News

Witajcie drodzy widzowie. W dzisiejszym odcinku Akacjowa 38 miłość stanie się źródłem cierpienia, a prawda zmusi bohaterów do wyborów, które mogą na zawsze odmienić ich życie.

Ojciec Telmo wyzna Luci uczucie, którego jako kapłan nigdy nie powinien był do siebie dopuścić. A Maryja po raz pierwszy sprzeciwi się bezwzględnemu Higinio, pragnąc ocalić własną córkę przed oszustwem.

Czy miłość okaże się silniejsza od obowiązku? chciwości, strachu przed utratą wszystkiego.

W odosobnionej pustelni ojciec Telmo staje przed Lucją, świadomy, że właśnie przekroczył granicę, zza której nie będzie już łatwego powrotu.

Dziewczyna poznała prawdę o finansowym porozumieniu Samuela z Jimenem Batanem, ale jeszcze bardziej wstrząsnęło nią odkrycie, że duchowny złamał tajemnic spowiedzi, narażając się na ekskomunikę.

Kiedy pyta, dlaczego zdecydował się na tak ogromne poświęcenie właśnie dla niej, Telmo nie próbuje już ukrywać swoich uczuć.

• Jestem kapłanem i wiem, że to co czuję jest niedopuszczalne, ale nie potrafię dłużej tego ukrywać. Kocham panią Luco.

Wyznaję, że od chwili ich pierwszego spotkania w galeriach Aldajów przeczuwał, iż obecność dziewczyny zachwieje całym jego dotychczasowym światem.

Przez wiele lat żył zgodnie z zasadami wiary, przekonany, że służba Bogu nadaje sens każdemu jego działaniu. Jednak spotkanie z Lucą obudziło w nim uczucia, których wcześniej nigdy nie doświadczył.

Kapłan wraca wspomnieniami do dramatycznej eksplozji, podczas której dziewczynie groziło przygniecenie przez spadające gruzy. Wówczas bez wahania wziął ją na ręce i wyniósł z niebezpiecznego miejsca.

Luc pamięta tamtą chwilę i zapewnia, że zawsze będzie mu wdzięczna za uratowanie życia. Telmo przyznaje jednak, że dla niego ten moment oznaczał znacznie więcej.

Kiedy ich dłonie i ciała zetknęły się podczas ucieczki, poczuł coś tak silnego, że nie potrafił tego ani zrozumieć, ani zapomnieć. Po raz pierwszy zapragnął bliskości drugiego człowieka w sposób sprzeczny z własnym powołaniem.

Nie twierdzi, że miłość do Luc przewyższa miłość do Boga. Przyznaje jednak, że odkrył w sobie pragnienie ludzkiego szczęścia, które zaczęło rywalizować z decyzją o poświęceniu całego życia religii.

• Zakochiwałem się nie tylko w pani pięknie, ale również w pani duszy. Każda wspólna chwila sprawiała, że coraz trudniej było mi walczyć z tym uczuciem.

Luc słucha oszołomiona. Nie spodziewała się, że duchowny, którego uważała za swojego duchowego przewodnika, od tak dawna skrywa podobną tajemnicę.

Telmo zapewnia, że nie interesuje go majątek markizów, ani korzyści, które mógłby odnieść jego zakon. Wyjaśnia, że porzucił własne ambicje związane z zakonem, kiedy zrozumiał, jak głęboko kocha Lucję.

Pragnie przede wszystkim ochronić ją przed Samuelem. nawet gdyby sam miał ponieść za to najcięższe konsekwencje.

Dziewczyna nie potrafi odpowiedzieć na jego wyznanie. Prosi, aby pozwolił jej uporządkować myśli, ponieważ wydarzenia ostatnich godzin całkowicie zmieniły jej spojrzenie na przyszłość.

Telmo przyjmuje jej decyzję, zapewniając, że nie oczekujesz żadnej obietnicy. Kiedy proponuje powrót do akacjowej, Lucwia woli pozostać w pustelni jeszcze przez noc z dala od Samuela, plotek i wszystkich ludzi, którzy mogliby próbować wpłynąć na jej decyzję.

Kapłan obiecuje przygotować dla niej wygodne miejsce do odpoczynku.

Tymczasem w domu Higinia rozgrywa się równie burzliwa konfrontacja. Marja, dotychczas gotowa uczestniczyć w oszustwie wymierzonym we własną córkę, zaczyna rozumieć, że nie potrafi odebrać Kasildzie pieniędzy i ponownie jej porzucić.

• To moja córka Higinio. Chcę z nią zamieszkać, ale nie chcę jej okradać. Pragnę dać jej miłość, której odmawiałam jej przez całe życie.

Higinio reaguje niedowierzaniem, a następnie wybucha szyderczym śmiechem. pyta, czy Maria naprawdę wyobraża sobie, że porzuci wygodne życie, aby hodować kury, doić krowy, uprawiać pomidory i zajmować się owcami.

Kobieta odpowiada, że jest gotowa nauczyć się wszystkiego, jeśli dzięki temu będzie mogła uczciwie żyć u boku córki. Nawet ciężka praca wydaje jej się lepsza niż kolejne kłamstwa i ciągła ucieczka przed konsekwencjami oszustw.

Higinho nie zamierza jednak zaakceptować tej zmiany. Przypomina Maryi, że od początku planowali zdobyć fortunę Kassildy i wspólnie opuścić miasto.

Zarzuca jej egoizm, a kiedy kobieta wypomina mu uzależnienie od hazardu, próbuje przekonać ją, że ich wzajemna zależność jest silniejsza niż jakiekolwiek rodzinne więzy.

• Jestem twoim mężczyzną, a ty moją kobietą. Jesteśmy skazani na siebie. Nie potrafimy żyć osobno.

Maria proponuje, aby porozmawiali z Kasildą i spróbowali zamieszkać we troje, tworząc prawdziwą rodzinę. Higinho natychmiast odrzuca ten pomysł.

Kobieta zaczyna więc rozważać pozostawienie córki na akacjowej, gdzie ma ludzi, którzy szczerze ją kochają, zamiast wciągać ją w niebezpieczne życie u boku oszustów.

Higinho przekonuje jednak, że Rossina, Leonor i Liberto są już na ich tropie, dlatego nie mogą dłużej zwlekać. Muszą zdobyć pieniądze i uciec, zanim ich plan zostanie całkowicie zdemaskowany.

W końcu wypowiada najokrutniejsze słowa całej rozmowy. Twój czas na bycie matką minął wiele lat temu, Maro. Nie odzyskasz go teraz.

Kasilda cię nie potrzebuje, ale ja tak. Maria pozostaje rozdarta między człowiekiem, z którym przez lata dzieliła życie, a córką, której miłości dopiero zaczyna naprawdę doświadczać.

A po raz pierwszy jednak nie zgadza się bezwarunkowo na wszystko, czego żąda Higinho. Mężczyzna rozumie, że jeśli straci nad nią kontrolę, może również stracić dostęp do fortuny Kassildy.

Dlatego jego desperacja rośnie, a decyzja Marii staje się zagrożeniem dla całego planu. Dwie zupełnie różne historie zaczynają prowadzić do tego samego pytania. Ile człowiek jest gotów poświęcić w imię prawdziwej miłości?

Telmo ryzykuje swoje powołanie, aby ocalić Lucę, podczas gdy Maryja musi zdecydować, czy potrafi wyrzec się chciwości i toksycznego związku, aby po raz pierwszy stać się matką, której Kasilda zawsze potrzebowała.

Niepokój związany z zaginięciem Luci staje się coraz bardziej dotkliwy. IA nie potrafi znaleźć sobie miejsca, a Felipe wykorzystuje wszystkie znajomości, aby dowiedzieć się, co wydarzyło się z jego kuzynką.

Mimo że rodzina nie złożyła jeszcze oficjalnego zawiadomienia, policjanci rozpoczęli poszukiwania dzięki osobistym kontaktom prawnika.

Felipe ma nadzieję, że uda się odnaleźć dziewczynę, zanim wieść o jej zniknięciu wywoła kolejny skandal. Szczególnie, że gazety zdążyły już wcześniej zainteresować się jej pochodzeniem i dziedzictwem markizów.

Celia jest bliska rozpaczy. Każde pukanie do drzwi sprawia, że z nadzieją podnosi głowę, przekonana, iż ktoś wreszcie przynosi wiadomości o Lucie.

Lolita próbuje ją uspokoić, przygotowując napar z lipy, ale nawet najserdeczniejsze gesty nie są w stanie ukoić jej lęku.

Wśród służby pojawiają się również niepokojące przypuszczenia dotyczące ojca Telma. Niektórzy zastanawiają się, czy równoczesne zniknięcie młodej kobiety i duchownego rzeczywiście może być przypadkiem.

Celia nie chce jednak słuchać podobnych sugestii, ponieważ nie potrafi wyobrazić sobie, aby Lucia dobrowolnie opuściła dom bez pożegnania.

Wieczorem do domu Alvarez Hermoso przychodzi Liberto. Felipe początkowo sądzi, że gość przynosi informacje dotyczące poszukiwań, lecz szybko dowiaduje się, że chodzi o niezwykle delikatną sprawę Cassildy.

Liberto wyjaśnia, że dziewczyna zażądała przekazania jej części majątku po Don Maksymilianie Hidalgo, ponieważ zamierza opuścić miasto razem z matką.

Rodzina próbowała odwieść ją od tego zamiaru, ale wszystkie wysiłki zakończyły się niepowodzeniem. Casilda chce otrzymać to, co jej się należy, i wyjechać. Obawiam się, że nie potrafimy już jej zatrzymać.

Przyznaje przygnębiony Liberto. Felipe odpowiada, że w obecnej sytuacji nie będzie w stanie osobiście zająć się podziałem majątku. Myślami pozostaje przy zaginionej Luci.

Dlatego proponuję powierzenie sprawy zaufanemu koledze po fachu. Liberto zgadza się, ponieważ wie, że Kasilda nie zamierza długo czekać.

Zanim jednak opuści dom, porusza jeszcze jedną sprawę. pyta czy Felipe utrzymuje kontakt z komisarzem Mendezem a następnie wyjaśnia że posiada dowody wskazujące iż Higinho Bae bezprawnie podaje się za lekarza i wykonuje czynności medyczne bez odpowiednich kwalifikacji.

Felipe natychmiast poważnieje. Przypomina, że podobne oskarżenie może doprowadzić do postępowania karnego, a nawet kary więzienia.

• Czy jesteś całkowicie pewien tego, co mówisz?
• Tak. Mam dowody, które potwierdzają, że ten człowiek nie jest lekarzem.

W ten sposób rodzina Hidalgo zaczyna szukać nie tylko sposobu na ocalenie Kasildy, ale również prawnej drogi do powstrzymania człowieka, który przez długi czas oszukiwał mieszkańców akacjowej.

Tymczasem w Altillo Fabiana z niecierpliwością czeka na wyniki konsultacji lekarskiej Servanda. Kiedy widzi jak długo trwa badanie, ogarnia ją coraz większy strach.

Karmen próbuje ją uspokoić, tłumacząc, że specjalista jedynie osłuchuje płuca chorego za pomocą odpowiednich przyrządów i nie sprawia mu tym bólu. Wreszcie lekarz kończy badanie, a Ramun może przekazać jego opinię.

Niestety wiadomości nie są dobre. Doktor Salustiano Garcia Paredes potwierdził, że zapalenie płuc jest bardzo zaawansowane, a tradycyjne metody leczenia mają niewielką szansę przynieść poprawę.

Fabiana niemal zamiera z przerażenia. Czy to znaczy, że Servando umiera? Ramon nie chce dawać jej fałszywej nadziei, ale jednocześnie oznajmia, że znakomity specjalista zaproponował zastosowanie nowego eksperymentalnego preparatu.

Nie gwarantuje jego skuteczności, jednak uważa, że warto podjąć próbę. Leczenie będzie bardzo kosztowne.

Dlatego Ramun natychmiast zapewnia, że osobiście pokryje wszystkie wydatki. Zapowiada również przybycie wyspecjalizowanej pielęgniarki z aparaturą, mającą pomóc w udrożnieniu dróg oddechowych chorego i uchronić go przed uduszeniem.

• Nie martwcie się pieniędzmi. Zrobimy wszystko co możliwe, żeby uratować Serwanda.

Fabiana jest głęboko poruszona jego hojnością. Przez lata między panem domu a portierem istniał dystans wynikający z różnicy pozycji społecznej.

Lecz teraz Ramun pokazuje, jak bardzo ceni człowieka, który stał się nieodłączną częścią życia całej dzielnicy. Chociaż pojawia się odrobina nadziei, mieszkańcy wiedzą, że Servando nadal znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Następnego ranka poszukiwania Luci zostają wznowione z jeszcze większą determinacją. Samuel spotyka Felipo i przyznaje, że mimo wielogodzinnych starań nie dowiedział się niczego nowego.

Odwiedził hotel, w którym zatrzymywał się przeor Espineira, ale usłyszał, że duchowny opuścił go kilka dni wcześniej i podobno udał się do Salamanki.

Felipe proponuje znalezienie numeru telefonu, pod którym mogliby skontaktować się z Przeorem. Jednocześnie wyznaje Samuelowi, że najbardziej martwi go stan celi.

Kobieta nie zmrużyła oka przez całą noc i coraz bardziej obawia się, iż gazety opisujące fortunę Luc mogły przyciągnąć uwagę niebezpiecznych ludzi.

Wtedy do rozmowy włącza się Agustina. Słysząc, że poszukiwany jest woźnica o imieniu Gutieres, postawny mężczyzna z przerzedzonymi włosami, przypomina sobie człowieka o podobnym wyglądzie, którego można spotkać na placu Calderuna.

Nie zna jego imienia, ale uważa, że warto sprawdzić tę wskazówkę. Felipe postanawia natychmiast udać się na plac.

Niespodziewanie pojawia się Ramon z kolejną wiadomością. Dzięki rozmowie z wybitnym lekarzem, który przyjechał leczyć Servanda, dowiedział się o nowym miejscu pobytu Przeora Espineiry.

Ulica Naranios numer 15 to budynek należący do kościoła, w którym znajdują się również pomieszczenia mieszkalne. Samuel nie kryje zaskoczenia.

Otrzymali wreszcie konkretny adres, dlatego natychmiast wyrusza na poszukiwanie przeora.

Podczas gdy Felipe zamierza odnaleźć woźnicę, w domu Celia nieustannie płacze, nie będąc w stanie nawet zjeść śniadania. Trin próbuje przemówić jej do rozsądku, przypominając, że musi zachować siły na powrót kuzynki.

Celia odpowiada jednak, że nie potrafi zrozumieć jej zniknięcia. Przecież dzień procesji miał być dla Lucy wyjątkowy.

Odnowiona figura Matki Boskiej była powodem do dumy, a oficjalny związek z Samuelem dawał jej szczęście, na które tak długo czekała. Ona nie uciekłaby właśnie tego dnia.

Trny była szczęśliwa. Nie miała żadnego powodu, żeby zniknąć.

Kiedy Karmen przynosi wiadomość o nowych tropach, Celia na chwilę odzyskuje nadzieję. dowiaduje się, że Felipe szuka woźnicy na placu Calderuna, a Samuel próbuje odnaleźć przeora Espineiry.

Trin zwraca jednak uwagę na jeszcze jedną możliwość. Być może równoczesna nieobecność Luci i ojca Telma nie jest zwykłym zbiegiem okoliczności, lecz oznacza, że łączy ich jakaś tajemnica, o której rodzina nie ma pojęcia.

Celia milknie, ponieważ po raz pierwszy zaczyna rozważać, czy odpowiedź na zagadkę zaginięcia kuzynki nie kryje się właśnie w nieznanych dotąd działaniach młodego kapłana.

W odosobnionej pustelni Luc próbuje odnaleźć spokój po dramatycznych wydarzeniach poprzedniego dnia. Oświcie wychodzi na spacer, aby nacieszyć się ciszą, świeżym powietrzem i pięknem otaczającej przyrody.

Kiedy ojciec Telmo zauważa jej nieobecność, przez chwilę obawia się, że dziewczyna postanowiła odejść bez pożegnania. Odnajduje ją jednak w doskonałym nastroju, zachwyconą krajobrazem, który tak bardzo różni się od zatłoczonych ulic miasta.

Lucia przyznaje, że mogłaby pozostać w takim miejscu na zawsze z dala od plotek obowiązków i zasad narzucanych przez społeczeństwo.

Żartobliwie proponuje nawet kąpiel w rzece bez ubrania, tak jak człowiek przyszedł na świat. Telmo jest wyraźnie zakłopotany, lecz dziewczyna szybko zapewnia, że tylko się droczyła.

Podczas dalszej rozmowy Lucia zauważa, że mimo piękna otaczającego ich świata duchowne, nie potrafi uwolnić się od wewnętrznego niepokoju, Telmo wyjaśnia, że nie chodzi wyłącznie o poczucie winy, lecz przede wszystkim o odpowiedzialność wynikającą ze złożonych ślubów.

• Przyrzekłem wyrzec się wielu rzeczy. Luco, również ziemskiej miłości.

Dziewczyna odpowiada z bólem, że żałuje, iż kiedykolwiek wyznał jej swoje uczucia. Jeszcze kilka godzin wcześniej była przekonana, że kocha Samuela i spędzi z nim całe życie.

Teraz nie potrafi już określić, czego naprawdę pragnie, ani komu powinna zaufać. Telmo zapewnia, że jego wyznanie miało jedynie pomóc jej zrozumieć, dlaczego zdecydował się ujawnić prawdę o zamiarach Aldaja.

Lucy pozostaje jednak zagubiona i w końcu postanawia odpocząć, ponieważ potrzebuje czasu, aby uporządkować wszystkie myśli.

Tymczasem na akacjowej Fabiana z niepokojem obserwuje pogarszający się stan serwanda. Rozmawiając z Agustiną przyznaję, że lekarze zdecydowali się na zastosowanie nowego preparatu oraz specjalistycznej pomocy przy oddychaniu, lecz nikt nie potrafi zagwarantować powodzenia leczenia.

Starsza kobieta jest coraz bardziej przygnębiona, ponieważ niemal równocześnie może utracić dwoje najbliższych sobie ludzi. Servando walczy o życie, a Casilda przygotowuje się do opuszczenia miasta wraz z Maryją.

• Jeśli stracę Servanda i Cassildę, będę się czuła jakby ktoś odebrał mi obie ręce. Nie wiem już jak mam żyć bez nich.

Agustina próbuje ją pocieszyć przypominając, że nie wolno tracić nadziei. Fabiana odpowiada jednak, że szczęśliwe zakończenia zdarzają się przede wszystkim w powieściach Leonor, podczas gdy zwyczajnym ludziom życie znacznie częściej przynosi cierpienie.

Kiedy dowiaduje się, że Liberto rozpoczął już formalności związane z przekazaniem Kassildzie majątku, jej rozpacz zamienia się w determinację.

Zapowiada, że znajdzie sposób, aby ocalić dziewczynę przed popełnieniem największego błędu w życiu, nawet jeśli sama będzie musiała dopuścić się czegoś nierozsądnego.

Wkrótce przed domem rozpoczynają się przygotowania do specjalistycznego leczenia Servanda. Antonito nadzoruje dostarczenie sprzętu. medycznego, a Suzann z niedowierzaniem obserwuje całe zamieszanie.

Zastanawia się, dlaczego tak znakomity lekarz jak Salustiano Garcia Paredes zdecydował się podjąć leczenia zwykłego portiera.

Antonito wyjaśnia, że przekonanie specjalisty wcale nie było łatwe. Ramon musiał wykorzystać swoje znajomości w Ateneo, a następnie odwołać się do ambicji zawodowych doktora, przedstawiając przypadek Serwanta jako wyzwanie, którego inni lekarze nie chcieli już podejmować.

• Ojciec powiedział mu, że niemal wszyscy lekarze zrezygnowali. Zapytał więc, czy właśnie on będzie potrafił dokonać tego, czego pozostali nie zdołali.

Takie postawienie sprawy ostatecznie przekonało specjalistę. Antonito dodaje, że Ramun osobiście zapłaci za całe leczenie, niezależnie od kosztów.

Sąsiedzi są głęboko poruszeni jego postawą i obiecują modlić się zarówno za zdrowie Serwanda, jak i za człowieka, który nie zamierza pozostawić go bez pomocy.

Tymczasem Felipe nadal poszukuje Luci. Trny próbuje podnieść go na duchu, lecz prawnik przyznaje, że każdy kolejny bezowocny dzień zwiększa jego obawy.

Wówczas pojawia się Cesareo z informacją, która może okazać się niezwykle ważna. Okazuje się, że znawoźnicę o nazwisku Gutierres, którego szukają w związku z zaginięciem dziewczyny.

Mężczyzna bywa na placu Calderuna, lecz słynie z pijaństwa i awantur. Cesareo niejednokrotnie musiał odprowadzać go do domu po całonocnych zabawach.

Felipe natychmiast prosi, aby sprowadził woźnicę na rozmowę. obiecuje wynagrodzenie za wszelkie informacje dotyczące Luci, licząc, że perspektywa zarobku skłoni mężczyznę do współpracy.

W pustelni atmosfera stopniowo staje się spokojniejsza. Lucia odzyskuje apetyt, a Telmo opowiada jej o pięknym zakolu rzeki otoczonym drzewami i osłoniętym od świata.

Dziewczyna proponuje wspólny spacer, pragnąc choć przez kilka godzin zapomnieć o wszystkim, co wydarzyło się na akacjowej.

Kapłan przypomina, że rodzina z pewnością jej szuka i że powinni wkrótce wrócić. Lucja odpowiada jednak, że nadal potrzebuje czasu. Podkreśla, iż nie została żoną Samuela i nie złożyła mu żadnej nieodwołalnej obietnicy.

• Jeszcze do niczego się nie zobowiązałam, ojcze. Muszę mieć kilka dni, aby zrozumieć, czego naprawdę chcę.

Telmo przyjmuje jej słowa z ulgą. Oboje postanawiają wykorzystać pozostałe chwile spokoju i udać się nad rzekę.

Tymczasem Cassilda dowiaduje się, że Felipe powierzył sprawę jej majątku zaufanemu prawnikowi, który jeszcze tego samego dnia ma przygotować odpowiednie dokumenty.

Dziewczyna powinna czuć radość, ponieważ realizacja upragnionego wyjazdu jest coraz bliższa, lecz w rzeczywistości wygląda na głęboko nieszczęśliwą.

Dostrzega to Lolita, która przychodzi porozmawiać z przyjaciółką. Kasilda początkowo udaje, że wszystko jest w porządku, lecz wkrótce nie wytrzymuje i zaczyna mówić o swoim cierpieniu.

• Nie jestem szczęśliwa, Lolito. Jestem nieszczęśliwa bardziej niż kiedykolwiek. Chciałabym znowu być dawną Kasildą, zwykłą służącą, która nie wiedziała nic o swoim pochodzeniu.

Przyznaję, że dawniej brakowało jej przede wszystkim ukochanego Martinica, ale poza tą tęsknotą była zadowolona ze swojego życia. Miała przyjaciółki, pracę i miejsce, do którego należała.

Teraz posiada majątek i odzyskaną matkę, a mimo to czuje się bardziej samotna niż kiedykolwiek wcześniej.

Lolita nie rozumie, dlaczego Kassilda chce wyjechać do nieznanej miejscowości, skoro tęskni za przyjaciółkami, za Altillo i za ciężko chorym Servandem.

• Jeżeli te pieniądze nie dają ci szczęścia, to je wyrzuć. Bądź taką Kasildą, jaką naprawdę chcesz być. Nie pozwól, żeby fortuna odebrała ci własne życie.

Te słowa głęboko poruszają dziewczynę, która po raz pierwszy tak wyraźnie uświadamia sobie, jak wiele może stracić przez decyzję podjętą w imię miłości do matki.

Tymczasem Cesareo wreszcie przyprowadza poszukiwanego woźnicę do domu Alvarez Hermoso.

Felipe i Celia natychmiast próbują ustalić, czy mężczyzna przewoził Lucę, ale szybko okazuje się, że jest pijany i ledwie rozumie zadawane pytania.

Celia pokazyje mu wizerunek kuzynki, podczas gdy Cesareo zachęca do współpracy obietnicą na piwku. Woźnica zaprzecza jednak, jakoby widział dziewczynę.

dodaje, że jego powóz jest zepsuty i od tygodnia nie pracuje. Nadzieja rodziny ponownie gaśnie.

Wszystko wskazuje na to, że odnaleziono niewłaściwego człowieka. Cesareo przeprasza za pomyłkę i wyprowadza woźnicę, a Felipe i Celia pozostają bez odpowiedzi na najważniejsze pytanie.

Gdzie jest Luccia i kto naprawdę przewiózł ją do miejsca, którego nie potrafią odnaleźć?

W domu Hidalgo nadchodzi chwila, która może ostatecznie zniszczyć więzi łączące Kasildę z rodziną, w której przez tyle lat znajdowała miłość i bezpieczeństwo.

Liberto spotyka się z prawnikiem, aby omówić przekazanie dziewczynie należnej części majątku Don Maksymiliana.

Maryja również uczestniczy w rozmowie, lecz szybko okazuje się, że jej oczekiwania są znacznie większe niż początkowo zapewniała.

Prawnik przygotował już odpowiednie dokumenty, a Liberto wyjaśnia, dlaczego Rosina i Leonor nie chciały uczestniczyć w spotkaniu.

Obie kobiety są zrozpatrzone decyzją Kassildy o wyjeździe. Dlatego pozostawiły mu prowadzenie formalności, choć ostatecznie zamierzają zaakceptować uzgodnione warunki.

Maryja zauważa jednak, że w dokumentach nie ma jednoznacznego potwierdzenia, iż Kasilda jest córką don Maksymiliana Hidalgo.

Prawnik tłumaczy, że jej pochodzenie nie zostało prawnie udowodnione. Dlatego przekazanie majątku będzie miało charakter dobrowolnej darowizny, a nie dziedziczenia.

Rodzina zdecydowała się jednak przyznać jej taką wartość majątku, jaka przypadłaby córce Don Maksymiliana. Kasilda jest wdzięczna za ten gest i zapewnia, że nie chce żadnych dodatkowych pieniędzy.

Maria natychmiast kieruje jednak rozmowę na mieszkanie wynajmowane przez Higinia. Domaga się, aby przyszłe dochody z tego lokalu również zostały zapisane na rzecz córki.

Liberto reaguje z niedowierzaniem. wyjaśnia, że wartość nieruchomości została już uwzględniona przy obliczaniu należnej kwoty.

A jeśli Kasilda zechce przejąć mieszkanie, jego cenę można odliczyć od gotówki, którą otrzyma. Maryja odrzuca te propozycje.

• Nie chcemy zmieniać obecnego najemcy. Chcemy tylko, żeby od tej chwili czynż trafiał do mojej córki.

Liberto zaczyna rozumieć, że kobieta zamierza uzyskać nie tylko pieniądze, ale również stałe źródło dochodu z nieruchomości zajmowanej przez jej wspólnika.

Kiedy przypomina, że tylko Kassilda może podejmować decyzje dotyczące własnego majątku, Maria reaguje coraz bardziej arogancko.

• Albo wpiszemy ten dochód do umowy, albo niczego nie podpiszemy.

Liberto stanowczo odmawia dokonywania jakichkolwiek zmian bez wcześniejszego porozumienia z Rosiną i Eleonor.

Spotkanie kończy się więc bez podpisania dokumentów, a Kasilda po raz kolejny zostaje wciągnięta w konflikt, którego najbardziej chciała uniknąć.

Tymczasem w pustelni Lucia i ojciec Telmo przeżywają chwile zupełnie odmienne od dramatów rozgrywających się na akacjowej. Wspólny spacer nad rzeką przynosi im upragnione odprężenie.

W pewnej chwili dochodzi jednak do zabawnego wypadku. Telmo ostrzegając Lucę przed możliwością poślizgnięcia się, sam traci równowagę i wpada do płytkiej wody.

Dziewczyna nie potrafi powstrzymać śmiechu, przypominając mu, jak stanowczo zapewniał, że należy uważać przy brzegu.

Kapłan przyznaje, że jego upadek rzeczywiście musiał wyglądać komicznie, szczególnie, że woda sięgała zaledwie kilkudziesięciu centymetrów.

Po powrocie do pustelni Telmo musi zdjąć przemoczone ubranie. jest wyraźnie zakłopotany, kiedy Lucja zostaje go w bieliźnie, lecz dziewczyna traktuje całe zdarzenie z naturalnością, zapewniając, że nie ma powodu do zawstydzenia.

Atmosfera staje się coraz bardziej swobodna. Lucia odzyskuje apetyt, a Telmo przygotowuje prosty posiłek z chleba, sera i kiełbasy.

Żadne z nich nie potrzebuje wystawnych potraw luksusów, aby cieszyć się chwilą spokoju.

Dla Luci te zwyczajne godziny są jednak czymś niezwykłym. Po raz pierwszy od dawna może zapomnieć o konwenansach, oskarżeniach dotyczących swojego pochodzenia i bolesnym rozczarowaniu Samuelem.

Tymczasem sam Aldi dociera do przeora Espineiry. Jego pojawienie się jest gwałtowne i pełne gniewu.

Samuel żąda natychmiastowej rozmowy, a kiedy Przeor poleca innemu duchownemu opuścić pomieszczenie, bez ogródek oskarża zakon Chrystusa leżącego w grobie o udział w planie przejęcia majątku markizów Walmes.

• Wiem, że ojciec Telmo działa dla was. Chcecie zmusić Lucę, żeby zrzekła się dziedzictwa.

Espineira zaprzecza, lecz Samuel nie zamierza mu wierzyć. Grozi zawiadomieniem policji i zapewnia, że posiada informacje mogące obciążyć zakon.

Przeor zachowuje jednak spokój i pyta, skąd Aldei czerpie przekonanie, że zna miejsce pobytu Telma i Luci.

Wówczas Samuel ujawnia, że dotarł do woźnicy, który przewiózł ich do opuszczonej pustelni należącej do zakonu.

Problem polega na tym, że mężczyzna jest pijakiem i nie potrafi wskazać dokładnej drogi do tego miejsca.

• To pustelnia należąca do waszego zakonu. Musi pan wiedzieć, gdzie się znajduje.

Espineira zaczyna zastanawiać się nad opisem, a po chwili dochodzi do wniosku, że może chodzić tylko o jeden konkretny budynek. Ta informacja daje Samuelowi pierwszą rzeczywistą możliwość odnalezienia dziewczyny.

W tym samym czasie Lucia i Telmo ponownie rozmawiają o tym, jak niesprawiedliwe potrafi być życie. Dziewczyna przyznaje, że nie rozumie, dlaczego ludzie tak często muszą rezygnować z pragnień, które mogłyby uczynić ich szczęśliwymi.

Zastanawia się nawet, czym zasłużyli na podobne cierpienie. Telmo prosi, aby nie obwiniała Boga za ludzkie błędy i pokusy.

Lucy patrzy na niego uważnie, po czym zadaje pytanie, które zmienia ton całej rozmowy. Czy właśnie tym dla ojca jestem pokusą?

Kapłan nie próbuje zaprzeczać własnym uczuciom. Jest pani dla mnie czymś znacznie większym niż pokusa, Lucio. Jest pani sensem mojego życia.

Po tych słowach między obojgiem zapada pełna emocji cisza. Telmo wie, że każde kolejne wyznanie oddala go od kapłańskich zobowiązań, lecz jednocześnie nie potrafi już udawać, że jego miłość jest jedynie chwilowym zauroczeniem.

Na akacjowej walka o życie serwanda wkracza w decydującą fazę. Przy jego łóżku pojawia się specjalistyczny personel, a chory ma rozpocząć przyjmowanie nowego lekarstwa.

Ramun przypomina mu, że musi przestrzegać zaleceń doktora i nie pomijać żadnej dawki. Servando jest zawstydzony ogromnymi kosztami leczenia.

Wie, że Ramun wydaje własne pieniądze, choć szanse powodzenia wciąż pozostają niepewne. Jego dobroczyńca nie zamierza jednak rozmawiać o wydatkach, ponieważ najważniejsze jest uratowanie portiera.

Wkrótce Kassilda odwiedza mieszkańców Altillo. Na jej twarzy maluje się głęboki smutek, kiedy oznajmia, że przyszła pożegnać się z przyjaciółmi.

Jutro wyjeżdżam z matką.