Tego ranka w bagażniku samochodu Metina będą leżały kilof i łopata oblepione świeżą, ciemną ziemią.
A zanim w rezydencji Develioglu ktokolwiek dopije pierwszą herbatę, Metin spojrzy bratu prosto w oczy i wypowie jedno krótkie słowo, po którym Mukadder chwyci się za serce, a Gulsum upuści talerz na marmurową posadzkę.
Przyjaciele, usiądźcie wygodnie. To, co zaraz wydarzy się w Panna Młoda, zmieni wszystko. Tu Robert.
I uprzedzam was od razu: dzisiejsza historia będzie miała dwie twarze — jedną zobaczy cała rodzina, drugą zobaczymy tylko my.
Bo w tym domu prawda od dawna nie mieszka w salonie, prawda mieszka za ścianą.
Noc będzie długa, najdłuższa, jaką rezydencja przeżyła od lat. Mine nie wróci na kolację, nie wróci przed północą, nie wróci nad ranem.
Jej łóżko zostanie pościelone, a na parapecie w równym rzędzie będą siedziały lalki, które czekają na nią każdego wieczoru.
Ktoś zapali w jej pokoju lampkę, bo wszyscy wiedzą, że mała boi się ciemności. Lampka będzie się palić do świtu dla nikogo.
Hanser nie zmruży oka. Będzie siedziała na kanapie w holu z telefonem w dłoni, z kocem na kolanach, z drugą dłonią opartą na brzuchu, w którym coraz mocniej będzie się poruszał jej syn.
Co kilka minut będzie dzwoniła do kolejnych znajomych ze szkoły Mine, do nauczycielki, do rodziców, koleżanek.
Wszędzie usłyszy to samo: — Nie, nie widzieliśmy. Nie, nie przychodziła. Przykro nam.
— Ona tak bardzo boi się ciemności… — szepcze w końcu do Cihana, kiedy niebo za oknem zrobi się szare. — Całą noc sama… Gdzie ona mogła spędzić całą noc?
Cihan uklęknie przed nią i weźmie jej dłonie w swoje — będą lodowate: — Posłuchaj mnie. Wszyscy się boimy, ale ty musisz myśleć teraz o dziecku. Nie możesz się tak wyniszczać. Obiecaj mi.
Hanser kiwnie głową.
W kuchni Gulsum od świtu będzie robiła to, co robi zawsze, kiedy świat się wali — będzie gotowała: jajka na miękko, jajka na twardo, omlet, ser, oliwki, świeży chleb.
Postawi na stole śniadanie dla dziesięciu osób, choć nikt nie będzie w stanie przełknąć ani kęsa.
Zapyta jeszcze, czy pani Mukadder woli jajka gotowane, czy smażone, i usłyszy w odpowiedzi tylko ciężkie westchnienie.
Mukadder zejdzie na śniadanie wyprostowana, z perfekcyjnie ułożonymi włosami, choć jeszcze wczoraj ledwo trzymała się na nogach.
Wciąż będzie wierzyła w wersję, którą usłyszała od syna — że Sinem uciekła, że zabrała Mine i zniknęła, że ta kobieta, zawsze cicha jak cień, w końcu pokazała, na co ją stać.
I w tej wersji jest coś wygodnego, bo jeśli winna jest Sinem, to nikt inny nie musi być winny.
A potem drzwi od ogrodu otworzą się i stanie w nich Cihan.
W jednej dłoni będzie trzymał kilof, w drugiej łopatę.
Na stalowych ostrzach zostanie zaschnięta ziemia, a na drewnianych trzonkach — szary pył, który nie wygląda na ogrodowy piasek.
Zanim w progu zatrzyma się Yigit, blady i speszony (to on miał dziś rano umyć samochód Metina, bo pan Metin sam go o to poprosił, a gdy otworzył bagażnik, zamarł).
Mukadder odstawi filiżankę tak gwałtownie, że herbata wyleje się na spodek: — Cihanie, synu, co to ma być? Co ty trzymasz w rękach?
— Tego nie powinnaś pytać mnie, mamo — odpowiedział Cihan. — Zapytaj swojego starszego syna.
Metin będzie siedział u szczytu stołu — spokojny, ogolony, z kubkiem kawy, który podniesie do ust powoli, jakby cały ten spektakl był tylko poranną rozrywką. Nie spojrzy na narzędzia, spojrzy na brata.
Cihan położy kilof i łopatę na podłodze tuż przy nogach stołu. Metal zadzwoni o marmur: — Wystarczy już tej gry, bracie. Gdzie jest bratowa? Co jej zrobiłeś? Milczeniem tego nie załatwisz. Odpowiesz mi, po co ci w bagażniku kilof i łopata? Sinem zniknęła nagle, bez słowa, bez torby, bez telefonu. Ty znikasz razem z nią na całe godziny, nikomu nic nie mówisz, a teraz twoja córka błąka się gdzieś po mieście, a ty pijesz kawę!
— Cihanie, dość! — wtrąci się Mukadder. — Nie tak się rozmawia, usiądźcie, porozmawiajmy spokojnie.
— Mamo, proszę cię, nie mieszaj się. Nie tym razem.
Cihan nie usiądzie, będzie mówił dalej, coraz szybciej, jakby słowa, które dusił w sobie od wielu dni, wreszcie znalazły ujście: o tym, że od powrotu Metina Mine chodzi smutna i nie chce jeść; o tym, że zamiast ją przytulić, ojciec postanowił wysłać ją do szkoły z internatem, jakby jej matka miała już nigdy nie wrócić, jakby wiedział coś, czego nie wie nikt inny.
— Jak to wytłumaczysz, bracie? Czekamy, wszyscy czekamy.
Metin odstawi kubek bardzo starannie, dokładnie na środek podstawki: — Czyli chcesz wiedzieć, co zrobiłem z moją żoną? — uśmiechnie się lekko. — Jesteś pewien, że jesteś gotowy to usłyszeć?
— Mów!
— Pochowałem ją.
W jadalni zrobi się tak cicho, że będzie słychać tykanie zegara w holu.
Gulsum, która właśnie wnosiła talerz z serem, zatrzyma się w półkroku, talerz wyśliźnie się jej z rąk i roztrzaska o posadzkę — nikt nawet nie odwróci głowy.
— Coś ty powiedział?! — wydusi Cihan. — Co to za chora gra?!
— Żadna gra. Chciałeś wiedzieć, co się stało z Sinem, to wiesz. Jeśli ktoś nie dosłyszał, powtórzę.
Metin pochyli się lekko do przodu, opierając łokcie na stole, a jego głos będzie spokojny, niemal czuły, jak u człowieka, który opowiada dzieciom bajkę na dobranoc: — Zbudowałem jej grób własnymi rękami. Cegła po cegle. Każdą ułożyłem starannie, równiutko. Grób bez drzwi, bez okien. A potem zamknąłem w nim Sinem żywą.
Mukadder wyda z siebie dźwięk, którego nikt w tym domu nigdy u niej nie słyszał — krótki, zduszony jęk. Jej dłoń powędruje do piersi.
Hanser i Gulsum doskoczą do niej jednocześnie: — Pani Mukadder, pani Mukadder, proszę oddychać!
— Zostawcie, nic mi nie jest, nie będę teraz mdlała… Bracie, czyś ty oszalał?! — Cihan zrobi krok w stronę stołu i instynktownie stanie bliżej niego, gotów go powstrzymać. — Gdzie ona jest?! Co jej zrobiłeś?!
I wtedy Metin się roześmieje — nie głośno, nie histerycznie, lecz rozbawionym, zmęczonym śmiechem człowieka, który właśnie wygrał zakład: — Patrzcie na was. Jak bardzo jesteście gotowi uwierzyć w każde moje słowo! Jak bardzo ten napół szalony człowiek was przeraża! Wystarczy, że powiem zdanie, a wy już widzicie trupa. Od wszystkiego mnie oczekujecie, nawet morderstwa.
— Synu… — Mukadder będzie mówiła z trudem, wciąż trzymając się za pierś. — Powiedz, że kłamiesz. Powiedz, że nic nie zrobiłeś Sinem. Nie strasz nas tak, powiedz, że zrobiłeś to tylko po to, żeby nam dopiec. Mów, synu!
Metin spojrzy na matkę — przez chwilę coś w jego twarzy złagodnieje: — Mine od dawna chciała mieć klatkę dla królików. Pamiętasz, mamo? Mówiła o tym każdemu: „Mama królik, tata królik i mały króliczek, cała rodzina”. Kupiłem narzędzia, żeby zbudować jej taką klatkę w ogrodzie. Skoro jej matka nie wraca, pomyślałem, że chociaż to jej dam, żeby czymś się zajęła, żeby przestała płakać…
Zrobi pauzę, a jego głos po raz pierwszy się załamie: — Tylko że teraz nie ma już nawet mojej córki.
Wstanie od stołu i wyjdzie, nikt go nie zatrzyma.
Mukadder opadnie na krzesło, a na jej twarzy będzie ulga tak gwałtowna, że aż bolesna: klatka dla królików… Oczywiście! Jak mogła choć przez sekundę pomyśleć coś innego? To jej syn, jej pierworodny, chory, zagubiony, zraniony — ale jej.
Ale Cihan nie poczuje ulgi.
Będzie stał nad kilofem i łopatą i patrzył na szary pył na trzonkach, na ziemię zaschniętą na ostrzach, na wąską smugę zaprawy przy samej rękojeści, i pomyśli o czymś, czego nie powie na głos, bo nikt by go teraz nie wysłuchał: że do budowy klatki dla królików potrzeba desek, gwoździ i siatki, a nie cegieł i zaprawy.
Mine spędzi tę noc w ciemności, ale nie w tej ciemności, której boi się najbardziej.
Wczoraj wieczorem, kiedy uciekała z domu, żeby szukać mamy, zobaczyła na poboczu stary, obdrapany samochód dostawczy z otwartą plandeką z tyłu, wdrapała się do środka, schowała między skrzynkami i workami, przykryła się kawałkiem brezentu i z płaczem zasnęła.
Samochód ruszył, jechał długo, a ona spała tak twardo, jak śpią tylko bardzo zmęczone dzieci.
Rano obudzi ją skrzypienie metalu i męski głos, który będzie mówił do kogoś czule, choć z wyraźnym zniecierpliwieniem: — No i co ja mam z tobą zrobić, staruszku? Znowu ubyło ci wody? Ile razy mam ci dolewać? Czegoś ty mi znowu nie powiedział?
Mine ostrożnie wychyli głowę spod brezentu. Przy otwartej masce stanie mężczyzna w wytartej kurtce z plastikowym kanistrem w dłoni — będzie wlewał wodę do chłodnicy i rozmawiał z samochodem jak ze starym przyjacielem.
Kiedy odwróci się i zobaczy dwoje przestraszonych oczu wyglądających zza skrzynek, kanister prawie wypadnie mu z rąk: — No proszę, mam pasażera na gapę, i to od wczoraj, jak widzę.
Powoli odstawi kanister, kucnie, żeby nie wydawać się taki wysoki: — Nie bój się, nic ci nie zrobię. Może się poznamy, co? Ja mam na imię Gökhan, a to jest Yadigâr — poklepie maskę samochodu. — Staruszek trochę cieknie, ale ma dobre serce. Dokąd to się wybiera taka mała dama? Przed kimś uciekasz, czy może dokąd jedziesz?
— Do mamy — powie Mine cicho.
— Do mamy? To dobrze. A gdzie jest twoja mama?
Mine opuści wzrok: — Nie wiem, dlatego jej szukam.
Gökhan nie roześmieje się, nie powie, że to głupie — usiądzie na zderzaku obok niej i zapyta poważnie jak dorosły dorosłego, czy ma jakiś adres.
Mine pokręci głową, ale z kieszeni kurtki wyjmie pognieciony telefon z jednym jedynym zdjęciem, które jest dla jej teraz całym światem: Sinem uśmiechnięta, z wiatrem we włosach, na tle jakiegoś parku.
Gökhan będzie patrzył na to zdjęcie bardzo długo: — Nie, kochanie, nie widziałem jej. Bardzo bym chciał móc ci powiedzieć, że widziałem, ale nie…
— Nikt jej nie widział — odpowie Mine tak cicho, że Gökhan bardziej to zobaczy na jej ustach, niż usłyszy.
Potem zapyta ją, czy jest głodna, i wyciągnie z kabiny bułkę i butelkę. Mine zje wszystko w kilka chwil, a kiedy zapyta, co chce robić, kiedy dorośnie, powie mu o królikach: że tata obiecał jej króliki, że zbuduje im domek (“Mama królik, tata królik i mały króliczek, rodzina taka, jaka była kiedyś”).
Gökhan pokiwa głową i nic nie powie, ale coś w jego twarzy się zmieni, bo człowiek, który od lat rozmawia tylko ze swoim samochodem, wie lepiej niż ktokolwiek, ile znaczy słowo „rodzina”.
W rezydencji Develioglu kłótnia przy śniadaniu wcale się nie skończy, przeniesie się tylko do salonu.
— Gdyby ta kobieta umiała się porządnie zachowywać, gdyby siedziała w domu jak przyzwoita żona, Mine teraz by nie zginęła! — powie Mukadder, a każde jej słowo będzie wycedzone przez zęby. — A ty, synu, zamiast biegać za tą bezwstydnicą, zamiast oskarżać własnego brata, idź i znajdź mi wnuczkę! Ją masz szukać, ją!
— Mamo, bratowa też jest częścią tej rodziny, będziemy jej szukać tak samo jak Mine.
— Słyszałam, co powiedział twój brat, i słyszałam, co ty mu zarzuciłeś! Wyprowadziłeś go z równowagi, to powiedział ci to, co chciałeś usłyszeć. Mój Metin nie zrobiłby czegoś takiego!
Hanser, która do tej pory milczała, odezwie się bardzo ostrożnie: — Pani Mukadder, ja też chciałabym w to wierzyć, ale kiedy on mówił o tej ścianie, o cegłach… On wcale nie wyglądał, jakby kłamał.
Mukadder spojrzy na nią tak, że Hanser pożałuje każdego słowa: — Ja już raz umarłam i wróciłam, dziewczyno. Moje serce nie zniesie jeszcze kłótni dwóch braci. Nie chcę więcej słyszeć, że ktoś w tym domu oskarża Metina. Cihan, odprowadź mnie do pokoju, muszę odpocząć.
Cihan posłusznie poda jej ramię. Na schodach Mukadder będzie się na nim opierać całym ciężarem, a on będzie liczył stopnie i myślał, że matka nigdy jeszcze nie była taka lekka i taka ślepa.
Gulsum zostanie sama w jadalni, żeby pozbierać skorupy rozbitego talerza. Klęcząc na podłodze, poczuje nagle czyjś wzrok na karku.
Podniesie głowę — w drzwiach będzie stał Metin, nie wiadomo od jak dawna.
— Lepiej będzie, jak zamkniesz te swoje ciekawskie oczy, Gulsum — powie cicho, prawie przyjaźnie. — A jeśli już coś zobaczysz, to udawaj, że nie widziałaś, bo któregoś dnia obudzisz się i okaże się, że dla ciebie też ktoś spakował walizkę. Tylko że tym razem nikt jej nie znajdzie w śmietniku.
Gulsum zamarznie. Walizka… Walizka Sinem, którą kilka dni temu wyciągnęła z kosza na śmieci i schowała w swoim pokoju, walizka, którą znalazła Mine, walizka, od której wszystko się zaczęło.
Metin wie. Metin wie wszystko. Kiedy podniesie wzrok, drzwi będą już puste.
Tymczasem w gabinecie Cihana zadzwoni telefon. To Yigit, który od świtu przeczesuje okolicę: szkoła, park, plac zabaw, sklepy wokół domu — nikt nie widział Mine, policja też nic nie wie.
Cihan postanowi dać ogłoszenie o zaginięciu: zdjęcie, opis, numer telefonu. Yigit zaproponuje, że sam wszystko przygotuje, wystarczy, że dostanie najnowsze zdjęcie małej.
A potem, tuż przy wyjściu, zatrzyma się w drzwiach i z kieszeni wyjmie złożoną kartkę: — Panie Cihanie, jeszcze jedna sprawa, choć to pewnie teraz nieważne… Czasem jeżdżę samochodem pana Metina, wie pan? I przyszedł mandat, tylko że z dzielnicy, w której nigdy nie byłem i nie wydaje mi się, żeby pan Metin tam jeździł. Może złożymy odwołanie? To pewnie jakaś pomyłka.
Cihan nawet nie spojrzy na kartkę: — Yigit, naprawdę nie mam teraz do tego głowy. Jeśli jest mandat, to go zapłać. Twoim zadaniem jest teraz to ogłoszenie.
— Oczywiście, panie Cihanie.
I schowa kartkę z powrotem do kieszeni — złożoną na pół, z nazwą ulicy, której nikt w tym domu nie przeczyta. A szkoda, bo ta mała, pognieciona kartka będzie jedyną mapą, która prowadzi prosto do Sinem.
Wieczorem Hanser znajdzie Cihana na tarasie — będzie stał przy balustradzie i patrzył w ciemny ogród, w którym jeszcze kilka dni temu Mine bawiła się z lalkami.
— Wiesz, czego się boję najbardziej? — powie, nie odwracając głowy. — Nie tego, że on kłamie, tylko tego, że ja chcę mu wierzyć. Bardziej niż ktokolwiek w tym domu. Chcę wierzyć w każde jego słowo. To mój brat, ale w jego oczach jest coś, czego tam kiedyś nie było… Jakaś zachłanność, jakaś zemsta. Jakaś część mnie mówi mi: „Nie wierz mu, nie wierz ani jednemu słowu, to nie jest już brat, którego znałem”.
Hanser stanie obok niego i wsunie dłoń w jego dłoń: — Najpierw znajdziemy Mine, potem Sinem — obie. Nie pozwolę sobie myśleć inaczej. A kiedy to wszystko się skończy, usiądziesz z bratem i porozmawiacie. Może on po prostu potrzebuje prawdziwego leczenia? Przeszliśmy razem przez tyle rzeczy, Cihan, przez to też przejdziemy.
Cihan spojrzy na nią i po raz pierwszy od wielu godzin się uśmiechnie: — Kiedy tak stoisz obok mnie, czuję, że dam radę wszystkiemu. Dobrze, że cię mam… Co ja bym bez ciebie zrobił?
Nie będą wiedzieli, że w tej samej chwili, kilka dzielnic dalej, Metin też będzie stał przed ścianą — tylko że nie przed balustradą tarasu.
To będzie zimne, puste pomieszczenie gdzieś na peryferiach miasta, pachnące wilgocią, świeżym cementem i kurzem. Jedna goła żarówka pod sufitem będzie rzucała żółte, drżące światło na nowy mur z czerwonych cegieł, którego spoiny jeszcze nie zdążyły do końca wyschnąć.
Metin podejdzie bardzo blisko, tak blisko, że poczuje na twarzy chłód cegieł, i zacznie mówić cicho, spokojnie, jak ktoś, kto odmawia modlitwę: — Słyszysz mnie, moja piękna żono? Wiem, że słyszysz.
Za murem coś się poruszy — słaby szmer. Może oddech? Może dłoń przesuwająca się po cegłach?
— Umrzesz z tęsknoty za Mine. Każdego dnia będziesz myślała, gdzie ona jest i co robi. A ona… ona cię znienawidzi, bo będzie wierzyła, że ją porzuciłaś. I nigdy nie dostaniesz szansy, żeby to naprawić. Nigdy. Rozbiłaś naszą rodzinę, Sinem. Teraz zapłacisz za to.
Odwróci się od muru i spojrzy w ciemny kąt pomieszczenia, jakby tam ktoś stał. I wtedy zobaczymy coś, czego nie widział nikt z rodziny: jego twarz nie będzie twarzą chorego, zagubionego człowieka, będzie twarzą kogoś, kto wszystko dokładnie zaplanował.
— Widzisz już tę ciemność we mnie, prawda? — wyszepcze. — Ale to dopiero początek. Ty jesteś pierwsza. Potem przyjdzie kolej na Cihana. A na samym końcu… na nią. Na Mukadder de Velioglu. Ona zapłaci najpóźniej i zapłaci najdrożej.
Po drugiej stronie muru Sinem będzie leżała skulona na zimnej posadzce, bez światła, bez jedzenia, z ostatnim łykiem wody w plastikowej butelce, którą oszczędza od wielu godzin.
Jej usta będą spękane, palce zdarte do krwi od drapania w cegły. Już nie będzie krzyczała, nie będzie miała siły, będzie tylko szeptała imię córki w kółko jak różaniec.
I w tej ciemności, w której nie da się już odróżnić snu od jawy, zobaczy ją — Mine stojącą w smudze światła, której przecież nie ma. W tej samej różowej piżamie co zawsze, z nierównym warkoczem: — Mamusiu…
— Mine? Córeczko, jesteś?
— Już cię nie kocham, mamo. Zostawiłaś mnie, odeszłaś. Tata mówi, że już nie wrócisz, że zostaliśmy tylko my dwoje.
— Nie, kochanie, nie… Ja cię nie zostawiłam, słyszysz? Nigdy bym cię nie zostawiła. Popatrz na mnie, nie widzisz, gdzie jestem? Ja nie mogę stąd wyjść, nie mogę…
Sinem wyciągnie ręce w stronę zjawy, a jej palce natrafią tylko na szorstkie cegły: — Jesteś wszystkim, co mam! Jesteś moją wodą, moim powietrzem, moim całym światem! Nie odchodź, błagam cię, Mine, nie odchodź…!
Ale dziewczynka się odwróci powoli i zacznie odchodzić w ciemność.
— Mine, nie zostawiaj mnie tutaj! Nie przeżyję bez ciebie! Mine! Mine…!
Krzyk odbije się od czterech ścian i wróci do niej bez odpowiedzi.
Po drugiej stronie muru zgaśnie żarówka, trzaśnie zamek, odgłos kroków na żwirze, silnik samochodu… potem już tylko cisza.
To będzie najciemniejszy moment tej historii: matka uwięziona za murem, który zbudował jej własny mąż; córka, która wierzy, że matka ją porzuciła; rodzina, która woli wierzyć w ucieczkę niż w zbrodnię; i mandat w czyjejś kieszeni, którego nikt nie przeczyta.
Wydawać się będzie, że nikt już nie zdąży. A jednak… jedna mała dziewczynka, jeden obcy człowiek, jeden stary samochód, któremu ciągle ubywa wody.
Gökhan przez cały dzień będzie wodził Mine po mieście: do każdego parku, przy którym przejeżdżają, do każdego placu, na którym bawią się dzieci.
Mine będzie przyklejała nos do szyby i wypatrywała mamy w każdej kobiecie z ciemnymi włosami — żadna nie będzie Sinem.
Pod wieczór zatrzymają się na poboczu, żeby znowu dolać wody Yadigárovi. Gökhan poda Mine kanister i pozwoli jej lać samej, a ona z powagą będzie pilnowala, żeby ani kropla się nie zmarnowała.
— On ci odpowiada? — zapyta. — Ten samochód?
— A pewnie, czasem tak sobie burczy pod nosem. Patrzę, a wody znowu mniej… Tak się dogadujemy. Jesteśmy razem od tylu lat, że staliśmy się rodziną.
Gökhan zakręci kanister: — A skoro już mowa o rodzinie, to powiedz mi… Masz jeszcze kogoś? Dziadków, ciocię, wujka?
— Mam babcię i wujka Cihana, i ciocię Hanser.
Twarz Mine po raz pierwsze od wczoraj odrobinę się rozjaśni: — Wiesz, że ciocia Hanser będzie miała niedługo dzidziusia? Mówi, że to będzie mój braciszek.
— Naprawdę? No widzisz… To jak zobaczysz tego braciszka, jeśli nie wrócisz do domu?
Mine nic nie odpowie.
— Wiesz co? Myślę, że masz piękną rodzinę, ogromną rodzinę. Ja nie mam nikogo poza tym starym gratem. Oddałbym wszystko, żeby mieć taką rodzinę jak ty… ale decyzja należy do ciebie. Ja na twoim miejscu wróciłbym do domu. Wyobraź sobie, jak oni się teraz o ciebie martwią, szukają cię wszędzie.
— Ale ja szukam mamy. Jak wrócę do domu, to jej nie znajdę… Mam o niej zapomnieć?
Gökhan uklęknie przed nią na żwirze, tak że ich oczy znajdą się na jednej wysokości: — Posłuchaj mnie, mała. O mamie nie zapomina się nigdy. Nawet kiedy jej nie ma obok, ona i tak jest z nami. Jej miłość zostaje tutaj — lekko dotknie palcem jej piersi w miejscu, gdzie bije serce. — Rozumiesz? Nie musisz jej szukać po ulicach, ona już jest z tobą. A teraz co powiesz? Odwieziemy cię do rodziny.
Mine będzie myślała długo, potem kiwnie głową.
Nie wiedząc, jak dotrzeć do rezydencji, Gökhan zawiezie ją prosto na najbliższy komisariat i tam — w zimnym, jasno oświetlonym korytarzu — będzie siedział obok niej na plastikowym krześle, dopóki policjant nie wykona telefonu.
W rezydencji odbierze Hanser, wysłucha wszystkiego i zakryje usta dłonią, a łzy same popłyną jej po policzkach.
Od razu zadzwoni do Cihana: — Cihan! Cihan, mam wspaniałą wiadomość! Mine się znalazła, właśnie dzwonili z komisariatu, Metin już po nią pojechał… Boże, dziękuję ci!
Cihan zatrzyma samochód na poboczu, oprze czoło o kierownicę i przez kilka długich sekund nie będzie w stanie wydobyć z siebie słowa.
Na komisariacie Metin wpadnie przez drzwi w biegu, uklęknie przed córką, obejmie ją, będzie dotykał jej twarzy, ramion, dłoni, jakby sprawdzał, czy jest cała: — Mine, córeczko, mój skarbie! Nic ci nie jest? Nic cię nie boli? Odchodziłem od zmysłów, szukaliśmy cię wszędzie! Gdzie ty byłaś?
Policjant wyjaśni, że dziewczynka schowała się na pace samochodu dostawczego, że kierowca zauważył ją dopiero rano i przywiózł prosto tutaj, że miała dużo szczęścia, bo trafiła na człowieka z sumieniem — mogło się to skończyć zupełnie inaczej.
— Mine, dlaczego wsiadłaś do tego samochodu, kochanie? Dokąd jechałaś?
— Szukałam mamy… — odpowie mała, wtulona w jego ramię. — Chciałam ją znaleźć.
Przez ułamek sekundy na twarzy Metina coś drgnie — coś, czego nikt na tym komisariacie nie zauważy, tylko my.
— Już dobrze, już dobrze… Od dziś nie spuszczę cię z oczu ani na minutę. Przepraszam cię, córeczko. Wybacz mi.
Podniesie się, uściśnie dłoń Gökhanowi, podziękuje mu wylewnie, a potem wyjdzie z komisariatu z córką na rękach. Gökhan zostanie na plastikowym krześle, bo policjant poprosi go jeszcze o złożenie zeznań i sprawdzenie dokumentów.
Pomyślcie o tej ironii: dobry człowiek, który przez cały dzień opiekował się cudzym dzieckiem, zostanie na komisariacie, a człowiek, który zamurował żywcem matkę tego dziecka, wyjdzie stamtąd wolny, z córką w ramionach, odprowadzany życzliwymi uśmiechami policjantów.
W rezydencji będzie na nią czekał cały dom. Mukadder zbiegnie po schodach szybciej, niż pozwala jej serce, i porwie wnuczkę w objęcia: — Moja kruszynka, moja najpiękniejsza! Umarłam przez ciebie tysiąc razy i tysiąc razy zmartwychwstałam! Spójrz na siebie, jeden dzień cię nie było, a twoja buzia zrobiła się taka malutka…
Gulsum będzie płakała i śmiała się jednocześnie, powie, że klopsiki dawno już przygotowane, że dorożka też ugotowana, że wieczorem będzie prawdziwa uczta. Mukadder każe jej jeszcze usmażyć frytki, bo Mine je uwielbia.
Hanser będzie stała z boku z dłonią na brzuchu i patrzyła na dziewczynkę z ulgą tak wielką, że aż zakręci jej się w głowie.
Tylko Mine nie będzie się uśmiechać. Będzie stała pośrodku holu, małe ramiona opuszczone, wzrok wbity w podłogę, bo przecież nie znalazła tego, po co wyszła.
Metin uklęknie przed nią: — Motylku… Naprawdę bardzo się przestraszyłem. Obiecaj mi, że nigdy więcej tego nie zrobisz.
— To ty chciałeś, żebym wyjechała — powie Mine cicho. — Daleko od mamy.
Metin spuści głowę: — Przepraszam. Wybaczysz mi? Skoro tak bardzo nie chcesz wyjeżdżać, to nie pojedziesz. Żadnej szkoły z internatem, obiecuję, nie wyślę cię nigdzie, nie zniósłbym, gdyby cię zabrakło.
— Naprawdę?
— Słowo.
— Widzisz? — wtrąci Mukadder ze wzruszeniem. — Tata zmienił zdanie. No, idź i przytul go mocno, bardzo mocno.
Mine obejmie ojca za szyję, a Metin nad jej ramieniem spojrzy na matkę — i Mukadder zobaczy w jego oczach łzy, prawdziwe łzy, i znowu uwierzy we wszystko.
— A teraz chodź ze mną do ogrodu — powie Metin, biorąc córkę za rękę. — Mam dla ciebie niespodziankę. Niespodziankę, jaką zobaczysz na własne oczy… Jeszcze chwilkę, już prawie.
Przejdą przez taras, przez trawnik, aż do starego kasztanowca na końcu ogrodu.
Pod drzewem będą leżały świeże deski, gwoździ, zwój siatki i te same narzędzia, które rano Cihan rzucił na marmurową posadzkę jadalni.
— Tutaj zbuduję domek dla twoich królików.
Oczy Mine zrobią się okrągłe: — Kupisz mi króliki? Naprawdę?
— A czy kiedykolwiek ci czegoś odmówiłem? Ale mam jeden warunek: będziesz mi pomagała budować, szybko skończymy, a potem pojedziemy razem po króliki.
— Trzy — powie Mine z powagą. — Mama królik, tata królik i mały króliczek.
— Jak sobie życzysz, księżniczko.
I tak skończy się ten dzień: ze śmiechem dziecka w ogrodzie, z zapachem klopsików i frytek dochodzącym z kuchni, z ojcem, który trzyma w dłoni młotek, i córką, która podaje mu gwoździe jeden po drugim, z rodziną, która myśli, że najgorsze już minęło.
Metin zbuduje dla króliczej rodziny dom z drewna, z drzwiami i z okienkiem, żeby mama królik mogła wyglądać na świat.
A kilka dzielnic dalej, za murem bez drzwi i bez okien, prawdziwa mama Mine będzie szeptała w ciemność imię córki.
Mine odzyskała dom, ale wciąż nie odzyskała matki. Mukadder odzyskała wnuczkę, ale straciła zdolność, by widzieć własnego syna takim, jaki naprawdę jest. Cihan zachował wątpliwość, ale zgubił jedyny ślad schowany w kieszeni Yigita. Gulsum zna prawdę o walizce, ale dostała ostrzeżenie, którego nie zapomni.
A Metin zyskał wszystko: zaufanie matki, miłość córki, ciszę za murem — i wciąż ma przed sobą listę: Sinem, Cihan, Mukadder.
A teraz pytanie do was, przyjaciele: czy Yigit zapłaci ten mandat, nie spojrzawszy nawet na adres? Czy Gulsum odważy się przerwać milczenie mimo groźby Metina?
I dlaczego Metin postawił swoją matkę na samym końcu tej strasznej listy? Co takiego Mukadder kiedyś zrobiła swojemu pierworodnemu?
Piszcie w komentarzach, czytam wszystkie i jestem bardzo ciekawa waszych teorii.
Dziękuję z całego serca, że dotrwaliście ze mną do końca. Jeśli ta historia trzymała was w napięciu, polubcie ten film, zasubskrybujcie kanał i kliknijcie dzwoneczek powiadomień, żeby nie przegapić dalszego ciągu.
A jeśli chcecie wesprzeć kanał, każdy komentarz i każde udostępnienie naprawdę pomaga mi opowiadać wam kolejne odcinki Panna Młoda.
Do zobaczenia już niedługo, przyjaciele! Tu Robert — i do usłyszenia przy następnej tajemnicy rodziny Develioglu.
Bo kiedy w ogrodzie będzie powstawał domek dla trzech królików, ile jeszcze dni Sinem wytrzyma za murem, o którym wie tylko jeden człowiek?
