Mukader mdleje po telefonie, a Sinem trafia na ślad tajemnicy. Jeden telefon wystarczy, by Mukader straciła przytomność, ale powód jej przerażenia pozostanie zagadką dla domowników. W rezydencji wszyscy żyją odebraniem Cihanowi małego Ciana Gurura, a Bejza już przygotowuje następny ruch.
Nie chce odzyskać męża, lecz zamierza wykorzystać jego miłość do chłopca, żeby pozbawić go majątku. Tymczasem Hanser przyjmuje na siebie winę za cudze decyzje i po kolejnych oskarżeniach zaczyna wierzyć, że nawet prawda o jej ciąży mogłaby zranić ukochanego.
Cihan nie wie, jak wiele wciąż przed nim ukryto, wie tylko, że nie pozwolono mu zobaczyć dziecka. Kiedy Sinem przyjrzy się ostatniemu połączeniu w telefonie teściowej, odkryje szczegół, którego nie da się wyjaśnić rodzinnym skandalem. Czy zdoła ustalić, czego Mukader boi się bardziej niż utraty dobrego imienia?
Beren prowadziła samochód, a siedząca obok Bejza nie wyglądała na kobietę przytłoczoną losem dziecka. Po wydarzeniach, które wstrząsnęły rodziną Develoglu, zachowała zadziwiający spokój, nie rozmawiając w aucie o tym, jak ulżyć chłopcu. Adwokatka chwaliła klientkę za przekonujące odegranie swojej roli i udane posunięcie.
Bejza przyjmowała pochwały bez zażenowania, uważając, że ludzie, których uderzyła, sami zasłużyli na swój los. Ta pewność pozwalała jej odsunąć od siebie odpowiedzialność za najbardziej bezbronną osobę w całej sprawie. Mały Gurur znalazł się pod opieką państwa, a ona mogła mówić o powodzeniu własnego występu.
Beren wzmacniała jej satysfakcję, dając do zrozumienia, że wspólnie potrafią osiągnąć znacznie więcej. Spokojną jazdę przerwał niebieski samochód, który wyprzedził auto Beren, zajechał mu drogę i sygnałem klaksonu wymusił zatrzymanie. Z pojazdu przed nimi wysiadł Nuśret, a jego postawa nie zapowiadała uprzejmej rozmowy.
Nuśret zażądał, żeby córka przesiadła się do jego samochodu, a wyjaśnienia miały paść w domu. Bejza nie wdawała się z nim w spór na poboczu, lecz przed wysiadciem podkreśliła wobec Beren zadowolenie z ich współpracy. Adwokatka odpowiedziała zapowiedzią kolejnych działań przeciwko Cihanowi i oczekiwała od klientki posłuszeństwa.
Beren miała kierować sprawą, a Bejza dostarczać jej determinacji i gotowości do odegrania potrzebnej roli. Dopiero potem Bejza zajęła miejsce w samochodzie ojca, choć Nuśret nie przyjechał po to, by powstrzymać wyrządzaną krzywdę. W mieszkaniu ojca Bejza usiadła na jasnej kanapie i od razu wyjęła telefon, by zadzwonić do Gulsum.
Najpierw upewniła się, że w pobliżu pokojówki nie ma Jonki, a potem wydała polecenie spakowania rzeczy do domu Nuśreta. Gulsum zainteresowało to, czy również będzie mogła zostać pod nowym adresem, a Bejza potwierdziła, że przeprowadzka obejmuje także ją. Ta obietnica sprawiła, że pokojówka chętnie przyjęła zadanie, pamiętając jednak o warunku zachowania całkowitej dyskrecji.
Po zakończeniu połączenia Bejza rozsiadła się swobodniej, podczas gdy Nuśret miał zupełnie inne nastawienie. Zażądał, żeby pomyślała o zamieszaniu, które wywołała i o tym, dokąd ono doprowadzi, lecz ona odpowiedziała pewnością zwycięstwa. Córka wciągnęła w swoją rozgrywkę ludzi, których nie dało się uciszyć jednym rozkazem.
Nuśret nazwał wprost to, czego Cihan nie wiedział, przypominając, że Bejza naciska na niego za pomocą dziecka niebędącego jego biologicznym synem. Oboje rozumieli, na jakim kłamstwie opiera się siła jej żądań, choć przywiązanie Cihana do chłopca pozwalało tę historię wykorzystywać. Nuśret przestrzegał córkę przed utratą panowania nad sytuacją i sprowadzeniem reporterów.
Każdy kolejny świadek oznaczał mniejszą pewność, że tajemnica pozostanie bezpieczna, a Nuśret przypomniał o Jonce i losie jej syna. Bejza odpowiedziała, że wszystko przewidziała i że porzuciła zamiar odbudowania związku, pragnąc teraz wyłącznie zemsty. Rozłom z dzieckiem miał uczynić mężczyznę podatnym na żądania pozbawienia go całego majątku.
Gdy Nuśret usłyszał o możliwości odebrania Cihanowi pieniędzy, dostrzegł w jej postępowaniu sens i porzucił wcześniejszy gniew na rzecz zainteresowania. Ich spór dotyczył przede wszystkim ceny i ryzyka zemsty, a Bejza zakładała, że Cihan odda wszystko, byle odzyskać bliskość z chłopcem. Nuśret ponownie ją ostrzegł przed niebezpiecznym ładunkiem, lecz ona obiecywała uderzenie tam, gdzie mąż był najbardziej wrażliwy.
W tym samym czasie Hanser siedziała przed starym domem, otulona jasnym płaszczem, i płakała z powodu osobistej winy. W jej oczach własna obecność w życiu Cihana stała się częścią nieszczęścia, a cierpienie ukochanego przesłaniało różnice w winie za odebranie dziecka. W takim stanie zobaczyła zbliżającą się Mukader, która nie przyszła zapytać o samopoczucie, lecz przypisać jej odpowiedzialność za krzywdę syna.
Oskarżenie Mukader łączyło przeszłość z teraźniejszością, czyniąc każde położenie Hanser podstawą do potępienia. Kiedy dziewczyna poprosiła o odrobinę oddechu, Mukader potraktowała to jak unik, żądając wysłuchania zarzutów. Na podwórku pojawiła się także Fadajim, stając po stronie Mukader i obwiniając Hanser o skrzywdzenie obu mężczyzn oraz małego chłopca.
Fadajim wypomniała rozwód i brak prawa do przyjmowania Ciana przed uporządkowaniem własnych spraw, a najboleśniejsze słowa dotyczyły ciąży. Uznając nienarodzone dziecko za swojego wnuka, jednocześnie uderzyła w Hanser jako przyszłą matkę. Hanser nie ujawniła, kto naprawdę jest ojcem dziecka, pozostawiając tajemnicę nienaruszoną w obliczu bolesnych oskarżeń.
Po odejściu Fadajim Hanser osunęła się na krzesło i objęła brzuch dłońmi, a powracający płacz potęgował przekonanie, że jej bliskość przynosi Cihanowi nieszczęście. W rezydencji Mukader czuła się źle, rozmawiając z Fadajim o Hanser i pytając, dlaczego dziewczyna wciąż nie odeszła. Wtedy zadzwonił nieznany numer, a Mukader po odprawieniu Fadajim odebrała telefon w całkowitej samotności.
Dzwonił dyrektor placówki, w której przebywał Metin, z informacją o złych wieściach i ucieczce pacjenta podczas paniki w ośrodku. Mukader dowiedziała się, że Metin zniknął i nikt nie potrafi wskazać, dokąd poszedł, co natychmiast wywołało u niej ogromny lęk przed jego powrotem. Połączenie zakończyło się bez słowa, a Mukader opadła na sofę, przyłożyła dłoń do piersi i straciła przytomność.
Sinem wbiegła do salonu i zobaczyła bezwładną teściową, po czym wezwała Fadajm z wodą kolońską do pomocy. Fadajim nie zauważyła niczego podejrzanego wcześniej i przypuszczała, że organizm pani domu nie wytrzymał rodzinnego nieszczęścia z Cihanem. Kiedy Mukader otzrzymała oczy, Fadajim potępiała winnych, a Sinem zaproponowała wezwanie lekarza.
Teściowa odmówiła i poprosiła o pomoc w dotarciu do pokoju, nie wspominając ani słowem o ucieczce Metina. Sinem została w salonie i sięgnęła po leżący na stoliku telefon teściowej, by oddzwonić pod ostatni numer. Automatyczny komunikat przywitał ją w domu opieki, uświadamiając jej, że omdlenie Mukader miało związek z tą placówką, a nie tylko z odebraniem chłopca.
Wieczorem Mukader chodziła nerwowo po sypialni, obawiając się pojawienia Metina w rezydencji i utraty dotychczasowej kontroli nad jego miejscem pobytu. Pukanie do drzwi przerwało jej rozmyślania, gdy Sinem przyniosła zapomniany aparat i zapytała, czy rozmowa przyniosła złe wieści. Mukader odwróciła wzrok i skłamała, że wyczerpały ją telefony od znajomych.
Sinem nie dała się zwieść tym wyjaśnieniom i zachowała ostrożność, podczas gdy Mukader zabroniła jej mieszania się w sprawy Bejzy i kontrolowania sytuacji w domu. Po odejściu Sinem zamknęła się w pokoju, a Sinem postanowiła nie odpuszczać tego jedynego konkretnego śladu z domu opieki. Tego wieczoru Sinem udała się do starego domu, by odwiedzić zapłakaną i wyczerpaną Hanser.
Hanser przyznała Sinem, że zamierzała powiedzieć Cihanowi prawdę o ciąży, lecz zrezygnowała z tego w ostatniej chwili, by nie dokładać mu kolejnego ciężaru po odebraniu dziecka. Sinem próbowała odwieźć ją od poczucia winy i zapytała o to, czy wie coś o obecnym losie Cihana. Hanser opowiedziała o wizycie w prokuraturze, gdzie Cihan bezskutecznie szukał pomocy u Engina i wyszedł wściekły.
Sinem postanowiła zadzwonić do Cihana, a gdy ten odebrał, włączyła głośnik, aby Hanser również mogła usłyszeć jego głos. Cihan znajdował się przed domem dziecka, gdzie pojechał zobaczyć Ciana Gurura, lecz nie został do niego wpuszczony. Sinem próbowała mówić do niego spokojnie i przekonać go do powrotu, ale on czuł wyłącznie bezradność i nie potrafił oddalić się od miejsca pobytu syna.
