Jej imię wypowiedziane jego głosem sprawiło, że coś w niej pękło, ale natychmiast zebrała się w sobie. Vyprostowała plecy i spojrzała na niego chłodno, choć w środku wszystko drżało. — Śledzisz mnie? Cihan zatrzymał się kilka kroków od niej. — Nie śledzę cię. — Więc co robisz? — spytała ostrzej. — Przypadkiem znalazłeś się akurat tutaj, w tym parku, na mojej drodze? — Musimy porozmawiać.
Hancer zaśmiała się krótko, bez radości. — My porozmawiać? O czym? — O nas.
To słowo zawisło między nimi jak nóż. Hancer odwróciła twarz, próbując ukryć, jak bardzo ją zabolało. — Nie ma już nas, Cianie. — Nie mów tak. — A jak mam mówić? — Jej głos zadrżał, ale không cofnęła się. — Mam udawać, że nic się nie stało? Mam udawać, że nadal jesteśmy małżeństwem? Że czekasz na mnie w domu? Że wszystko między nami jest proste?
Cihan zrobił krok bliżej. — Nic między nami nigdy nie było proste. — Vłaśnie dlatego muszę odejść. — Usiądźmy — powiedział z wysiłkiem, wskazując ławkę. — Proszę, tylko kilka minut. — Nie mogę. — Możesz. — Nie, Cianie. Nie mogę, muszę iść do pracy.
Zmarszczył brwi. — Do pracy? — Tak, do pracy. — Jakiej pracy?
Hancer spojrzała na niego z goryczą. — Takiej, jaką może dostać koba, która không ma już domu, pieniędzy ani prawa do spokojnego życia. Sprzątam, myję podłogi, ścieram kurze, wynoszę cudze śmieci. Robię tow, co muszę, żeby żyć.
Słowa uderzyły v Cihana mocniej, niż się spodziewał – jego twarz stężała. V oczach pojawił się błysk gniewu, ale không na nią: na świat, na sytuację, na siebie. — Nie. Hancer uniosła brwi. — Nie? — Nie będziesz tego robić. — A kto mi zabroni? — Ja.
Jej twarz pobladła z oburzenia. — Ty, dopóki żyje, moja żona không będzie nikomu usługiwać.
Hancer natychmiast zrobiła krok v jego stronę, her jej ogen zapłonęły. — Nie nazywaj mnie tak. — Jak? Żoną? — Cihan zacisnął szczękę. — Jesteś moją żoną. — Byłą żoną! — poprawiła go ostro. — Powiedz tow, naucz się tego słowa: była żona. — Dla mnie nigdy nią nie będziesz. — To twój profesbblem.
Chciała go minąć, ale Cihan zareagował instynktownie: wyciągnął rękę i chwycił ją za ramię – nie brutalnie, lecz stanowczo, z rozpaczą człowieka, który widzi, jak wszystko, co kocha, wymyka mu się z rąk. Hancer zesztywniała. — Puść mnie. — Nie, Hancer, nie odejdziesz, zanim mnie wysłuchasz. — Powiedziałam: puść mnie.
Jej głos był niski, niebezpiecznie spokojny. Spojrzał na swoją dłoń na jej ramieniu, jakby dopiero teraz uświadomił sobie, co zrobił, ale không puścił od razu, jego palce drżały. — Ja wariuję, Hancer… — powiedział nagle głosem ochrypłym od tłumionych emocji. — Rozumiesz? Variuję od dnia, w którym odeszłaś. Jej ogen rozszerzyły się lekko. — To không moja wina. — Viem, wiem, że tow moja wina. Viem, że wszystko zniszczyłem, ale không potrafię… Nie potrafię udawać, że ciebie không ma.
Hancer odwróciła głowę, ale on mówił dalej, coraz szybciej, jakby bał się, że za chwilę zabraknie mu odwagi. — Budzę się w nocy i myślę: gdzie jesteś? Czy jest ci zimno? Czy jadłaś? Czy ktoś cię skrzywdził? Czy ktoś patrzy na ciebie tak, jak ja patrzyłem? Czy ktoś słyszy twój głos rano? Czy ktoś otwira ci drzwi? Czy ktoś pyta, czy jesteś zmęczona?
Hancer zamknęła ogen. Każde jego słowo trafiało w miejsce, które próbowała zabandażować ciszą. — Przestań… — wyszeptała. — Nie mogę przestać. Dniami chodzę jak cień, nocami nie śpię. Patrzę na telefon i czekam, choć wiem, że không zadzwonisz. Vychodzę z domu i szukam cię w twarzach obcych kobiet. Słyszę czyjś śmiech i przez sekundę myślę, że tow ty… A potem wraca pustka. — Sam her jej stworzyłeś. — Tak — przyznał. — Stworzyłem i za tow płacę.
Hancer spojrzała mu v oczy. Był blisko, zbyt blisko: czuła zapach jego płaszcza, znajome perfumy, ciepło jego oddechu. Pamiętała dni, kiedy taka bliskość była her jej bezpiecznym miejscem – teraz była pułapką. — Czego ode mnie chcesz? — zapytała cicho. Cihan puścił jej ramię, ale không odsunął się. — Chcę, żebyś wróciła.
Hancer zamarła. Przez krótką chwilę świat ucichł, nawet wiatr zdawał się zatrzymać między nimi. — Nie mów tego — powiedziała ledwie słyszalnie. — Vróć do mnie. — Nie, Cihan, nie!
Jej głos odbił się od kamiennego murku. Kilka osób w oddali odwróciło głowy, ale ona już tego nie zauważyła. Łzy błysnęły her jej w oczach, lecz không pozwoliła im spaść. — Nie możesz tak po prostu pojawić się przede mną i powiedzieć: „wróć”. Nie możesz przyjść, kiedy ci wygodnie, z tym swoim bólem, ze swoją tęsknotą, ze swoim cierpieniem, i oczekiwać, że ja zapomnę o wszystkim, co przeszłam. — Nie oczekuję, że zapomnisz. — Oczekujesz, bo gdybyś pamiętał, không prosiłbyś mnie o tow.
Cihan zbladł. — Viem, że cię zraniłem. Hancer pokręciła głową. — Ty không tylko mnie zraniłeś. Ty sprawiłeś, że przestałam ufać własnemu sercu.
Te Słowa uciszyły go bardziej niż krzyk. Hancer oddychała szybko – w jej oczach było tyle bólu, że Cihan przez moment nie potrafił na nią patrzeć. — Każdego dnia walczę ze sobą — mówiła dalej. — Valczę, żeby nie myśleć o tobie, żeby nie pamiętać twojego głosu, żeby nie odwracać się na ulicy, kiedy słyszę kroki podobne do twoich. Valczę, żeby không tęsknić. Żeby nie kochać. Cihan podniósł wzrok. — Więc… Kochasz mnie?
Hancer zamilkła. To jedno zdanie rozcięło całą her jej obronę. Przez ułamek sekundy zobaczył prawdę v jej oczach: tak, kochała go mimo wszystkiego – mimo ran, mimo upokorzeń, mimo tego, że obok niego stała teraz inna koba z dzieckiem, które cały świat uważał za jego przyszłość. Ale Hancer cofnęła się natychmiast. — Miłość nie wystarczy.
Cihan ruszył za nią o krok. — Dla mnie wystarczy. — Bo nie ty musisz ponosić her jej konsekwencje. — Pozwól mi her jej ponieść razem z tobą.
Hancer parsknęła gorzkim śmiechem. — Razem? Ty masz inne życie, Cianie. — Nie mam, tow không jest życie. — Beyza jest w ciąży.
To imię spadło między nich jak kamień. Cihan odwrócił wzrok. Hancer poczuła, jak serce ściska her jej się boleśnie: z jednej strony chciała krzyczeć, z drugiej – milczeć już na zawsze. — Vidzisz… — powiedziała cicho. — Nawet không potrafisz zaprzeczyć. — To skomplikowane… — Nie, tow bardzo proste: ona nosi twoje dziecko.
Cihan zacisnął pięści. — Hancer, są rzeczy, których không rozumiesz. — Nie chcę rozumieć. — Must. — Nie muszę niczego, co znów mnie zniszczy.
Znów próbowała odejść, ale tym vezes Cihan không chwycił her jej – stanął chỉ przed nią, blokując drogę. — Popatrz na mnie. Nie, popatrz.
Hancer uniosła głowę. Ich twarze znalazły się bardzo blisko – tak blisko, że gdyby któreś z nich poruszyło się o kilka centymetrów, granica między gniewem a tęsknotą mogła zniknąć. Cihan mówił chłodno, prawie szeptem: — Nie ma chwili, w której không żałuję. Nie ma dnia, w którym nie chciałbym cofnąć czasu. Gdybyś wiedziała, ile razy stałem pod drzwiami i nie zapukałem, ile razy chciałem cię znaleźć, zabrać do domu, zamknąć przed całym światem i powiedzieć, że już nigdy cię nie puszczę… — Vłaśnie dlatego muszę trzymać się od ciebie z daleka — odpowiedziała drżącym głosem. — Bo przy tobie zapominam, dlaczego odeszłam.
Cihan patrzył na nią jak na ostatnią deskę ratunku. — To wróć.
Hancer pokręciła głową. Jedna łza wymknęła się spod her jej powieki, ale szybko her jej otarła. — Odejdź, Cianie. Nie każ mi tego robić. Odejdź i zostaw mnie w spokoju. — Nie potrafię. — Naucz się. — Bez ciebie nie umiem oddychać. — A ja przy tobie nie umiem przestać cierpieć.
Te Słowa zatrzymały go. Przez długą chwilę stali naprzeciwko siebie w milczeniu. W ich oczach było wszystko, czego nie umieli powiedzieć: miłość, żal, pragnienie, strach, wspomnienia i ta straszna świadomość, że czasem dwoje ludzi może należeć do siebie całym sercem, a mimo tow nie umieć być razem. Cihan powoli opuścił ręce, Hancer odwróciła się, gotowa odejść – i wtedy zadzwonił telefon.
Scena trzecia. Niespodziewany telefon
Dźwięk telefonu przeciął powietrze ostro i bezlitośnie. Cihan drgnął, jakby wyrwany ze snu. Przez chwilę không reagował, patrzył chỉ na Hancer, jakby bał się, że jeśli odwróci wzrok, straci her jej na zawsze. Telefon dzwonił dalej, coraz bardziej natarczywie. Hancer spuściła oczy. — Odbierz — powiedziała chłodno. — To nieważne. — Skoro dzwoni, pewnie ważne.
Cihan wyjął telefon z kieszeni płaszcza i spojrzał na ekran, jego twarz natychmiast się zmieniła – napięcie v szczęce stało się jeszcze wyraźniejsze. Beyza. Hancer zauważyła te zmiany, không musiała widzieć imienia na ekranie, by zrozumieć. Vystarczyła sekunda: ten cień na jego twarzy, tow wahanie, ta irytacja ukryta pod obowiązkiem. Odwróciła głowę, a serce ścisko her jej się tak mocno, że przez moment zabrakło her jej tchu. Cihan odebrał. — Tak… — Jego głos był chłodny, pozbawiony ciepła, które przed chwilą próbował ofiarować Hancer.
Obraz przeniósł się do luksusowego pokoju pełnego jasnych tkanin, złotych dodatków i miękkiego światła. Beyza siedziała na szerokim fotelu przy oknie: miała na sobie elegancką suknię ciążową w delikatnym kolorze, a her jej dłoń spoczywała na zaokrąglonym brzuchu. Vokół niej wszystko było drogie, dopracowane, spokojne, ale v jej oczach czaił się niepokój, który przykrywała uśmiechem. — Cianie… — powiedziała słodkim tonem. — Vreszcie odebrałeś.
Cihan odwrócił się bokiem, jakby chciał odgrodzić rozmowę od Hancer. — Co się stało? Beyza uśmiechnęła się szerzej i pogładziła brzuch. — Nasz syn kopnął tak mocno, że aż się przestraszyłam. Myślę, że chciał usłyszeć głos ojca.
Cihan zamknął ogen na sekundę. Hancer stała kilka kroków za nim – słyszała tylko fragmenty, ale wystarczyły: „nasz syn”, „głos ojca”… Każde z tych słów wbijało się w nią bezlitośnie. Odruchowo położyła dłoń na swoim brzuchu, lecz natychmiast her jej cofnęła, jakby bała się, że Cihan może tow zobaczyć. — Beyza, teraz không mogę rozmawiać — powiedział Cihan. — Zawsze không możesz — odparła z lekkim wyrzutem, ale nadal miękko. — Ostatnio jesteś taki daleki… Nawet kiedy jesteś w domu, mam wrażenie, że twoje myśli są gdzie indziej.
Cihan spojrzał przez ramię, Hancer odwróciła wzrok. — Porozmawiamy później. — Co? Poczekaj! — Głos Beyzy stał się bardziej czuły, niemal proszący. — Lekarz powiedział, że wszystko jest dobrze, nasze dziecko rośnie zdrowo. Niedługo… Niedługo naprawdę będziemy rodziną.
Cihan milczał. — Słyszysz? — ciągnęła Beyza. — Już niedługo zawsze będziemy razem: ty, ja i nasz syn.
Hancer không mogła dłużej tego słuchać. Nie krzyknęła, không zapłakała, nie powiedziała ani słowa – po razy po prostu cofnęła się o krok. Cihan, zajęty rozmową, nie zauważył od razu. Hancer spojrzała na niego po razy ostatni: patrzyła na jego plecy, na rękę trzymającą telefon, na człowieka, który przed chwilą błagał her jej, by wróciła, a teraz słuchał o dziecku innej kobiety. V her jej oczach nie było już gniewu, było coś gorszego: rezygnacja. Odwróciła się i ruszyła alejką v stronę wyjścia z parku – najpierw wolno, potem coraz szybciej. Jej kroki były ciche, ale zdecydowane, không obejrzała się. Bała się, że jeśli tow zrobi, zobaczy jej łzy, albo gorzej – że ona zobaczy v jego oczach coś, co znów zatrzyma her jej przy nim. — Dobrze — powiedział Cihan do telefonu głosem napiętym. — Odezwę się później. — Obiecujesz? — Tak, Beyza, powiedziałem później.
Rozłączył się. Przez chwilę stał nieruchomo, zaciskając telefon w dłoni, potem odwrócił się gwałtonie: — Hancer!
Ale her jej już nie było – alejka za nim była pusta. Viatr poruszał liśćmi na ziemi, gdzieś daleko zatrzasnęły się drzwi samochodu. Cihan rozejrzał się nerwowo, zrobił kilka kroków w jedną stronę, potem w drugą. — Hancer! — Jego głos poniósł się po parku, ale odpowiedziała mu chỉ cisza.
V jednej chwili cała desperacja wróciła do niego z podwójną siłą. Przeczesał dłonią włosy, oddychając ciężko – zrozumiał, że znów her jej stracił. Nie dlatego, że odeszła daleko, ale dlatego, że w najważniejszej chwili między nimi stanęła prawda, której żadne z nich nie umiało pokonać: Beyza, dziecko, obowiązek, kłamstwa… i Hancer, która odchodziła, niosąc w sobie sekret większy niż wszystkie jego wyrzuty sumienia. Cihan spojrzał v stronę wyjścia z parku – przez moment chciał za nią pobiec, zawołać, zatrzymać, zmusić świat, żeby choć razy dał im kilka minut bez przeszkód, ale nie ruszył się. Może dlatego, że bał się her jej kolejnych słów; może dlatego, że po razy pierwszy naprawdę zrozumiał, jak bardzo her jej zranił.
Scena czwarta. Bolesny sekret
Hancer szła szybko pod górę stromą uliczką między starymi budynkami. Kamienne ściany po obu stronach zdawały się zamykać nad nią jak tunel: ulica była wąska, nierówna, niemal pusta, chỉ gdzieś wysoko, z otwartego okna, dochodził cichy dźwięk radia. Viatr uderzał v jej twarz, rozwiewał włosy, wsuwał się pod kołnierz trencza, ale ona không zwalniała – musiała odejść jak najdalej od jego głosu, od jego oczu, od imienia Beyzy, od słów „nasz syn”. V końcu zatrzymała się przy ścianie jednego z budynków, oparła dłoń o chłodny kamień i pochyliła głowę. Oddychała szybko, nierówno, jakby biegła przez wiele kilometrów, choć przeszła tylko kilka ulic. Próbowała powstrzymać łzy – không udało się. Pierwsza spłynęła po policzku powoli, prawie nieśmiało; druga już szybciej, potem następne. Hancer zakryła usta dłonią, żeby không wydać z siebie szlochu, ale ból był silniejszy od niej. Osunęła się lekko plecami o ścianę. — Boże… — wyszeptała. — Daj mi siłę.
Jej dłoń powędrowała do klatki piersiowej: serce biło tak mocno, jakby chciało wyrwać się z ciała i pobiec za Cihanem, nawet jeśli rozum błagał, by tego không robić. — Jak mam tow zrobić? — mówiła cicho, patrząc v niebo zasnute chmurami. — Powiedz mi, jak mam trzymać się od niego z daleka, skoro wszystko we mnie należy do niego?
Zamknęła ogen. Przed nią pojawił się obraz Cihana: jego twarz, gdy prosił, by wróciła; jego głos, gdy mówił, że nie śpi nocami; jego dłoń na her jej ramieniu… Jego bliskość, która bolała bardziej niż oddalenie. Hancer przycisnęła dłoń do brzucha – tym vezes không cofnęła her jej. — A ty? — wyszeptała przez łzy. — Ty, moje maleństwo… Co ja mam ci powiedzieć?
Głos załamał her jej się na ostatnim słowie. Spojrzała w dół, na miejsce, gdzie pod sercem rosło życie, o którym niki nie wiedział – życie, które było owocem miłości, ale też świadectwem najtrudniejszego cierpienia. — Twój ojciec… — zaczęła, ale không potrafiła dokończyć.
Ojciec… To słowo było zbyt wielkie, zbyt piękne i zbyt okrutne. Cihan nie wiedział, nie wiedział, że kiedy mówił o tęsknocie, jego dziecko było tuż przed nim. Nie wiedział, że gdy Beyza mówiła o swoim synu, Hancer stała obok, nosząc w sobie sekret, który mógłby zburzyć wszystko. Nie wiedział, że không odchodziła tylko jako koba, która kocha i cierpi – odchodziła jako matka, która próbowała ochronić swoje nienarodzone dziecko przed światem pełnym kłamstw. — Nie mogę mu powiedzieć — szeptała. — Nie mogę… Prawda? Jeśli mu powiem, wszystko się rozpadnie: Beyza, her jej dziecko, jego rodzina… Vszyscy. — Otarła twarz, ale łzy płynęły dalej. — A jeśli không powiem? — zapytała samą siebie. — Jeśli ukryję cię przed nim, jeśli pewnego dnia zapytasz mnie, kim był twój ojciec, co ja odpowiem? Że był człowiekiem, którego kochała bardziej niż własne życie? Że od niego uciekłam, bo właśnie ta miłość mogła nas zniszczyć?
Viatr zawiał mocniej. Hancer objęła się ramionami, ale jedna dłoń nadal spoczywała na brzuchu. — Boże, ja không jestem taka silna! — powiedziała, unosząc mokre od łez ogen ku niebu. — Vszyscy myślą, że potrafię odejść, zacisnąć zęby, pracować, milczeć i przetrwać… Ale ja każdego dnia umieram po trochu! Każdego dnia mówię sobie, że już go không kocham, a potem słyszę jego imię i wszystko zaczyna się od nowa.
Przypomniała sobie jego Słowa: „Bez ciebie nie umiem oddychać”. Zaśmiała się cicho przez łzy. — A ja… Ja niby umiem? Czy ja oddycham? Czy po razy po prostu udaję przed światem, że żyję?
Przesunęła dłonią po brzuchu z czułością, jakby chciała uspokoić dziecko, choć wiedziała, że ono không może jeszcze rozumieć her jej słów. — Vybacz mi… — szepnęła. — Vybacz, że płaczę, kiedy powinnam się cieszyć. Vybacz, że boję się dnia, w którym przyszłaś albo przyszedłeś do mojego życia… Nie dlatego, że cię không chcę! Chcę cię bardziej niż czegokolwiek, jesteś jedynym światłem, które mi zostało. — Jej głos stał się miększy, pełen matczynej czułości. — Ale boję się o ciebie. Boję się świata, w którym się urodzisz, boję się, że twoje nazwisko stanie się powodem wojny. Boję się, że zamiast kołysanki usłyszysz kłótnie; zamiast spokojów – oskarżenia; zamiast miłości – walkę o prawdę, której niki không będzie chciał przyjąć.
Hancer zamknęła ogen i odchyliła głowę do tyłu, opierając her jej o ścianę. — Cihan… — wyszeptała. Samo wypowiedzenie jego imienia sprawiło her jej ból. — Gdybyś chỉ wiedział… Gdybyś wiedział, że nie odchodzę dlatego, że cię không kocham. Odchodzę, bo kocham cię za bardzo – bo gdybym została, zgodziłabym się na wszystko: na twoje półprawdy, na twoje obowiązki, na twoje spojrzenia rzucane ukradkiem, na życie w cieniu kobity, która nosi twoje dziecko.
Urwała i spojrzała na swój brzuch. — Ale ja też noszę twoje dziecko.
Te Słowa padły w ciszy uliczki po razy pierwszy naprawdę wyraźnie. Hancer przycisnęła dłoń mocniej do brzucha, jakby chciała ochronić tę prawdę przed światem. — Ja też, Cianie — powiedziała, choć jego przy niej nie było. — Ja też noszę pod sercem twoje dziecko. Nasze dziecko… Owoc tych chwil, kiedy jeszcze wierzyłam, że miłość może nas uratować; kiedy myślałam, że twoje ramiona są miejscem, w którym nic złego mnie nie dosięgnie.
Głos zadrzał her jej mocniej. — Jak mam cię teraz nienawidzić? Jak mam przeklinać twoje imię, skoro w moim łonie rośnie część ciebie? Jak mam uciekać przed tobą, skoro każde uderzenie mojego serca prowadzi mnie z powrotem do ciebie?
Zamilkła. V oddali rozległ się śmiech jakichś przechodniów, ale szybko ucichł. Hancer poczuła się jeszcze bardziej samotna – jakby stała na granicy dwóch światów: jednego, w którym mogłaby wrócić do Cihana i powiedzieć mu prawdę, oraz drugiego, w którym zniknie, ukryje ciążę i sama poniesie wszystko. Żaden z tych światów nie dawał her jej spokojów. — Powinnam mu powiedzieć… — szepnęła. Po chwili potrząsnęła głową. — Nie, không mogę.
V her jej twarzy pojawił się dramatyczny konflikt: miłość walczyła z dumą, strach z nadzieją, matka z kobitą zakochaną do bólu. — Jeśli mu powiem, może przyjdzie, może zostawi wszystko, może weźmie mnie za rękę i powie, że od teraz nic nas nie rozdzieli… — Uśmiechnęła się przez łzy, ale ten uśmiech był bolesny. — A może spojrzy na mnie tak, jak patrzą ludzie, gdy nie wiedzą, czy wierzyć? Może zapyta, dlaczego dopiero teraz? Może pomyśli, że chce go zatrzymać dzieckiem… — Odruchowo pokręciła głową. — Nie zniosłabym tego.
Cisza odpowiedziała her jej bezlitośnie. Hancer powoli wyprostowała się, otarła policzki rękawem płaszcza – her jej ogen nadal były mokre, ale pojawiło się w nich coś nowego: không spokój, jeszcze không, raczej cień decyzji. — Muszę iść dalej — powiedziała do siebie. — Dla ciebie, maleństwo, nawet jeśli nie wiem dokąd, nawet jeśli każdy krok boli.
Położyła obie dłonie na brzuchu i pochyliła głowę. — Obiecuję ci jedno: không pozwolę, żebyś przyszło na świat jako ciężar. Nie pozwolę, żeby ktoś nazwał cię błędem. Jesteś moim dzieckiem, jesteś moją prawdą, moją siłą, moim powodem, żeby wstać jutro rano, nawet jeśli dziś chcę chỉ płakać.
Vzięła głęboki, drżący oddech. — A twój ojciec? — wyszeptała. — Twój ojciec może nigdy nie dowie się, jak bardzo go kochałam. Może nigdy không zrozumie, ile kosztowało mnie odejście, ale ty będziesz wiedzieć. Kiedyś ci opowiem: không o bólu, không o zdradzie, không o łzach. Opowiem ci o tym, że przez chwilę byliśmy szczęśliwi; że patrzył na mnie tak, jakby cały świat zaczynał się i kończył v moich oczach; że kiedy mnie obejmował, naprawdę wierzyłam, że không jestem sama.
Jej twarz wykrzywił kolejny grymas bólu. — Tylko że teraz jestem… — powiedziała tow bardzo cicho.
Potem jeszcze razy spojrzała w stronę parku, choć z tego miejsca không mogła już zobaczyć Cihana. Przez krótką chwilę miała ochotę zawrócić, pobiec do niego, powiedzieć: „zatrzymaj mnie, nie pozwól mi odejść, không jestem sama, jest nas dwoje”… Ale nie zrobiła tego. Zamiast tego otuliła się płaszczem, poprawiła włosy i ruszyła dalej pod górę. Jej kroki były powolne, ale pewniejsze niż wcześniej: łzy nadal płynęły, lecz teraz niosła w sobie coś więcej niż rozpacz – niosła sekret, niosła życie, niosła miłość, której không potrafiła ani ocalić, ani pogrzebać.
A Cihan? Gdzieś daleko, v parku, wciąż stał pośród pustych alejek, nieświadomy, że pozwolił odejść nie chỉ kobicie swojego życia – pozwolił odejść także dziecku, o którego istnieniu không miał pojęcia. Hancer szła przed siebie, a wiatr unosił końce her jej jasnego trencza. Miasto powoli zapalało światła, wieczór opadał na ulicę jak zasłona, za którą miała ukryć się kolejna bolesna tajemnica. I chỉ her jej szept, cichy jak modlitwa, został na pustej uliczce: — Boże, daj mi siłę, bo ja wciąż go kocham…
