Gabinet lekarski w klinice położniczej.
Hancher siedzi na krześle i czeka na badanie. Miał z nią przyjść Melich, formalnie ojciec dziecka, ale odmówił, więc przyjechał cicham, bo uznał, że kobieta z ciąży nie powinna chodzić do lekarza sama.
Pielęgniarka woła Huncher do gabinetu. Huncher wstaje, patrzy na Cichana. W myślach mówi do dziecka: “Chodź poznasz tatę. On też cię dzisiaj zobaczy po raz pierwszy.”
Robi krok w stronę drzwi, a Cicha wstaje z krzesła i mówi spokojnie: “Pójdę z tobą”.
Cześć przyjaciele. Tu Robert. Startujemy z nowym tygodniem. Poniedziałek dwójka, kwadrans o 5:00 z małym hakiem Panna młoda.
I to jest odcinek, w którym dwie matki przeżywają najgorszy strach, jaki może przeżyć rodzic. Mukadder dostaje wiadomość, że w kostnicy leży ciało mężczyzny podobnego do Metina.
Asyla budzi się w domu na wzgórzu i odkrywa, że Metin zniknął. Ale jest też drugi biegun tego odcinka.
Poranek w ogrodzie mistrza Erturula, śniadanie z giejskich jajek i wielkie sprzątanie domu, które zamienia się w najsłodszą randkę Cihana i Huncher od wielu tygodni.
Zanim zaczniemy pytanie, czy sprzątaliście kiedyś dom razem z ukochaną osobą? To jest test, który przechodzi niewiele par.
Na koniec wrócę do Syly i do miejsca, w którym znalazła Metina. To jest miejsce, które w tym serialu ma szczególne znaczenie.
Gdy wytłumaczę, dlaczego moim zdaniem to, co się tam wydarzyło, może być początkiem powrotu pamięci Metina.
Jeśli to wasz pierwszy film na tym kanale, zostańcie na dłużej i dołączcie do subskrybentów.
Gdzie skończyliśmy? W sobotę Cihan zaprosił Hancher na kolację w gabinecie, żeby świętować jej rozwód. A potem oboje spędzili noc w domu mistrza Erturula, opiekując się jego żoną, tanią Alię, która opowiadała o 41 latach małżeństwa.
Syla pokazała Metinowi jedyne zdjęcie swoich rodziców i nazwała go bratem, a potem przyznała, że wykorzystuje Engina do zemsty.
Mukadder z pomocą Zekiego znalazła dom na wzgórzu, ale zastała do pustego.
Adwokatka Beren zatrudniła Gursum jako asystentkę, a Mukadder zapowiedziała sinem, że następnego dnia przychodzą saci.
Zaczynamy w nocy u pani Alie. Huncher słyszy jakieś szmery i przychodzi sprawdzić, co się dzieje.
Cicha nie śpi. Mówi, że nie może zasnąć. Potęskni za synem, że leży i myśli, gdzie teraz szpi gurur, w jakim łóżku, kto jest przy nim, że nie potrafi się położyć wygodnie, kiedy jego dziecko nocuje w ośrodku.
Hanger proponuje, żeby zamienili się miejscami, bo może mu niewygodnie, ale Cicha mówi, że nie o wyygodę chodzi.
Opowiada, że jąca chodzi codziennie karmić chłopca i zdaje mu relację, że zapytał ją czy Bea choć raz przyszła. Nie przyszła ani razu.
Chian stwierdza, że Bea postępuje z chłopcem jako obca kobieta, a nierodzona matka. To zdanie warto zapamiętać.
Cihan wypowiada je bez żadnych podejrzeń, ale trafia w samo sedno sprawy. Hancher pociesza go, że niedługo się z nim połączy.
I potem mamy tę scenę z pająkiem i dziecięcą grą, o której mówiłem w poprzednim filmie. Dwoje dorosłych ludzi śmieje się cicho w środku nocy, żeby nie obudzić starszej pani.
Rano Huncher szuka Cichana i nie może go znaleźć. Myśli, że wyjechał, a Cichahan wraca z ogrodu z koszykiem pełnym warzyw.
Mówi, że zrozumiał, dlaczego mistrz Erturul nie rezygnuje z ogrodu, że zbieranie świeżych warzyw sprawia ogromną przyjemność, że wszystko sam umył. Do tego są wiejskie jajka.
Huncher jest zachwycona. Mówi, że przygotuje śniadanie, bo pani Alie na pewno jest głodna.
Przy śniadaniu Chihan chwali jajecznicę. Hancher mówi, że jak jest wiejskie jajko, to wszystko wychodzi dobrze.
Chian zauważa, że ona tylko patrzy jak on je i każe jej też jeść. Mówi, że jeśli jedno je, a drugie patrzy, to świat się skończy i wkłada jej jedzenie do ust. Hancher się śmieje.
Wcześniej jeszcze, kiedy Chihan wraca z warzywami, Huncher widzi, że ma podwinięte rękawy. Pyta, co to ma znaczyć.
Cihan odpowiada z powagą, że przecież zapowiedział o sprzątanie. A on traktuje swoje obowiązki poważnie.
Potem w trakcie porządków Huncher dla żartu coś mu przymierza i pyta, czy mu w tym do twarzy. Chicha przygląda się i mówi, że bardzo, że nawet bardzo mu pasuje. Huncher śmieje się i każe mu trzestać.
To są małe chwile, ale tak wygląda zwyczajne szczęście, którego ci dwoje prawie nigdy nie mieli.
A potem Huncher ma pomysł. Mówi, że po śniadaniu posprzątają Don, bo mistrz Erturul wyraźnie nie daje rady, a pani Alie choruje i dodaje trochę złośliwie, że mężczyźni się na sprzątaniu nie znają.
Shikan protestuje, że mężczyźni są w tym świetni. Mówi, że Huncher zobaczy jak się sprząta nęską siłą, a potem, żeby podkreślić swoją pewność siebie pyta czy w domu jest miód.
Huncher nie rozumie a Cihan tłumaczy, że po jego sprzątaniu podłogi będą tak czyste, że będzie można rozlać na nie miód i zwizać. Huncher mówi, że jest bardzo ciekawa. Umowa stoi.
W domu Cemila poranek wygląda zupełnie inaczej. Deria szykuje Emira do szkoły i pakuje kanapki. Jedną daje synowi, drugą Cemilowi.
Cemil mówi, że zje wróci. Deria pyta, czy po odprowadzeniu Emira nie pójdzie do pracy.
Cemil przytakuje z przesadnym entuzjazmem, że oczywiście odprowadzi Emira i pójdzie do pracy. Bardzo logiczne.
A kiedy tylko drzwi się zamykają, Cemil mówi do siebie, że w takim razie zrobi porządki. Amir jeszcze strogu ostrzega go, żeby się nie starzył, bo Cemil wciąż jest przekonany, że Deria tylko udaje, że pozwala mu pracować w salonie, a naprawdę sprawdza, czy złamie słowo. Woli więc zostać w domu i nie ryzykować.
Przenosimy się do biura adwokatki Beren. Beren przychodzi rano i znajduje Gursum śpiącą na krześle.
Okazuje się, że Gursum spędziła noc w biurze, bo po wyrzuceniu z domu Bey nie miała gdzie się podziać. Beren nie robi jej wyrzutów. Wręcz przeciwnie.
Zaczyna ją wypytywać o Bzę, czy zawsze była taka dyspotyczna, taka niegrzeczna. Gursum mówi, że Beza ma ostry charakter, że podnosi głos, gdy cokolwiek dzieje się wbrew jej woli, że jest skąpa, że zostawiła ją bez grosza.
Beren daje Gursum kopertę z pieniędzmi. Mówi, że to na mieszkanie, że pierwszy czynszapłaci ona. Gursum nie wie jak dziękować.
Beren dodaje, że nie pozwoli, żeby jej asystentka spała po kątach biura. Gursum mówi, że Beren choć wygląda na twardą, ma serce miękkie jak bawełna. że bejza jest zupełnie inna, że jeśli nie ma w tym interesu, nie da nikomu nawet okruszka.
Mówi, że Beren jest dla niej jak lekarstwo, że przy niej pierwszy raz od dawna czuje się traktowana jak człowiek.
A kiedy wychodzi, Beren mówi do siebie, że wkrótce Gursum wyleje z siebie wszystko, co wie obejdzie.
W tym samym czasie dzwoni Bea, pyta co z umową. Beren mówi, że przygotowuje, że robi bardzo precyzyjne obliczenia dla dobra ich obu i że zatrudniła bardzo pracowitą asystentkę.
Daj zakaże jej się pospieszyć. Beren odkładając słuchawkę ma nadzieję, że Bea nie dowie się, że ta asystentka to jej była służąca.
Później Beren wysyła Gursim z ważną teczką do biura innego adwokata. Mówi, że to bardzo ważne dokumenty, których nie może oddać kurierowi, że jeśli ktoś zapyta kim jest, ma powiedzieć, że jest asystentką Beren. Daje jej pieniądze na taksówkę. Mówi, żeby nie tłukła się minibusami.
Gsum jest wzruszona do łez. Mówi, że po tylu latach poniżania dopiero teraz ktoś traktuje ją jak człowieka.
Beren odpowiada, że to ona ma szczęście, bo w dzisiejszych czasach trudno znaleźć tak pracowitą i godną zaufania osobę.
A kiedy Gursum wychodzi, Beren mówi do siebie, że Gursum powoli dochodzi do właściwej temperatury, jak ciasto, które trzeba wyrobić, zanim się nie upiecze.
Teraz dom na wzgórzu. Syla wraca z miasta. Wcześniej rano wyszła od Engina, mówiąc mu, że idzie na spacer.
Engin zatrzymał ją w drzwiach. Zapytał, dokąd ucieka bez słowa, skoro przecież się pogodzili.
Syla wyjaśniła, że chce się tylko przejść, pooglądać wystawy sklepów, że odkąd nagle straciła pracę, czuje pustkę i potrzebuje oderwać myśli.
Engin poprosił, żeby na siebie uważała i nie wracała późno, a że chce ją zastać w domu, kiedy wróci.
Wchodzi do domu i woła: “Abi, nikt nie odpowiada. Metina nie ma.” Syla wpada w panikę. Biega po pokojach, wybiega na zewnątrz, wyrzuca sobie, że zostawiła do samego, że jest głupia.
zastanawia się, gdzie mógł pójść i nagle przychodzi jej do głowy jedno miejsce. Mówi do siebie: “Może poszedł tam, oby tam poszedł”.
W rezydencji przychodzą staci, pani Nermin z siostrą. Mówią, że Swadka Sani je bardzo chwaliła synową, że Sinem jest kobietą, która umie się zachować.
Mukadder przyjmuje je z honorami. Sinem musi podać kawę. Au jest oburzona. Pyta Sinem, czemu w ogóle się pokazała gościom? Czemu nie odmówiła?
Sinem mówi, że nie miała wyjścia, że ktoś za jej plecami zapędził ją z kozi róg. Mukadder woła ją, żeby usiadła z gośćmi. Sinem siada z kamienną twarzą.
U pani Alie trwa wielkie sprzątanie. I tu mamy jedną z najzabawniejszych zen tygodnia. Hancher daje ci Hanowi zadanie.
On ma wycierać kurze, ona myć. Potem przechodzą do podłóg. Huncher instruuje go, żeby wycierał dokładnie kąty, bo zostaną plamy.
Chian pyta, gdzie są te plamy? Hancher mówi, że trzeba mocno dociskać, że mężczyźni ciągle mówią o męskiej sile, a nie wiedzą o ukrytej sile kobiet.
Cichan pyta, co to za ukryta siła, a Huncher mówi, że to te starsze panie, które na ulicy nie mogą się schylić, a raz w tygodniu w dzień sprzątania przewracają cały dom do góry nogami.
Teraz chwila śmiechu. Cihan deolu, dziedzic jednej z najbogatszych rodzin w Stambule, lezes firmy, człowiek, który ma w domu kucharki i służące, klęczy na podłodze w domu starszego rzemieślnika i wyciera kąty, bo Huncher powiedziała, że inaczej zostaną plamy.
z podwiniętymi rękawami, z mokrą ścierką, z wyrazem twarzy kogoś, kto właśnie odkrył nowy świat. Gdyby mu Kadder to zobaczyła, chyba by zemdlała, a gdyby zobaczyli to jego pracownicy, pewnie przestaliby się go bać na zawsze.
Ja natomiast pomyślałem, że to najpiękniejsza scena miłosna od wielu tygodni. Bo prawdziwa miłość to nie kolacja przy świecach. To ktoś, kto bez szemlania wyciera z tobą podłogę.
W salonie Jonki nie ma cymila. Klientki czekają. Jonca dzwoni do Derryi i grozi, że jeśli Cemil nie przyjdzie, to bardzo się pokłócą.
Deria dzwoni do Cemila, a Cemil wyjaśnia, że nie poszedł do pracy, bo myślał, że ona go testuje, że bał się, że jeśli pójdzie, ona go zabije. Deria mówi, że jeśli nie pójdzie, to dopiero wtedy go zabije.
Cemil biegnie do salonu, ale zanim do tego dochodzi, Deria ma jeszcze swoją chwilę triumfu. Siedzi z koleżankami i liczy.
Jeśli każdego dnia przyjdzie do salonu 10 klientek, Cemil będzie miał bardzo dobrą pensję, a do tego napiwki. Koleżanki chwalą jej stryt, że nie płaci czynszu, nie płaci za pracowników, nie płaci za materiały, a wszystkie pieniądze trafią prosto do jej kieszeni.
Deria kiwa głową z dumą i w tym momencie dzwoni jąca z pretensjami, że klientki czekają, a Cemila nie ma.
Deria po rozmowie mówi, że Cemil zawsze robi odwrotnie. Każesz mu iść. Nie idzie. Każesz zostać. Wychodzi.
Teraz scena, która mrozi krew. Zeki dzwoni do Mukadder. Zaczyna od tego, że brak mu słów, że do jednego ze szpitali przywieziono ciało niezidentyfikowanego mężczyzny, że pasuje do opisu Metina.
Mukadder blednie, natychmiast jedzie do szpitala. Zeki mówi, że ma znajomego w kostnicy, który pozwoli im wejść bez zwracania uwagi.
Mukadder każe mu czekać na zewnątrz i wchodzi sama. Zanim zobaczy ciało, modli się, mówi, że to jest kolejna próba, jaką zsyła jej Bóg.
Błaga, żeby nie doświadczał jej bólem stracie dziecka, a potem patrzy. I to nie jest Metin.
Mukadder wychodzi roztrzęsiona. Mówi, że dziękuje Bogu, że bardzo się bała.
Zeki mówi, że to nie był on, ale kiedyś może być, że Metin w takim stanie na ulicy sam sobie długo nie poradzi.
Mukadder mówi, żeby przestał wymyślać wymówki i go znalazł. Zeki tłumaczył, że gdyby Metin był sam, już dawna by go znalazł, ale tym razem ktoś mu pomaga i go ukrywa.
Mukadder rozkazuje mu odszukać te drze pomocnika i przyprowadzi jej syna całego i zdrowego.
A potem już w samochodzie Mukadder przyznaje, że kiedy szła do tej zimnej sali, umierała i rodziła się na nowo, że drugi raz by tego nie zniosła.
Wracamy do Syly. Syla biegnie w miejsce, o którym pomyślała i znajduje Metina. Stoi na skraju urwiska.
To jest miejsce, w którym wiele lat temu miał wypadek. Miejsce, przez które rodzina uznała go za zmarłego.
Syla błaga go, żeby się odwrócił, żeby do niej wrócił. Mówi, że wie, że to jest jego urwisko, że tu miał wypadek, ale przecież nie umarł.
Może nie umarł dla niej? Może żyje dla niej? Prosi, żeby jej nie zostawiał, żeby ich nie zostawiał.
W końcu Metin się odwraca. Syla go obejmuje i prowadzi do domu. Mówi, że wszystko przeżyją razem.
U pani Alie wraca mistrz Arturul. Dzwonił, ale nikt nie odbierał, bo sprzątali.
Widzi czysty dom i jest wzruszony. Mówi, że wnuki już jest w domu, że wszystko dobrze, że po nelkozie mały od razu zaczął psocić, więc wiadomo, że wraca do siebie.
Hanel i Cihan tłumaczą się, że nie słyszeli telefonu, bo sprzątali. Cihan żartuje, że właśnie dlatego nie słyszeli, bo inaczej na pewno by odebrali.
Mistrz Erturul mówi, że niepotrzebnie się trudzili, że i tak oderwał ich od pracy. A kiedy rozgląda się po lśniących pokojach, mówi, że Hancher i Chihan razem zrobili z tego domu znowu gniazdo.
Że od czasu, kiedy jego żona była na nogach, nie widział tu takiego porządku. Dziękuję im z całego serca i opowiada coś bardzo prostego, ale pięknego, że kiedy pani Alie chodziła jeszcze po domu, po powrocie z pracy czuł zapach prania zmieszany z zapachem obiadu, że dom pachniał gniazdem, że od dawna już tego nie czuł, a teraz dwoje młodych ludzi ramię w ramię zrobiło z tego miejsca znowu dom.
Huncher proponuje, że coś mu przygotuje do jedzenia. Mistrz mówi, że nie jest głodny. Pyta tylko czy żona coś zjadła.
Huncher mówi, że zjadła, ale cały czas patrzyła na drzwi, czekała na niego. Erturur idzie do niej, żeby przekazać wiadomość o wnuku, a Cihan wraca do zawieszania firanek, które zostawił w połowie.
W czasie sprzątania Huncher się poślizgnęła. Cichahan łapie ją w ostatniej chwili. Pyta czy wszystko w porządku.
Huncher mówi, że noga jej się pośliznęła. Sianny nie puszcza jej od razu. Przez chwilę stoją tak blisko, że oboje zapominają o ścierkach i wiadrach.
To jest drobny moment, ale przypomina nam, że Huncher jest w ciąży i że każdy upadek może być niebezpieczny.
I wtedy dzwoni telefon klinica Hancher miała dziś wizytę kontrolną, ale zapomniała przez telefon od mistrza Erturula.
Okazuje się, że ktoś odwołał wizytę i mogą przyjąć ją za godzinę. Huncher się zgadza.
Wcześniej Cihan zapytał ją jakie ma plany na resztę dnia, bo on w firmie właściwie nie ma nic pilnego.
Huncher przyznała, że ona też nie ma żadnych planów, że chciałaby po prostu oderwać myśli. Nie zdążyli niczego wymyślić, bo właśnie wtedy zadzwoniła klinika.
Cihan pyta, czy Melich z nią pójdzie. Mówi, że rozumie, że się rozwiedli, ale przecież nie porzuci dziecka. Każe jej do niego zadzwonić.
Mówi, że gdyby to był on, bardzo by się obraził, gdyby mu nie powiedziano. Huncher dzwoni do Melicha, mówi, że dziecko ma dziś badanie i że jest z nią Chihan.
A Melich, który wszystko rozumie, uznaje, że skoro tak, to niech idzie na wizytę, że czas, żeby dziecko poznało ojca.
Huncher rozłącza się i mówi Cichanowi, że Melich nie może przyjść. Cihan oświadcza, że skoro tak, to ona nie pójdzie sama. On ją zawiezie.
domu na wzgórzu Metin budzi się w łóżku Syla jest przy nim mówi, że jest w domu, bezpieczny prosi, żeby więcej tak nie robił.
Proponuje mu gorącą zupę. I wtedy Metin mówi jedno słowo: “Mama pyta, czy przyszła mama. Syla zamiera, pyta, czy ją widział, czy była tutaj i rozumie, że Mukadder znalazła ten don, że Metin uciekł, bo zobaczył matkę.
Mówi, że muszą natychmiast stąd uciekać, że raz mieli szczęście, ale następnym razem może go nie być.
W rezydencji Mukadder dostaje telefon od pani Nermin. Saci chcą przyjść jeszcze raz, tym razem z synem.
Mukadder przyjmuje zaproszenie, a potem wzdycha, że jakby Metina było mało, to jeszcze sinem jest dla niej utapieniem i od razu idzie do kuchni wydawać polecenia.
Każe Helal przygotować na wieczór bakłażany faszerowane mięsem, dołożyć gołąbki w liściach winogron z poprzedniego dnia i upiec jeszcze ciasto oraz derek.
Helal pyta, czy będą goście. Mukadder mówi, że nie, że po prostu ma ochotę.
Sam aju, która pomaga nakrywać, pyta po co tyle ciasta i bków, skoro Mukadder zje najwyżej kawałek i do kuchni wpada małam minęy po ciasteczka.
W klinice Huncher zastanawia się, czy poprosić Tiicha Hana, żeby wszedł z nią do gabinetu.
Myśli, że może przekroczyłaby granicę, że może on powie, że to nie jego sprawa, a z drugiej strony nie chce go zostawiać na korytarzu.
Wtedy pielęgniarka woła ją do środka. Huncher patrzy na Cihana.
I Zmyślak mówi do dziecka, że zaraz pozna tatę. Wcześniej w poczekalni mówi do niego jeszcze coś, co łamie serce, że jego tata jest właśnie takim człowiekiem, że nawet nie wiedząc, że to jego dziecko, nie potrafił zostawić ich samych, że jest sumienny i ma miękkie serce, że zaraz ją poznają, że ona nic takiego nie planowała, ale wyszło jak cud i że jest tak podekscytowana, że nie może usiedzieć.
A Cicha wstaje i mówi, że pójdzie z nią.
Obiecałem wrócić do Silii Urwiska. Metin, którego mózg odlak jest zamlony, który nie pamięta kim jest, ucieka z domu i idzie sam w jedno konkretne miejsce na Urwisko, gdzie wiele lat temu wydarzył się wypadek, po którym wszyscy uznali go za zmarłego.
Zauważcie, co to oznacza. Metin nie pamięta imienia brata. Nie poznaje żony ani córki, ale jego nogi pamiętają drogę na urwisko.
Wygląda na to, że coś w nim się budzi. Jakiś fragment pamięci, który ciągnie go w miejsce, gdzie jego życie się zatrzymało.
A kiedy w domu na wzgórzu zobaczył matkę, uciekł właśnie tam do miejsca swojej traumy. Moim zdaniem to jest bardzo ważny sygnał.
Metin zaczyna sobie przypominać i to co przypomni sobie najpierw może dotyczyć tamtej nocy na urwisku. A to oznacza, że wkrótce możemy się dowiedzieć co naprawdę się tam stało i jaką rolę odegrała w tym Mukadder.
Bo przecież Syla od początku mówi, że to Mukadder odebrała Metinowi życie.
Zanim przejdę do swoich myśli, chcę jeszcze zatrzymać się przy kilku drobnych scenach, które łatwo przeoczyć, a które moim zdaniem są bardzo ważne dla tego odcinka.
Pierwsza to rozmowa Huncher z samą sobą w poczekalni kliniki. Huncher waha się, czy poprosić Ci Hana, żeby wszedł z nią do gabinetu. Zastanawia się, czy nie przekroczy granicy, czy on nie powie, że to nie jego sprawa. To jest bardzo smutne, bo widzimy kobietę, która nosi dziecko mężczyzny siedzącego obok niej, a boi się go poprosić, żeby zobaczył to dziecko na ekranie. Cała ta sytuacja jest absurdalna, ale też bardzo ludzka. Kłamstwo, nawet to najszlachetniejsze, w pewnym momencie zaczyna rządzić życiem tego, kto je wypowiedział.
Druga scena tosinem przy stole ze statami nie mówi prawie nic. Podaje kawę, siada, patrzy w podłogę. Pani Nermin i jej siostra oglądają ją z zainteresowaniem, chwalą, pytają o różne rzeczy. Mukadder odpowiada za nią i widać, że dla Mukadder to jest nie tyle sfatanie, ile pokaz władzy. Moim zdaniem Mukadder chce, żeby Sinem poczuła, kto w tym domu decyduje i żeby zrozumiała, że ucieczka z Melichem nie wchodzi w grę.
Trzecia scena to Mała Minę, która przychodzi do kuchni po ciasteczka. Fadime nazywa ją potworem ciasteczkowym, a Mukadder wygania ją do pokoju. To jest drobny moment, ale przypomina, że w tym wszystkim jest dziecko. Minę nie wie, że jej ojciec żyje. Nie wie, że jej matka jest zakochana. Nie wie, że babcia szuka dla mamy nowego męża. A wszystkie te dorosłe decyzje dotyczą przede wszystkim jej przyszłości.
Czwarta scena to Engin i Syla rano. Kiedy Syla wychodzi z domu mówiąc, że idzie na spacer, Engin prosi ją, żeby nie wychodziła tak bez słowa. Mówi, że przecież się pogodzili. Syla obiecuje, że wróci i Engin niej wierzy. Nie wie, że ona idzie prosto do domu na wzgórzu, do brata, którego ukrywa. To jest bolesne, bo engin, zawodowy trawnik, który na co dzień tropi kłamstwa, nie widzi ich u kobiety, którą kocha.
Piąta scena to Metin w łóżku, kiedy pyta o matkę. Jedno słowo. Mama to pierwsze słowo, które od dawna wypowiada sam z siebie i to słowo dotyczy mu Kadder. Moim zdaniem to jest bardzo ważne. Metin może nie pamiętać wielu rzeczy, ale pamięta matkę. Jej widok wywołał w nim tak silną reakcję, że uciekł na urwisko. Co takiego zrobiła mu Mukadder, że jej widok budzi w nim taki strach albo taką rozpacz? Myślę, że odpowiedź na to pytanie będzie jednym z najważniejszych zwrotów tej historii.
Okiem Roberta. Oo, co mi zostało w głowie.
Pierwsza dotyczyna i sprzątania. Wiem, że to zabawne, ale kryje się w tym głębszą myśl. Cihan przez cały serial żył w świecie, w którym inni robili za niego wszystko. U pani Alie po raz pierwszy robi coś własnymi rękami dla kogoś, kto niczego od niego nie chce i widać, że mu się to podoba. Składę. Moim zdaniem Huncher pokazuje mu inny świat. Świat z którym liczą się proste rzeczy.
Druga dotyczy mu kadder w kostnicy. To jest jedna z najmocniejszych scen tej postaci. Kobieta, która zawsze jest twarda, zimna, kontrolująca, modli się przed drzwiami kostnicy, jak każda przerażona matka. Moim zdaniem ta scena przypomina nam, że Mukadder mimo wszystkich swoich grzechów kocha swoje dzieci na swój pokrętny sposób.
Trzecia to Gursum i Beren. Beren gra bardzo spytnie. Daje Gursum pieniądze, miejsce do spania, poczucie godności i wypytuje obejzę. Moim zdaniem Gulsum jeszcze nie rozumie, że jest źródłem informacji, ale kiedy zrozumie będzie musiała zdecydować komu jest lojalna.
Czwarta dotyczy i sfatów. Shinem siedzi przy stole z kamienną twarzą i podaje kawę obcym ludziom, którzy oglądają ją jak towar. To jest upokarzający. A Mukadder robi to celowo. Moim zdaniem to jest kara za romans z Melichem, o którym Mukadder już wie, choć nie mówi tego głośno.
I piąta. Melich i jego słowa przez telefon. Czas, żeby dziecko poznało ojca. Melich mógł przyjść na badanie, ale celowo odmówił, żeby Chihan poszedł z Huncher. Moim zdaniem Melich jest jednym z najbardziej szlachetnych bohaterów tego serialu. Robi wszystko, żeby prawda wyszła na jaw, ale nie zdradza tajemnicy Huncher.
Szósta myśl dotyczy Chichana i jego słowa w nocy. Mówi, że Bea zachowuje się tak, jakby nie była matką Gurura. Ani razu nie odwiedziła chłopca w ośrodku. Chihan uważa to za okucieństwo, ale my, którzy oglądamy ten serial uważnie, wiemy, że to zdanie może być prawdziwsze niż Chihan przypuszcza. Moim zdaniem scenarzyści specjalnie włożyli mu je w usta, żeby przygotować nas na chwilę, w której prawda o pochodzeniu chłopca wejdzie na jaw.
Siódma i ostatnia o mistrzu Erturulu. Ten człowiek pojawia się w serialu na krótko, ale zostawia ślad. Kiedy mówi, że Cihan i Huncher zrobili z jego domu znowu gniazdo, mówi coś, czego oni sami nie potrafią sobie powiedzieć, że razem tworzą dom. Moim zdaniem to jest najpiękniejsze błogosławieństwo, jakie mogli dostać i to od człowieka, który wie, co znaczy 41 lat miłości.
Pytanie na dziś. Czy waszym zdaniem najlepszym miejscem na wyznanie byłby właśnie gabinet lekarski przy aparacie do badania? Napiszcie w gabinecie albo później. Ja uważam, że lepszego momentu nie będzie.
Jutro zobaczymy, co Cihan zobaczy na ekranie aparatu i czy Hancher znajdzie odwagę, żeby mu wszystko powiedzieć. Cyla będzie musiała szybko znaleźć nową kryjówkę dla Metina. Staci przyjdą do rezydencji z synem, a Gurson pojedzie z ważną teczką do biura adwokata, nie wiedząc do kogo naprawdę ją wysłano.
Na pożegnanie życzę wam kogoś, kto przyjdzie z nami do lekarza, nawet jeśli nikt go o to nie prosił. Do jutra przyjaciele.
