News

Nadejdzie poranek, kiedy wyłączony telefon, leżący od kilku dni na dnie damskiej torebki przejedzie razem ze swoją właścicielką przez bramę rezydencji deoglu, a mężczyzna, do którego należy, wciąż nie będzie wiedział, ile razy w tym czasie dzwonił do niego najbliższy przyjaciel. Czy zastanawialiście się kiedyś, co się stanie, gdy kłamstwo samo zapuka do drzwi i poprosi, żeby je wpuścić?

Tu, Robert, i dziś wam to opowiem. Dziś Sila przestanie się ukrywać. Nie wyśle prawniczki, nie zaaranżuje wypadku, nie będzie udawała sieroty bez domu, przyjdzie sama w świetle dnia pod rękę z mężem i stanie przed człowiekiem, który od dwóch dni jej nienawidzi, a obok niej będzie stał Engin.

Przyjaciel, którego Cihan zdążył już w myślach oskarżyć o zdradę. Człowiek, który przez całą podróż poślubną nie wiedział, że w Stambule jego imię wymawia się szeptem, z goryczą, jak imiem kogoś, kto wbił nóż w plecy.

Przypomnijmy sobie gdzie jesteśmy. Prawniczka Beren poinformowała Cihana, że jego ojciec Turgut de Velioglu miał córkę z kobietą, dla której porzucił rodzinę. Z tą samą kobietą, która potem go zastrzeliła i właśnie wyszła na wolność. Tą córką jest Sila.

Dziewczyna, która wpadła kiedyś pod koła samochodu, Cichana i Engina. A potem okazało się, że sama ten wypadek zaplanowała. Dziewczyna, którą Engin przygarnął, chronił, pokochał, a kilka dni temu poślubił.

Od tamtej pory telefon Engina milczy. Cihan dzwonił dziesiątki razy i za każdym razem słyszał to samo: “Abonent czasowo niedostępny”.

A w głowie Cihana będzie kiełkowało ziarno, które zasiał mu brat. Metin powiedział to spokojnie, jakby odnichcenia na szpitalnym korytarzu:

• Engin to nie naiwny chłopczyk, tylko bystry prawnik. Myślisz, że nie poznałby, gdyby ktoś próbował go oszukać? Może wiedział od dawna, bo inaczej po co przygarniałby obcą dziewczynę na całe miesiące?

Noc w małym domu w ogrodzie rezydencji będzie cicha i ciepła. Mała Mine, córka Metina i Sinem, której mama zniknęła bez słoba, zostanie ucichana i hancer noc. Ubrana w za dużą koszulkę wujka sięgającą jej do kostek, będzie się śmiała, że wygląda jak w koszuli nocnej księżniczki.

Przytuli się do Hancer na kanapie i szepnie, że są jak rodzina królików z bajki. Mama królik, tata królik i mały króliczek zaśnie w połowie zdania z buzią wtuloną w ramię Hancer.

Cichahan zaniesie ją do łóżka, okryje kołdrą, a potem wyjdzie na ganek, gdzie w ciemności będą cykały świerszcze i znowu wybierze numer przyjaciela. Abonent czasowo niedostępny.

• Gdzie ty jesteś, Engin? Gdzie jesteś?

Drzwi za jego plecami skrzypną cicho. Hancer wyjdzie na ganek owinięta szalem z bosymi stopami na chłodnych deskach. Usiądzie obok niego na stopniu i oprze głowę o jego ramię.

• Znowu nie odbiera? Nie, Cicha, ja znam Engina. Ty znasz go jeszcze lepiej. On by cię nigdy nie zdradził. Nigdy.

Cihan nie odpowie. Weźmie tylko jej dłoń i położy ją na jej brzuchu, a na niej swoją. Pod palcami poczuje lekki ruch. Dziecko przywróci się na drugi bok, jakby też nie mogło spać.

I przez moment Cichahan będzie chciał uwierzyć, że Hancer ma rację, że wszystko da się jeszcze wyjaśnić. Odsunie telefon od ucha i będzie patrzył na ekran, na zdjęcie przyjaciela przy jego numerze. Uśmiechnięty engin w koszuli z podwiniętymi rękawami na jakimś firmowym przyjęciu z kieliszkiem uniesionym do toastu.

Ile razy ten człowiek był przy nim, kiedy wszystko się waliło? Ile razy przyjeżdżał w środku nocy bez pytania? Ile razy mówił: “Bracie, jestem”.

I w tej ciemności nad wygaszonym ekranem wrócą do niego słowa Metina. Czy Engin to naiwny chłopiec, który dałby się nabrać? Taki bystry prawnik jak Engin nie poznałby, że młoda dziewczyna go oszukuje. Może wiedział o wszystkim od dawna, bo po co inaczej otwierałby drzwi obcej dziewczynie?

Cicha zaciśnie dłoń na telefonie, aż obudowa zatrzeszczy. Nie będzie chciał w to wierzyć, ale nie będzie już potrafił nie wierzyć, bo każde pytanie, które zasiał mu brat, będzie pasowało do kolejnego pytania jak puzle.

A rano, zanim zdążę odpowiedzieć sobie choć na jedno, do bramy rezydencji podjedzie samochód, z którego wysiądą dwie osoby, które przyniosą mu odpowiedź, jakiej nie spodziewał się nikt. Ale zanim to nastąpi, cofnijmy się o kilka godzin nad morze do hotelu z białymi ścianami, gdzie Engin spędza ostatnie dni podróży poślubnej.

Wieczór nad wodą będzie złoty. Słońce będzie zachodziło za wyspą, malując może na pomarańczowo. Engin będzie siedział na leżaku obok żony z ręką na jej dłoni i patrzył na nią z czułością, w której od wczoraj będzie się kryło coś nowego — pytanie.

• Sila, chciałbym jak najszybciej poznać twoją mamę.
• Ja też chcę, żebyście się poznali, ale potrzeba jeszcze trochę czasu.
• Nie rozumiem na co czekamy. — Engin poprawi się na leżaku. — Rozumiesz, że nie mam pojęcia nawet o najmniejszym ciemnym zakątku twojego życia? Chcę wiedzieć o tobie wszystko. To przecież naturalne. Co może być bardziej naturalnego?
• Dowiesz się. Nie martw się. Już nie będziemy mieli takiego problemu. — Sila spuści wzrok. — Tylko najpierw chcą się zobaczyć z mamą sama. Tyle lat tęsknoty. Pozwól nam przeżyć to we dwie, jak matka i córka.

Engin będzie milczał przez chwilę, potem skinie głową.

• Dobrze, Sila, dobrze.

Pocałuje ją w skroń, a potem, jakby chciał rozproszyć tę dziwną ciszę, zaproponuje coś, co wyda mu się zupełnie niewinne:

• Może zadzwonimy do rezydencji, wpadniemy do Cichana, powiemy dzień dobry, wypijemy kawę. Co ty na to?

Sila podniesie na niego oczy. Przez ułamek sekundy w jej spojrzeniu błyśnie coś, czego Engin nie zdąży odczytać. Potem uśmiechnie się szeroko.

• Właściwie to dobry pomysł. Sama chciałam ci to zaproponować, ale pomyślałam, że nie zechcesz. Wiesz, po podróży poślubnej i w ogóle.
• Coś ty? Teraz jesteśmy rodziną. Moim zdaniem to idealny moment.

Teraz jesteśmy rodziną — Engin powie to z czułością, myśląc o przyjaźni z Cichaem, o rodzinie, którą sam stworzył z tymi ludźmi przez lata. Nie będzie wiedział, że jego żona usłyszy w tych słowach coś zupełnie innego, że dla niej to nie metafora, to akt własności.

• To wracamy jutro rano — powie Engin — i prosto do nich.

W torebce sili pod portfelem i kosmetyczką będzie leżał jego wyłączony telefon. Engin od kilku dni nawet o niego nie zapyta, bo żona poprosiła, żeby nic nie stało między nimi, a on zakochany spełnił tę prośbę bez wahania.

Następnego ranka nadmorska autostrada będzie pusta i jasna. Engin będzie prowadził z opuszczoną szybą, nucąc pod nosem piosenkę z radia z łokciem opartym o drzwi. Wiatr będzie rozwiewał sili włosy. Ona będzie siedziała z torebką na kolanach, z dłonią opartą na zamku, pod którym leży jego wyłączony telefon.

Na stacji benzynowej, kiedy Engin wysiądzie, żeby zatankować, Sila otworzy torebkę, wyjmie telefon, obróci go w palcach. Czarny, gładki, chłodny. Wystarczy go włączyć i oddać mężowi. Wystarczy powiedzieć: “Zapomniałam. Przepraszam”.

Na ekanie pojawiłyby się dziesiątki nieodebranych połączeń od Cichana. Engin zadzwoniłby do niego jeszcze z tej stacji i wszystko potoczyłoby się inaczej. Kciub zawiśnie nad przyciskiem zasilania. Drzwi kierowcy się otworzą. Engin wsunie się na siedzenie z dwiema kawami w papierowych kubkach i paczką ciastek.

• Proszę kochanie, z cynamonem, tak jak lubisz.

Telefon w ułamku sekundy zniknie z powrotem w torebce. Sila weźmie kubek i uśmiechnie się. Będzie gorący, tak gorący, że zapieczę ją w palce. Nie odstawi go.

Rano w małym domu w ogrodzie Hancer obudzi się pierwsza. Zostanie cichana w kuchni nieogolonego z podkrążonymi oczami nad kubkiem wystygłej kawy.

• Dzień dobry. Wcześnie wstałeś.
• W ogóle nie spałem. — Podszedł twarz dłońmi. — Nie mogę dodzwonić się do Engina. Do bratowej też nie. Kiedy o tym myślę, bariuje. Sinem nie wyjechałaby tak nagle, zostawiając minę bez słowa. Nawet do domu ojca nigdy jej nie zostawiła ani na jeden dzień.

Hancer usiądzie naprzeciwko.

• Ja też tego nie rozumiem. Rozumiem, że mogła chcieć odpocząć. Powrót Metina, sprawa z Melichem, wszystko co działo się w rezydencji. Ale żeby nie powiedzieć ani słowa minicha, twój brat to twój brat, ale to co mówi, wcale do mnie nie trafia. Zachowuje się dziwnie, jakby w ogóle go nie obchodziło, że sinem wyjechała.

Cicha nie odpowie, bo wieczorem brat opowiedział mu coś, co obiecał zachować w tajemnicy, nawet przed nią.

• Engin też nie odbiera — zmieni temat. — Ta dziewczyna wszystko zaplanowała. Hancer po ślubie. Engin zabrał ją w podróż, a ona wysłała do mnie prawniczkę, żebym nie mógł się z nim od razu skontaktować.
• W końcu wrócą, Cihan. I co wtedy zrobisz? — Hancer położy dłoń na jego dłoni. — Nie reaguj ostro, zanim dobrze się nie dowiesz, co się stało i nie zrobisz chyba niczego, co zniszczy waszą przyjaźń.
• Engin jest dla mnie jak brat, ale to nie ja o tym zdecyduję. Zdecyduje jego postawa.

Za drzwiami sypialni rozlegnie się szuranie małych stóp. Minę stanie w progu w za dużej koszulce z rozczochranymi włosami.

• Dzień dobry.
• Dzień dobry, księżniczko. Dobrze spałaś?
• Tak dobrze. Tak fajnie było się do ciebie przytulać. — Dziewczynka podbiegnie do Hanser, ale zaraz się zatrzyma. — Muszę iść do domu. Może mama dzwoniła.

Hancer wymieni spojrzenie z Cichaem. Pójdzie z dziewczynką do rezydencji, trzymając ją za rękę przez cały ogród. A kiedy wróci kilkanaście minut później będzie blada.

• Gusum zachowuje się bardzo dziwnie. Cihan jakby cały czas czekała, że stanie się coś złego. Wczoraj powiedziała, że chce z tobą porozmawiać na osobności. Czy na pewno rozmawialiście tylko o podwyżce? Czy jej strach ma coś wspólnego z Metinem?
• Hancer, rozmawiałem z nią. Nie myśl teraz o tym dobrze. — Cihan weźmie jej twarz w dłonie. — Poród się zbliża. Teraz musisz mieć spokój. Tylko spokój.
• Ale wszystko spadło na nas naraz. Nawet fundację zaniedbałam.
• Właśnie o tym chciałem z tobą porozmawiać. Po porodzie zajmie się nią pani Denis. Jest mądra, ma doświadczenie. Co ty na to?
• Byłoby wspaniale. Ciągle miałam wyrzuty sumienia.
• Nie martw się, od razu przygotuję wszystkie dokumenty.

Hancer uśmiechnie się z ulgą, a potem w drzwiach rozlegnie się pukanie. Hancer spojrzy w stronę wejścia.

• O, to pewnie minę. Naprawdę nie podoba mi się, że jest sama w rezydencji. Cicha.

Ale to nie będzie minę. Na progu w porannym słońcu będzie stał Engin opalony, uśmiechnięty w jasnej koszuli z bukietem kwiatów w dłoni, a obok niego sila, w letniej sukience z rozpuszczonymi włosami, z uśmiechem, który będzie wyglądał na serdeczny.

• Dzień dobry. Przyjmujecie gości? — Engin rozłoży ręce. — No nie wiem, czy jesteście wolni. Sila zaproponowała, żeby wpaść i tak nagle postanowiliśmy zrobić wam niespodziankę.

W progu zapadnie cisza. Cicha nie ruszy się z miejsca. Hancer zamrze z ręką na klamce. Uśmiech Engina zacznie powoli przygasać.

• Cihancer, przyszliśmy w złym momencie. Nie wiem.
• Moim zdaniem przyszliśmy w samą porę — to powie Sila spokojnie, łagodnie, patrząc Cihanowi prosto w oczy, a potem zrobi krwyli głowę. — Nie przywitasz się, braciszku?

Braciszku — jedno słowo, wypowiedziane miękko, prawie czule i w tej sekundzie powietrze w małym przedpokoju zgęstnieje tak, że Hanser odruchowo położy dłoń na brzuchu. Engin spojrzy na żonę ze zdziwieniem, jakby powiedziała coś w obcym języku.

A Cichahan poczuje, jak cała krew odpływa mu z twarzy i spływa gdzieś w okolice żołądka, zimna jak lód. To nie było przywitanie, to nie był żart, to nie była nawet prowokacja, to było wypowiedzenie wojny.

Jeśli już teraz czujecie jak zaciska wam się gardło, zostawcie polubieni i zasubskrybujcie kanał, bo za chwilę Cicha powie przyjacielowi rzeczy, których nie da się cofnąć, a Engin dowie się za kogo naprawdę wyszedł.

• Jak śmiesz tu przychodzić? — Głos Cichana będzie cichy, ale twardy jak stal.
• A co miałam zapowiedzieć się z wyprzedzeniem wchodząc do domu brata, jakbym robiła nalot?
• Nie waż się. Nigdy więcej nie waż się wypowiadać tego słowa.
• Chwileczkę. — Engin postąpi o krop do przodu, wciąż trzymając kwiaty. — Sila. Jakiego brata? O czym ty mówisz?

Cicha nawet na niego nie spojrzy. Będzie patrzył tylko na silę.

• Skąd ta odwaga?
• Od Engina. Wyszłaś za adwokata i myślisz, że zdobyłaś twierdzę od środka?
• Co tu się dzieje? — Engin podniesie głos. — Naprawdę rozmawiacie o czymś między sobą, a ja nic nie rozumiem. Ktoś mi w końcu wytłumaczy?

I wtedy Cicha odwróci się do przyjaciela. Wszystko, co przez dwie noce nosił w sobie, wszystkie nieodebrane połączenia, wszystkie słowa Metina, cała gorycz i cały strach wyleją się z niego jednym strumieniem:

• O świcie przyjeżdżasz tu z nią i mówisz, że nic nie wiesz, albo wiesz wszystko, albo gracie razem w tę grę.
• Nie, Cichahan, naprawdę nie rozumiem o czym mówicie.
• Od kilku dni milczysz, wyłączasz telefon, żenisz się z nią w jeden dzień bez ostrzeżenia, choć sam mi mówiłeś, że coś ci w niej nie pasuje. A teraz przyjeżdżasz z kwiatami i udajesz zdziwionego.

Engin cofnie się krok, jakby dostał w twarz. Bukiet w jego dłoni opadnie. Kilka płatków spadnie na wycieraczkę.

• Jeśli to jakiś żart, to wiedzcie, że wcale mi się nie podoba.

Przyjaciel, który przez lata przyjeżdżał w środku nocy, brat z wyboru i teraz stoją naprzeciw siebie w przedpokoju jak dwaj obcy ludzie. Cicha z pięściami zaciśniętymi przy bokach, Engin z kwiatami opuszczonymi do ziemi. Będzie się wydawało, że tej przyjaźni nic już nie uratuje.

Wystarczy jeszcze jedno zdanie i Cichahan wyrzuci przyjaciela za drzwi. Że Metin wygrał, zanim w ogóle musiał się pojawić.

• Twój problem jest ze mną — odezwie się Sila. — Zostaw Engina w spokoju.
• Skończ już z tymi grami. Ja się na nie nabiorę.
• Cihan, proszę was. — Hanser stanie między nimi z dłonią uniesioną jak sędzia na ringu. — Posłuchajcie, to nie są sprawy do omawiania w progu. Na stojąco. Usiądźmy. Niech każdy powie otwarcie, co mu leży na sercu i niech to się skończy. Zrozumiejmy wreszcie, co się dzieje. Proszę.
• Przejdźmy do altany — powie Sila. — Dobry pomysł, bo mamy o czym długo rozmawiać.

Sila i Engin wyjdą do ogrodu piersi. Tihan zostanie w przedpokoju, oddychając ciężko z dłońmi opartymi o ścianę. Przed oczami stanie mu tamten dzień sprzed wielu miesięcy. Pisk opon. Szarpnięcie kierownicą.

Engin krzyczący, żeby uważał i drobna dziewczyna leżąca na asfalcie tuż przed maską z rozrzuconymi włosami i zamkniętymi oczami będzie pamiętał, jak przyklęknął przy niej przerażony, jak sprawdzał, czy oddycha, jak zawieźli ją do szpitala, jak się o nią martwili. Teraz będzie wiedział, że leżała tam celowo, że ten wypadek był pierwszą sceną przedstawienia, które trwa do dziś.

Hancer podejdzie do niego i dotknie jego pleców.

• Cihan, Cicha, proszę, uspokój się. Prędzej czy później i tak musiałbyś stanąć z silą twarzą w twarz. Sama przyszła pod twoje drzwi. Porozmawiaj z nią i zakończ to.

Cicha wyprostuje się powoli.

• Tylko dla ciebie, Hancer. Uspokój się.

Ale zanim sila wejdzie do altany, zatrzyma się na chwilę na żgierowej ścieżce i odwróci stronę rezydencji. Wielki, biały dom z kolumnami z oknami błyszczącymi w porannym słońcu. Dom, w którym jej ojciec mieszkał, zanim odszedł do jej matki. Dom, w którym dorastali Cihan i Metin.

Podczas gdy ona dorastała w domu dziecka, w sali z dzięcioma łóżkami i jedną szafą na wszystkich. Będzie patrzyła na te okna długo, bez uśmiechu, bez łez, jak ktoś, kto patrzy na rzecz, która powinna była należeć również do niego.

W ogrodzie poranne słońce będzie przeświecało przez liście winorośli oplatającej altany, rzucając na drewniany stół drżące zielone cienie. Będzie pachniało wilgotną ziemią, różami i świeżo skoszoną trawą. Gdzieś w krzakach zaćwierka wróbel.

Engin zatrzyma żonę przy wejściu do altany i chwyci ją za łokieć.

• Co się dzieje? Sila, dlaczego opowiadasz takie bzdury?
• Kiedy się dowiesz, przyznasz mi rację, kochanie.
• Dowiem się czego.

Sila nie odpowie. Usiądzie przy stole, wyprostowana, z dłońmi złożonymi na kolanach, jak ktoś, kto przyszedł na rozprawę, a nie na kawę. Engin usiądzie obok niej. Hancer naprzeciwko.

Cihan nie usiądzie wcale. Będzie stał przy jednym z drewnianych słupów altany z rękami skrzyżowanymi na piersi. Przez długą chwilę nikt nie powie ani słowa, tylko wróbel w krzakach i daleki szum miasta za murem rezydencji.

Engin będzie patrzył na żonę, a w jego głowie będą się kłębiły pytania, których przez całą podróż poślubną nie odważył się zadać na głos. Dlaczego mówiła, że wychował ją dziadek? Kim jest matka, która nagle wróciła? Dlaczego tak bardzo chciała tu dziś przyjechać? I dlaczego Cichahan patrzy na nią jak na wroga?

A potem Sila podniesie głowę:

• Najpierw jedno wyjaśnienie. Engin o niczym nie wie. Specjalnie mu nie powiedziałam. To sprawa między mną a rodziną Deioglu.

Cichahan zamrze. Engin o niczym nie wie. Te cztery słowa uderzą w niego mocniej niż jakiekolwiek oskarżenie, bo powie je ona, dziewczyna, której nienawidzi. Kłamczucha, która zaaranżowała wypadek, wymyśliła sobie dziadka, wyłączyła mężowi telefon…

I to właśnie ona w pierwszym zdaniu, jakie wypowie przy tym stole, oczyści z zarzutów człowieka, którego Cichahan przed chwilą nazwał zdrajcą. Nie przez przypadek, nie z litości, nie dla Cichana — dla Engina, bo to będzie jedyna prawdziwa rzecz, którą Sira zrobi tego ranka.

Mogła milczeć, mogła pozwolić, żeby Cichahan dalej podejrzewał przyjaciela. I przecież właśnie tego chciał Metin. Właśnie o to chodziło w całym planie — odebrać Cichanowi Engina. A jednak przy pierwszej okazji Sila wyciągnie męża z tej wojny i w tym jednym geście zdradzi coś, czego nie zdradziła przez całe miesiące: że kocha go naprawdę.

Cicha opuści ręce, spojrzy na Engina, na jego twarz, na której nie będzie ani cienia winy, tylko zagubienie, czyste, bezbronne zagubienie człowieka, który nie wie w jakim świecie się obudził. I w tej sekundzie Cichahan zrozumie, że przez dwie noce mylił się co do przyjaciela, że słowa Metina były trucizną, że Engin nie zdradził. Engin został oszukany tak samo jak on.

• O czym ja nie wiem, Sila? — Engin pochyli się do żony. — Naprawdę nie rozumiem, jaka sprawa może cię łączyć z rodziną de Velioglu.
• Ja ci to wytłumaczę. — Tym razem odezwie się Cicha, zrobi krok w stronę stołu. Głos będzie miał zimny, wyrównany, jak ktoś, kto czyta akt oskarżenia. — Twoja żona to oszustka, łowczyni posagów, która położyła oko na spadku Develoblu. Przyszła dokończyć to, czego nie zdążyła dokończyć jej matka. — Pochyli się nad stołem, opierając dłonie o blat. — Ale nie ma tu już mojego ojca. Jest Cihan de Velioblu.

Sila nie odwróci wzroku. Nie drgnie jej ani jeden mięsień.

• Nie jestem oszustką. Tak jak twój brat, tak jak ty… jestem z krwi deoblu.
• Chwileczkę, chwileczkę. — Engin zerwie się z ławki, spojrzy na żonę, potem na przyjaciela, potem znowu na żonę. — Co wy w ogóle wygadujecie?

Cicha wyprostuje się. Powie to powoli, wyraźnie, jakby każde słowo kosztowało go kawałek siebie:

• Twoja żona twierdzi, że mamy wspólnego ojca.

Engin będzie stał bez ruchu. Kwiaty, które wciąż ściska w dłoni, zaszeleszczą, kiedy zacznie mu drżeć ręka. Spojrzy na silę, na kobietę, która kilka dni temu powiedziała mu w urzędzie “tak”, na kobietę, z którą pił ładę nad morzem i planował zimowe wakacje, na kobietę, która jeszcze wczoraj powiedziała, że kocha go do szaleństwa i że nic z tego nie zmieni.

• Sila…
• Sila wstanie, spojrzy mężowi prosto w oczy, a potem przeniesie wzrok na cichana i powie to głośno, wyraźnie, bez cienia wahania, po raz pierwszy wypowiadając przed rodziną deoglu zdanie, które nosiła w sobie od dzieciństwa:
• To nie jest twierdzenie. To prawda. Jestem córką Turguta de Velioblu.

W altanie zapadnie cisza tak całkowita, że będzie słychać, jak płatek róży odrywa się od bukietów dłoni Engina i spada na drewnianą podłogę. Hancer przyciśnie dłoń do ust. Cichan zamknie oczy. Pod powiekami zobaczy ojca stojącego w drzwiach rezydencji z walizką w dłoni, siebie małego wołającego, żeby nie odchodził, ojca, który się nie obejrzał, bo czekała na niego inna kobieta.

A stantej kobiety urodziła się ta dziewczyna, która teraz stoi w jego ogrodzie i mówi o krwi deoglu, jakby miała do niej takie samo prawo jak on. A engin będzie patrzył na żonę, jakby widział ją pierwszy raz w życiu, bo w pewnym sensie właśnie tak będzie.

I tylko jedna osoba przy tym stole nie będzie znała całej prawdy — Hancer, która będzie siedziała naprzeciwko sili, patrząc na nią ze współczuciem i niepokojem, nie wiedząc, że patrzy na własną siostrę, na córkę tej samej matki, przed którą uciekła spod więziennej bramy.

Sila jest córką Turguta, ale jest też córką Esmy — siostrą Cichana po ojcu, siostrą Hancer po matce, jedyną osobą na świecie, która łączy w sobie obie te rodziny i jedyną przy tym stole, która o tym wie.

Engin straci żonę, którą znał i zyska taką, której nie zna wcale. Cihan straci podejrzenia wobec przyjaciela i zyska siostrę, której nigdy nie uzna. Sila zyska nazwisko, o które walczyła i straci zaufanie jedynego człowieka, którego kocha. Hancer zyska szwagierkę i nie będzie wiedziała, że zyskała siostrą. A Metin, który chciał odebrać Chianowi Engina, przegra ten ruch przez kobietę, która miała go wykonać.

Teraz chcę zapytać was, czy Engin wybaczy Sili, że ukryła przed nim kim jest i czy Chan przeprosi przyjaciela za to, że uwierzył Metinowi? Napiszcie w komentarzach. Bardzo jestem ciekawa waszego zdania.

Bardzo dziękuję za wasz czas. Zostańcie ze mną, żeby dowiedzieć się co wydarzy się dalej. Jeśli chcecie zobaczyć co Engin powie żonie, gdy zostaną sami, zostawcie polubienie, zasubskrybujcie kanał i kliknijcie dzwoneczek powiadomień, żeby nie przegapić kolejnej części.

A jeśli możecie, wesprzyjcie kanał udostępniając ten film wszystkim, którzy tak jak my kochają “Panna młoda”. Każde wasze wsparcie daje mi siłę, żeby opowiadać dalej. Do zobaczenia wkrótce przyjaciele. Tu Robert i pamiętajcie: czasem jedna prawda wypowiedziana na głos waży więcej niż 100 kłamstw szeptanych latami.

A skoro mowa o prawdzie, co się stanie, kiedy Sila powie przy tym samym stole drugie imię, imię swojej matki? Esma.