News

Hanser uwięziona w opuszczonym magazynie znajduje telefon, na którym zapisany jest tylko jeden numer. Gdy naciska przycisk połączenia, w słuchawce rozlega się głos kobiety, którą cała rodziną Develioglu opłakiwała jako zmarłą.

To Bejza ostrzega Hanser, aby nie dzwoniła do Cihana, ponieważ Gulpham kontroluje jego telefon i przygotowała kolejną pułapkę. Tymczasem w rezydencji Cihan zostaje zmuszony do ogłoszenia zaręczyn z Irem – jeśli odmówi, może stracić opiekę nad Efehanem.

Nikt nie podejrzewa, że w noc ceremonii do posiadłości przybędą dwie kobiety, które Gulpham próbowała pogrzebać. Jedna przyniesie dowód jej zbrodni, a druga zażąda zwrotu syna.

Noc zapada nad wybrzeżem, a zimny wiatr wciska się przez szczeliny starego magazyn rybackiego. Hanser siedzi na podłodze oparta o wilgotną ścianę, wyczerpana, ale z determinacją w oczach.

Wie, że gdzieś daleko Cihan opłakuje jej śmierć, a Efehan kolejny raz został pozbawiony matki. Mężczyzna pilnujący magazynu wychodzi na zewnątrz, a Hanser wykorzystuje ten moment, przesuwa się w stronę starej szafki i zauważa wystający spod niej telefon.

Urządzenie jest uszkodzone, lecz ekran nadal działa. Nie ma zasięgu, ale kiedy Hanser podchodzi do wybitego okna, pojawia się jedna kreska.

Próbuje wpisać numer Cihana z pamięci, lecz wtedy na ekranie wyświetla się wiadomość:

„Nie dzwoń do niego. Gulpham czeka właśnie na ten ruch. Wybierz jedyny zapisany numer.”

Hanser zamiera, bo w książce kontaktów znajduje się tylko litera B. Przez moment podejrzewa kolejną pułapkę, lecz słysząc kroki z zewnątrz, naciska przycisk połączenia. Po trzech sygnałach ktoś odbiera.

„Hanser, nie wypowiadaj mojego imienia. Mów tak, jakbyś rozmawiała z Cihanem.”
„To niemożliwe…”
„Możliwe. Ja również miałam umrzeć. Gulpham popełniła jednak ten sam błąd dwa razy i nie sprawdziła, czy naprawdę nie żyjemy.”
„Bejza…?”
„Tak, to ja.”

Hanser jest przekonana, że ma halucynacje, przecież uczestniczyli w uroczystości pogrzebowej Bejzy. Gulpham sama opowiadała o tragicznym wypadku i twierdziła, że ciało było niemożliwe do rozpoznania.

Bejza wyjaśnia, że właśnie na tym opierał się cały plan, a odnalezione szczątki nigdy do niej nie należały. Zanim Hanser zdoła zadać kolejne pytanie, drzwi magazynu zaczynają się otwierać.

„Połóż telefon dokładnie tam, gdzie go znalazłaś. O północy zgaśnie czerwone światło przy wejściu. Wtedy masz dwie minuty, żeby wydostać się tylnym oknem.”

Połączenie zostaje zakończone. Gdy strażnik wchodzi do środka, zastaje ja siedzącą w tym samym miejscu, nie zauważając telefonu, ale widząc zmianę w jej spojrzeniu.

Tymczasem w rezydencji Cihan otrzymuje wezwanie do sądu rodzinnego. Ktoś anonimowo zawiadomił opiekę społeczną, że po rzekomej śmierci Hanser nie potrafi właściwie zajmować się synem.

Cihan od razu rozumie, że to nie przypadek, bo raport zawiera informacje znane wyłącznie domownikom. Gulpham przedstawia mu prawnika, który twierdzi, że samotny ojciec może stracić opiekę, a najszybszym sposobem na uspokojenie sądu byłoby oficjalne związanie się z Irem.

„Nie będę handlował małżeństwem za prawo do wychowywania własnego syna!”
„To nie jest handel, to poświęcenie dla Efehana. Jeśli go stracisz, trafi do obcych ludzi. Hanser nie wróci, żeby ci pomóc.”
„Nie wypowiadaj jej imienia, jakbyś miała prawo decydować, czy wróci!”

Cihan nie zachowuje się jak człowiek, który pogodził się ze śmiercią żony, a Gulpham zaczyna się niepokoić. Irem również nie chce tej ceremonii, dostrzegając prawdziwą twarz Gulpham.

Kiedy Irem próbuje odmówić, Gulpham pokazuje jej przygotowany kontrakt.

„Jeśli wycofasz się teraz, wszyscy dowiedzą się, że przez lata wykonywałaś moje polecenia. Stracisz pracę, reputację i zaufanie Efehana.”
„A jeśli się zgodzę?”
„Zostaniesz panią tej rezydencji.”
„Nie, to ty nią zostaniesz. Ja będę tylko twarzą twojego planu.”
„Wreszcie zaczynasz rozumieć.”

Wieść o zaręczynach szybko rozchodzi się po domu, wywołując sprzeciw Sili, Esmy i Cemila. Cihan nie może powiedzieć im prawdy, postanawia więc zgodzić się na oficjalne zaręczyny, lecz nie podpisywać żadnego dokumentu małżeńskiego.

Najbardziej cierpi Efehan.

„Czy od tej chwili mam nazywać Irem mamą?”
„Masz tylko jedną mamę.”
„Ale wszyscy mówią, że ona nie żyje…”
„Ludzie często mówią rzeczy, których nie są pewni.”
„A ty jesteś pewny?”

Cihan nie potrafi odpowiedzieć i przytula syna, ukrywając łzy.

Tej samej nocy, punktualnie o północy, czerwone światło nad wejściem do magazynu gaśnie. Hanser rozrywa osłabioną linę, przeciska się przez wąskie okno i opada na mokry piasek.

W oddali czeka samochód, z którego wychodzi kobieta w czarnym płaszczu. To naprawdę Bejza.

„Jeżeli to kolejna gra, nie masz powodu mi wierzyć. Ale jeżeli zostaniemy tutaj dłużej, obie zginiemy.”

Bejza wciąga Hanser do samochodu i rusza w stronę górskiej drogi, opowiadając całą historię. Odkryła niegdyś przelewy Gulpham na konta ludzi z kliniki i kostnicy, a gdy skopiowała dokumenty, jej samochód został zepchnięty z drogi.

Gulpham wykorzystała ciało innej kobiety, umieszczając przy nim biżuterię Bejzy.

„Dlaczego nie wróciłaś? Dlaczego pozwoliłaś wszystkim wierzyć, że nie żyjesz?”
„Ktoś próbował zabić mnie drugi raz. Uratował mnie Engin. Wtedy zrozumiałam, że sam mój powrót niczego nie zmieni, bo Gulpham zamknęłaby mnie w szpitalu psychiatrycznym.”

Bejza pokazuje Hanser zdjęcia i nagrania przedstawiające Gulpham przekazującą rybakowi pierścionek Hanser.

„Moja syn myśli, że nie żyję. Cihan urządził mi pogrzeb!”
„Jeżeli teraz wrócisz, Gulpham powie, że jesteś niestabilna po wypadku. Ma lekarza, który to potwierdzi, i sędziego gotowego odebrać Cihanowi opiekę.”

Bejza wyjaśnia, że zaręczyny z Irem to mistyfikacja mająca na celu przejęcie pełnomocnictwa do majątku Efehana.

„Dlaczego mi pomagasz? Przez lata próbowałaś odebrać mi Cihana.”
„Dopiero kiedy wszyscy uznali mnie za martwą, zrozumiałam, ile życia zmarnowałam na walkę o człowieka, który nigdy do mnie nie należał. Chcę tylko, żeby Gulpham nie wygrała.”
„Pomóc mi możesz. O przebaczeniu porozmawiamy później.”

Bejza zabiera Hanser do małego domu w lesie, gdzie czeka Engin. Engin kontaktuje się z Silą i przesyła zdjęcie Hanser z aktualną gazetą. Sila zgadza się milczeć, by nie spłoszyć Gulpham.

Tymczasem Irem znajduje w swoim pokoju zdjęcie żywej Bejzy z ostrzeżeniem: „Gulpham pozbywa się każdej kobiety, której przestaje potrzebować. Ty będziesz następna.”

Irem podstępem skłania Gulpham do pokazania dokumentów z sejfu i robi im ukryte zdjęcia. Gdy próbuje wyjść, Gulpham każe jej od razu podpisać oświadczenie przeciwko Cihanowi. Irem zyskuje na czasie, lecz czujna Gulpham każe ją śledzić.

Bejza dzwoni do Gulpham ze zmienionym głosem i żąda spotkania w opuszczonej kaplicy.

„Skąd mam wiedzieć, że naprawdę masz dowody?”
„Ponieważ wiem, czyj pierścionek umieściłaś przy zwłokach. Wiem również, że pierwszą kobietą, którą pochowałaś za życia, była Bejza.”

Gulpham zjawia się w kaplicy.

„Ty nie żyjesz!”
„To samo mówiłaś o Hanser. Gdzie ona jest?”
„Nie zabiłam żadnej z was. Widać, że obie macie niezwykły talent do przeżywania wypadków.”

Bejza odtwarza nagranie, na którym słychać, jak Gulpham zleca usunięcie Hanser. Hanser wychodzi z ukrycia.

„Powinnaś była zginąć w tym samolocie!”

Przyznanie się zostaje zarejestrowane, lecz z bocznych drzwi wychodzą ludzie Gulpham, zabierając nadajnik i rozbijając go. Transmisja na żywo do telefonu Engina zostaje przerwana.

Kobiety zostają załadowane do samochodu, lecz podczas jazdy Hanser zauważa uchylone drzwi. Bejza odwraca uwagę porywaczy, a Hanser uderza w klamkę – obie kobiety wyskakują z wolno jadącego auta i ukrywają się w zaroślach.

W rezydencji wszystko jest gotowe do ceremonii. Cihan stoi obok Irem z zimną twarzą, a na stole leży teczka.

Gulpham przemawia do gości i podaje Cihanowi pióro. Sila zauważa dodatkową kartkę:

„Nie podpisuj tego!”
„Co to jest?”
„Zwykłe zabezpieczenie prawne.”
„Dlaczego to ty masz otrzymać kontrolę nad jego udziałami?”

Irem niespodziewanie staje po stronie Cihana:

„Te zaręczyny nigdy nie dotyczyły mnie ani Efehana! Gulpham chce przejąć wszystko, a potem uznać cię za niezdolnego do wychowywania syna!”

Irem pokazyje zdjęcia dokumentów. Nagle w całej rezydencji gasną światła, a na ekranie w salonie włącza się nagranie z kaplicy z głosem Gulpham: „Powinnaś była zginąć w tym samolocie!”

Drzwi salonu otwierają się i wchodzi Bejza.

„To niemożliwe…”
„Gulpham liczyła na to, że powiesz dokładnie te słowa. Na moim pogrzebie wszyscy uwierzyli w biżuterię znalezioną przy obcym ciele. Potem zrobiła to samo z Hanser.”

Efehan wstaje z pytaniem o mamę, a po chwili do salonu wchodzi Hanser.

„Mama!”

Hanser klęka, a Efehan wpada w jej objęcia. Cihan podchodzi drżący.

„Zorganizowałem twój pogrzeb… Uwierzyłem, że cię straciłem!”
„Wiem. Ale mnie nie zdradziłeś, nie podpisałeś dokumentów.”

Cihan obejmuje Hanser i Efehana.

Gulpham wykorzystuje zamieszanie, włącza alarm przeciwpożarowy i porywa Efehana do garażu. Garaż jest jednak zablokowany przez Irem, która wcześniej odłączyła akumulator.

Gulpham zamyka się z chłopcem w ogrodzie zimowym. Hanser podchodzi do szklanych drzwi.

„Efehan, spójrz na mnie.”

Hanser zaczyna nucić kołysankę.

„Pamiętasz naszą zabawę? Kiedy mówię ‘teraz’, zamykasz oczy i pochylasz głowę.”
„Milcz!”
„Teraz!”

Efehan nagle kuca, Gulpham traci równowagę, a Cihan wybija szybę młotkiem i obezwładnia kobietę. Na zewnątrz czekają już policjanci wezwani przez Engina – Gulpham zostaje aresztowana.

Śledztwo ujawnia całą sieć oszustw Gulpham, a Efehan zostaje bezpieczny przy rodzicach. Irem opuszcza rezydencję, żegnając się z Hanser w zgodzie.

Hanser i Bejza spotykają się w ogrodzie.

„Mogłam odejść, kiedy odzyskałam siły. Ale kiedy zobaczyłam, co Gulpham robi z tobą, zrozumiałam, że jeśli znów ucieknę, zawsze pozostanę tą samą Bejzą.”
„Nie zapomnę przeszłości. Ale zapamiętam również, że wróciłaś po mnie, choć mogłaś ratować wyłącznie siebie.”

Hanser wyciąga do niej rękę na знак końca wojny. Bejza dobrowolnie składa zeznania i zostaje objęta nadzorem sądowym.

Cihan chce natychmiast wrócić do dawnego życia, lecz Hanser stawia granicę.

„Nie chcę wracać do domu, w którym inni zawsze podejmowali za nas decyzje. Nie chcę być kobietą, którą można ukryć, uznać za zmarłą albo zastąpić.”

Cihan przekazuje Hanser pełny dostęp do dokumentów fundacji i jej udziałów:

„Chcę stać obok ciebie, kiedy sama będziesz je budować.”

Kilka tygodni później na plaży odbywa się skromna ceremonia odnowienia przysięgi w gronie najbliższych. Efehan niesie obrączki.

„Kiedy powiedzieli mi, że umarłaś, przestałem żyć. Dzisiaj wiem, że miłość nie polega na umieraniu razem. Polega na tym, żeby każdego dnia wybierać wspólne życie.”
„Próbowano odebrać mi imię, rodzinę i przyszłość, ale nie można pochować kobiety, która wciąż ma do kogo wracać.”

Hanser kładzie stary telefon z magazynu na piasku.