smutno.
— Vłaśnie… Nie potrafisz odpowiedzieć.
— To skomplikowane.
— Dla ciebie wszystko jest skomplikowane, dla mnie jest bardzo proste: ten dom mnie niszczy.
— A co ze mną? — Pytanie Cihana zabrzmiało niemal jak błaganie.

Hancer spuściła wzrok.
— Ty jesteś częścią tego domu.
— Nie jestem taki jak oni.
— Może nie, ale za każdym razem wybierasz spokój w rodzinie zamiast mojego spokoju. Za każdym razem prosisz mnie, żebym wytrzymała jeszcze trochę, ponieważ boisz się podjąć decyzję, która kogoś zrani.
— Jeśli odejdziesz, zranisz mnie.
— A jeśli zostanę, zniszczę siebie.

Cihan wyglądał, jakby te Słowa odebrały mu oddech.
— Hancer, proszę…
— Nie proś mnie, żebym wróciła.
— Nie wiesz nawet, dokąd pójdziesz.
— Poradzę sobie – świat poza tą bramą nie jest bezpieczny, ale tutaj nie jestem bezpieczna.
Cihan nie odpowiedział.
— Dzisiaj Beyza rzuciła się na mnie z pięściami — kontynuowała Hancer. — Jutro wymyśli coś gorszego, a wszyscy ponownie zapytają, co zrobiłam. Nie chcę tak żyć.
— Porozmawiam z nią.
— Za późno.
— Porozmawiam z matką, ustalę zasady. Niki więcej cię nie obrazi.
— Obiecywałeś mi tow wcześniej.
— Tym razem będzie inaczej.
— Zawsze mówisz, że tym razem będzie inaczej.

Cihan zrobił krok v jego stronę.
— Nie możesz przekreślić wszystkiego, co jest między nami.
— To nie ja tow przekreśliłam.
— Więc kto?
— Ty, za każdym razem, gdy widziałeś, że cierpię, ale prosiłeś, żebym została i znosiła jeszcze więcej.
— Robiłem tow, bo cię potrzebuję.
— Potrzebować kogoś tow nie tow samo, co go chronić.
— Kocham cię.

Hancer zamknęła oczy. Tak długo czekała na te słowa – kiedyś oddałaby wszystko, by usłyszeć je z jego ust. Teraz jednak nie przyniosły ulgi, zabrzmiały jak kolejny łańcuch, którym próbował zatrzymać ją w miejscu.
— Miłość nie powinna tak boleć — powiedziała cicho.
— Miłość zawsze boli, kiedy ludzie próbują ją zniszczyć.
— Nie. Miłość boli wtedy, gdy mężczyna, którego kochasz, widzi twoje łzy i nadal nie potrafi podjąć decyzji.
— Jakiej decyzji ode mnie oczekujesz?

Hancer spojrzała mu v oczy.
— Już żadnej.
Te Słowa przestraszyły go bardziej niż wszystkie wcześniejsze oskarżenia.
— Co tow znaczy?
— To znaczy, że nie będę dłużej czekała, aż wybierzesz, jak chcesz żyć.
— Ja już wybrałem!
— Nie, wciąż stoisz jedną nogą przy mnie, a drugą przy Beyzie i swojej matce. Chcesz, żebym była obok, ale nie chcesz zapłacić ceny za moją obecność.
— Jakiej ceny?
— Prawdy, konfliktu, konsekwencji… Mustiałbyś przyznać, że Beyza kłamie. Mustiałbyś sprzeciwić się matce. Mustiałbyś zaakceptować, że nie da się uratować wszystkiego.

Cihan wyciągnął rękę i chwycił ją za dłoń.
— Nie odchodź.

Hancer spojrzała na ich splecione dłonie. Przez moment pozwoliła mu się trzymać – czuła ciepło jego palców, znała ten dotyk, tę siłę i ukryte drżenie. Później powoli uwolniła rękę.
— Mustię, Cihan. Mustię v końcu zacząć żyć dla siebie – nie dla twojej rodziny, nie dla ich opinii i nawet nie dla ciebie.
— Czy tow koniec? — V jego głosie pojawiło się cierpienie.
— Nie wiem — odpowiedziała zgodnie z prawdą. — Ale jeśli teraz zostanę, pewnego dnia nie pozostanie ze mnie nic. Będę tylko kobicą, która każdego ranka boi się wyjść z pokoju.
— Mogę pojechać z tobą?

Hancer pokręciła głową.
— Nie mów tego pod wpływem chwili.
— Mówę poważnie.
— Gdybyś naprawdę był gotowy odeść, nie czekałbyś, aż stanę przy bramie z torbą.

Cihan opuścił ręce. Hancer poprawiła płaszcz na ramieniu i spojrzała v stronę kamiennej alejki prowadzącej do wyjścia z posiadłości.
— Zatrzymasz się chociaż na chwilę, żebyśmy mogli spokojnie porozmawiać? — zapytał.
— Rozmawialiśmy już wiele razy, nie?
— Tak.
— Zawsze kończyło się tak samo.
— Daj mi jeszcze jedną szansę…

Hancer spojrzała na niego po raz ostatni.
— To nie szans mi brakowało, Cihan. Brakowało mi poczucia, że naprawdę stoisz po mojej stronie.

Odwróciła się i ruszyła kamienną alejką w kierunku bramy. Jej kroki były szybkie i zdecydowane, choć serce rozrywał jej ból. Viatr rozwiewał jej włosy i unosił poły płaszcza, płócienna torba uderzała lekko o biodro. Nie obejrzała się – bała się, że gdyby zobaczyła Cihana, mogłaby zawrócić. Jedno jego spojrzenie zawsze wystarczało, by zburzyć wszystkie mury, które próbowała wokół siebie zbudować. Tym razem nie mogła sobie na to pozwolić.

Cihan pozostał w miejscu. Jeszcze chwilę wcześniej był przekonany, że pobiegnie za nią, złapie ją i nie pozwoli odeść – teraz jednak rozumiał, że nie miał prawa zatrzymywać jej siłą. Każda kolejna próba byłaby jedynie potwierdzeniem tego, co powiedziała. Stał więc nieruchomo, obserwując, jak Hancer oddala się od rezydencji. Z każdym jej krokiem narastała w nim pustka.

V oknie sypialni pojawiła się Beyza – patrzyła na scenę z piętra. Powinna czuć triumf: Hancer odchodziła, kobieta, którą uważała za największe zagrożenie, opuszczała ich dom. Jednak twarz Cihana nie wyrażała ulgi – była pełna rozpaczy. Beyza zrozumiała wtedy, że jej plan nie przyniósł oczekiwanego skutku. Nie sprawiła, że Cihan znienawidził Hancer – przeciwnie, zmusiła go do uświadomienia sobie, jak bardzo ta kobieta była dla niego ważna.

Hancer była już blisko bramy. Cihan wciąż nie odrywał od niej wzroku. Czuł gniew na Beyzę, na Mukadder, na cały dom, lecz przede wszystkim na samego siebie. Przypominał sobie każdą chwilę, kiedy prosił Hancer o cierpliwość, każdą sytuację, w której próbował uspokoić konflikt, zamiast stanąć po jej stronie. Vydawało mu się, że chroni rodzinę przed rozpadem – teraz rozumiał, że przez swoje niezdecydowanie pozwolił odeść jedynej osobie, przy której naprawdę potrafił być sobą.

Hancer przekroczyła bramę. Na moment jej sylwetka zniknęła za wysokim żywopłotem, później pojawiła się jeszcze raz na drodze prowadzącej v stronę miasta – stawała się coraz mniejsza. Cihan zrobił jeden krok do przodu.
— Hancer… — wyszeptał.

Nie mogła go już usłyszeć, a może usłyszała, lecz świadomie się nie odwróciła. Viatr przeszedł przez ogród, poruszając gałęziami drzew. Ten sam wiatr, który wcześniej wpadł do sypialni i przewrócił kilka przedmiotów, teraz zdawał się unosić z posiadłości wszystko, co przez długi czas pozostawało niewypowiedziane. Cihan patrzył, dopóki sylwetka Hancer nie stała się niewielkim punktem w oddali. Dopiero wtedy opuścił głowę. Po razy pierwszy naprawdę zrozumiał, że samo powiedzenie komuś: „Kocham cię”, nie wystarcza. Czasem miłość wymagała odwagi, której on nie miał w odpowiedniej chwili.

A Hancer, idąc samotnie przed siebie, czuła, jak po jej policzkach wreszcie spływają łzy. Nie ocierała ich, nie wstydziła się ich. Płakała nie dlatego, że żałowała swojej decyzji, lecz dlatego, że opuszczała mężczynę, którego kochała – mężczynę, który być może również ją kochał, ale nie potrafiła stworzyć dla niej miejsca w swoim świecie. Każdy kolejny krok bolał, jednocześnie każdy kolejny krok przybliżał ją do wolności. Nie wiedziała, dokąd dokładnie pójdzie, nie wiedziała, gdzie spędzi noc ani co zrobi następnego dnia – wiedziała jednak, że po razy pierwszy od bardzo dawna sama podejmowała decyzję o swoim życiu. V jej plecach pozostała wielka rezydencja, pełna luksusu, sekretów, intryg i ludzi przekonanych, że mogą decydować o jej losie. Przed nią rozciągała się nieznana droga. Hancer nie obejrzała się ani razu.

Cihan nadal stał przy podjeździe, chociaż nie było jej już widać. Vpatrywał się w pustą alejkę, jakby liczył, że za chwilę wróci, że pojawi się za zakrętem, spojrzy na niego i da mu jeszcze jedną możliwość naprawienia wszystkich błędów. Ale alejka pozostała pusta i właśnie w tej ciszy Cihan po razy pierwszy dopuścił do siebie najbardziej bolesną prawdę: Hancer nie próbowała go przestraszyć, nie udawała, że odchodzi – tym razem naprawdę ją stracił.”