Sila wreszcie mówi Hanser. Dlaczego od miesięcy nosi przy sobie broń, a prawda okazuje się znacznie bardziej bolesna niż ktokolwiek przypuszczał.
Dziewczyna nie szuka przypadkowego wroga. – Tropi mężczyzny, który obiecał jej małżeństwo, zabrał cały dorobek i zniknął bez śladu.
Tymczasem w rezydencji Fadime przyznaje Aysun, że dla ratowania Meliha obciążyła Hanser kłamstwem mogącym na zawsze zmienić sposób, w jaki Cihan na nią patrzy.
A gdy Sinem potajemnie wchodzi do starego domu i odkrywa, że Hanser i Melih rzeczywiście śpią osobno, zostaje przyłapana przez ostatnią osobę, którą chciałaby tam spotkać.
Największe napięcie pojawia się jednak przy śniadaniu, kiedy Cihan stawia Hanser warunek dotyczący całego jej majątku.
Jej odpowiedź sprawia, że na jego twarzy po raz pierwszy pojawia się prawdziwy niepokój.
- Hanser jeszcze nie wie, że jeden dzień wystarczy, by wokół niej zaczęły pękać kolejne sekrety.
Najpierw usłyszy historię Sili, która trzyma broń nie tylko z powodu zemsty. Potem Fadime przyzna się do kłamstwa, które może zniszczyć resztki zaufania Cihana do Hanser.
Sinem znajdzie dowód na to, że małżeństwo Hanser i Meliha nie wygląda tak jak wszyscy sądzą. A kiedy Cihan zażąda, by Hanser oddała fundacji wszystko, co posiada, kobieta odpowie jednym zdaniem, po którym on natychmiast przestanie być tak pewny siebie.
Problem w tym, że zanim do tego dojdzie, Hanser będzie musiała powstrzymać Silę przed decyzją, której nie dałoby się już cofnąć.
Hanser postanawia porozmawiać z Silą bez świadków. – Widzi, że dziewczyna jest osaczona, przerażona i gotowa zamknąć się w sobie przy najmniejszej presji.
Melih nie podziela jej spokoju. Stoi przed drzwiami pokoju na piętrze, bo wciąż ma przed oczami pistolet znaleziony w rzeczach Sili. Dla niego sytuacja jest prosta: skoro ktoś ma przy sobie broń i nie chce wyjaśnić dlaczego, trzeba zachować ostrożność.
Hanser patrzy na to inaczej. Wie, że jeśli potraktują Silę jak przestępczynię, dziewczyna nie powie im niczego.
Melih pyta półgłosem, czy Hanser na pewno chce wejść sama, przypominając jej, że Sila nadal ma przy sobie pistolet. Hanser nie zaprzecza i właśnie dlatego chce wejść bez niego.
- Nie zamierza prowadzić przesłuchania, chce po prostu usiąść obok dziewczyny i dać jej poczucie, że ktoś wreszcie słucha bez oceniania.
Melih długo się waha, ale w końcu otwiera drzwi. Sila siedzi skulona na kanapie z czarną torebką przyciśniętą do brzucha.
Jej twarz wygląda tak, jakby w ciągu jednej nocy postarzała się o kilka lat. Kiedy dostrzega Hanser, natychmiast zaciska dłonie mocniej na torebce.
Ten ruch mówi więcej niż słowa: broń jest w środku. Hanser prosi Meliha, by został na zewnątrz.
Mężczyzna niechętnie się wycofuje, ale drzwi nie zostają zamknięte w sposób, który dawałby Sili poczucie uwięzienia. Hanser siada naprzeciwko niej i przez chwilę obie milczą.
W pokoju jest półmrok, miękka kanapa, jasne ściany i pozorny spokój. Ale między kobietami napięcie jest niemal namacalne.
Sila w końcu pyta, czy Hanser przyszła ją przesłuchać. Hanser odpowiada bez wahania, że przyszła jej wysłuchać.
To zdanie nie rozwiązuje wszystkiego, ale coś zmienia. Sila nie rozluźnia dłoni ani nie odsuwa torebki, a Hanser spokojnie pyta, czy broń jest w środku.
Dziewczyna reaguje natychmiast. – Przyciąga torebkę jeszcze bliżej i mówi, że jej nie odda.
Hanser nie próbuje jej zastraszać. Przyznaje, że chciałaby, aby Sila zrezygnowała z broni, ale nie dlatego, że jej nie ufa. Boi się o nią i nie chodzi nawet o to, że Sila mogłaby skrzywdzić kogoś innego.
Hanser mówi coś, czego dziewczyna najwyraźniej się nie spodziewała: najbardziej boi się, że w chwili rozpaczy albo gniewu Sila skrzywdzi samą siebie.
Sila zapewnia, że nie zamierza zrobić nikomu krzywdy, a Hanser odpowiada, że jej wierzy. Jednocześnie patrzy na nią z taką troską, że obrona dziewczyny zaczyna pękać.
Hanser przypomina jej, jak patrzy na Mine i jak często ukrywa własny ból, żeby nie obciążać nim innych. Ktoś taki nie nosi przy sobie pistoletu bez powodu, dlatego pyta, przed czym ucieka.
Sila opuszcza głowę i po chwili odpowiada ledwie słyszalnie: “Nie uciekam, szukam”.
I właśnie wtedy Hanser rozumie, że sprawa jest poważniejsza niż przypuszczała. – Sila nie nosi broni wyłącznie ze strachu, ona ma jasny cel.
Hanser pyta, kogo szuka. Palce Sili drżą na skórzanej torebce, gdy wypowiada słowa, które natychmiast zmieniają atmosferę rozmowy.
“Człowieka, który zniszczył mi życie.” Hanser nie przerywa, bo wie, że jedno gwałtowne pytanie mogłoby sprawić, że Sila znów się zamknie, więc pozwala jej mówić we własnym tempie.
Sila przyznaje, że od wielu miesięcy szuka tego mężczyzny w Stambule. – Chodziła po ulicach, wypytywała ludzi, sprawdzała stare adresy i nieraz wydawało jej się, że widzi go w tłumie, na przystanku albo za szybą samochodu.
Biegła wtedy za obcym człowiekiem z sercem walącym jak młot, a kilka chwil później odkrywała, że znów się pomyliła.
Hanser pyta, kim był dla niej ten mężczyzna. Sila uśmiecha się gorzko i odpowiada, że dla niej wszystkim, a naprawdę nikim – kłamstwem w ludzkiej skórze. Potem zaczyna opowiadać od początku.
Mężczyzna przyjechał do jej rodzinnego miasta do pracy. Był obcy, wyróżniał się sposobem ubierania, mówienia i zachowania.
Wydawał się pewny siebie, uprzejmy i opanowany. W tamtym czasie Sila opiekowała się chorym dziadkiem.
Ich dom był stary, pieniędzy prawie nie mieli, a ona sama nie miała nikogo poza nim.
Pewnego dnia stan dziadka gwałtownie się pogorszył, a Sila nie miała jak zawieźć go do szpitala.
I wtedy pojawił się właśnie ten człowiek. – Zabrał ich samochodem, czekał pod gabinetem, kupił wodę, rozmawiał z lekarzami i pytał, czego potrzebują.
Nie naciskał ani nie próbował zdobyć Sili tanimi gestami. Zachowywał się tak, jakby naprawdę mu zależało. Dla dziewczyny, która od dawna wszystko dźwigała sama, ta pomoc znaczyła więcej niż mężczyzna mógł przypuszczać.
Sila przyznaje Hanser, że wtedy po raz pierwszy pomyślała, iż być może los wreszcie przysłał jej kogoś dobrego. Hanser cicho stwierdza, że Sila się w nim zakochała.
Dziewczyna przytakuje, ale podkreśla, że nie stało się to od razu. – Próbowała zachować rozsądek, jednak problem polegał na tym, że on doskonale wiedział, co mówić i kiedy się pojawić.
Wiedział, kiedy zapytać, czy potrzebuje pomocy, i kiedy powiedzieć, że jest silna. A ona była już potwornie zmęczona ciągłym byciem silną.
W końcu mężczyzna wyznał jej miłość i powiedział, że chce się z nią ożenić.
Kupił pierścionek – być może tani i niewiele warty, ale dla Sili był symbolem nowego życia.
Wsunął go jej na palec i powiedział, że od tej chwili należą do siebie, a Sila uwierzyła.
Co więcej, nie ukrywała szczęścia. – Opowiadała sąsiadkom, znajomym i ludziom spotykanym na ulicy, że wychodzi za mąż.
Po latach trudności chciała wreszcie móc pochwalić się czymś dobrym, i właśnie dlatego późniejszy upadek bolał jeszcze bardziej.
Niedługo potem zmarł jej dziadek, a Sila została zupełnie sama. Wtedy ukochany powiedział, że nie może dłużej mieszkać w rozpadającej się chacie i zaproponował przeprowadzkę do Stambułu.
Obiecał wynająć dom i przygotować wszystko do ślubu.
Sila sprzedała chatę po dziadku – jedyną rzecz, jaką posiadała. – Całe pieniądze oddała mężczyźnie, któremu ufała, bo powiedział, że jako przyszły mąż powinien zadbać o ich wspólny dom.
I wtedy historia zamieniła się w koszmar. Gdy Sila przyjechała do Stambułu i poszła pod wskazany adres, nie było tam żadnego domu.
Nikt nie znał mężczyzny, którego szukała. Telefon przestał odpowiadać, a nazwisko okazało się fałszywe – być może nawet imię nie było prawdziwe.
Wszystko, w co wierzyła, rozsypało się w jednej chwili.
Sila mówi Hanser, że fałszywe było wszystko poza jej wstydem. – To właśnie ten wstyd pchnął ją do zemsty.
Dziewczyna pyta, jak ma nie nienawidzić człowieka, który zabrał jej dom, pieniądze i przyszłość. Jak ma wrócić do rodzinnego miasta, skoro wszyscy wiedzieli o planowanym małżeństwie?
Jak ma patrzeć ludziom w oczy, wiedząc, że dla nich stała się dziewczyną oszukaną, porzuconą i wyśmianą?
W końcu wypowiada najgroźniejsze zdanie: “Jak mam go nie zastrzelić, jeśli go znajdę?”
Hanser czuje zimno na plecach, ale nie odsuwa się ani o centymetr. Zamiast tego mocniej ściska dłoń Sili.
Pyta ostrożnie, czy mężczyzna skrzywdził ją także w inny sposób lub zmusił do czegokolwiek. Sila zaprzecza i przyznaje, że właśnie to było jednym z powodów, dla których tak bardzo mu zaufała.
Nigdy nie przekraczał jej granic, nie dotknął jej dłoni bez pozwolenia i do niczego między nimi nie doszło.
Ale dla plotek nie ma to znaczenia. – W małym mieście wystarczyło, że Sila ogłosiła zaręczyny i wyjechała za mężczyzną do Stambułu.
W jej przekonaniu ludzie już wydali wyrok. Hanser nie pozwala jej jednak przyjąć całej winy na siebie.
Mówi stanowczo, że to nie Sila powinna się wstydzić, na co dziewczyna odpowiada gorzkim śmiechem, że łatwo tak mówić.
Wtedy Hanser daje jej do zrozumienia, że sama dobrze zna uczucie bycia osądzaną, zanim ktokolwiek pozna prawdę. Wie, jak cudze słowa mogą przykleić się do człowieka jak brud.
Wie też, że jeśli Sila pozwoli oszustowi zniszczyć również resztę jej życia, dopiero wtedy on naprawdę wygra.
- Sila mówi, że on już wygrał, ale Hanser odpowiada natychmiast: “Nie, jeszcze nie.”
Potem tłumaczy jej coś, czego dziewczyna nie chce słyszeć, ale musi usłyszeć.
Zabicie oszusta nie zwróci domu, nie przywróci pieniędzy ani dobrego imienia. Za to może odebrać Sili wolność, młodość i szansę na odbudowanie życia.
Zemsta nie cofnie krzywdy, doda tylko nową. Sila mówi, że nie obchodzi jej, co się z nią stanie, ale Hanser odpowiada: “Mnie obchodzi”.
Te dwa słowa są silniejsze niż wszystkie wcześniejsze argumenty. Sila zakrywa usta dłonią i zaczyna płakać.
Po raz pierwszy ktoś nie pyta jej, dlaczego była taka naiwna. – Ktoś po prostu mówi, że jej życie nadal ma znaczenie.
Dziewczyna przyznaje, że najbardziej boi się, iż ten mężczyzna oszuka kolejną kobietę. Hanser odpowiada, że to właśnie dlatego powinny znaleźć go legalnie.
Spisać wszystko, co Sila pamięta: wygląd, sposób mówienia, miejsce pracy i nazwiska ludzi, których znał. Być może uda się odnaleźć ślad i sprawić, że odpowie za oszustwo, ale nie przez krew.
Wydaje się, że Sila zaczyna ustępować. – Wtedy jednak spogląda na torebkę i mówi, że broni nie odda.
Hanser pyta dlaczego, a odpowiedź całkowicie zmienia sens pistoletu. Broń należała do dziadka Sili.
Po jego śmierci dziewczyna straciła niemal wszystko: dom sprzedała, a pieniądze zabrał oszust. Z dawnego życia została jej tylko ta jedna rzecz.
Kiedy trzyma pistolet, ma wrażenie, jakby dziadek nadal był blisko i wciąż mógł ją ochronić.
- Hanser wreszcie rozumie: dla Sili broń jest nie tylko narzędziem zemsty, ale ostatnim kawałkiem domu, którego już nie ma.
Dlatego Hanser nie próbuje odebrać jej pistoletu siłą. Stawia jednak warunek: Sila nie może po niego sięgnąć, nie może sama szukać oszusta ani zniknąć bez słowa.
Dopóki nie zrezygnuje z zemsty, będzie trzymać się blisko Hanser. “Tam gdzie ja, tam ty” – mówi Hanser.
Sila pyta, czy chodzi o pilnowanie, na co Hanser odpowiada, że chce ją chronić.
Dziewczyna nie potrafi obiecać, że od razu przestanie pragnąć zemsty, a Hanser nie wymaga cudu. Prosi tylko o jedno: żadnej decyzji, której nie można cofnąć.
Po długiej ciszy Sila w końcu przytakuje i obiecuje, że nie zrobi niczego bez jej wiedzy. – To dopiero pierwszy krok, ale prowadzący w inną stronę niż zemsta.
Kiedy Hanser wychodzi z pokoju, Melih czeka w salonie. Jest zdenerwowany i od razu chce wiedzieć, co się stało.
Hanser nie zdradza wszystkiego, szanując zaufanie Sili, ale mówi to, co Melih musi wiedzieć. – Dziewczyna zakochała się w oszuście, który obiecał jej małżeństwo, zabrał pieniądze ze sprzedaży domu po dziadku i zniknął.
Sila przyjechała do Stambułu właśnie po to, żeby go odnaleźć. Melih reaguje gniewem.
Nazywa mężczyznę draniem i mówi, że przez takich ludzi kobiety tracą dom, spokój i zaufanie do świata. Hanser szybko go hamuje.
Ostrzega, że przy Sili nie może mówić o zemście ani odpłacie w sposób, który tylko podsyci jej gniew.
Melih pyta, czy Hanser odebrała pistolet, ale broń nadal jest przy Sili. – Dla Meliha to trudne do zaakceptowania.
Hanser tłumaczy, że pistolet jest pamiątką po dziadku i ostatnim przedmiotem łączącym dziewczynę z dawnym życiem. Sila złożyła jednak obietnicę, że nie użyje broni i nie będzie działać sama.
Melih patrzy na Hanser z niedowierzaniem i pyta, czy naprawdę jej wierzy, a Hanser odpowiada, że tak. Gdy pyta, co jeśli się myli, Hanser odpowiada, że właśnie dlatego nie zostawią Sili samej.
Decyzja jest odważna i niewygodna: od tej chwili Sila ma towarzyszyć Hanser wszędzie. – Jeśli Hanser pójdzie do pracy, Sila pójdzie z nią; jeśli wróci do domu, Sila również będzie obok.
Melih od razu przewiduje reakcję Cihana, twierdząc, że Cihan oszaleje, kiedy zobaczy Silę w firmie.
Hanser wzrusza na to ramionami. – Woli zmierzyć się z gniewem Cihana niż z wiadomością, że Sila zrobiła krzywdę sobie albo komuś innemu, bo została sama w najgorszym momencie.
Melih w końcu przyznaje jej rację. Prosi jedynie, by Hanser nie próbowała sama rozwiązywać wszystkiego, jeśli sytuacja wymknie się spod kontroli, a ona obiecuje.
W pokoju Sila siedzi na kanapie z torebką na kolanach.
- Nadal płacze, nadal nie zapomniała oszusta i nie pozbyła się gniewu, ale po raz pierwszy od wielu miesięcy zemsta nie jest jedyną rzeczą, która trzyma ją przy życiu.
Hanser uważa, że najtrudniejszą rozmowę tego dnia ma już za sobą. – Nie wie jednak, że w rezydencji właśnie rodzi się kłamstwo, którego konsekwencje mogą spaść przede wszystkim na nią.
Fadime wraca do sypialni, którą dzieli z Aysun po rozmowie z Cihanem. Wygląda jakby ledwo trzymała się na nogach.
Twarz ma bladą i napiętą, a jedną ręką przytrzymuje się klamki. Aysun od razu widzi, że stało się coś poważnego.
Pierwsza myśl córki jest prosta: Cihan kazał im opuścić rezydencję. Aysun szybko zaczyna mówić, że powinny się spakować i odejść, zanim ktoś wyrzuci je jak obcych.
Woli znaleźć dowolny nocleg niż dłużej żyć w domu, w którym w każdej chwili mogą stracić miejsce.
Fadime siada ciężko na kanapie i cicho odpowiada, że Cihan wcale nie kazał im odejść. To tylko zwiększa niepokój Aysun.
Skoro nie chodzi o wyrzucenie z domu, dlaczego matka wygląda tak, jakby właśnie usłyszała wyrok? Fadime ściska chusteczkę i wreszcie mówi: “Popełniłam wielki grzech”.
Aysun natychmiast blednie i domaga się wyjaśnienia. – Fadime przez moment próbuje jeszcze uciec od prawdy, lecz nie potrafi i zaczyna opowiadać o rozmowie Meliha z Cihanem.
Melih kiedyś powiedział Cihanowi, że jest zakochany i chce się ożenić, nie podał jednak imienia kobiety. Cihan zaczął drążyć i wezwał Fadime, chcąc dowiedzieć się, z kim jej syn naprawdę planował ślub.
Fadime wiedziała, że chodzi o Sinem, i właśnie wtedy spanikowała. W jej wyobraźni prawda natychmiast zamieniała się w katastrofę.
Gdyby Cihan dowiedział się, że Melih chciał poślubić Sinem, straciłby panowanie nad sobą i w rezydencji wybuchłaby wojna. – Melih zostałby zniszczony, Sinem również zapłaciłaby cenę, a Cihan mógłby zrobić coś, czego później nie dałoby się cofnąć.
Fadime przekonuje samą siebie, że nie miała wyboru. Aysun pyta drżącym głosem, co mu powiedziała.
Fadime podnosi na nią zapłakane oczy i odpowiada: “Powiedziałam, że chodziło o Hanser.”
Aysun cofa się, jakby dostała policzek. – Rozumie od razu, co oznacza to kłamstwo.
Matka wzięła podejrzenie dotyczące Sinem i przerzuciła je na kobietę, która nie miała z tamtą historią nic wspólnego. Aysun mówi wprost, że Fadime ją oczerniła.
To stwierdzenie uruchamia w Fadime mieszaninę winy i desperacji. Kobieta zaczyna się bronić, powtarzając, że musiała chronić syna i pyta, co innego miała zrobić.
Czy miała powiedzieć Cihanowi, że Melih chciał poślubić Sinem i ryzykować wybuchem przemocy?
Aysun nie potrafi zaakceptować jej rozumowania. Rozumie strach matki, lecz zwraca uwagę na coś oczywistego: krzywda wyrządzona Hanser nie znika tylko dlatego, że Fadime zrobiła to ze strachu.
Wtedy Fadime posuwa się jeszcze dalej. – Próbuje usprawiedliwić własne kłamstwo, mówiąc, że Hanser przecież też nie jest całkowicie niewinna, ma swoje grzechy i miesza ludziom w głowach.
Brzmi to jednak bardziej jak obrona przed własnym sumieniem niż prawdziwe oskarżenie.
Aysun natychmiast to zauważa. Mówi matce, że próbuje wmówić sobie, iż skrzywdziła właściwą osobę, bo inaczej musiałaby przyznać, że całą winę zrzuciła na niewinną Hanser.
I jeśli Cihan uwierzy w tę wersję, może już nigdy nie spojrzeć na Hanser tak samo.
Fadime wpada w panikę, chwyta córkę za przegub i żąda milczenia. Nie prosi – rozkazuje: nikomu ani słowa.
Aysun próbuje zaprotestować, lecz matka maluje przed nią najgorszy możliwy obraz. Jeśli prawda wyjdzie na jaw, Melih może zapłacić najwyższą cenę, Cihan może stracić kontrolę, a cała rodzina zostanie wciągnięta w katastrofę.
W pewnym momencie Fadime wskazuje drzwi i mówi Aysun, że jeśli tak bardzo chce prawdy, może iść do Cihana natychmiast. – Niech powie mu, że kobietą, którą Melih chciał poślubić, była Sinem, i niech patrzy, co się stanie później.
To nie jest już logiczny argument, lecz czysty strach. Aysun osuwa się na łóżko.
Jest rozdarta między sumieniem a rodziną. Wie, że matka zrobiła coś bardzo złego.
Jednocześnie widzi, że Fadime nie działała z nienawiści do Hanser, ale z paniki i instynktu matki, która chciała ochronić syna za wszelką cenę.
Kiedy emocje opadają, Fadime siada obok córki i mówi cicho, że tylko chciała ocalić Meliha. Matka czasem bierze grzech na siebie, żeby dziecko przeżyło.
Aysun patrzy na nią przez łzy i zadaje jedno pytanie, na które Fadime nie ma odpowiedzi: “A co z Hanser? Kto ochroni ją przed tym grzechem, który na nią zrzuciłaś?”
W pokoju zapada cisza. I właśnie to milczenie jest najgorsze, bo Fadime po raz pierwszy naprawdę rozumie, że kłamstwo wypowiedziane w imię ratunku może zranić równie mocno jak prawda.
Co więcej, Aysun zna teraz sekret. – A sekret, który zna więcej niż jedna osoba, przestaje być całkowicie bezpieczny.
Nazajutrz Hanser dotrzymuje obietnicy złożonej Sili: zabiera ją ze sobą do pracy i nie zostawia samej.
Stary dom pustoszeje i właśnie na taki moment czeka Sinem. Od poprzedniego dnia nie może wyrzucić z głowy słów Mine.
Dziewczynka powiedziała coś pozornie prostego: Hanser i Melih mają oddzielne pokoje.
Dla Sinem to nie jest drobiazg. Jeśli Mine mówiła prawdę, małżeństwo Hanser i Meliha może być tylko fasadą.
A jeśli to małżeństwo nie jest prawdziwe, Sinem chce wiedzieć dlaczego. – Czeka, aż nikt nie będzie zwracał na nią uwagi, po czym wchodzi do gabinetu Cihana.
Pomieszczenie jest eleganckie, uporządkowane i chłodne: skórzane krzesła, ciężkie biurko, książki, szachy i model żaglowca. Wszystko wygląda tak, jakby Cihan potrafił kontrolować nawet kurz.
Sinem zaczyna przeszukiwać szuflady. Zagląda do dokumentów, przesuwa teczki i sprawdza notatniki, nie znajduje jednak tego, czego potrzebuje.
Już chce zrezygnować, gdy jej wzrok zatrzymuje się na małej czarnej szkatułce stojącej na biurku.
Otwiera ją. W środku leży niewielki srebrny klucz. Sinem natychmiast domyśla się, że może otwierać stary dom.
Bierze go do ręki i przez chwilę patrzy na metal. – Wie, że przekracza granicę.
Nie powinna wchodzić do cudzego domu i szukać dowodów dotyczących prywatnego życia Hanser i Meliha. Ale ciekawość, zazdrość i niepokój okazują się silniejsze.
Sinem odkłada wszystko tak, by gabinet wyglądał jak wcześniej, po czym wychodzi.
Kilka minut później przemierza dziedziniec w beżowym płaszczu i różowej chuście. Zatrzymuje się przed drzwiami starego domu.
Nasłuchuje. Cisza. Wsuwa klucz do zamka.
Mechanizm ustępuje. Sinem wchodzi do środka jak ktoś, kto nie przyszedł w odwiedziny, lecz po dowód.
- Kieruje się na piętro. Pierwszy pokój jest uchylony – w środku znajdują się rzeczy Sili: ubrania, torba i drobiazgi.
Sinem szybko rozumie, że to nie tu znajdzie odpowiedź. Przechodzi dalej.
Drugi pokój jest mniejszy. Pod ścianą stoi pojedyncze łóżko przykryte zielonkawą narzutą, leżą na nim męskie ubrania, na biurku stoi czarny plecak, a na drzwiach szafy wisi koszula.
Sinem nie potrzebuje więcej czasu: to pokój Meliha. Zaczyna rozglądać się dokładniej.
Nie znajduje ani jednej rzeczy Hanser. – Żadnej sukienki, apaszki ani biżuterii – niczego, co sugerowałoby, że kobieta tu śpi albo przechowuje swoje rzeczy. Mine nie skłamała.
Serce Sinem bije coraz szybciej. Jeśli Melih ma własny pokój, Hanser musi mieć osobny.
Zostają jeszcze jedne drzwi. Sinem staje przed nimi i patrzy na klamkę, wiedząc, że jeśli za nimi znajdzie rzeczy Hanser, dostanie jasne potwierdzenie, że małżonkowie śpią osobno.
To oznacza, że ich małżeństwo kryje tajemnicę – być może znacznie większą, niż ktokolwiek podejrzewa.
Wyciąga rękę, szepcząc, że jeśli jej rzeczy tu są, Mine mówiła prawdę. Jej palce prawie dotykają klamki, gdy za plecami rozlega się kobiecy głos:
“Co się stało, Sinem? Przyszłaś powąchać rzeczy Meliha?” Sinem zamiera i powoli się odwraca.
Na szczycie schodów stoi Beyza. – Ma na sobie brązowy płaszcz, włosy ułożone starannie na ramionach i lekki uśmiech, w którym nie ma ani odrobiny życzliwości.
To uśmiech osoby, która właśnie przyłapała kogoś na gorącym uczynku i doskonale wie, jaką przewagę jej to daje.
Sinem zaciska dłoń tak mocno, że srebrny klucz wbija się w skórę. – Nie wiemy jeszcze, co zrobi Beyza z tym odkryciem.
Jedno jest pewne: Sinem znalazła dowód, którego szukała, ale teraz sama stała się zakładniczką własnej ciekawości.
A w tym samym czasie Hanser w firmie ma zupełnie inny problem. – Cihan po raz pierwszy oferuje realną pomoc fundacji, tylko po to, by chwilę później zażądać ceny, której Hanser się nie spodziewa.
W firmowej stołówce panuje zwyczajny poranny gwar. Pracownicy siedzą przy jasnych stołach, ktoś pije kawę, ktoś kończy śniadanie.
Hanser wchodzi ostrożnie, niepewna, dlaczego została wezwana właśnie tutaj. Po chwili dostrzega Cihana.
Siedzi przy jednym ze stolików, elegancki i poważny, a przed nim czeka przygotowane śniadanie.
Hanser podchodzi i pyta, co to ma znaczyć. Cihan wskazuje miejsce naprzeciwko i mówi, że pomyślał, iż pewnie jeszcze nic nie jadła.
To z pozoru troskliwy gest, ale Hanser nauczyła się, że przy Cihanie każdy gest może mieć drugie dno.
Siada, lecz nie ukrywa dystansu. – Dziękuje chłodno i mówi, że wolałaby wrócić do pracy.
Kiedy próbuje wstać, Cihan zatrzymuje ją jednym słowem: “Usiądź!” Nie podnosi głosu, ale brzmi to jak rozkaz.
Hanser wraca na miejsce. Wtedy Cihan wyjaśnia, że nie chodzi o towarzyskie śniadanie.
Chce porozmawiać o fundacji i, ku zaskoczeniu Hanser, zaczyna od czegoś, co brzmi rozsądnie. – Mówi, że nawet jeśli oboje się nie znoszą, muszą nauczyć się działać obok siebie.
Fundacja nie może upaść tylko dlatego, że między nimi trwa wojna. Powinni na chwilę odłożyć osobiste konflikty, żeby uratować to, co stworzyła Yasemin.
Imię Yasemin natychmiast łagodzi spojrzenie Hanser. Kobieta odpowiada, że dla fundacji zrobi wszystko.
Wtedy Cihan przekazuje dobrą wiadomość: firma Develoğlu pokryje bieżące koszty funkcjonowania fundacji. Hanser jest autentycznie zaskoczona.
Jeszcze niedawno miała wrażenie, że z problemem zostaje sama, a teraz Cihan oferuje realne wsparcie. Szczerze mu dziękuje.
Cihan od razu zaznacza jednak, że to tylko rozwiązanie na teraz. – W przyszłym miesiącu Hanser będzie musiała zrobić znacznie więcej.
Proponuje zorganizowanie wielkiego wieczoru charytatywnego – eleganckiego wydarzenia z zaproszonymi gośćmi, partnerami biznesowymi i darczyńcami.
Firma weźmie na siebie lokal, obsługę, jedzenie i zaproszenia. – Wykorzysta swoje kontakty, nazwisko i reputację Develoğlu, aby przyciągnąć ludzi z pieniędzmi i wpływami.
Hanser po raz pierwszy tego ranka naprawdę się ożywia i przyznaje, że to świetny pomysł.
Sama nie poradziłaby sobie z organizacją tak dużego wydarzenia, ale jeśli firma wesprze ją od strony logistycznej, fundacja dostanie szansę na odzyskanie stabilności.
Dziękuje Cihanowi jeszcze raz i obiecuje, że od razu zabierze się do pracy. Kiedy chce wstać, Cihan ponownie ją zatrzymuje.
Rozmowa jeszcze się nie skończyła i właśnie w tej chwili nadzieja na twarzy Hanser zaczyna gasnąć.
Cihan spokojnie pije kawę, jakby celowo przeciągał ciszę. – Potem mówi, że on zrobi swoją część: użyje nazwiska, kontaktów i reputacji firmy, ale Hanser również będzie musiała coś udowodnić.
Kobieta pyta co, a Cihan odpowiada, że musi pokazać wszystkim, iż fundacja naprawdę jest dla niej najważniejsza – nie tylko w słowach.
Hanser nie rozumie, do czego on zmierza, i przypomina, że powiedziała już, iż zrobi wszystko, co może.
Wtedy Cihan stawia warunek: w dniu wydarzenia Hanser ma przekazać fundacji wszystko, co posiada – akcje, dom, cały majątek.
Hanser zastyga. Jeszcze chwilę wcześniej rozmowa dotyczyła współpracy i ratowania fundacji, a teraz zaczyna wyglądać jak kolejny test – a może pułapka?
Cihan tłumaczy, że jeśli Hanser naprawdę zależy na pamięci Yasemin, powinna udowodnić szczerość czynem. – Jeśli odda wszystko, nikt nie będzie mógł zarzucić jej, że interesują ją pieniądze.
Hanser patrzy na niego długo i w końcu mówi to, co myśli: “Ty nie prosisz mnie o poświęcenie, ty próbujesz mnie sprawdzić.”
Cihan odpowiada, że być może po prostu chce zobaczyć, ile warte są jej słowa.
Przy stoliku narasta napięcie. – Wokół pracownicy jedzą, rozmawiają i poruszają się jak zwykle, ale dla Hanser i Cihana cała stołówka przestaje istnieć.
Cihan interpretuje milczenie Hanser jako wahanie i złośliwie zauważa, że najwyraźniej trudno jej rozstać się z majątkiem i że pieniądze jednak znaczą dla niej więcej, niż chce przyznać.
Hanser odpowiada spokojnie, ale celnie: “Gdyby naprawdę tak było, inaczej zachowałabym się podczas naszego rozwodu.”
To zdanie trafia Cihana. Na moment milknie, bo wie, że Hanser przypomniała mu fakt, którego nie da się łatwo obrócić przeciwko niej.
Po chwili odzyskuje chłód i zmienia kierunek ataku. Przypomina, że Hanser ma teraz męża.
Skoro część majątku i akcje wiążą się z Melichem, powinna skonsultować decyzję właśnie z nim.
Cihan dodaje przy tym z wyraźną ironią, że chętnie zobaczy, czy Melih okaże się równie oddany Hanser i fundacji, czy również będzie gotów poświęcić wszystko.
Hanser zaciska dłonie na kolanach i nie daje się sprowokować.
