Adwokatka Bejza otwiera grę. Jasemin. Bejza sądzi, że po wyrzuceniu z rezydencji straciła już wszystko.
Nie wie, że kobieta, która proponuje jej odzyskanie majątku Develoglu, nie przyszła po pieniądze, lecz przyszła po zemstę. W tym samym czasie Engin odkrywa, że naszyjnik Jasemin nie jest dowodem jej śmierci, lecz znakiem pozostawionym przez kogoś, kto przez lata żył pod innym nazwiskiem.
Cichan zostaje aresztowany za próbę zabójstwa Melicha. Hanser podpisuje dokument wyglądający jak zdrada, a Mukader po raz pierwszy przyznaje, że znała prawdę o nocy, która zniszczyła rodzinę.
Kiedy drzwi sali zarządu zamykają się za Nusretem, rozpoczyna się gra, w której jedna źle wypowiedziana odpowiedź może odebrać mu fortunę, wolność i córkę. Nikt nie przewidzi jednak, że to właśnie Bejza wykona ruch, który ocali Hanser, Cichana i ich nienarodzone dziecko.
Zostańcie do końca, bo prawdziwa tożsamość adwokatki zmieni znaczenie każdej wcześniejszej sceny. Napiszcie też, czy Bejza po tym, co zrobiła, zasługuje jeszcze na drugą szansę.
Nazajutrz po wyrzuceniu z rezydencji Bejza budzi się na rozkładanej kanapie w małym pokoju nad salonem Jonki. Jeszcze poprzedniego wieczoru nosiła suknię ślubną i wierzyła, że odzyska Cichana.
Teraz przez cienką ścianę słyszy suszarki, śmiech klientek i polecenia Jonki, która od rana przypomina jej, że dach nad głową nie jest prezentem. Bejza ma zamiatać podłogę, prać ręczniki i podawać herbatę, a każde spojrzenie w lustro boli bardziej niż obelga.
Tuż przed zamknięciem salonu zjawia się elegancka kobieta w ciemnym płaszczu. Przedstawia się jako mecenas Selin Karakas.
Nie pyta o strzyżenie, lecz kładzie na stoliku kopię aktu małżeństwa Bejzy i Cichana oraz zdjęcie Cichana chwytającego Melicha za kołnierz. Fotografia została wykonana z daleka, ale wyraźnie pokazuje gniew na twarzy Cichana.
Selin mówi spokojnie, że jeden kadr może być wart więcej niż dziesięć zeznań. Jeżeli sąd uzna Cichana za człowieka niebezpiecznego, jego decyzje dotyczące majątku mogą zostać czasowo zablokowane.
Wtedy Bejza jako żona cywilna odzyska wpływ na rezydencję i holding. Bejza od razu podejrzewa pułapkę i pyta, ile będzie ją kosztowała pomoc.
Selin nie żąda honorarium, lecz chce połowy wszystkiego, co uda się odzyskać. Jonka słyszy rozmowę zza uchylonych drzwi i próbuje ostrzec Bejzę, lecz ta jest zbyt upokorzona, by się wycofać.
Podpisuje umowę bez czytania ostatniej strony. Kiedy Selin chowa dokument do teczki, na moment odsuwa włosy z szyi.
W świetle lampy widać cienką, starą bliznę w kształcie półksiężyca. Jonka nieruchomieje, bo identyczną bliznę widziała kiedyś na fotografii Jasemin – ślad na szyi adwokatki.
Tego samego wieczoru Engin rozkłada na biurku wszystkie przedmioty związane ze sprawą Jasemin: srebrną bransoletkę, odzyskany naszyjnik, zdjęcia z miejsca znalezienia biżuterii i stary protokół przesłuchania Mukader. Zauważa szczegół, który wcześniej umknął wszystkim: zapięcie naszyjnika nie zostało zerwane.
Ktoś otworzył je świadomie, a potem złożył z powrotem. Wewnątrz maleńkiego medalionu widnieją trzy wydrapane litery: S, K i data sprzed kilku lat.
Sila przychodzi do Engina zaraz po rozmowie ze świadkiem. Udaje rozbawienie, ale szybko wyznaje, że Mukader ponownie zabroniła jej kontaktować się z bratem przetrzymywanym w zakładzie zamkniętym.
Engin nie chce już milczeć. Mówi Sili, że ją kocha i dlatego nie pozwoli, by ktokolwiek jeszcze decydował za nią.
Sila odpowiada, że na wyznania przyjdzie czas, kiedy wyciągną jej brata zza zamkniętych drzwi. Engin uśmiecha się gorzko i wręcza jej medalion, dodając, że litery S i K mogą oznaczać Selin Karakas.
Nazajutrz idą do salonu Jonki. Selin rozmawia tam z Bejzą o pozwie, lecz na widok medalionu po raz pierwszy traci pewność siebie.
Jej dłoń odruchowo dotyka blizny na szyi. Engin pyta, skąd znała Jasemin.
Selin twierdzi, że nigdy o niej nie słyszała, ale wymawia imię z tureckim akcentem innym niż ten, którym posługiwała się chwilę wcześniej. Sila dostrzega jeszcze coś: kobieta nosi na palcu sygnet z usuniętym herbem.
Pozostał po nim ślad dokładnie w miejscu, w którym rodzina Develoglu umieszczała swój znak. Po wyjściu Engina Selin zamyka się w toalecie, wyciąga z ukrytej kieszeni telefon i wybiera numer zapisany jako Nusret.
Mówi tylko: „Znalazł naszyjnik, musimy przyspieszyć”. Po drugiej stronie odzywa się głos Nusreta – głos zza zamkniętych drzwi.
Sila nie czeka na zgodę Mukader. Jedzie do zakładu, w którym od lat przebywa jej brat.
Dyrektor twierdzi, że pacjent jest zbyt niestabilny, by przyjmować gości, lecz Engin pokazuje zgodę prokuratora. W sali z zakratowanym oknem zastają człowieka przestraszonego, ale w pełni świadomego.
Na widok siostry zaczyna płakać i nie pyta o rodzinę, lecz powtarza jedno zdanie: Jasemin nie umarła. Brat Sili opowiada, że w noc zaginięcia Jasemin pracował jako kierowca dla Nusreta.
Miał zawieźć kobietę nad urwisko, gdzie czekał drugi samochód, a Nusret kazał mu uwierzyć, że chodzi o dyskretne spotkanie. Kiedy dotarli na miejsce, usłyszał kłótnię – Jasemin groziła, że ujawni fałszowanie ksiąg holdingu i prawdę o śmierci ojca Cichana.
Potem padł huk, a kierowca uciekł, lecz następnego ranka zobaczył Jasemin żywą w prywatnej klinice. Miała ranę na szyi i nie pamiętała własnego nazwiska, a Mukader przyjechała tam jeszcze tego samego dnia.
Zamiast zawiadomić policję, zapłaciła lekarzowi i kazała przenieść Jasemin pod fałszywymi danymi. Brat Sili był jedynym świadkiem, a gdy zaczął zadawać pytania, Mukader podpisała dokumenty przedstawiające go jako człowieka chorego i niebezpiecznego, od tamtej pory nikt nie słuchał jego zeznań.
Engin nagrywa każde słowo. Wtedy pielęgniarka przynosi kopertę pozostawioną godzinę wcześniej.
W środku znajduje się zdjęcie Cichana i Melicha podczas bójki oraz kartka z wiadomością: „Zanim udowodnisz, że zmarła żyje, twój przyjaciel zostanie skazany za zabójstwo człowieka, który nadal oddycha”. Engin dzwoni do Cichana, ale jego telefon już nie odpowiada, bo Cichan jest w kajdankach.
Cichan wraca z Hanser i Cihanem Gururem do rezydencji. Pierwszy raz od dawna w domu słychać zwyczajny śmiech, a Hanser pomaga chłopcu zbudować wieżę z klocków, podczas gdy Cichan patrzy na nią tak, jakby widział rodzinę, której od dawna bał się pragnąć.
Spokój kończy się, gdy pod bramę podjeżdżają dwa policyjne samochody, a komisarz pokazuje nakaz zatrzymania. Melich został znaleziony nieprzytomny w magazynie przy porcie, obok leżał zegarek Cichana, a kamera zarejestrowała, jak Cichan groził mu kilka godzin wcześniej.
Co gorsza, w telefonie Melicha znajduje się wiadomość: „Jeśli zbliżysz się do Hanser, nie wrócisz na morze”. Cichan zapewnia, że jej nie wysłał.
Mukader błaga, by pozwolono jej zadzwonić do prawników, lecz komisarz zakłada Cichanowi kajdanki na oczach całego domu. Najbardziej zaskakuje reakcja Hanser.
Nie cofa się ani o krok, staje między Cihanem a policjantami i mówi, że człowiek, który kiedyś ją skrzywdził brakiem zaufania, nauczył się wreszcie wierzyć, więc teraz ona zrobi to samo. Cichan prosi ją, by nie narażała dziecka, ale Hanser odpowiada: – „Nasze dziecko nie będzie dorastało w cieniu kolejnego kłamstwa.”
Na komisariacie Selin pojawia się jako pełnomocniczka Bejzy i składa wniosek o zabezpieczenie majątku. Twierdzi, że aresztowanie Cichana oraz jego agresywne zachowanie zagrażają spółce i rodzinie.
Sąd w trybie pilnym zawiesza go w zarządzaniu holdingiem do wyjaśnienia sprawy. Zanim Cichan trafi do celi, widzi przez szybę Nusreta.
Mężczyzna nie powinien mieć prawa wejść do tej części budynku, a jednak rozmawia z Selin jak ze starą znajomą. Tymczasem lekarz informuje Engina, że Melich nie ma obrażeń odpowiadających brutalnemu pobiciu, gdyż w jego krwi znaleziono środek nasenny.
Ktoś ułożył nieprzytomnego mężczyznę w magazynie, a potem zbudował scenę przestępstwa wokół zegarka Cichana. Bejza wraca z nakazem i jeszcze tego samego dnia pojawia się przed rezydencją.
Nie ma walizek ani sukni ślubnej. Towarzyszą jej Selin, komornik i dwóch ochroniarzy.
Na podstawie decyzji sądu Bejza otrzymuje prawo do tymczasowego nadzoru nad domem i dokumentami holdingu. Jonka, która przyszła za nią, szepcze, że to nie jest zwycięstwo, tylko cudzy plan.
Bejza udaje, że nie słyszy. Mukader próbuje zatrzasnąć drzwi, lecz Selin pokazuje pieczęć sądu.
Hanser stoi na schodach i nie zamierza opuszczać domu, a Bejza każe jej się spakować, przypominając, że formalnie to ona jest żoną Cichana. Hanser odpowiada bez gniewu: – „Możesz dostać jego dom, ale nie dostaniesz człowieka, który przestał się ciebie bać.”
Te słowa ranią Bejzę bardziej niż krzyk. Selin natychmiast idzie do gabinetu i prosi o stare księgi udziałowców.
Mukader blednie. Zamiast sprzeciwiać się Bejzie, wyciąga Hanser na korytarz i każe jej uciekać.
Hanser odmawia, dostrzegając, że Mukader nie boi się utraty majątku, lecz boi się kobiety, która właśnie weszła do gabinetu. W nocy Hanser słyszy dźwięk przesuwanej szafy, podąża za nim i widzi Mukader otwierającą ukryte przejście do dawnego pokoju pana domu.
W środku znajdują się kasety, dokumenty medyczne i zdjęcie młodej Jasemin, a na odwrocie fotografii ktoś napisał: „Selin Karakas, pacjentka numer 17”. Hanser rozumie, że adwokatka Bejzy nie tylko znała Jasemin, ale przez lata żyła jej życiem.
Zanim Mukader zdąży zamknąć tajny pokój, w rezydencji pojawia się Gulsum, wysłana przez Bejzę po biżuterię pozostawioną w dawnej sypialni. Mukader zabrania jej wchodzić na piętro, lecz Gulsum ma już dość rozkazów i groźb, pamiętając, jak ze strachu wyrzuciła naszyjnik znaleziony przez Mine, i wie, że właśnie ten gest uruchomił śledztwo Engina.
Tymczasem postanawia niczego nie ukrywać i w szkatułce Bejzy pod podwójnym dnem znajduje stary klucz oraz miniaturową kasetę opisaną imieniem Jasemin. Gulsum nie rozumie, jak przedmioty trafiły do rzeczy Bejzy, więc zanosi wszystko do salonu Jonki i wręcza jej przy świadkach.
Bejza rozpoznaje szkatułkę, ale przysięga, że nigdy wcześniej nie widziała kasety. Selin natychmiast chce ją zabrać, lecz Jonka zatrzymuje jej rękę i pyta, skąd adwokatka wie, że nagranie jest niebezpieczne.
Cemil przynosi stary magnetofon. Z uszkodzonej taśmy wydobywają się urwane głosy – jeden należy do młodej kobiety, a drugi bez wątpienia do Nusreta.
Słychać słowa o raporcie, przeciętych przewodach hamulcowych i lekarzu, który ma przygotować nowe dokumenty. Potem nagranie się urywa, a Selin stoi nieruchomo, podczas gdy z jej oczu płyną łzy, których nie potrafi ukryć.
Bejza pyta ojca przez telefon, dlaczego kaseta Jasemin była w jej szkatułce. Nusret odpowiada, że Mukader próbuje ją wciągnąć w stare przestępstwo, i każe zniszczyć taśmę.
Bejza patrzy na Selin i po raz pierwszy nie wykonuje polecenia. Oddaje kasetę Enginowi, a klucz zachowuje, a gdy później wkłada go do zamka jednej z szaf w gabinecie, mechanizm pasuje idealnie.
W środku znajduje listę przelewów podpisaną inicjałami N.D. oraz fotografię Selin w szpitalnym łóżku. Na odwrocie widnieje data przypadająca trzy dni po oficjalnej śmierci Jasemin.
Mukader otwiera zamknięty pokój. Hanser zmusza Mukader do rozmowy, mówiąc jej jasno, że jeśli teraz usłyszy jeszcze jedno kłamstwo, zabierze Cichana Gurura i odejdzie, zanim Cichan wróci z komisariatu.
Mukader po raz pierwszy nie próbuje rozkazywać, lecz siada na podłodze wśród starych pudeł i przyznaje, że Jasemin przeżyła. Po ataku Nusreta Mukader znalazła ją w klinice bez pamięci, bo bała się skandalu, policji i prawdy o finansach rodziny.
Nusret przekonał ją, że jeśli Jasemin odzyska wspomnienia, straci nazwisko, firmę i bezpieczeństwo. Mukader podpisała fałszywy akt zgonu, a kobietę przeniosła do innego miasta jako Selin Karakas.
Zamierzała później sprowadzić ją z powrotem, lecz Nusret przejął kontrolę nad kliniką, a po kilku miesiącach Selin zniknęła. Hanser pyta, dlaczego brat Sili został zamknięty, na co Mukader odpowiada, że znał drogę do kliniki i widział Jasemin, a Nusret zagroził wtedy małego Cichanowi.
Mukader wybrała syna i poświęciła niewinnego człowieka, nie prosi o wybaczenie, bo wie, że na nie nie zasługuje. W jednej z teczek Hanser znajduje oryginalny raport z wypadku ojca Cichana.
Hamulce samochodu zostały przecięte, ale ostatnia strona raportu zniknęła. Mukader wyznaje, że miała ją Jasemin i właśnie dlatego Nusret próbował ją uciszyć.
Nagle w tajnym pokoju zapala się światło. W drzwiach stoi Selin bez prawniczego uśmiechu i bez chłodnego spojrzenia.
Zdejmuje z szyi apaszkę, pokazuje bliznę, patrzy na Mukader i mówi: – „Nie nazywam się Selin Karakas. To nazwisko daliście mi, kiedy zabraliście mi przeszłość. Nazywam się Jasemin.”
Jasemin staje przed nimi, a Mukader próbuje jej dotknąć, lecz kobieta odsuwa się tak gwałtownie, jakby jej dłoń parzyła. Wyjaśnia, że pamięć wracała do niej fragmentami: zapach jaśminu w ogrodzie, schody rezydencji, głos młodego Cichana i twarz Nusreta pochylającego się nad nią w samochodzie.
Przez lata zbierała dowody, lecz nie mogła wrócić bez dokumentu z ostatnią stroną raportu. Jej układ z Bejzą był przynętą, bo wiedziała, że obietnica odzyskania fortuny zmusi Nusreta do działania.
Wiedziała też, że kiedy sąd zamrozi majątek, mężczyzna spróbuje przenieść skradzione pieniądze na zagraniczne konto, i tylko wtedy Engin będzie mógł prześledzić całą drogę przelewów. Selin, czyli Jasemin, nie planowała jednak aresztowania Cichana, ale Nusret wykorzystał nagranie bójki i odurzył Melicha, by usunąć Cichana z drogi.
Hanser nie ufa Jasemin i pyta, dlaczego kobieta nadal współpracuje z człowiekiem, który próbował ją zabić. Jasemin odpowiada, że Nusret wierzy, iż kontroluje jej fałszywą tożsamość, nie wiedząc, że ona odzyskała pamięć.
Telefon do niego w salonie był częścią gry, każde ich spotkanie nagrywała, ale Nusret nigdy nie wypowiedział najważniejszych słów, do czego potrzebuje sytuacji, w której będzie pewien zwycięstwa. Plan wymaga czegoś, czego Hanser nie chce zaakceptować: musi publicznie odwrócić się od Cichana, podpisać z Bejzą zrzeczenie się praw dziecka do majątku i sprawić, by Nusret uwierzył, że rodzina rozpadła się ostatecznie.
W zamian Jasemin dostarczy dowód niewinności Cichana i dokument oczyszczający Melicha. Hanser patrzy na zdjęcie USG, które nosi w torebce, wiedząc, że podpis może wyglądać jak zdrada, a Cichan za kratami nie pozna całego planu.
Mimo to mówi: – „Jeśli mam uratować go przed kłamstwem, które zniszczyło was wszystkich, zagram do końca. Ale po wszystkim żaden z was nie będzie już decydował za moje dziecko.”
Jasemin po raz pierwszy się uśmiecha: – „Właśnie dlatego wybrałam ciebie.”
Nazajutrz Hanser odwiedza Cichana w areszcie. Między nimi znajduje się gruba szyba.
Cichan próbuje ją uspokoić, lecz Hanser mówi chłodno, że ma dość ciągłej walki z jego rodziną. Informuje go, że zgodziła się opuścić rezydencję i zrzec praw dziecka do majątku.
Cichan przez chwilę nie potrafi oddychać i pyta, czy wierzy, że skrzywdził Melicha. Hanser nie odpowiada, zamiast tego przykłada dłoń do szyby dokładnie w miejscu jego dłoni i wypowiada zdanie, które tylko oni rozumieją: – „W chacie powiedziałeś, że prawdziwego domu nie buduje się z kamienia.”
Cichan przypomina sobie noc w lesie i rozumie, że słowa Hanser są wiadomością, a nie pożegnaniem. Nie zdradza tego strażnikowi, tylko cofa rękę i mówi głośno: – „Jeśli tego chcesz, podpisz.”
Hanser wychodzi ze łzami, ale już wie, że jej zaufał. W rezydencji odbywa się spotkanie z notariuszem.
Bejza, Nusret, Jasemin i Hanser siadają przy jednym stole. Dokument przewiduje, że po zrzeczeniu się praw przez Hanser kontrola nad udziałami rodzinnymi wróci do Bejzy do czasu zakończenia procesu Cichana.
Nusret udaje obojętność, ale nie może ukryć satysfakcji, a Hanser podpisuje każdą stronę. Mukader patrzy na nią z rozpaczą, przekonana, że po raz kolejny straciła wnuka przez własne decyzje.
Tylko Jasemin wie, że atrament zawiera niewidoczny znacznik, a numer każdej strony prowadzi do konta, na które Nusret zamierza przenieść pieniądze. Po spotkaniu Bejza zostaje sama z ojcem.
Nusret obejmuje ją i szepcze: – „Wreszcie zrobiłaś coś pożytecznego.”
Bejza zastyga, bo w tych słowach nie ma miłości, jedynie pogarda. Po raz pierwszy zaczyna rozumieć, że także dla niego zawsze była narzędziem.
Po podpisaniu dokumentów Bejza nie wraca do rezydencji, lecz jedzie za Selin i widzi, jak adwokatka zatrzymuje się przed grobem Jasemin. Nie składa kwiatów na płycie, lecz kładzie gałązkę jaśminu obok pustego miejsca, na którym powinno znajdować się zdjęcie zmarłej.
Bejza robi krok do przodu i pyta, czy kobieta przyszła opłakiwać klientkę, czy samą siebie. Selin nie zaprzecza i mówi jedynie, że nazwisko w paszporcie nie zawsze jest imieniem człowieka, a grób nie zawsze zawiera ciało.
Bejza żąda prawdy, lecz Jasemin wie, że Nusret może ich obserwować, więc każe jej wrócić do salonu i zachowywać się tak, jakby nadal wierzyła ojcu. Przed odejściem dodaje: – „Jeżeli chcesz wiedzieć, kto naprawdę podjął najokrutniejszą decyzję w twoim życiu, zmuszaj go dziś do mówienia.”
W salonie Jonka pomaga Bejzie sprawdzić zawodową historię Selin, odkrywając, że w oficjalnych rejestrach nazwisko pojawia się dopiero kilka lat po zniknięciu Jasemin, a wcześniej nie ma szkoły, rodziny ani adresu, jakby dorosła kobieta narodziła się z dnia na dzień. Bejza zaczyna rozumieć, że prawnik, który obiecał jej połowę fortuny, od początku polował na coś zupełnie innego.
Mimo to nie ucieka z planu, wysyła krótki komunikat z godziną posiedzenia zarządu i prosi, by przekazać go Enginowi. Następnie usuwa wiadomość i dzwoni do Nusreta, mówiąc mu, że Hanser podpisała wszystkie dokumenty i że Selin ma oryginalny raport.
Nusret, pewny zwycięstwa, rozkazuje córce doprowadzić transfer do końca. Bejza odpowiada posłusznie, ale po rozłączeniu zdejmuje obrączkę.
Nie robi tego dla Ciana, lecz robi to dlatego, że po raz pierwszy chce podjąć decyzję, której nie napisał za nią ojciec. Wieść o podpisie Hanser rozchodzi się błyskawicznie, przed rezydencją pojawiają się reporterzy, a nagłówki ogłaszają, że Hanser porzuciła Cichana po jego aresztowaniu.
Selin przekazuje mediom krótkie oświadczenie, które Hanser odczytuje bez drżenia głosu: nie będzie walczyć o nazwisko Develoglu, ponieważ bezpieczeństwo dziecka jest ważniejsze niż majątek. Dla widzów brzmi to jak ostateczny koniec miłości, a dla Nusreta jest sygnałem, że może przystąpić do ostatniej fazy planu.
Engin wciąż nie zna całej prawdy o Jasemin, śledzi Selin i widzi, jak spotyka się z Nusretem w podziemnym garażu. Nagrywa z daleka ich rozmowę, ale słyszy jedynie fragmenty, w których Nusret żąda, by jeszcze tego samego wieczoru przeniosła udziały na spółkę zarejestrowaną za granicą.
Selin odpowiada, że potrzebuje podpisu Bejzy. Tymczasem Melich odzyskuje przytomność.
Pamięta zapach mocnych perfum i kobiecy głos, który zapewniał, że Hanser zaraz przyjdzie. Sinem rozpoznaje opis perfum Fusun, a Engin natychmiast jedzie do jej mieszkania, gdzie znajduje puste szafki, bilet lotniczy i fiolkę środka nasennego.
Na opakowaniu są odciski Nusreta, co wystarcza, by podważyć zarzut wobec Cichana, ale prokurator chce jeszcze zeznań Melicha. Melich nie waha się ani chwili.
Przyznaje, że Cichan go uderzył, lecz potem odszedł. Opowiada o wiadomości zwabiającej go do magazynu i o kobiecie, która podała mu wodę.
Dzięki jego zeznaniu Cichan wychodzi z aresztu, lecz nie jedzie do rezydencji, prosząc Engina, by zawiózł go bezpośrednio do siedziby holdingu, gdzie właśnie rozpoczyna się nadzwyczajne posiedzenie zarządu. Wie, że Hanser nie zdradziła jego, a jedynie plan Nusreta.
W sali zarządu Bejza podpisuje zgodę na transfer udziałów, a Nusret stoi za jej krzesłem i po raz pierwszy nie ukrywa triumfu. Jasemin uruchamia ukryty mikrofon w broszce, a Engin i policja słuchają rozmowy z sąsiedniego pomieszczenia.
Problem w tym, że Nusret mówi ostrożnie, nazywając przestępstwa starymi sprawami i rodzinnymi decyzjami, co to za mało, by go zatrzymać. Jasemin zmienia taktykę, wyciąga oryginalny raport dotyczący śmierci ojca Cichana i kładzie go przed Nusretem, mówiąc, że bez ostatniej strony dokument jest bezwartościowy.
Nusret śmieje się i odpowiada, że ostatnia strona spłonęła razem z kobietą, która ją zabrała. Wtedy Jasemin zdejmuje okulari, rozpuszcza włosy i pyta: – „A jeśli ta kobieta stoi teraz przed tobą?”
Bejza odsuwa krzesło, rozpoznając twarz ze starych zdjęć Mukader. Nusret blednie, lecz po chwili odzyskuje kontrolę i twierdzi, że Jasemin jest oszustką.
Ona pokazuje bliznę i odtwarza fragment nagrania z kliniki, na którym młodszy Nusret nakazuje lekarzowi wymazać jej nazwisko. Nadal brakuje przyznania się do zamachu, więc Jasemin mówi, że przelew nie może zostać wykonany, bo Bejza wycofała zgodę.
Nusret wpada w furię, chwyta córkę za ramię i krzyczy, że nie po to przez lata usuwał każdą przeszkodę, by teraz własne dziecko go zdradziło. Wypomina Bejzie pierwszą ciążę i przyznaje, że to on zapłacił lekarzowi i wmówił jej, że Cichan porzuci ją, jeśli urodzi córkę, bo chciał, by małżeństwo rozpadło się, a Bejza wrócila pod jego kontrolę.
Za drzwiami Cichan słyszy każde słowo. Bejza patrzy na ojca z przerażeniem, bo przez lata wierzyła, że decyzję podjęła sama pod presją Mukader, a teraz rozumie, że Nusret zbudował jej winę, a potem używał jej jak łańcucha.
Na stole zapala się zielona lampka, a Engin ma pełne nagranie, bo Bejza wybiera prawdę. Nusret zauważa mikrofon w broszce Jasemin, zrywa go i rozdeptuje, ale jest za późno.
Próbuje przekonać Bejzę, że wszystko robił dla niej, obiecując, że razem wyjadą i zaczną nowe życie. Bejza patrzy na dokumenty, które miały dać jej rezydencję, a potem na drzwi, za którymi stoją policjanci.
Przez krótką chwilę wydaje się, że wybierze ojca, bierze teczkę z oryginalnym raportem i podchodzi do Nusreta. Następnie odwraca się i przekazuje ją Jasemin, mówiąc: – „Przez całe życie bałam się zostać sama. Dzisiaj wolę zostać sama niż jeszcze raz żyć w twoim kłamstwie.”
Nusret rzuca się w stronę bocznego wyjścia. Zabezpieczenia uruchomione przez Engina blokują główne drzwi, ale mężczyzna zna stary korytarz techniczny.
Ucieka z dyskiem zawierającym dane kont, a policja rusza za nim. Cichan wchodzi do sali.
Pierwszym odruchem Bejzy jest cofnięcie się, bo oczekuje gniewu za lata manipulacji. Cichan nie obejmuje jej, lecz nie mówi, że wszystko wybacza – dziękuje tylko za decyzję, która przerwała plan Nusreta.
To niewiele, ale dla Bejzy oznacza więcej niż fałszywe pojednanie. Hanser także przychodzi do sali zarządu.
Cichan podchodzi do niej, lecz zanim zdąży powiedzieć cokolwiek, Hanser traci równowagę, bo stres wywołał silne skurcze. Cichan bierze ją na ręce i prosi, by wezwano karetkę.
Lekarz przez telefon ostrzega, że zagrożona jest ciąża, a w tej samej chwili Engin informuje, że Nusret jedzie do portu, gdzie czeka łódź. Cichan musi wybrać między pościgiem a Hanser i bez wahania jedzie z nią do szpitala, stawiając po raz pierwszy rodzinę ponad zemstą i holdingiem.
Nusret dociera do starego portu przekonany, że wygrał kilka minut potrzebnych do ucieczki. Nie wie, że Melich zna każdy pomost i każdą łódź w tej części wybrzeża, i mimo osłabienia po środku nasennym Melich prosi Sinem, by wezwała policję, a sam odcina paliwo w łodzi Nusreta.
Kiedy Nusret uruchamia silnik, jednostka rusza zaledwie kilka metrów i gaśnie. Mężczyzna wyskakuje na pomost z dyskiem w dłoni.
Na końcu drogi stoi Jasemin. Nie ma broni, a trzyma tylko ostatnią stronę raportu, którą przez lata ukrywała w oprawie starego zdjęcia.
Mówi Nusretowi, że może zniszczyć dysk, ale nie cofnie własnego głosu nagranego w sali zarządu. Nusret próbuje zepchnąć ją z pomostu.
Melich chwyta go w ostatniej chwili. Przez sekundę mógłby puścić rękę człowieka, który zniszczył tyle istnień, ale tego nie robi.
Wyciąga Nusreta na deski i oddaje go policji. Sinem patrzy na Melicha ze łzami, wiedząc, że właśnie udowodnił, iż nie jest człowiekiem, za jakiego uważał go w szpitalu.
Hanser przechodzi badanie. Cichan siedzi przy niej, trzymając jej dłoń.
Lekarka długo milczy, a potem zwiększa głośność aparatu. W sali rozlega się szybkie bicie serca.
Dziecko jest bezpieczne. Lekarka dodaje, że widzi wyraźnie, iż to dziewczynka.
Cichan zaczyna płakać. Przypomina sobie słowa z leśnej chaty, gdy powiedział Hanser, że chciałby mieć córkę podobną do niej.
Hanser żartuje, że jeśli odziedziczy ich upór, cały dom będzie miał kłopoty. Cichan całuje jej dłoń i odpowiada: – „Niech odziedziczy od nas tylko odwagę. Resztę zbudujemy dla niej od początku.”
Nagranie z sali zarządu, raport o przeciętych hamulcach i zeznania brata Sili wystarczają, by postawić Nusretowi zarzuty dotyczące zamachu, fałszowania dokumentów, prania pieniędzy i uwięzienia niewinnego człowieka w zakładzie. Fusun zostaje zatrzymana na lotnisku.
Przyznaje, że podała Melichowi środek nasenny i podłożyła zegarek Cichana. Mukader sama jedzie na komisariat, składa zeznania o fałszywym akcie zgonu Jasemin i dokumentach brata Sili.
Nie próbuje kupić milczenia ani zasłaniać się rodziną. Wie, że może stracić wolność, ale po raz pierwszy wybiera prawdę bez stawiania warunków.
Hanser nie obiecuje jej przebaczenia. Mówi jedynie, że jeśli Mukader chce kiedyś trzymać wnuczkę na rękach, musi najpierw odpowiedzieć za to, co zrobiła innym dzieciom.
Jasemin odzyskuje nazwisko i udziały, które odebrano jej po sfingowanej śmierci. Zamiast przejmować rezydencję, przekazuje część majątku fundacji pomagającej osobom bezprawnie umieszczonym w zamkniętych ośrodkach.
Pierwszą osobą objętą pomocą zostaje brat Sili. Engin czeka na niego przed bramą razem z Silą.
Nie składa wielkich obietnic. Po prostu mówi, że od dzisiaj nikt nie zamknie ich historii w cudzym sejfie.
Bejza wraca do salonu Jonki. Tym razem sama bierze miotłę, zanim ktokolwiek ją o to poprosi.
Oddaje prawniczce dokument zrzekający się roszczeń do rezydencji i zaczyna spłacać długi własną pracą. Jonka proponuje jej mały udział w salonie, ale dopiero wtedy, gdy Bejza nauczy się przepraszać bez dodawania słowa „ale”.
Bejza po raz pierwszy śmieje się z samej siebie. Kilka miesięcy później w ogrodzie rezydencji nie ma fioletowych dekoracji ani dwóch tronów ustawionych dla pokasowej pary.
Są tylko białe kwiaty, drewniane krzesła i ludzie, którzy zostali po ujawnieniu prawdy. Hanser i Cichan nie odnawiają starej przysięgi, lecz składają nową.
Cichan mówi, że nie obiecuje życia bez błędów, lecz życie bez tajemnic. Hanser odpowiada, że nie chce być już wybierana przeciwko komuś, a woli być wybierana każdego dnia.
Melich prowadzi Sinem za rękę i oficjalnie prosi Hanser o błogosławieństwo. Hanser obejmuje ich oboje.
