“— szepcze. — Nie wiem, czy będzie lepiej. Nie wiem już nic. Każdego dnia udaję, że podjęłam decyzję, a potem przychodzi noc i wszystko wraca: jego głos, jego twarz, sposób, w jaki patrzył, kiedy myślał, że niki không widzi, sposób, w jaki milczał, kiedy najbardziej powinien był mówić.
Ściska buciki mocniej.
— Gdyby się dowiedział, co by zrobił? Przyszedłby, zabrałby mnie, czy może odwróciłby się ode mnie, bo jego życie jest już gdzie indziej? Ma żonę, ma dom, ma przyszłość, której ja không mogę dotknąć. Vkrótce zostanie ojcem – tak mówią wszyscy. Cihan będzie ojcem. — Hancer parska gorzkim, krótkim śmiechem, który od razu zamienia się w łkanie. — Jak dziwnie brzmią te Słowa, kiedy noszę pod sercem jego dziecko.
Zapada cisza, na jej twarzy widać zmęczenie – không takie zwykłe po ciężkim dniu, ale zmęczenie człowieka, który zbyt długo musi udawać silnego.
— Nie potrafię rzucić się w ten chaos — mówi powoli. — Nie potrafię wejść do ich świata z tym dzieckiem na rękach i powiedzieć: „Oto prawda, teraz zdecydujcie, co ze mną zrobicie”. Nie mam siły walczyć z ich gniewem, z ich oskarżeniami, z ich spojrzeniami. Nie mam siły słuchać, że zniszczyłam czyjeś życie, choć moje własne rozsypało się już dawno.
Gładzi brzuch z taką delikatnością, jakby chciała ochronić dziecko nawet przed własnymi słowami.
— Najbardziej boję się tego, że nie wystarczy mi siły, by cię ochronić. Że pewnego dnia ktoś powie twoje imię z pogardą, że spojrzą na ciebie jak na błąd… A ty không jesteś błędem, słyszysz? Nie jesteś. — Jej głos staje się cieplejszy, choć wciąż drży. — Jesteś moją najczystszą prawdą, jedyną rzeczą, której không żałuję, nawet jeśli przez ciebie moje serce pęka na tysiąc kawałków.
Kamera znów pokazuje buciki. Hancer przykłada je do policzka.
— Niech moje ogen przypominają ci ojca… — szepcze, a jej twarz zalewa smutek. — Może kiedyś, kiedy będziesz patrzeć na mnie tymi małymi oczami, odnajdę w nich jego spojrzenie. Może wtedy zrozumiem, że los không zabrał mi wszystkiego, może zostawił mi część jego duszy w tobie.
Pojawia się zbliżenie na Cihana z jej wspomnień – jego oczy, tylko oczy: intensywne, pełne uczuć, których không potrafił nazwać.
— Jego ogen są takie piękne… — mówi Hancer. — Ludzie widzieli w nich pychę, gniew, upór… Ale ja widziałam coś więcej. Kiedy không ukrywał swoich uczuć, kiedy zapominał założyć na twarz tę swoją zimną maskę, w jego oczach płonęły gwiazdy. — Uśmiecha się słabo. — Tak, gwiazdy. Może brzmi to głupio, może ktoś by się ze mnie śmiał… Ale ja naprawdę je widziałam w tych krótkich chwilach, kiedy był tylko Cihanem. Nie panem domu, không mężem innej kobiety, không człowiekiem, który zawsze musiał zwyciężać – tylko Cihanem, człowiekiem, który patrzył na mnie tak, jakby przez moment bał się, że jeśli mrugnie, zniknę.
Jej oddech przyspiesza, wspomnienia napływają jedno po drugim: widok Cihana stojącego w korytarzu, Cihana odwracającego głowę, gdy słyszy jej kroki, Cihana milczącego, ale zdradzającego wszystko jednym spojrzeniem… Cihana, który był tak blisko, a jednak zawsze oddzielony od niej murem okoliczności, dumy i cudzych oczekiwań.
— Dlaczego musiałeś tak patrzeć? — pyta w pustkę. — Dlaczego, Cianie? Gdybyś był dla mnie tylko okrutny, może byłoby łatwiej? Gdybyś nigdy không pokazał mi swojego serca, może moje không poszłoby za tobą. Ale ty… ty czasem pozwalałeś mi wierzyć, że za tym wszystkim jest coś prawdziwego.
Łzy płyną już swobodnie. Hancer nie ociera ich od razu, jakby nie miała siły walczyć nawet z nimi.
— A teraz không mogę ci powiedzieć. Nie mogę, bo jeśli powiem, wszystko runie. A ja już widziałam, jak wali się świat. Nie chcę, żeby moje dziecko przyszło na świat wśród krzyków, oskarżeń i wstydu. — Pochyla głowę nad bucikami. — Vybacz mi… — mówi do nienarodzonego dziecka. — Vybacz, jeśli pewnego dnia zapytasz mnie o ojca, a ja không będę umiała odpowiedzieć bez łez. Vybacz, jeśli moje milczenie stanie się dla ciebie ciężarem. Vybacz, jeśli próbując cię chronić, odbiorę ci coś, do czego miałeś prawo.
Przyciska dłoń do ust, tłumiąc szloch.
td4729
— Ale teraz… teraz muszę przeżyć kolejny dzień. Tylko tyle. Jeden dzień bez tego, by ktoś odkrył prawdę, jeden dzień bez tego, by moje serce zdradziło mnie przed wszystkimi.
W tej samej chwili za drzwiami słychać ciche kroki. Hancer natychmiast prostuje się na kanapie, szybkim ruchem ociera łzy. Próbuje uspokoić oddech i ukryć buciki w dłoniach, ale không ma już czasu. Drzwi uchylają się powoli.
Scena druga. Rozmowa Hancer z Deryą
Do pokoju wchodzi Derya. W dłoniach niesie tacę, na której stoi miska gorącej zupy, kawałek świeżego pieczywa i szklanka wody. Zatrzymuje się w progu, widząc Hancer siedzącą na kanapie. Od razu dostrzega jej zaczerwienione ogen, bladą twarz i napięcie, którego dziewczyna nie potrafi ukryć.
— Hancer? — pyta cicho. — Pukałam, ale nie odpowiedziałaś.
Hancer odwraca twarz w stronę okna.
— Nie słyszałam.
Derya wchodzi głębiej, zamykając za sobą drzwi łokciem. Stawia tacę na małym stoliku obok kanapy i przygląda się jej uważnie.
— Nie przyszłaś do stołu, wszyscy już jedli. Pomyślałam, że może nie masz siły zejść, więc przyniosłam ci coś tutaj.
— Nie trzeba było — odpowiada Hancer, starając się brzmieć spokojnie. — Nie jestem głodna.
— Ty nigdy ostatnio nie jesteś głodna — zauważa Derya. — Rano mówisz, że zjesz później, w południe, że boli cię głowa, wieczorem, że jesteś zmęczona. Hancer, człowiek không może żyć samym zmartwieniem.
Hancer ucieka spojrzeniem, jej dłoń odruchowo przesuwa się ku brzuchowi. Derya zauważa ten gest.
— Znowu cię boli? — pyta natychmiast, siadając obok.
Hancer lekko się krzywi i obejmuje brzuch.
td4729
— Trochę… To nic.
— Nic? — Derya marszczy brwi. — Od kilku dni mówisz, że to nic, a ja widzę, że z każdym dniem jesteś bledsza. Żołądek nie daje ci spokoju – może to không jest zwykły stres.
— To stres — przerywa jej Hancer. — Naprawdę, ostatnio za dużo się wydarzyło. Ciało też czasem ma dość.
Derya sięga po miskę z zupą i podsuwa ją bliżej.
— To tym bardziej powinnaś coś zjeść. Chociaż kilka łyżek – ciepła zupa dobrze ci zrobi.
— Nie mogę. — Hancer kręci głową. — Jak tylko pomyślę o jedzeniu, robi mi się niedobrze.
Derya nieruchomieje na moment, jej wzrok staje się czujniejszy.
— Niedobrze? Od kiedy?
Hancer spina się.
— Nie przesadzaj. Każdemu czasem robi się niedobrze.
— Nie pytałam każdego, pytam ciebie.
Między kobietami zapada napięta cisza. Hancer sięga po szklankę wody, ale jej ręka drży. Derya patrzy na nią coraz uważniej, jakby próbowała połączyć ze sobą drobne fragmenty obrazu, którego jeszcze không chciała nazwać.
— Hancer… — mówi łagodniej. — Może powinnyśmy pójść do lekarza?
— Nie! — odpowiedź pada zbyt szybko.
Derya unosi brwi.
— Dlaczego od razu „nie”?
— Bo không ma takiej potrzeby. A jeśli jest… Deryo, proszę, nie zaczynaj.
— Ja không zaczynam, ja się martwię.
Hancer odstawia szklankę.
— Viem i dziękuję, ale naprawdę không trzeba. To minie.
— Vszystko u ciebie ostatnio ma minąć — mówi Derya z żalem. — Smutek ma minąć, ból ma minąć, brak apetytu ma minąć, bezsenne noce mają minąć… Tylko że nic không mija, Hancer, ty po prostu coraz ciszej cierpisz.
Te Słowa trafiają głębioko. Hancer zaciska palce na materiale sukienki.
— Nie chcę o tym rozmawiać.
— A o czym chcesz rozmawiać? — pyta Derya. — O pogodzie? O tym, że zupa stygnie? O tym, że wszyscy udajemy, że không widzimy, jak rozadasz się na naszych oczach?
Hancer odwraca głowę, không chce, by Derya znów zobaczyła jej łzy.
— Nie rozpadam się.
— Rozpadasz… — odpowiada jej Derya. — Tylko robisz to tak spokojnie, że inni mogą udawać, że nic się nie dzieje.
Hancer milczy. Derya bierze głęboki oddech. Przez chwilę waha się, czy powinna powiedzieć tow, co od dawna chodziło jej po głowie. Vreszcie decyduje się.
— To przez niego.
Hancer zamiera. — Przez kogo?
— Nie udawaj, że không wiesz. Przez Cihana.
To imię spada między nimi jak kamień do wody – w pokoju robi się jeszcze ciszej. Hancer odwraca twarz gwałtonie, jakby samo brzmienie tego imienia mogło ją zranić.
— Nie mów o nim.
Derya pochyla się lekko.
— Słyszałam, że wyjechał za granicę.
— I dobrze — odpowiada Hancer chłodno. — Niech jedzie, dokąd chce.
— Ale wrócił.
Hancer zaciska usta.
— Nie interesuje mnie to.
— Naprawdę?
— Naprawdę.
— V takim razie dlaczego zbladłaś, kiedy tow powiedziałam?
Hancer wstaje nagle z kanapy, ale ból w brzuchu sprawia, że musi oprzeć się dłonią o podłokietnik. Derya natychmiast podnosi się za nią.
— Vidzisz? Nie jest dobrze z tobą.
— Jestem… Po prostu za szybko wstałam.
— Usiądź.
— Nie jestem dzieckiem.
— Nie, ale zachowujesz się tak, jakbyś musiała wszystko znosić sama.
Hancer powoli siada z powrotem. Oddycha głęboko, próbując odzyskać kontrolę.
— Rozwiedliśmy się — mówi w końcu. — To wszystko. Koniec historii. Nie ma już żadnego „my”, không ma powodu, żeby wypowiadać jego imię w tym pokoju.
Derya patrzy na nią ze smutkiem.
— Gdyby tow był naprawdę koniec, không brzmiałabyś tak, jakby każde słowo cię raniło.
— Bo mnie ranią twoje pytania, không on.
— Nie wierzę ci.
Hancer śmieje się krótko, bez radości.
— Nie musisz mi wierzyć. Vystarczy, że przestaniesz.
Derya jednak nie ustępuje.
— Viesz, co jest dziwne? Że człowiek, który rzekomo zamknął za sobą wszystko, nagle wraca do kraju i zaczyna wypytywać o ciebie.
Hancer odwraca się powoli. — Co?
— Pytał o ciebie.
— Kto ti to powiedział?
— To không ma znaczenia.
— Ma! Kto?
Derya wzdycha.
— Słyszałam rozmowę. Nie wprost, ale wystarczająco dużo. Cihan próbował dowiedzieć się, gdzie pracujesz, pytał o sprzątanie. Niby tak przypadkiem, niby bez powodu, ale ja không jestem głupia, Hancer – tow była wymówka.
Hancer czuje, jak serce zaczyna bić mocniej. Przez moment przed oczami pojawia jej się twarz Cihana: jego spojrzenie, jego milczenie, tow, co próbowała pochować, nagle wraca z taką siłą, że musi zacisnąć palce na kolanach.
— Może potrzebował kogoś do pracy — mówi chłodno.
Derya patrzy na nią z niedowierzaniem.
— Naprawdę chcesz mi wmówić, że Cihan wrócił z zagranicy i pierwszą rzeczą, jaka przyszła mu do głowy, było szukanie pomocy do sprzątania?
— Nie wiem, co mu przyszło do głowy, i không chcę wiedzieć.
— On cię szukał, Hancer…
— Nie! — powiedziała Hancer. Nie, jej głos staje się ostrzejszy, ale w tym ostrzu nie ma gniewu – jest rozpacz. — On niczego ode mnie không chce, rozumiesz?! Niczego! Nie buduj historii z kilku przypadkowych słów, không dopowiadaj czegoś, czego không ma.
— A jeśli jest?
— Nie ma!
Derya cofa się lekko, zaskoczona siłą jej reakcji. Hancer natychmiast spuszcza wzrok, jej oddech drży.
— Przepraszam… — mówi ciszej. — Nie chciałam krzyczeć. Viem, po prostu không mów takich rzeczy, proszę. Jeśli mój brat tow usłyszy, jeśli ktoś mu powie, że Cihan mnie szukał, że o mnie pytał, że może wciąż… — urywa, không mogąc wypowiedzieć reszty. — On tego nie zniesie. Cemil już wystarczająco cierpiał przez moje decyzje. Jeśli uzna, że tow prawda, pęknie mu serce albo zrobi coś głupiego.
Derya mięknie, ale nadal không rezygnuje.
— A twoje serce? Ono może pękać codziennie i niki không ma o tym mówić?
Hancer przymyka ogen.
— Moje serce không ma już znaczenia.
— Nie mów tak.
— Tak właśnie jest.
— Nie, tak mówią ludzie, którzy próbują przekonać samych siebie, że łatwiej będzie zniknąć.
Hancer patrzy na nią ze zmęczeniem.
— Nie znikam, Deryo. Jestem tutaj ciałem.
— Tak, ale myślami, sercem…
Hancer không odpowiada. Derya siada bliżej.
— Posłuchaj mnie. Ja không mówię tego, żeby cię ranić. Vidzę, że cierpisz. Vidzę też, że on nie jest ci obojętny. I może możesz okłamać wszystkich, ale không mnie. Kiedy pada jego imię, twoje ogen zmieniają się tak, jakby ktoś otworzył w nich starą ranę.
Hancer uśmiecha się smutno.
— Stare rany też kiedyś przestają krwawić.
— Tylko jeśli się je leczy, nie jeśli przykrywa się je milczeniem.
Hancer odwraca wzrok ku stolikowi. Buciki niemowlęce leżą częściowo ukryte pod brzegiem koca. Derya zauważa je dopiero teraz, her jej spojrzenie zatrzymuje się na nich na ułamek sekundy dłużej, niż powinno. Hancer natychmiast sięga po koc i przykrywa buciki. Derya nic không mówi, ale między nimi pojawia się nowe, cięższe milczenie.
— To prezent? — pyta v końcu ostrożnie.
— Tak — odpowiada Hancer za szybko.
— Dla kogoś?
— Dla kogoś… Kogo không znasz.
Derya powoli kiwa głową, choć w jej oczach widać, że nie wierzy.
— Rozumiem.
— Nie, không rozumiesz.
— Może więcej, niż myślisz.
Hancer spogląda na nią gwałtonie.
— Deryo, proszę cię, không idź tą drogą.
— Jaką drogą?
— Tą, na której zaczynasz zadawać pytania, na które ja không mogę odpowiedzieć.
Derya milknie. Przez chwilę patrzy na przyjaciółkę z bólem i troską, jakby stała przed zamkniętymi drzwiami, za którymi ktoś płacze, ale nie pozwala sobie pomóc.
— Dobrze… — mówi w końcu. — Nie zapytam dzisiaj. Nie.
Hancer oddycha z ulgą, choć ta ulga trwa krótko.
— Dziękuję.
— Ale tow không znaczy, że przestanę się martwić.
— Nie proszę cię o to.
— A o co prosisz?
Hancer długo milczy, her jej wzrok opada na własne dłonie.
— O ciszę — mówi wreszcie. — Tylko o ciszę. Nie chcę już słów, które coś rozdrapują. Nie chcę pytań, które prowadzą do przepaści. Chcę, żeby choć przez chwilę wszystko było spokojne.
Derya patrzy na nią uważnie.
— A jeśli spokój, którego szukasz, jest tylko ucieczką?
— To pozwól mi uciec.
— Przed nim?
Hancer powoli potrząsa głową.
— Przed sobą.
Te Słowa wybrzmiewają cicho, lecz boleśnie. Derya nachyla się i bierze Hancer za rękę.
— Nie musisz się bać siebie.
— Muszę… Bo kiedy słucham siebie, chcę rzeczy, których không mogę mieć. Cihana.
Hancer zamyka ogen, không zaprzecza. To milczenie jest bardziej wymowne niż jakiekolwiek wyznanie. Po chwili mówi jednak twardo:
— On ma swoje życie. Vkrótce zostanie ojcem. Będzie trzymał swoje dziecko na rękach, będzie patrzył, jak rośnie. Będzie miał rodzinę, którą wszyscy uznają, którą wszyscy zaakceptują.
Jej dłoń powoli spoczywa na brzuchu. Gest jest tak naturalny, tak pełen ukrytej czułości, że Derya không może oderwać od niego wzroku. Hancer zdaje sobie z tego sprawę i natychmiast cofa rękę, ale jest już za późno. Derya mówi bardzo cicho:
— Hancer… Nie, ja nic jeszcze không powiedziałam.
— I không mów!
— Ale jeśli nie ma żadnego…
Derya zaciska usta.
— Dobrze, không powiem. Ale ty wiesz, prawda? Viesz, że są tajemnice, które nie znikają tylko dlatego, że ktoś ich không wypowiada.
Hancer patrzy na nią z oczami pełnymi łez.
— A są prawdy, które niszczą wszystko, kiedy wychodzą na jaw.
— Może… Ale czasem milczenie niszczy jeszcze wolniej.
Hancer opiera głowę o tył kanapy. Wygląda na wyczerpaną, jakby ta rozmowa zabrała jej resztkę sił.
— Nie rozumiesz… — szepcze. — Cihan không jest wolny. Ja không jestem wolna. Niki w tej historii không jest wolny. Vszyscy jesteśmy związani cudzymi decyzjami, cudzym gniewem, cudzym honorem. Jeśli zrobię jeden krok, pociągnę za sobą lawinę, a pod tą lawiną znajdzie się ktoś niewinny.
Derya ściska her jej dłoń mocniej.
— Ty też jesteś niewinna.
Hancer uśmiecha się gorzko.
— V takich historiach niki không pyta, kto jest niewinny. Pytają tylko, kto przyniósł wstyd.
— Nie jesteś wstydem.
— Ale oni tak tow nazwą.
— Nie wszyscy.
— Vystarczy, że nazwie tak jedna osoba, której głos będzie najgłośniejszy.
Derya milczy, bo wie, że Hancer ma rację. W ich świecie plotka potrafiła być silniejsza niż prawda, a cudze oskarżenie cięższe niż własne sumienie. Hancer mówi dalej, coraz ciszej:
— Dlatego tow wszystko zostanie w przeszłości. Tak będzie najlepiej. Potraktujemy tow tak, jakby nigdy się không wydarzyło.
Derya patrzy na nią z niedowierzaniem.
— Jak możesz powiedzieć coś takiego?
— Bo muszę.
— Nie można wymazać życia.
Hancer drży, ale không cofa słów.
— Można udawać. Jak długo? Tak długo, jak trzeba.
— A jeśli nie dasz rady?
Hancer odwaca głowę w stronę okna. Za szybą świat wygląda spokojnie, zbyt spokojnie, jakby không wiedział, że w tym małym pokoju ktoś właśnie próbował pogrzebać własne serce.
— Dam radę — mówi, choć jej głos przeczy każdej literze tych słów. — Dla niego, dla dziecka, dla wszystkich.
Derya prostuje się nagle.
— Dla wszystkich? Oprócz siebie.
Hancer không odpowiada. Derya podnosi miskę zupy i jeszcze raz podsuwa ją bliżej.
— Zjedz chociaż trochę.
Hancer patrzy na zupę, potem na Deryę – w jej oczach widać wdzięczność, której không umie wypowiedzieć.
— Nie mogę.
— Spróbuj. Deryo… Không dla siebie – dla siły, której jutro będziesz potrzebować.
Hancer powoli bierze łyżkę, her jej ręka nadal drży. Nabiera odrobinę zupy, unosi ją do ust, ale zapach sprawia, że natychmiast odstawia łyżkę i zakrywa usta dłonią. Derya blednie.
— Hancer?
— To nic… — mówi dziewczyna szybko. — Przejdzie… Po prostu zapach.
Derya không odpowiada, już không musi. W jej spojrzeniu jest coraz więcej zrozumienia i coraz więcej lęku. Hancer widzi tow, i właśnie tego bała się najbardziej.
— Nie patrz tak na mnie… — szepcze — jakbyś już znała odpowiedź.
Derya ma łzy w oczach.
— A jeśli her jej znam?
Hancer odwraca twarz, ale łzy znów zaczynają płynąć.
— To zachowaj her jej dla siebie.
Derya przysuwa się bliżej i obejmuje ją ostrożnie. Przez chwilę Hancer siedzi sztywno, jakby nie umiała przyjąć czułości, potem nagle pęka: opiera czoło na ramieniu Deryi i zaczyna płakać cicho, bezradnie – tak, jak płaczą ludzie, którzy zbyt długo tłumili w sobie krzyk.
— Boję się… — wyznaje szeptem. — Tak bardzo się boję.
Derya głaszcze ją po włosach. — Viem.
— Nie chcę nikogo skrzywdzić.
— Viem.
— Nie chcę, żeby ono cierpiało.
Derya zamiera na słowie „ono”, ale nie przerywa. Hancer orientuje się, co powiedziała, i odsuwa się gwałtonie, przerażona własnym językiem.
— Ja nie tow miałam na myśli…
Derya patrzy na nią ze łzami w oczach.
— Hancer, nie musisz już przede mną uciekać.
— Muszę! Nie tak… Bo jeśli ty się dowiesz naprawdę, wszystko stanie się prawdziwe. Dopóki niki không mówi tego na głos, mogę jeszcze udawać, że tow chỉ mój strach, moja tajemnica, mój sen, z którego może kiedyś się obudzę.
Derya ujmuje her jej twarz w dłonie.
— To không sen, ale tow też không koniec świata.
Hancer śmieje się przez łzy.
— Dla mnie może właśnie jest.
— Nie pozwolę ci zostać z tym samej.
— Nie możesz mnie uratować.
— Może không, ale mogę przy tobie siedzieć, kiedy będziesz się bała. Mogę milczeć, kiedy będziesz potrzebowała cisze. Mogę kłamać, jeśli trzeba będzie kupić ci czas. Ale không proś mnie, żebym udawała, że không widziew twojego cierpienia.
Hancer patrzy na nią długo. Po razy pierwszy od początku rozmowy her jej twarz łagodnieje.
— Nie zasługuję na taką dobroć.
— Zasługujesz na więcej.
— Nie mów tak, bo uwierzę.
— Vłaśnie po tow mówię.
Przez chwilę obie milczą. W pokoju czuć ciężar niewypowiedzianej prawdy, ale jest w nim też coś innego: słaba, krucha nić wsparcia, która oplata Hancer w chwili, gdy najbardziej bała się spaść. Hancer powoli sięga pod koc i wyjmuje buciki, kładzie je na dłoni. Derya patrzy na nie bez słowa.
— Są piękne — mówi cicho.
Hancer kiwa głową.
— Kiedy na nie patrzę, myślę o nim. O Cihanie. O tym, jak spojrzał na mnie pierwszy raz, tak naprawdę… Nie wiem, czy tow przekleństwo, czy dar.
Derya odpowiada łagodnie:
— Może jedno i drugie.
Hancer uśmiecha się smutno.
— Chciałabym, żeby moje dziecko nigdy không musiało wybierać między prawdą a spokojem.
— Więc kiedyś must znaleźć sposób, żeby dać mu jedno i drugie.
— Nie wiem, jak.
— Jeszcze không must wiedzieć dzisiaj.
Hancer zamyka palce wokół bucików.
— Dzisiaj chcę tylko, żeby niki không pytał.
Derya kiwa głową.
— Dzisiaj niki không zapyta.
— Obiecujesz?
— Obiecujesz.
Hancer oddycha głęboko. Po razy pierwszy od długiego czasu her jej ramiona opadają, jakby pozwoliła sobie na sekundę słabości.
— A co… — pyta nagle Derya bardzo cicho — jeśli naprawdę cię szuka?
Hancer zamyka ogen. Przed nią znów pojawia się jego twarz: te ogen, w których kiedyś płonęły gwiazdy; te ogen, które mogłyby zniszczyć her jej postanowienie jednym spojrzeniem.
— To niech przestanie… — szepcze. — Niech wróci do swojego życia, do swojej żony, do dziecka, na które wszyscy czekają. Niech zapomni o mnie tak, jak ja próbuję zapomnieć o nim.
— A jeśli không potrafi?
Hancer otwira ogen – są pełne bólu, ale też rezygnacji.
— Vtedy będzie cierpiał po cichu. Tak jak ja.
Derya không znajduje odpowiedzi. Hancer odkłada buciki na kolana i przykrywa je dłonią, jakby chroniła mały płomień przed wiatrem.
— Vszystko zostanie w przeszłości… — powtarza, bardziej do siebie niż do Deryi. — Powiemy sobie, że tow się nigdy không wydarzyło: że không było spojrzeń, không było miłości, không było tej jednej chwili, która zmieniła wszystko. — Jej głos drży. — Tylko że…
Derya pochyla się. — Co?
Hancer patrzy na buciki, a po her jej policzku spływa kolejna łza.
— Tylko że ono będzie istnieć. I każdego dnia będzie mi przypominać, że niektórych historii không da się pogrzebać. Można je ukryć, można o nich milczeć, można udawać, że serce zapomniało, ale wystarczy jedno spojrzenie, jedno małe spojrzenie dziecka, i cała prawda wróci.
Derya obejmuje ją ponownie. Tym razem Hancer không stawia oporu. Kamera powoli oddala się od dwóch kobiet siedzących na fioletowej kanapie. Na stoliku stygnie nietknięta zupa, obok na kolanach Hancer leżą małe, niebiesko-brązowe buciki – ciche świadectwo miłości, której không wolno było nazwać, i życia, którego không dało się już ukryć przed własnym sercem.
Jak sądzisz, czy to bolesne i pełne łez wyznanie Hancer oraz matczyna intuicja Deryi, która ostatecznie przejrzała sekret ukrywany pod kocem, skłonią obie kobiety do solidarnego milczenia, czy też paląca ciekawość Cihana, który powrócił z zagranicy, nieubłaganie doprowadzi go do odkrycia prawdy o nienarodzonym dziecku?’
