Hancer rozumie, że nie wygra z jej bólem siłą, dlatego zmienia ton: nie naciska, nie krzyczy. Prosi tylko o jedno – żeby Sila oddała jej broń. Ale dla Sili ta broń to niezwykły przedmiot: to pamiątka po dziadku, jedyna rzecz, której tamten oszust nie zdołał jej odebrać. Hancer znajduje więc inny sposób – mówi, że od tej chwili Sila nie zostanie sama ani na chwilę. Gdzie pójdzie Hancer, tam pójdzie i ona. Sila buntuje się, śmieje nerwowo, pyta, czy teraz będzie noszona wszędzie jak koszyk. Hancer odpowiada bez wahania:
— Jeśli będzie trzeba, to tak. Nie pozwolę ci zniszczyć życia na moich oczach.
To nie jest już zwykła troska – to desperacka próba uratowania dziewczyny, która stoi jedną nogą nad przepaścią. Później Hancer opowiada Melihowi, co się stało: mówi, że Sila zakochała się w oszuście, który zabrał jej wszystko i zniknął. Melih natychmiast rozumie, dlaczego dziewczyna nosi w sobie taki gniew; wścieka się na mężczyzn, którzy niszczą życie młodym kobietom i potem odchodzą bez kary. Ale Hancer prosi go, żeby nie podsycał jej zemsty – z trudem wymusiła na Sili obietnicę, że nie dotknie już broni, tylko że obietnice składane w bólu bywają bardzo kruche.
Intrygi w biurze i prawdziwa cena pomocy Cihana
Następnego ranka w domu atmosfera jest napięta: ktoś wychodzi bez słowa, ktoś próbuje udawać spokój, ktoś inny czuje, że każdy patrzy mu na ręce. Hancer zabiera Silę ze sobą do firmy. Dziewczyna nie chce iść – mówi, że będzie przeszkadzać, że Hancer ma pracę, że ona nie ma tam czego szukać. Ale Hancer nie zostawia jej wyboru; tłumaczy, że w biurze jest bałagan po remoncie, że trzeba uporządkować dokumenty, telefony, listy darczyńców.
— Potrzebuję pomocy — mówi. Tak naprawdę potrzebuje mieć Silę na oku.
Kiedy wchodzą do budynku, Sila widzi wielką firmę Cihana i od razu czuje, że znalazła się w świecie, który do niej nie pasuje: wszystko jest ogromne, eleganckie, zimne, jakby za tymi ścianami ludzie ukrywali więcej tajemnic niż prawdy. Hancer pracuje tymczasowo w gabinecie Cihana, bo jej własne biuro jest w remoncie. Sila od razu zauważa absurd tej sytuacji – pyta, jak Hancer może siedzieć w jednym pokoju z byłym mężem. Przecież Cihan nie ukrywa, że chce ją zmęczyć, zniechęcić, wypchnąć z fundacji.
I właśnie wtedy pojawia się kolejny element tej układanki: nowy kierowca Cihana, Yiğit. Dla innych to tylko pracownik, dla Cihana ktoś znacznie ważniejszy. Gdy Beyza próbuje rzucić kąśliwą uwagę, Cihan szybko ją ucisza – mówi jasno, że Yiğit nie jest zwykłym kierowcą, lecz człowiekiem powierzonym mu przez przyjaciela, którego traktował jak brata. A potem Cihan wbija Beyzie słowa prosto w serce: przypomina jej, że jeśli chodzi o zdradę, to on już wiele widział – wszyscy wokół potrafili wbić mu nóż w plecy, nawet jej ojciec.
W tym samym czasie Sinem zaczyna krążyć wokół sekretów Hancer. Szuka czegoś w pokoju Cihana – próbuje sprawdzić, czy Mine mówiła prawdę. Podejrzewa, że Hancer ukrywa coś więcej. Beyza ją przyłapuje i od razu wyczuwa kłamstwo. Sinem próbuje się tłumaczyć, ale jej nerwy zdradzają ją szybciej niż słowa.
Tymczasem Cihan zaprasza Hancer na rozmowę nie do gabinetu, ale do stołówki. Przygotował śniadanie i mówi, że chce rozmawiać o fundacji. Hancer jest ostrożna – wie, że z Cihanem nic nie jest proste. Ale kiedy słyszy, że Cihan zamierza pokryć stypendia i najważniejsze płatności fundacji, na chwilę miękknie; dziękuje mu szczerze, bo wie, że fundacja może dzięki temu przetrwać. Ale Cihan nie byłby Cihanem, gdyby za pomocą nie krył warunku – mówi, że trzeba zorganizować wieczór charytatywny. On pokryje koszty, udostępni przestrzeń firmy, zaprosi swoich ludzi i wykorzysta swoje kontakty. Hancer ma pracować, przekonać darczyńców i udowodnić, że naprawdę zależy jej na fundacji.
Wszystko brzmi pięknie aż do chwili, gdy Cihan odsłania prawdziwą cenę:
— Chcę, żebyś podczas wieczoru darowizn publicznie, na oczach wszystkich, przekazała fundacji cały swój majątek: dom, udziały, wszystko, co posiadasz.
Hancer milknie. Cihan patrzy na nią chłodno, jakby sprawdzał, ile jest warta jej deklarowana ofiarność; pyta, czy jest gotowa na takie poświęcenie, czy naprawdę chce ratować fundację, czy tylko dobrze wyglądać w oczach innych. Hancer wie, że to pułapka: Cihan nie tylko chce pomóc fundacji, on chce ją wystawić na próbę, upokorzyć, zmusić do oddania wszystkiego, co może być jej zabezpieczeniem. A jednak Hancer nie odmawia – mówi, że musi zapytać o zgodę kogoś innego. Cihan natychmiast podejrzewa Meliha; myśli, że chodzi o męża, o rodzinę, o kogoś, kto może mieć prawo głosu. Ale Hancer mówi tajemniczo:
— To ktoś bardzo bliski tobie i jednocześnie bardzo daleki.
Te słowa trafiają w Cihana jak cichy cios, bo on jeszcze nie wie, że w tej historii jest sekret, który może zmienić wszystko: sekret dziecka, sekret krwi. Sekret, którego Hancer boi się ujawnić, ale którego dłużej nie da się ukrywać.
Awantura przed firmą i mała wojna Beyzy z Sinem
I właśnie wtedy rozmowę przerywa nagłe zamieszanie. Ktoś przybiega z wiadomością, że Sila wywołała awanturę przed budynkiem. Hancer wzrywa się z miejsca, bo dziewczyna, którą próbowała ocalić przed zemstą, właśnie znów stanęła o krok od tragedii.
Przed firmą Cihana wybucha chaos. Sila, kierowana ślepym gniewem, rzuca się na obcego mężczyznę, bo przez krótką chwilę jest przekonana, że to właśnie ten oszust, który odebrał jej wszystko. Nie myśli, nie analizuje – widzi tylko cień człowieka, którego nienawidzi, i reaguje tak, jak od dawna chciało zareagować jej zranione serce. Mężczyzna jest wściekły: krzyczy, grozi policją, domaga się sprawiedliwości. Hancer próbuje go uspokoić, tłumaczy, że doszło do pomyłki, że Sila jest w trudnym stanie, że to wszystko nie powinno się wydarzyć. Ale sytuacja robi się coraz bardziej niebezpieczna, bo całe zamieszanie dzieje się przed firmą Cihana i właśnie to najbardziej doprowadza go do furii. Cihan patrzy na Silę jak na problem, który wszedł prosto w jego życie i firmę bez pytania. Dla niego to nie jest już prywatny ból jakiejś dziewczyny – to skandal pod drzwiami jego przedsiębiorstwa. To ryzyko, to hańba, to kolejny dowód, że Hancer sprowadza do jego świata ludzi, których nie potrafi kontrolować.
Engin jako prawnik stara się ratować sytuację: przeprasza poszkodowanego mężczyznę, uspokaja go i w desperacji mówi, że dziewczyna jest trochę niestabilna. Sila od razu wybucha, bo nie pozwala nikomu robić z siebie chorej – jest dumna, uparta i przekonana, że jej gniew ma sens. Ale Engin nie ma czasu na delikatność: musi zatrzymać policję, zanim ta sprawa wymknie się spod kontroli. Hancer ciągnie Silę do środka. Jej twarz pokazuje jedno – strach, bo teraz już rozumie, że sama obietnica nic nie znaczy. Sila nadal jest gotowa skrzywdzić człowieka, którego szuka, a jeśli pomyliła się raz, może pomylić się drugi raz. Tylko że następna pomyłka może skończyć się krwią.
W tym samym czasie gdzieś obok własną grę prowadzi Sinem. Próbuje ukryć, że była w domu Hancer i czegoś tam szukała. Beyza nie daje się jednak oszukać: widzi jej nerwy, słyszy naciągane tłumaczenia i od razu wie, że za tą wizytą stoi coś więcej niż zgubiona spinka Mine. Sinem plącze się w kłamstwach – mówi, że Mine mogła zostawić tam swoją rzecz, że tylko chciała sprawdzić. Ale Beyza śmieje się z tego chłodno, bo tak słabe kłamstwo obraża nawet jej inteligencję. Naciska coraz mocniej, chce wiedzieć, co Sinem zobaczyła, co znalazła, czego tak bardzo nie chce powiedzieć. Asystentka zamiast odpowiedzi rzuca tylko tajemnicze zdanie:
— Nie mogę powiedzieć, idź i sama zobacz.
Beyza rozumie, że w domu Hancer znajduje się coś ważnego – coś, co może zmienić układ sił, coś, co być może potwierdza słowa Mine. Ale ta wojna kobiet dopiero się zaczyna. Beyza posuwa się dalej: kiedy dopada Sinem pod drzwiami, nie pozwala jej odejść tak łatwo. Grozi, że powie Cihanowi o jej wizycie w domu Hancer. Sinem, przyparta do ściany, coraz bardziej traci panowanie nad sobą. W końcu sytuacja robi się tak absurdalna i napięta, że Beyza zamyka ją w pułapce, jakby chciała powiedzieć: „Skoro ty złapałaś mnie, ja złapię ciebie”. To już nie są zwykłe kobiece docinki – to mała wojna o sekrety, które mogą rozsadzić rodzinę od środka.
Ostre starcie Cihana z Hancer i nieoczekiwany gest Engina
Tymczasem Cihan żąda wyjaśnień od Hancer. Nie chce, żeby Sila była przy rozmowie, ale Hancer stanowczo odmawia – mówi, że dziewczyna nie może zostać sama. Cihan nie kryje złości; przypomina, że Sila rzuciła w człowieka uliczną zaporą i prawie go zraniła, i to przed jego firmą. Hancer próbuje bronić Sili: tłumaczy, że ta dziewczyna przechodzi przez piekło, że pomyliła mężczyznę z człowiekiem, który ją oszukał, że straciła nad sobą kontrolę. Ale Cihan widzi w tym coś znacznie ciemniejszego – dla niego Sila to zagadka: najpierw rzuciła się pod samochód, potem zniknęła ze szpitala, potem pojawiła się nocą przed domem, a teraz prawie doprowadziła do tragedii. Patrzy na nią i pyta ostro:
— Kim ty właściwie jesteś? Czego szukasz? O co ci chodzi?
Sila milczy, ale jej milczenie jest głośniejsze niż krzyk. Hancer każe sekretarce odprowadzić ją do pokoju Engina; musi zostać sam na sam z Cihanem, bo czuje, że ta rozmowa jest już nie tylko o Sili. Patrzy na Cihana i mówi coś, co trafia głęboko – że tak naprawdę nigdy go nie poznała; że mimo małżeństwa nadal nie wie, czy jest człowiekiem czułym, czy w jego sercu jest miłość, czy tylko nienawiść, czy jego sprawiedliwość ma jakieś zasady, czy zależy wyłącznie od tego, kogo akurat chce ukarać. Cihan odpowiada chłodno, że jest taki, jakim go widać, ale Hancer nie odpuszcza – wspomina Yiğita, nowego kierowcę, człowieka, któremu Cihan okazał zaufanie i opiekę, i mówi, że przez chwilę zobaczyła w nim dawnego mężczyznę, tego, którego kiedyś kochała. To jedno zdanie zmienia powietrze między nimi, bo choć oboje udają, że wszystko już spłonęło, popiół nadal jest gorący. Jednak Cihan szybko wraca do gniewu: nie chce słuchać o przeszłości. Widzi przed sobą Hancer, która sprowadza kłopoty, broni obcych ludzi i jeszcze próbuje pouczać go o sumieniu. A Hancer widzi mężczyznę, który pozwolił, by nienawiść była silniejsza od litości.
W pokoju Engina Sila również nie zamierza się uspokoić. Engin mówi jej, że gdyby mocniej uderzyła tamtego człowieka, mogła naprawdę rozbić mu głowę. Ale Sila odpowiada tak, że nawet Engin na moment traci cierpliwość – przyznaje, że gdyby to był ten właściwy mężczyzna, nie cofnęłaby się:
— Strzeliłabym mu prosto w czoło.
To już nie jest żal – to deklaracja wojny. Kiedy Hancer słyszy te słowa, przestaje ukrywać prawdę: mówi Cihanowi i Enginowi, że Silę oszukał mężczyzna, którego teraz chce odnaleźć, że w jej pokoju znaleźli broń, że próbowała ją zatrzymać, ale sytuacja wymknęła się spod kontroli. Engin reaguje brutalnie szczerze – mówi Sili, że za zaplanowane zabójstwo grozi jej dożywocie, że może spędzić całe życie w więzieniu, że jeśli stanie twarzą w twarz z tym człowiekiem, on też może ją skrzywdzić, zanim ona zdąży zrobić cokolwiek. Ale Sila jest jak kamień; mówi tylko, że już zaciemniła sobie oczy i nie zostawi tej krzywdy bez odpowiedzi. Hancer jest wyczerpana. Wie, że Cihan nie chce Sili w firmie, a jeśli dowie się o wszystkim więcej, nie będzie chciał jej też w domu. Nie wie, jak ją chronić, nie wie, jak ją zatrzymać, nie wie, jak ocalić dziewczynę przed nią samą.
I wtedy Engin mówi coś, czego nikt się nie spodziewa:
— Ona zostanie ze mną.
Sila protestuje natychmiast:
— Nie potrzebuję strażnika, nie chcę mieszkać u obcego mężczyzny.
Ale Engin tłumaczy spokojnie, że jako prawnik może pomóc odnaleźć oszusta, odzyskać pieniądze i przede wszystkim powstrzymać Silę przed więzieniem. Sila patrzy na niego podejrzliwie, w końcu pyta:
— Naprawdę możesz go znaleźć?
Engin nie obiecuje cudów, ale daje słowo, że zrobi wszystko. Hancer zaświadcza, że mu ufa, a Sila po długiej walce z własną dumą zgadza się pod jednym warunkiem: Engin pomoże jej znaleźć tego człowieka. Engin zgadza się, ale żąda obietnicy – Sila nie zrobi nic bez jego wiedzy. Dziewczyna mówi: „Dobrze, obiecuję”. Tylko czy taka obietnica może powstrzymać kobietę, która straciła wszystko oprócz pragnienia zemsty?
Marzenie Deryi i mroczny sekret nienarodzonego dziecka
A gdy Sila idzie spakować swoje rzeczy, Hancer po raz pierwszy od dawna odczuwa ulgę. Może to chwilowe rozwiązanie, może bardzo kruche, ale przynajmniej tej nocy Sila nie będzie sama z bronią, gniewem i myślą o morderstwie. Hancer dziękuje Enginowi; naprawdę dziękuje, bo wie, że ta decyzja nie była dla niego łatwa. Przyjąć pod swój dach dziewczynę, która nosi w sobie gniew, broń i pragnienie zemsty, to nie jest zwykła przysługa – to ryzyko. Engin jednak patrzy na sprawę chłodno: mówi, że Sila jest dobrą dziewczyną, tylko bardzo niebezpiecznie zranioną. Hancer ma za dużo współczucia, za dużo wiary w ludzi, za dużo serca, a tacy ludzie jak Sila mogą to serce nieświadomie wykorzystać i doprowadzić wszystkich do katastrofy. Dlatego przynajmniej przez jakiś czas lepiej będzie, jeśli Sila zostanie pod jego kontrolą: on zajmie się sprawą oszusta, sprawdzi, kim jest ten człowiek, gdzie się ukrywa i czy da się odzyskać pieniądze bez rozlewu krwi.
Ale rozmowa szybko schodzi na fundację. Engin pyta, jak wyglądają sprawy darczyńców. Hancer przyznaje, że na razie nie ma wielkich postępów. Cihan zaproponował zorganizowanie wieczoru charytatywnego. Na pierwszy rzut oka to dobry pomysł – nawet Engin zauważa, że jak na Cihana brzmi to zaskakująco rozsądnie. Tylko że Hancer zna prawdziwą cenę tej propozycji: Cihan chce, żeby pierwszą darowiznę złożyła ona, i to nie byle jaką – chce, żeby oddała fundacji dom i udziały, wszystko, co formalnie należy do niej. Engin natychmiast rozumie, że to nie jest zwykła pomoc, to próba: Cihan chce sprawdzić, ile Hancer jest gotowa poświęcić; chce ją wypchnąć ze swojego życia, z firmy, z fundacji, ale przy okazji zmusić do oddania wszystkiego, co może dawać jej bezpieczeństwo. Hancer jednak nie patrzy na to tylko jak na atak – dla niej fundacja to nie budynek, nie stanowisko i nie prestiż: to dziedzictwo Jasemin, to miejsce stworzone dla kobiet i dzieci, które nie mają dokąd pójść. Jeśli fundacja upadnie, upadnie coś znacznie większego niż jej własny majątek, dlatego mówi, że przyjęła warunek Cihana.
Engin próbuje ją zatrzymać; przypomina, że dom i udziały nie są tylko jej sprawą, że to może być przyszłość dziecka, że nie może podejmować decyzji wyłącznie pod wpływem bólu, winy i presji Cihana. Ale Hancer ma w sobie inny lęk – wie, że Cihan nie zna prawdy o dziecku; wie, że walcząc o dom i udziały, może tak naprawdę walczyć przeciwko własnemu synowi. Ta myśl ją niszczy. Mówi Melihowi, że jeśli Cihan nigdy się nie dowie, to będzie ją atakował bez końca – będzie chciał odebrać jej wszystko, nie wiedząc, że po drugiej stronie tej wojny stoi jego własne dziecko. A Hancer nie chce, żeby ojciec i syn zostali wciągnięci w ślepą, okrutną walkę. Melih słucha jej z bólem; jako brat chce ją chronić. Mówi, że jego obowiązkiem jest ostrzec ją przed błędem: dom, udziały… Wszystko to może być kiedyś jedyną więzią między dzieckiem a ojcem. Nie można tego oddać tylko dlatego, że Cihan naciska, prowokuje i testuje granice. Ale Hancer jest rozdarta: z jednej strony dziecko, jej mały sekret, jej ziarenko fasoli, do którego mówi z czułością i poczuciem winy; z drugiej strony fundacja Jasemin i kobiety, którym obiecała pomoc… A nad wszystkim unosi się Cihan – człowiek, którego kiedyś kochała, a który dziś miesza jej w głowie jednym zdaniem, jednym spojrzeniem, jednym warunkiem.
W innym miejscu Derya prowadzi własną małą grę. Jej marzenie o salonie piękności nagle staje się prawie realne: zdobywa zaliczkę kombinując, namawiając, naciskając, aż w końcu dopina swego. Jest podekscytowana, wymyśla nazwę i slogan: „Centrum piękności Derya – uszczęśliwia wszystkich”. Brzmi to zabawnie, trochę naiwnie, ale za tym śmiechem kryje się coś więcej – Derya zaczyna poruszać się między pieniędzmi, sekretami i ambicjami. A w świecie Cihana nawet najdrobniejsza ambicja może stać się niebezpiecznym narzędziem. Sinem również nie odpuszcza: po tym, co zobaczyła w domu Hancer, zaczyna układać elementy w całość. Myśli o tym, kto mógłby znać tak wiele sekretów; kto mógłby wiedzieć, że Beyza była dawną żoną Cihana; kto mógłby rozprowadzać informacje i mieszać w życiu innych? Przez chwilę odrzuca myśl o Deryi, bo przecież skąd ona miałaby tyle wiedzieć, ale zaraz potem sama przyznaje, że z Deryą nigdy nic nie wiadomo, bo Derya ma talent do wchodzenia tam, gdzie nikt jej nie zaprasza.
Tymczasem Cihan odwiedza matkę. Dowiaduje się, że rozmawiała z pośrednikiem o sprzedaży majątku. Kobieta tłumaczy, że przeszła poważną chorobę i chce dać jałmużnę, zrobić coś dobrego, zabezpieczyć swój spokój. Cihan nie chce jednak pozwolić, żeby działała pochopnie; proponuje, że jeśli chce pomóc, może wesprzeć fundację, ale reakcja matki jest lodowata: dopóki Hancer stoi na czele fundacji, ona nie da ani grosza. Modli się wręcz, żeby ta dziewczyna zniknęła; nie zamierza wspierać miejsca, którym kieruje ktoś, kogo tak bardzo nie akceptuje. Cihan nie naciska, ale wie już jedno: wieczór charytatywny będzie próbą nie tylko dla Hancer, będzie próbą dla całej rodziny Develioglu.
Później przy wspólnym stole Cihan oznajmia rodzinie, że organizują wieczór darowizn dla fundacji. Jako rodzina mają tam być, mają wesprzeć akcję. Beyza od razu sprzeciwia się, mówiąc, że dla fundacji zrobiłaby wiele, ale nie wtedy, gdy na jej czele stoi Hancer. Matka Cihana myśli podobnie, Sinem również prawdopodobnie stoi po ich stronie, ale Cihan ucina dyskusję. Mówi jasno:
— Ten wieczór nie jest organizowany dla Hancer, jest organizowany dla fundacji, a od tego, jak Hancer poradzi sobie tego dnia, będzie zależeć, czy zostanie na swoim stanowisku.
Potem rzuca wiadomość, która wszystkich zaskakuje: Hancer ma zrobić pierwszy krok – ma przekazać fundacji dom i udziały. Nagle przy stole zapada cisza, bo nawet ci, którzy jej nie znoszą, rozumieją, że taka decyzja nie jest mała. To nie jest gest na pokaz – to ofiara, która może zmienić całe jej życie. Cihan ostrzega rodzinę, że nie chce żadnego cienia na tym wieczorze: żadnych intryg, żadnych ukrytych ataków, żadnego upokarzania – w grę wchodzi przyszłość wielu kobiet i dzieci. Ale czy w tej rodzinie ktokolwiek potrafi odłożyć nienawiść na bok?
Hancer zostaje sama ze swoimi myślami. W głowie słyszy słowa Cihana: dom, udziały, wszystko. Patrzy na swoje życie i wie, że podjęła decyzję w imieniu kogoś, kto jeszcze nie może mówić – w imieniu dziecka. Cicho prosi je o wybaczenie:
— Wybacz mi, moje maleństwo…
To jedno zdanie pokazuje cały ciężar jej wyboru. Ona nie walczy już tylko o fundację, nie walczy tylko z Cihanem – walczy z własnym sumieniem. A Cihan? On również nie potrafi uwolnić się od jej słów: „To ktoś bardzo bliski tobie, a jednocześnie bardzo daleki”. To zdanie wraca do niego jak echo. Próbuje je zrozumieć, ale im bardziej myśli, tym bardziej wszystko się komplikuje. Kim jest ta osoba? Dlaczego Hancer mówi tak tajemniczo? I dlaczego za każdym razem, gdy Cihan próbuje wyrzucić ją z życia, ona robi coś, co jeszcze mocniej wiąże go z jej sekretem? Bo prawda jest taka, że Cihan chce zapomnieć o Hancer: chce zamknąć ten rozdział, wymazać uczucia, pozbyć się bólu, ale ona jednym zdaniem potrafi zburzyć mur, który budował przez długi czas. I teraz on już wie, że za tą decyzją kryje się coś więcej niż fundacja.
