News

Zdjęcie przychodzi na telefon. Mamy cennet co 10 minut.

Pojiras i nana ławce w parku. Poas i nana przy barierce nad wodą. Po raz i nana z kubkami herbaty.

Wszystko grzecznie. Wszystko z odstępem. Wszystko zgodnie z zasadami.

Mama cennet uśmiecha się nad szklanką herbaty i chwali syna przed sąsiadką, aż sąsiadka spogląda przez okno, potem na ekran telefonu, potem znowu przez okno i zadaje jedno pytanie, od którego wszystko się zawali.

Dlaczego na tych zdjęciach świeci słońce, skoro od godziny leje jak z cebra?

Cześć wszystkim, tu Robert i dzisiaj w dziedzictwie opowiem wam o najbardziej bezczelnym podstępie, jaki Pojras kiedykolwiek wymyślił przeciwko własnej matce. O zdjęciach zrobionych na zapas.

O deszczu, który zdradził wszystko. O wyznaniu miłości, na które Nana czekała od miesięcy.

O Pelin, która w szpitalnym łóżku przyciska do piersi róże i myśli, że to dowód. O Cansel, która robi coś, czego nikt by się po niej nie spodziewał.

I o tym, jak sułtanka Cennet ogłasza karę, a jej syn po raz pierwszy w życiu odpowiada: “Twoje panowanie się skończyło.”

Przypomnijmy gdzie jesteśmy. Pojras i Nana są małżeństwem, które zaczęło się od umowy, a skończyło na prawdziwej miłości.

Mama Cennet kiedy poznała prawdę postawiła warunek: “Wszystko od nowa po staremu. Metr odstępu bez dotyku. Pierwsza randka z przyzwoitkami.”

Pojras spróbował podstępu z ciotką Mejmune i został przyłapany. Przeprosił i dostał drugą szansę.

Wyjście pod okiem Nazly i Merta ze zdjęciami wysyłanymi mamie co jakiś czas. Tyle że Pojras ma już dość metra odstępu.

Na brzegu w Bejkozie. Cała czwórka idzie wzdłuż wody. Nazly z telefonem w dłoni, Mert z rękami w kieszeniach, Pojras i Nana pół kroku przed nimi.

I nagle Pojras się zatrzymuje.

• Słuchajcie, wy idźcie sobie razem, a my pójdziemy osobno.
• Co? – narzeka Nazly. – Jeżeli ciocia Cennet się o czymś dowie, to nas zniszczy i już nigdy nie pozwoli wam się widywać.
• Nie dowie się. Nikt z was nie piśnie ani słowa. Umowa?

Oczywiście, że nie piśniemy, ale mama się dowie, bo musimy jej wysyłać zdjęcia co chwilę. Jakie jest rozwiązanie?

• Żaden problem. Zróbcie nam zdjęcia. Teraz, dużo zdjęć. Chodź tu, żono. Wyjmij swój telefon.

I zacznie się sesja zdjęciowa, jakiej to nabrzeże jeszcze nie widziało. Pojras i Nana przy barierce. Pojras i Nana na ławce, metr od siebie z poważnymi minami.

Pojras i Nana z kubkami herbaty, Nazly odsunie się trochę, żeby nie wejść w kadr. Nana stanie tam, gdzie każe Pojras.

A na koniec Pojras wyjmie własny telefon i zrobi selfie całej czwórki.

• Dobrze, teraz masz bardzo dużo zdjęć. Co 10 minut wyślesz jedno mamie. Umowa? No to z waszym pozwoleniem, chodź, żono, wsiadaj.

Nana spojrzy na Nazly przepraszająco, Nazly spojrzy na Merta bezradnie, a Pojras już będzie trzymał otwarte drzwi furgonetki.

• Oby mama nie zrozumiała tej gry – jęknie Nazly, kiedy samochód zniknie za zakrętem. – Widzisz, co się z nami dzieje, Mert? Na Boga, nie da się czekać w nieskończoność. To była dla nich okazja, żeby pobyć razem. Nie sądzisz? Ja rozumiem twojego brata. Przez cały ten czas ukrywał w sobie miłość i nie mógł jej powiedzieć. Bardzo trudno jest ukrywać miłość, Nazly.

Nazly spojrzy na niego dziwnie, jakby te słowa nie dotyczyły wyłącznie Pojrasa.

• To co, wracamy? Dobrze, jeśli chcesz, albo usiądźmy tu na chwilę.

I usiądą na ławce nad wodą z telefonem pełnym zdjęć i z sercem pełnym strachu przed mamą Cennet. Przez pierwsze minuty żadne z nich nie powie ani słowa. Nazly będzie co chwilę zerkała na zegarek w telefonie, licząc 10 minut do następnego zdjęcia. Mert będzie rzucał kamyki do wody.

• Wiesz, co jest najgorsze? – odezwie się w końcu Nazly. – Że ja ich rozumiem. Mama myśli, że chroni Nanę, a tak naprawdę trzyma ich jak w klatce. Ale jeśli się dowie, że ich puściłam, to mnie też zamknie w pokoju do ślubu. Do mojego ślubu, który nie odbędzie się nigdy, bo nie będę miała nawet okazji poznać chłopaka.
• Może już to poznałaś? – powie Mert, nie odwracając głowy od wody.
• Co?
• Nic. Mówię, że czas wysłać zdjęcie.

Nazly wyśle mamie zdjęcie numer dwa: Pojras i Nana przy barierce, poważni jak urzędnicy. Po chwili przyjdzie odpowiedź. Serduszko i trzy słowa: “Brawo, moje dzieci.”

Nazly jęknie i schowa twarz w dłoniach, a Mert pierwszy raz od dawna będzie się śmiał tak głośno, że mewy wzlecą z barierki. I wtedy zacznie kropić. Ale czy zdjęcia zrobione na zapas wystarczą, żeby oszukać kobietę, która przez całe życie przejrzała każdy podstęp swojego syna?

Tymczasem w szpitalu Pelin będzie siedziała na łóżku z bukietem róż od Pojrasa. Cansel wejdzie do pokoju z torbą owoców i zobaczy, jak Pelin wącha kwiaty z zamkniętymi oczami.

• Kochanie, jak się dzisiaj czujesz?
• Dobrze i czuję, że będę jeszcze lepiej. Szczęście mnie dzisiaj nie opuszcza. Te róże są od Pojrasa. Przyniósł mi róże, które kocham, i pamiętał o moich urodzinach. Mówiłam ci, że nie zapomni.

Cansel wie, że gdyby Nazly nie zadzwoniła do brata, Pojras nawet by nie pamiętał, ale nic nie powie.

• Kochanie, co za dobre wiadomości. Postawmy je w wazonie, będzie ładniej. Naprawdę pięknie pachną, ale niestety nie mógł zostać długo. Pewnie dlatego, że nie chce, żeby żona była o mnie zazdrosna. Ale to nic, ja sama do niego pójdę. Niedługo wyjdę z tego szpitala i wrócę do domu.
• Przecież jeszcze nie wyzdrowiałaś. Powinnaś zostać w szpitalu. Jesteś tu dopiero od dwóch dni.
• To posłuchaj dobrej wiadomości. Rozmawiałam z lekarzem i powiedział, że mogę wyjść. Zrobią mi dzisiaj badania. Jeśli wyniki będą dobre, nie ma potrzeby zostawać w szpitalu. Mogę się leczyć w domu.
• Naprawdę, kochanie? To bardzo dobra wiadomość. Nie wyobrażasz sobie, jak się cieszę.

Cansel uśmiechnie się szeroko, pocałuje Pelin w czoło, powie, że ma dużo pracy w domu, i poprosi, żeby Pelin dała znać, kiedy będzie wychodzić. A kiedy drzwi zamkną się za nią, oprze się o ścianę na korytarzu i złapie za głowę.

Boże, co za nieszczęście. Co ja mam zrobić? Jeśli wróci do domu, oszaleję. Naprawdę wypuszczą ją ze szpitala? Zaraz zapytam lekarza.

Zanim pójdziemy dalej, krótka prośba ode mnie. Jeśli lubicie historie z Dziedzictwa i chcecie, żeby na tym kanale pojawiało się ich więcej, zajrzyjcie do opisu pod filmem. Znajdziecie tam link, przez który możecie wesprzeć kanał. Każda pomoc naprawdę się liczy.

A teraz wracamy, bo Cansel właśnie puka do gabinetu lekarza.

• Przepraszam, panie doktorze, jestem krewną Pelin. Przyszłam porozmawiać o niej. Powiedział pan, że zgodnie z wynikami Pelin może dziś wyjść ze szpitala, ale ja się o nią boję. Nie chcę, żeby wychodziła.
• Naprawdę? Dlaczego?
• Pelin przeszła wiele trudnych rzeczy. Kiedy w zeszłego roku straciła ojca, przeżyła załamanie nerwowe i zaczęła brać leki. Ona jest chora psychicznie, a teraz niestety przeżywa drugi szok, jej brat… Biedaczka. Jej stan jest niestabilny. Od jakiegoś czasu nawet nie bierze leków. Kilka razy słyszałam, jak mówiła, że chce sobie zrobić krzywdę. Nie wiedziałam, co robić, więc przyszłam zapytać pana o radę.
• Ale z tego, co widziałem, jej stan psychiczny wydaje się teraz stabilny.
• Kochany, ma pan rację, ale ona jest szczęśliwa, a potem nagle nie wiem, co się z nią dzieje, i się załamuje. Naprawdę boję się, że zrobi sobie coś złego.
• W takim razie nie mogę jej wypisać bez konsultacji. Porozmawiam z psychiatrą. Dopiero kiedy on powie, że nie ma problemu, wypiszemy ją.
• Bardzo dziękuję za troskę, panie doktorze. A i jeszcze jedno… Czy ta rozmowa może zostać między nami? Bo jeśli ona się dowie, to dopiero wtedy oszaleje.

Cansel wyjdzie z gabinetu, odetchnie i spojrzy w sufit.

• Chwała Bogu. Lekarz zrozumie, że Pelin ma problem psychiczny i nie wypuści jej ze szpitala. Boże, niech nic się nie stanie. Przecież ona jeszcze nie wyzdrowiała.

To nie było kłamstwo z zazdrości. To nie była zdrada przyjaciółki. To był strach kobiety, która widziała w oczach Pelin coś, czego jeszcze nikt inny nie zauważył, i która wolała zostać złą krewną, niż patrzeć, jak dom Bojrazów płonie.

Godzinę później nad Bosforem zacznie padać. Najpierw kilka kropli, potem ulewa.

Pojras zatrzyma furgonetkę przy małej herbaciarni z drewnianym daszkiem nad samą wodą. W środku pusto. Tylko starszy pan za ladą, który postawi przed nimi dwie szklanki herbaty i usiądzie przy oknie z różańcem w dłoni.

Kiedy zobaczy, jak Pojras patrzy na Nanę, odezwie się cicho, jakby do siebie:

• Ja znalazłem miłość ze swoją żoną, z moją drugą połową. Nie wiedziałem, czym jest piękno, dopóki jej nie zobaczyłem. Miłość daje nam siłę, żeby iść dalej i walczyć ze światem, trzymając się za ręce. Po jej śmierci zgasłem, ale kiedy zobaczyłem tę iskrę w waszych oczach, wróciła mi nadzieja. Nie traćcie czasu. Życie przelatuje, zanim się obejrzycie.

Pojras spojrzy na Nanę i po raz pierwszy nie będzie szukał słów, tylko powie to, co ma na sercu:

• Dziś jestem pewien, że ty jesteś tą osobą, z którą chcę żyć i być do ostatniego dnia życia, ale nie umiałem tego pokazać. Ukrywałem uczucia w sobie, bo ty jesteś szalona i bałem się, że źle mnie zrozumiesz, więc milczałem. A potem, kiedy powiedziałaś, że chcesz odejść, zrozumiałem, że nie mam innego wyjścia. I napisałem ci ten list. Nie wiem, jak to się stało. Moje serce było zamknięte na klucz. A ty weszłaś do mojego życia jak burza, wyważyłaś drzwi. Jednym spojrzeniem wywróciłaś moje życie do góry nogami. Ten Pojras, przed którym wszyscy drżeli, rozpadł się od jednego twojego uśmiechu. Okłamywałem sam siebie, ale to, co się działo, było silniejsze ode mnie. Byłaś pod moją opieką, a ja ukryłem się w sercu. Mówiłem, że jesteś szalona, a sam stałem się taki jak ty. Może miłość zrobiła mnie bardziej szalonym niż ty? Może już czas, żebym ci to powiedział? Bardzo cię kocham.

Nana będzie siedziała bez ruchu, deszcz będzie bębnił w daszek. Starszy pan przesunie paciorek różańca.

• Czyli ten list był prawdziwy?
• Każde słowo.
• To dlaczego wtedy mi powiedziałeś, że napisałeś go tylko po to, żeby Pelin go znalazła i przestała nas podejrzewać? Dlaczego mi wmówiłeś, że to była gra?
• Bo walczyłem z tym, co czuję. Wmawiałem sobie, że tylko ci pomagam, że nie wolno mi o tobie myśleć. Ale w chwili, w której pomyślałem, że mogę cię stracić, zrozumiałem: nieszczęścia, które przeszliśmy, zabrały nam tyle czasu, ale teraz cię znalazłem i nic nas już nie rozdzieli oprócz śmierci.

Nana weźmie jego dłoń w obie ręce.

• Zapomnij o metrze odstępu, zapomnij o zasadach!

I wtedy dopiero, przez łzy, zacznie na niego krzyczeć:

• Dlaczego wszystko planujesz za moimi plecami? Wiesz, jak bardzo się o ciebie bałam, kiedy poszedłeś sam na Atakana? Mogłam cię stracić!
• Spokojnie, już wszystko dobrze. Ja jestem cały.
• Nie masz prawa mi tego robić! Nie masz prawa!

Tymczasem w domu z Cenderem Cennet będzie siedziała przy oknie z sąsiadką, która wpadła na herbatę i opowiadała, że chciała wziąć taksówkę, ale deszcz akurat ustał na chwilę.

• Co robisz z tym telefonem w ręku, Cennet?
• Nana i Pojras poszli na spacer nad wodę. Wysłałam z nimi Nazly i Merta. Kazałam im wysyłać mi zdjęcie co jakiś czas. O, właśnie przyszło. Patrz, jak grzecznie siedzą. Mój Pojras zachowuje się jak dżentelmen.

Sąsiadka weźmie telefon, przybliży zdjęcie, spojrzy przez okno na strugi deszczu.

• Kiedy to zdjęcie przyszło?
• Kilka minut temu.
• Patrzysz na to zdjęcie, na suche ubrania i słońce i nie widzisz, że nie pada? Przecież powinni być przemoczeni od stóp do głów.

Mama Cennet odstawi szklankę bardzo powoli.

Pół godziny później Nazly i Mert wejdą do domu przemoczeni do suchej nitki i zobaczą mamę Cennet stojącą w przedpokoju z rękami skrzyżowanymi na piersi.

• Mamo! Ciociu Cennet, nie wstydzicie się? Okłamaliście mnie? Myśleliście, że jestem głupia?
• Mamo, brat ją wziął i pojechał, nie mogliśmy ich zatrzymać! – obroni ich Nazly. – A zresztą, wystarczy już. Zrozum ich. Oni się kochają.
• Słyszysz ją? Jeszcze ich broni? Twój brat podepdeckł moje słowo i nie posłuchał mnie, a wy mu pomogliście!

I wtedy w drzwiach staną oni: Pojras i Nana, trzymający się za ręce, mokrzy od deszczu, z oczami, w których nie ma ani odrobiny skruchy.

• Proszę, proszę… Kochanek i ukochana w końcu wrócili.
• Mamo, nie denerwuj się. Wszystko ci wytłumaczę.
• Cisza. Teraz ty posłuchaj mnie. Skoro wasza wysokość złamała moje polecenia i straciliście moje zaufanie, do domu nie wracasz. Zostajesz w warsztacie, dopóki rozum nie wróczy ci do głowy, a ty, Nano, idziesz natychmiast do swojego pokoju i nie wychodzisz. Jeśli spróbujesz uciec, pożałujesz, bo Nazly będzie cię pilnowała przez cały czas.
• Mamo, ja nie jestem dzieckiem. Nie każ mnie jak dziecka! – zaprotestuje Nana. – I powiedz mi wprost, czy ten dom wystarczy nam obojgu?!
• Wynoś się.

Pojras stanie w drzwiach, spojrzy na Nanę na schodach, na Nazly z mokrymi włosami, na matkę, która nie spuszcza wzroku, i powie zdanie, które usłyszy cały korytarz:

• Czas sułtanki Cennet się skończył. Ja jestem burza i wiem, co zrobię.

Wyjdzie w deszcz, nie zabierając nawet kurtki.

Warsztat nocy będzie wyglądał inaczej niż dzień – zimny, pusty, pachnący mokrym drewnem. Pojras usiądzie na stołku przy heblarce i zapatrzy się w dziurę na podłodze.

Kilka minut później w drzwiach stanie Mert z reklamówką.

• Jest jeszcze jakieś jedzenie w warsztacie?
• Nie wiem. Nie jestem głodny. Jesteś?
• Zrobię ci jajka z sucukiem. Tak jak wtedy, kiedy byliśmy dzieciakami i uciekaliśmy z domu na jedną noc, a rano wracaliśmy, zanim ktoś zauważył. Mama zawsze zauważała.
• No właśnie. I zawsze robiła nam potem śniadanie.

Pojras uśmiechnie się pierwszy raz od powrotu do domu. Mert postawi patelnię na małej kuchence w kącie. Zapach smażonej kiełbasy wypełni warsztat, i Pojras powie cicho, bardziej do siebie niż do przyjaciela:

• Ona myśli, że mnie ukarała, a ja dziś pierwszy raz w życiu powiedziałem kobiecie, że ją kocham. Nie ma takiej kary, która by mi to odebrała.

W domu w Cenderem Cennet nie będzie mogła zasnąć. Usiądzie w kuchni i będzie przeglądała zdjęcia w telefonie. Pojras i Nana przy barierce. Pojras i Nana na ławce. Wszystkie fałszywe.

A jednak na każdym z nich jej syn patrzy na tę dziewczynę tak, jak jego ojciec patrzył kiedyś na nią. I tego nie dało się udać. Nazly, która przyjdzie po szklankę wody, zobaczy matkę przy stole i zatrzyma się w drzwiach.

• Mamo, nie śpisz?
• Idź spać. Jutro też będziesz pilnowała Nany.
• A ty?
• A ja jestem matką. Matki nie śpią, kiedy ich synowie śpią w warsztacie.

Podsumowując: Pojras wyznał Nanie miłość w herbaciarni nad Bosforem i powiedział, że nic ich nie rozdzieli oprócz śmierci. Nana dowiedziała się, że list był prawdziwy, i nakrzyczała na męża, że naraża życie za jej plecami.

Mama Cennet odkryła podstęp ze zdjęciami dzięki deszczowi i wyrzuciła syna z domu do warsztatu. Cansel przekonała lekarza, że Pelin nie może jeszcze wyjść ze szpitala, i poprosiła, żeby to zostało tajemnicą.

A Pelin wącha różę od Pojrasa i wierzy, że to on o niej pamiętał.

A wy co myślicie? Czy Pojras dobrze zrobił, oszukując mamę Cennet ze zdjęciami, żeby wreszcie wyznać Nanie miłość? Czy Cansel postąpiła słusznie, okłamując lekarza?

I co oznacza zdanie: “Ja jestem burza i wiem, co zrobię”? Piszcie w komentarzach, bo jestem bardzo ciekaw waszej teorii.

Dziękuję z całego serca, że dotrwaliście ze mną do końca. Jeśli wyznanie Pojrasa z Dziedzictwa poruszyło was tak jak mnie, zostawcie łapkę w górę, zasubskrybujcie kanał i włączcie dzwoneczek, żeby nie przegapić następnej części.

A jeśli możecie, wesprzyjcie kanał przez link w opisie. Tu Robert. Dziękuję, że byliście dziś ze mną, i do zobaczenia już niedługo. Pamiętajcie, że deszcz zawsze zmywa kłamstwa, ale nigdy nie zmyje prawdziwej miłości.

A skoro Pojras śpi w warsztacie, a Nana jest zamknięta w pokoju pod okiem Nazly, to jaki plan ma Burza i czy mama Cennet będzie gotowa na to, co jej syn zrobi tej nocy?